Nadat het asbestplafond in mijn cv-ketelhok was verwijderd, keek ik tegen houten latjes en isolatiemateriaal aan. Initieel dacht ik: “Whatever, het is het CV-ketelhok maar.” Maar toen zei een van de asbestverwijderaars dat het wellicht toch wel handig was een plafond terug te plaatsen voor extra isolatie. Het zit natuurlijk wel heel dicht bij het dak – dé plek waar je warmte verloren gaat. Mjah. Daar zat wellicht iets in. Dat in combinatie met het feit dat ik deze week vrij heb en ik toch íéts moest hebben om te doen, deed me besluiten het toch maar aan te gaan pakken.
Gipsplaten zag ik niet zo zitten – ik zag de boel al helemaal doormidden breken tijdens het op maat maken en tijdens het omhoog tegen het plafond aan hijsen. En dan moest ik het ook nog een keer gaan afwerken. Gelukkig had de Praxis ook kant-en-klare plafondplaten, die eruit zien alsof ze gestuct zijn. Mooi, halen we die!
Vooraf keek ik instructiefilmpjes van meneren die voordeden hoe het moest. Ik zag ze dit soort platen moeiteloos in elkaar klikken en kaarsrecht tegen perfect loodrechte en haaks gemonteerde houten raamwerken schroeven. Mjah, heb je mijn plafond gezien?? Daar zit echt geen recht stuk in!
Als ik ergens niet goed in ben, dan is het wel nauwkeurig meten, dingen perfect aftekenen en precies zagen. Ik zag de cloud of doom al aan komen waaien. Maar toen bedacht ik me dat ik niet moest focussen op wat ik niet kan, maar op wat ik wel kan. Dus pakte ik mijn rol patroonpapier erbij en bevestigde ik stukken papier met punaises tegen de latjes. Op die manier kon ik makkelijk aftekenen hoe hoog en breed de platen moesten worden en waar de openingen voor de buizen moesten komen!
Vervolgens heb ik de stukken patroonpapier nogmaals op patroonpapier gelegd en met mijn blinkend nieuwe geodriehoek de hoeken en randen wat rechter gemaakt. Want dit papier is natuurlijk niet heel stevig en hangt hier en daar wat door, waardoor het geen perfecte mal wordt.
De volgende stap was om de uitgeknipte stukken patroonpapier op de plafondplaten te leggen en deze af te tekenen met potlood, en uit te zagen met de decoupeerzaag.
Waren alle stukken plafondplaat nu in één keer passend? Uiteraard niet… :-X Maar hee, de openingen voor de buizen zaten op de juiste plek en de stukken pasten goed genoeg om ze globaal op hun plek te manouvreren zodat ik kon zien waar ze nog net iets te veel uitstaken.
Het vastschroeven van de platen had nog wel wat voeten in de aarde. Ik heb natuurlijk maar twee handen, maar ik moest tegelijkertijd boven mijn hoofd de plaat op zijn plek houden, de schroeven op hun plek zetten én de schroefboor hanteren. Terwijl ik geen trapje kon neerzetten, want dat paste niet in dat kleine hokje – ik moest op de randjes van de zonneboiler gaan staan balanceren om bij het plafond te komen. :-S Vraag niet hoe, maar het is me gelukt.
(Ja ma, het was natuurlijk handiger geweest als ik iemand had gevraagd me hiermee te helpen. Maar mijn CV-ketelhok was amper groot genoeg voor mijzelf om in te manouvreren, daar had een helper toch niet bij gepast.)
Ondanks mijn creatieve afmeetoplossing is er met het bijwerken van de platen helaas toch ergens iets mis gegaan, want ik dacht dat de stukken aan de rechterkant een stuk ingekort moesten worden in de hoogte om ze strak tegen de latjes aan te kunnen krijgen. Maar toen ik ze eenmaal had bijgezaagd en wel tegen de latjes aan had gekregen, bleken ze aan de bovenkant dik twee centimeter te kort te zijn! Met een behoorlijk gapend gat in de nok tot gevolg.
Ook is de muur dermate afgebrokkeld in de loop der jaren, dat er aan de onderkant van de platen flinke openingen zitten. Ik had acrylkit gehaald om de kieren af te dichten, maar de openingen zijn daar overal echt véél te groot voor. Ik heb nu een paar restantlatjes ertussen / tegenaan gelijmd, maar erg mooi ziet het niet uit. En isolatiewaarde heeft het op deze manier natuurlijk ook voor geen meter.
Is het project geslaagd? Niet bepaald.
Ziet het er beter uit dan eerst? Wel enigszins.
Ben ik trots? Niet op het resultaat, wel op het feit dat ik het heb geprobeerd.
Ik heb nog plafondplaten over, dus in theorie zou ik het nogmaals kunnen proberen met deze platen als mal. Maar ik had er gisteren even niet meer de motivatie (of spierkracht) voor. Wellicht over een maand, als ik weer een week vrij heb om mijn vrije dagen op tijd op te krijgen…
Judith woont tegenwoordig middenin de Veluwe en vanuit haar huis kun je prima wild gaan spotten. Aangezien de bronsttijd inmiddels is begonnen, kwamen Suus en ik gisteren langs in de hoop burlende herten te kunnen horen.
Het is natuurlijk altijd maar de vraag of je iets gaat zien of horen, maar we hadden behoorlijk geluk! Bij een wildscherm zagen we een familie zwijntjes scharrelen. En later op de avond spotten we een kudde hindes met één enorm mannetje met bijbehorend enorm gewei, dat ijverig tussen hen heen en weer aan het rennen was om indruk te maken. Burlgeluiden hebben we helaas niet gehoord, maar het was ook erg mooi om ze gewoon op de hei te zien.
(Bovenstaande foto’s zijn gemaakt door de camera tegen de verrekijker te houden, dus helaas niet veel soeps.)
Natuurlijk is er ook aan de innerlijke mens gedacht. Judith had appeltaart gebakken en voor ons gekookt, en we zijn onderweg een ijsje gaan halen. Tijdens het spotten ging ook nog een thermosfles met thee mee, dus we zijn goed verzorgd en warm gebleven (het koelt toch best wel snel af ‘s avonds!). ^_^
Ik sta direct op van de bank en loop de gang in. Maar als ik de voordeur open, lijkt er niemand te staan. Na om het hoekje te hebben gekeken, blijkt de jongeman die had aangebeld, al bij de buren te staan. Die ook net open doen.
Er is even gedoe, maar hij wendt zich in eerste instantie toch weer tot mij. Hij is van de KPN en wil mijn meterkast en kruipruimte zien, aangezien onze wijk binnenkort glasvezel krijgt. Okee, prima, dit bezoek was aangekondigd, dus ik laat hem binnen.
Hij pakt mijn gegevens erbij en noteert mijn e-mailadres. (“Alice-in-wonderland.net? Briljant!”)
Ik trek de meterkast voor hem open en het eerste wat hij uitroept is: “Oh gelukkig, geen asbest!” *twitch* :-X
Bijna meteen daarna valt zijn oog op de deurknop van mijn Alice in Wonderland-toilet. Wat gaaf!! Mag hij daar een foto van maken voor op Instagram? Ik kan zijn enthousiasme wel waarderen en trek ook maar even die deur open zodat hij de rest van het toilet kan bewonderen (dat ik net een dag geleden opnieuw heb ingericht, na de asbestsanering). Ook daar is hij helemaal weg van.
Enkele seconden later ziet hij door de deuropening mijn gevilte schapenvachtje op de bank. Hij begint er gelijk aan te friemelen. “Is die echt?”
Oh ja, hij moest ook nog de kruipruimte bekijken. Terwijl ik het luik vrijmaak, stuitert hij alweer verder door de gang. “Ja, sorry, ik heb ADHD en ik raak nogal snel afgeleid. Ik zie hier ook zó veel leuke dingen. Oh kijk!! *wijst naar mijn gargoyle naast de voordeur* XD
Superschattig… Ik heb diverse ADHD-ers in mijn vriendenkring, maar zó letterlijk heb ik dat aandachtsverspringen (“squirrel!”) nog nooit meegemaakt. Hopelijk krijgt hij zijn rondes op tijd af, want als hij ieder huis in de wijk gaat bewonderen en fotograferen is hij nog wel even bezig…
Gisteravond startte mijn naaiopleiding. Ik heb namelijk, na een jaar of 15 bij een naaiclubje te hebben gezeten, besloten om bij dezelfde juf de officiële opleiding tot coupeuse (in fase 1: costumière) te gaan volgen! Ik merkte dat ik nauwelijks nog wat leerde in de gewone lessen qua naaivaardigheden. Mijn vragen gingen voornamelijk over de patroonfase, en als ik het patroon eenmaal had dan ging het daarna meestal wel goed. Dus nu ga ik in 4 jaar tijd leren patroontekenen, zodat ik straks geen basispatronen meer nodig heb, maar alles from scratch op maat kan ontwerpen!
Ik had bij inschrijving een lijstje meegekregen van alles wat ik nodig ging hebben aan materiaal. Dus zat ik gisteravond met een gloednieuw etui en mapje gevuld met gloednieuwe schoolspulletjes aan tafel met de andere leerlingen (op afstand en met een gereduceerd aantal, uiteraard). Het voelde wel een beetje alsof ik met mijn Schoolcampus-spulletjes aan de brugklas was begonnen. Alleen was mijn geodriehoek nu een paar slagen groter – en wist je dat er zoiets bestaat als een elektrische gum??
We begonnen gelijk te tekenen volgens het voorbeeld van de juf en ons lesboek. Alles gaat op éénvierde schaal, zodat het een beetje behapbaar blijft en je een klapper kunt aanleggen van je resultaten.
Aan het eind van de les had ik al mijn eerste patroontekening en knipklare versie voor een rok met split klaar! (Je moet het ook meteen op de juiste manier ‘op de stof leggen’.)
We zitten met een stuk of 8 leerlingen in een les, maar de verschillende niveaus zitten doorelkaar. Toen ik me opgaf was ik de enige die in september vanaf het begin zou beginnen, maar blijkbaar had zich daarna nog iemand opgegeven, dus zaten we nu met z’n tweeën naar de beginnersuitleg te luisteren. Op zich geen probleem, maar mijn lesgenootje had het niet zo snel door als ik en moest een paar keer haar tekeningen opnieuw doen. Ik mocht weliswaar alvast door met de vervolgtekeningen, maar ik denk dat het al met al toch wel een beetje de les ophoudt. De juf is terwijl wij een opdracht uitvoeren namelijk ook bezig met de andere groepjes, dus als ons groepje ook uit elkaar loopt, kan ze minder efficient instrueren. Ik moest een flink deel van de tijd wachten totdat ze weer tijd voor me had. Maar goed, ik zal wel even aankijken hoe het loopt.
Ik vermoed dat ik zelf meer moeite ga hebben met de praktische uitvoering dan met de theorie. Heel precies meten en op de millimeter nauwkeurig iets aftekenen, of lijmen zonder knoeien, is nooit mijn forte geweest. Terwijl dit allemaal heel nauw komt en door de juf wordt nagemeten. Een kleine afwijking op éénvierde schaal is immers ernstiger dan een kleine afwijking op werkelijke schaal – maar ook veel sneller gemaakt!
(Juf: “Lenny, wat is 23 cm gedeeld door 3?”
Ik: “Euh… net geen 8 cm.”
Juf: Kun je er dan voor zorgen dat je ‘net-geen-8-centimeters’ overal gelijk zijn?”)
Maar ik ga natuurlijk mijn best doen. Het eerste huiswerk is binnen, dus ik hoef me niet te vervelen!
Een tijdje geleden vertelde ik jullie al over de schoorsteenveegactie die dramatisch mis was gegaan. In de tussentijd zijn er enorm veel ontwikkelingen geweest, maar ik wilde jullie niet vervelen met al deze verhalen totdat ik wist wat er nou daadwerkelijk aan de hand was en hoe het opgelost moest worden. Maar dit gaat nu dus wel een lange post worden.
Nadat de schoorsteenveger was vertrokken (hij had de naar beneden gevallen stukjes asbest zelf opgeruimd en meegenomen), heb ik contact opgenomen met wat asbestsaneringsbedrijven om te vragen wat het zou gaan kosten als ik het ventilatiekanaal aan de binnenkant zou laten herstellen of saneren, zodat ik kon besluiten of ik dat de moeite waard vond, of dat ik toch maar zou opteren voor ‘dichtpurren en nooit meer over hebben’. Maar dat bleek te makkelijk gedacht.
De asbestsaneringsbedrijven lieten me namelijk weten dat ze geen offerte konden opstellen zonder asbestinventarisatierapport. In zo’n rapport staat namelijk niet alleen wáár de asbest precies zit, maar ook wat voor type asbest het is, wat weer bepaalt op welke manier het verwijderd moet worden. Oh.
Dus weer een contactrondje gedaan langs bedrijven die zo’n rapport konden opstellen. Dat bleek op z’n minst dik €300 te gaan kosten!! Mopper, mopper… nou vooruit dan maar.
Dus kwam er een inspectiemeneer langs. Die inspectie verliep niet geheel volgens tevredenheid. Bij aankomst bleek hij ten eerste de verkeerde bouwtekeningen te hebben meegenomen: die van de buren. Toen hij naar de pijp van de afzuigkap in de keuken wilde kijken, moest er bovendien een mdf-plaat los. Okee, schroeven eruit. Maar vervolgens ging hij met zijn schroevendraaier in de schroefgaten porren om de plaat los te wippen! Wat overduidelijk niet ging werken, want de achterkant van de plaat steunde op de tegels tegen de muur. Dus hij had het ding moeten omhoogduwen in plaats van omlaag proberen te trekken. Dat snapte hij echter niet, dus hij heeft in íeder gat gepord, waardoor rondom ieder schroefgat stukjes van de plaat zijn afgebroken. Ik heb hem actief moeten vragen daar mee op te houden en gewoon de spotjes uit de plaat te trekken, en door die gaten te kijken. Grom.
Nou ja. Ik was op zich van plan daar verder geen woorden aan vuil te maken en het als ‘collateral damage’ af te schrijven, maar toen ontving ik, drie dagen later, het rapport.
Ten eerste stonden daar nog steeds de verkeerde bouwtekeningen in. En er was een onduidelijkheid in de beschrijving van al-dan-niet-asbest bij de schoorsteen. Maar nog erger: in het rapport stond dat er een verontreiniging in het toilet was geconstateerd, waardoor het advies was dit toilet niet meer te gebruiken totdat de boel gesaneerd was (en dat dit op korte termijn gedaan moest worden). Euh… pardon?! Had je me dat niet kunnen vertellen op het moment dat je vertrok?? Ik had dat toilet namelijk na zijn vertrek weer schoongemaakt en gewoon gebruikt!
Want doordat de inspecteur opnieuw het roostertje en het ventilatortje uit de ventilatieschacht had verwijderd voor de inspectie, was er opnieuw een hoop rommel in mijn toilet beland (sinds de schoorsteenveegactie bleef het blijkbaar naar beneden komen, alleen was het meeste gewoon blijven liggen op dat rooster en de ventilator, dat de schoorsteenveger er weer in had gezet nadat hij zijn vastgelopen werktuig gewoon verder de buis in had geduwd). Ik had echter alleen generieke donkerbruine rommel en een hoop vogelveren gezien, dus ik had het spul in al mijn naïviteit na zijn vertrek gewoon opgeruimd, er vanuit gaande dat het van het nest en de vogel kwam. Met de stofzuiger. Die ik daarna gebruikt heb om de rest van het huis mee schoon te maken. :-X Maar blijkbaar zaten er tussen die generieke rommel minieme restjes asbest (véél kleiner dan er de eerste keer naar beneden waren gevallen) en had ik daar dus niet aan mogen komen (net zoals de schoorsteenveger de restanten ook niet zelf had mogen meenemen, overigens). Mjah, weet ik veel hoe dat spul eruit ziet! Ik weet niets van asbest, daar betaal ik toch specialisten voor?! En als er een gevaarlijke situatie is ontstaan, dan hoor je daar de bewoner toch duidelijk over te informeren voor je vertrek??
Dus weer gebeld met iemand van het asbestinvenarisatiebedrijf om daarover, plus de andere zaken, mijn beklag te doen. Die reageerden totaal niet begripvol. Er zou wel een nieuwe versie van het rapport opgestuurd worden vanwege de fouten erin, maar volgens de inspecteur had hij mij wel degelijk verteld dat ik dat toilet niet mocht gebruiken. En die schade in de keuken, nou, hoe wisten zij dat dat niet al was voordat zij kwamen…?
Ik was laaiend, uiteraard. Ik weet heel goed wat mij al dan niet verteld is en ik stond er &*^%@ náást toen hij de schade veroorzaakte!! >:-(
Na een hoop heen en weer gebel en geruzie, heb ik uiteindelijk een deel van mijn geld teruggekregen. Dat was in ieder geval iets. (Overigens hoorde ik later dat de inspecteur in kwestie inmiddels langdurig ziek is gemeld – mijn asbestsaneringsbedrijf kon hem daardoor ook niet bereiken. Wat zegt je dat…?)
Maar toen was ik er nog niet. Doordat er officieel een asbestverontreiniging in mijn toilet was geconstateerd, stond ik nu in een ‘Landelijk Asbest VolgSysteem’. Oftewel: de gemeente kon daarin kijken en mij een boete geven als ik niet binnen afzienbare tijd de boel liet saneren en hen daar een officieel certificaat van kon overhandigen.
Wut??? Ik wilde alleen maar een offerte om te kijken of ik de boel wilde/kon laten repareren… :-S Maar blijkbaar had ik niet eens de keus om de boel gewoon dicht te stoppen! Of ik nu wilde of niet, ik moest hier iets mee. Nog meer grom. (Ruiken jullie hier ook iets van werkverschaffingsafspraken? Je moet een inspectie laten doen om een offerte voor sanering te kunnen krijgen, en als een inspectie is geweest, moet je verplicht saneren…)
Dus toen kwam de fase van offertes voor sanering opvragen. Uiteraard had iedereen een andere mening over wat er hoe moest gebeuren omdat de exacte situatie nog steeds niet duidelijk was, ondanks inspectierapport. Ik heb uiteindelijk maar contact opgenomen met de vorige bewoners om te achterhalen hoe die ventilatiekanalen nou precies door mijn woning liepen (want dat was nogal onduidelijk, en de vorige eigenaar had blijkbaar zelf wat van die kanalen verstopt achter mdf-platen), zodat ik zelf de experts kon informeren over wat ze (waarschijnlijk) tegen zouden gaan komen…
Conclusie: om de kanalen te verwijderen, moest er gebroken gaan worden in de muren en de verlaagde plafonds van de toiletten. Waardoor ook al het stucwerk en de tegels opnieuw aangebracht zouden moeten gaan worden. Argh!!!
Gelukkig kwam er één asbestsaneerder met een werkbare oplossing: in het CV-ketelhok op zolder een stuk bereikbare pijp weghalen en vervolgens van daaruit van bovenaf een soort coating aan de binnenkant van de beschadigde pijp aanbrengen, zodat er niet rommel naar beneden zou blijven vallen. En als ze toch alles open hadden liggen, konden ze vanuit die positie ook wel gelijk alles schoonmaken en de nesten en dode vogels aan beide kanten van de buizen weghalen. Inclusief de stok van de apparatuur van de schoorsteenveger die vast was komen te zitten, en nog steeds in het ventilatiekanaal stak (!).
De stok van de schoorsteenveger. (Hij kon wel verder naar binnen, maar niet meer eruit.) Hee kijk daar, tussen de troep: een vogelschedeltje! :-X
Dat klonk als een dure, maar acceptabele optie, dus heb ik ze maar laten komen. En ik heb ze gelijk alle overige tijdens de inspectie gevonden, makkelijk bereikbare, asbest in mijn huis en garage laten weghalen (het plafond van het CV-ketelhok en een pijp in de garage – dat was ‘maar’ een paar honderd euro extra want de pijp was gewoon los te schroeven zonder breekwerk, en het CV-ketelhok moest vanwege de andere werkzaamheden toch al afgeplakt worden met een onderdrukcabine).
De resterende asbest die in de muren zit, moet helaas maar wachten totdat er ooit grondig verbouwd gaat worden.
Gisteren hebben ze alle werkzaamheden uitgevoerd. Dus nu kan ik eindelijk, na weken, weer mijn toilet op de benedenverdieping gebruiken!
Maar ik ben er nog steeds niet. Het terugplaatsen van de ventilatoren en roostertjes kon ik makkelijk zelf, maar er moet een oplossing komen voor de nu openliggende ventilatiepijpen van de toiletten. Dat is helaas geen kwestie van een pvc-verbindingsbochtje erop klemmen, want het zijn dus rechthoekige uiteinden van asbestpijpen die weer opnieuw met elkaar moeten worden verbonden. Daar komt volgende week een mannetje voor langs.
Links de pijp van het toilet op de 1e verdieping, de oranje is die van de begane grond, en in de muur een in een bocht lopende buis van de keukenventilatie. Boven die laatste buis zit een rechthoekig gat waar beide andere buizen ook in een bocht weer tegenaan moeten.
Ook moet ik een nieuw stuk isolatiemateriaal tegen het plafond plaatsen, want dat moesten ze verwijderen omdat er asbest tegenaan was gekomen. En ik moet de zolderdeur opnieuw gaan verven, want die is beschadigd geraakt bij het plaatsen van de onderdrukcabine en douche. (Serieus, het kan me niet eens meer boeien… ik ben nu in de fase dat ik denk: “Ach, als dat alles is…”.)
Ontbrekend isolatiemateriaal. En een openliggend plafond, maar ach… misschien laat ik het maar zo. Het is maar een CV-ketelhok.Whatever. Het is maar verf. Ik heb al zó veel geschilderd in dit huis, dit kan er ook nog wel bij.
En daarna begint nog het gevecht met het schoorsteenveegbedrijf om de kosten terug te krijgen (zo’n €3.650!). Dat natuurlijk weigert mee te werken. Ik dacht in wederom al mijn naïviteit dat we dat gewoon even via hun aansprakelijkheidsverzekering konden regelen – want dat hebben die bedrijven, toch? Want als jij tijdens werkzaamheden bij een klant schade veroorzaakt en je dat niet via je voorwaarden uitsluit, dan hoor je dat te vergoeden, ongeacht of het per ongeluk of expres ging, toch…?
Ik heb hen écht op een heel vriendelijke manier benaderd en het gewoon gebracht als ‘bedrijfsongevalletje, kan gebeuren, no hard feelings, regelen we gewoon even met de verzekering’. Niet dus. De bedrijfseigenaar gedroeg zich direct enorm hufterig. Op mijn mail werd niet gereageerd, en toen ik hem belde verklaarde hij doodleuk: “Mevrouw, u kunt mij wel iets opsturen, maar ik ga het niet aan de verzekering doorgeven. Nee. Ik doe er gewoon niets mee.” Lekker dan. Volgens hen zijn zij nergens verantwoordelijk voor en kan ik er in zakken. En wederom werd gesuggereerd dat de beschadiging er wellicht al was voordat de schoorsteenveger aan de slag ging. (Hoe krijg je Lenny woest…? >:-( ) Ik ga hen hoe dan ook een officiële brief sturen waarin ik hen aansprakelijk stel, maar daarna is het maar afwachten of ik nog iets van de gemaakte kosten terug ga zien. :’-( (Overigens heb ik hun rekening ook volledig moeten betalen. Dat is niet eens kwijtgescholden!)
In de tussentijd: heeft er iemand nog een restant dikke glaswol met folie liggen wat ik voor mijn plafond mag gebruiken…?
Als je alleen woont, moet je op het één en ander voorbereid zijn. Als je met meerdere mensen in huis woont ook natuurlijk, maar als single komt het allemaal op jou aan.
Ik zorg er dan ook voor dat de sleutels van de voor- en achterdeur altijd in de buurt liggen, zodat ik in geval van nood snel naar buiten kan komen. Om dezelfde reden heb ik mijn ochtendjas en sloffen op een snel pakbare positie gelegd. Want als er ‘s nachts brand uitbreekt wil je toch niet alleen in je slipje buiten op de brandweer moeten wachten… :-X
Waar ik nog niets voor had geregeld, was inbrekers. Ik ben niet het type dat bij verdachte geluiden bibberend onder de dekens gaat afwachten tot het weer stil is; ik weet zeker dat ik op zo’n moment ga kijken. Maar ja, ik kan nog zo zelfverzekerd zijn en me nog wel wat herinneren van mijn blauwe band jiu-jitsu: een inbreker gaat dat in die fractie van een seconde die hij heeft om te kiezen tussen ‘fight’ of ‘flight’ niet inzien. En dan moet ik helaas realistisch zijn: een opdondertje in een fluffy ochtendjas is nu eenmaal niet de meest indrukwekkende gestalte…
Daarom arriveerde zojuist mijn hulpmiddel, om er voor te zorgen dat ongure sujetten de juiste keuze maken. B-)
Jaja, ik had natuurlijk ook een LARP-wapen naast mijn bed kunnen zetten. In het schemerdonker zijn die vast ook indrukwekkend. Maar in het geval dat ik het ding echt moet gebruiken, wordt vast (niet) pijnlijk duidelijk dat die dingen juist gemaakt zijn om weinig zeer te doen.
Dus beste inbreker: als je meeleest met mijn blog in de hoop er achter te komen waar ik precies woon en wanneer ik niet thuis ga zijn: als je besluit langs te komen dan kun je er maar beter héééél zeker van zijn dat ik niet aanwezig ben…
Aanstaande dinsdag ben ik jarig en ik wilde het natuurlijk graag vieren, maar wel veilig. Dus besloot ik er een verjaardagsweekend van te maken, met vier verschillende tijdslots waarop mensen langs konden komen. Het verzoek aan de genodigden was om vooraf aan te geven op welke dagdelen ze konden, zodat ik, geheel op z’n Lenny’s, een schema kon maken. Door ook wat minder mensen uit te nodigen dan ik normaal gesproken zou doen (sorry aan degenen die niets hebben ontvangen; gelukkig kunnen we nog teren op de superfuif van vorig jaar, toch?) werd het mogelijk om alle gasten te ontvangen op anderhalve meter afstand.
Maar goed ook dat ik het zo had bedacht, want daardoor was mijn feestje al volledig corona-proof toen de minister-president vorige week de aangescherpte maatregelen afkondigde! B-)
Ik heb keurig zitmeubilair op voldoende afstand aangeboden en tussen alle dagdelen door steeds een doekje over de deurklinken en het toilet gehaald. En natuurlijk ramen en deuren opengezet voor voldoende ventilatie. Desondanks vond niet iedereen het een prettig idee om langs te komen terwijl er ook andere gasten zouden zijn, dus ga ik met twee stelletjes nog een keer afzonderlijk iets afspreken. Niks mis met víér dagen verjaardag vieren, toch?
Kitty met Kitteh. De enige die geen afstand hield. <3
Gelukkig was het erg gezellig. En ik heb zelfs een heus huiskamerconcert gekregen van mijn mede-muzikanten! <3
Het voordeel van minder mensen tegelijk in huis hebben is dat je als gastvrouw daadwerkelijk met iedereen bij kunt praten! Het nadeel is dat ik nu helemaal geen idee meer had hoeveel eten ik in moest slaan. Wie eet wat op welk moment? Zou niet alles al na dag één op zijn waardoor er niks over zou blijven voor de laatste lichting?? Dus zoals ieder jaar kwam het moment dat ik ‘s ochtends tijdens de voorbereiding een paniekmoment had en dacht: “OMG ik heb vééééél te weinig eten gekocht!!” Om natuurlijk aan het eind van het weekend met de helft te blijven zitten. :’-)
We worden ook duidelijk allemaal een jaartje ouder. Bier wordt zo goed als niet meer gedronken; iedereen zit aan het sap, water en thee. Bakjes met snacks worden niet meer geplunderd en gezonde snacks worden het meest gewaardeerd. Maar gelukkig vonden mijn zelfgemaakte kwark- en appeltaart gretig aftrek en heb ik niet voor niets staan bakken. En die paar stukjes die zijn overgebleven… ach, daar ontferm ik me wel over.
Wat doe je in een bloedhete zomervakantie waarin al je festivals en optredens zijn geannuleerd en leuke uitjes ook geen optie zijn? Een winterjas naaien…
Naast dat ik mijn tijd moest vullen, ben ik er ook vroeg mee begonnen omdat ik in september start met mijn naaiopleiding en verwacht dan veel tijd aan huiswerk te moeten besteden, waardoor ik niet meer toekom aan naaiprojectjes ernaast. Bovendien: stiekem duurt het helemaal niet meer zo lang totdat de winterjassen weer uit de kast kunnen!
Een nieuwe winterjas was ook wel echt nodig. Een paar jaar geleden begon mijn trouwe jas de eerste slijtagesporen te vertonen. Ik heb het ding al 7 jaar en hij was het geld meer dan waard: het is superkwaliteit! De stof en voering ziet er ook nu nog prima uit, alleen de decoratieve randjes zijn aan het afbladderen. Dus vond ik het zonde om hem weg te doen. Initieel heb ik daarom de afbladderende randjes bij de mouwen afgeknipt en de onderliggende stof ingekleurd met zwarte stift, zodat het niet zo opviel. :-X Maar inmiddels bladdert het ook erg op andere plekken, waar ik dat niet onopvallend kan doen. En om heel eerlijk te zijn, begint de jas inmiddels ook wat strak te zitten…
Maar een nieuwe winterjas vinden is altijd een drama! Ik ben al twee jaar op zoek, waarbij ik vorig jaar echt heel actief allerlei winkels heb afgelopen en internet heb afgespeurd. Zonder resultaat. Ik heb dan ook nogal wat eisen aan een winterjas:
Moet er leuk uitzien
Moet goed passen
Moet praktisch zijn op de fiets
Heel veel jassen zijn nogal strak bij de schouders, waardoor ik mijn armen niet genoeg omhoog kan doen. Superirritant als je dagelijks 2x 20 minuten op de fiets naar je werk zit, want dan heb je nogal een andere houding dan wanneer je loopt. De halsopening moet ook goed afsluiten, want anders tocht het daar te veel. En ik wil graag een lange jas, zodat ook mijn bovenbenen als ik fiets goed beschut zijn tegen kou, regen en sneeuw. Maar de jas moet dan onderaan wel wijd zijn of een split hebben, anders fietst het niet lekker.
Een leuk uitziende jas is met de huidige mode ook nog een probleem. Ik ben sowieso geen type voor zo’n doorgestikte gewatteerde jas, maar ook de nette lange jassen zijn tegenwoordig niks. Het zijn allemaal recht naar beneden lopende modellen, waarbij je alleen taillering krijgt door een ceintuur aan te snoeren. Vanwege gebrek aan vorm in het model, kreukelt het dan oncharmant bij je taille en bij de kont trekt het te strak omdat daar te weinig ruimte is voor iemand met Billen. Niet okee.
Okee, dan dus maar zelf weer wat naaien.
De zomerperiode is natuurlijk niet bepaald optimaal om wollen mantelstof en nepbont te vinden. Zeker omdat de meeste nepbont ook écht nep oogt; ik wilde iets dat er wat luxueuzer uitzag en bovendien niet té ver omhoog stond en dus te dik zou worden. Gelukkig bleek ik nog net genoeg mooie nepbont op voorraad te hebben – een restantje van een ander project. Mantelstof vond ik wonder boven wonder wel, ergens op een uitverkoop-hoop, voor slechts €5 per meter! Score!!! Da’s dan wel weer het voordeel van wol in hartje zomer kopen.
Als basis gebruikte ik patroon 6387 van Burda. Uiteraard met wat aanpassingen. De bontaccenten vond ik namelijk nogal heftig, dus ik heb de kraag versmald tot schouderbreedte en de mouwomslag ongeveer gehalveerd. En hoewel op het voorbeeldplaatje het een mooi strak vallende jas lijkt, bleek het in praktijk toch een behoorlijk wijde zak te zijn, dus heb ik ook de mouwen versmald, en hem bij de rug flink ingenomen om mijn holle rug te accommoderen. De knopen heb ik op andere posities gezet. Ook de zakopeningen heb ik omhoog geschoven (lieve patroonontwerpers: mensen die klein zijn, hebben minder lange armen dus dan moet je bij kleine patroonmaten ook die zakken opschuiven!). Tot slot heb ik de ceintuur weggelaten.
Bij nader inzien had ik ook de halsopening moeten verkleinen. Ik vind dat de kraag te ver naar beneden doorloopt; ik denk dat het me beter had gestaan als deze iets hoger had gesloten. Maar dat is helaas iets wat ik me in de patroonfase had moeten bedenken, want als je eenmaal de stof hebt geknipt, is daar niets meer aan te doen. En hoewel ik eerst een proefmodel had gemaakt, viel het toen niet op. Bovendien lijkt ook hier het voorbeeldplaatje op het patroon niet helemaal overeen te komen met de werkelijkheid…
Aan de achterkant van de kraag heb ik in ieder geval een haakje en oogje genaaid, zodat ik de kraag hoog dicht kan doen als ik op de fiets stap:
Bestede tijd: 42,5 uur Kosten: €72 (Slechts €17,50 voor de wol, €26 voor de wolvlies tussenvoering, €12 voor de voering en het bont kwam zoals gezegd uit mijn voorraad. De rest van de kosten bestaat uit vlieseline, garen, schoudervullingen, knopen en een ophanglusje.) Dit is dus wel de goedkoopste winterjas ever!!
Gisteren hadden we eindelijk weer eens een dagje met de Heksengodinnen gepland! Daar had ik wel behoefte aan. Ik heb weliswaar genoeg hobbies en andere dingen om me mee bezig te houden, en ik ben af en toe bij mensen langs gegaan om bij te praten, maar wat ik echt mis, is het opdoen van ervaringen. Oftewel: leuke dingen doen met leuke mensen!
De activiteit die gisteren op het programma stond, was naaldvilten. Suus doet dat vaker en wilde het ons wel uitleggen. Dus bedacht ik een corona-proof tafelopstelling voor in mijn woonkamer en werden er gezamenlijk materialen besteld bij een webwinkel.
Suus: “Je hebt niet zo heel veel nodig hoor, ik heb genoeg verschillende kleurtjes en je mag ook mijn naalden en andere benodigdheden lenen. Koop alleen wol waarvan je denkt heel veel nodig te gaan hebben.”
Wij: “Nieuwe hobby!! BUY ALL THE STUFF!!! \o/”
Met als gevolg dat het uitpakken van de doos met bestellingen een beetje leek op Sinterklaasavond.
Na de lunch en de initiële bijpraatsessie zijn we al snel naar buiten verhuisd om daar lekker verder te werken (onder meer omdat Petra met water moest kliederen voor haar werkstuk). Zo hoefden we ook iets minder op de afstand te letten.
“Nee Sammy, jij moet wel afstand houden!” “But… it’s a square! I needs a sits!”
Aldus werd er ijverig gefrot met en geprikt in wol. Oeh, pretty colors!! <3
En natuurlijk moest er ook flink gesnaaid worden. En de rosé werd voorzien van frambozen uit eigen tuin.
Proosten op afstand
Naaldvilten blijkt echt een superleuke hobby, want je kunt ook als beginner al heel snel iets gaafs in elkaar fröbelen! De hoeveelheid gaatjes in onze vingers is zeer beperkt gebleven en de resultaten mogen er zijn! Superleuk om te zien ook dat wij altijd compleet verschillende dingen produceren.
De tomten is mijn werkstukje. Ik had goed ingeschat dat dit een makkelijk dingetje was om mee te starten, maar het maken duurde toch iets langer dan ik had verwacht. Ik had meer wolletjes besteld om ook nog iets anders mee te maken, maar dat is er niet van gekomen. Ook de anderen waren nog lang niet klaar met alle plannen. Geen enkel probleem – nu weten we wat we de volgende keer tijdens het bijkletsen kunnen gaan doen! ^_^
Geen rotklusje ditmaal, enkel een klusje dat ik erg lang had laten liggen.
Tot nu toe droeg ik onder mijn Victoriaanse kostuums gewoon moderne shirtjes als onderkleding. Maar eigenlijk hoor je er een chemise (onderjurk) onder te dragen. Ik besloot om er eindelijk eens eentje te maken voor het eerstvolgende Victoriaanse LARP-evenement – degene waar ik ook al de polonaise jurk voor gemaakt had.
Helaas is dat evenement echt geplaagd door onheil. Vanwege corona werd het verzet van mei naar oktober, en een paar weken geleden kregen we bericht dat het voor onbepaalde tijd was uitgesteld, aangezien de locatie (waar het hele plot omheen was geschreven) was afgebrand! :’-(
Maar goed, ik ga toch gewoon door met naaien, dus mijn chemise is nu ook af!
(Kijk ma: met kantjes! )
Ik moet bekennen dat ik er niet echt onderzoek naar heb gedaan, dus of dit model authentiek Victoriaans is weet ik niet.
Bestede tijd: 7 uur en 3 kwartier (Het kostte me nogal wat trial-and-error om het patroon voor de mouwtjes goed te krijgen; ik heb alles zelf getekend.) Kosten: €10,80 (Ongeveer 1,5 meter stof á €5,- (over van de petticoat) en €3,30 voor het opengewerkte kant en het lint. De kant langs de hals en mouwtjes komt uit mijn voorraad.)
Hopelijk krijgt hij zijn rondes op tijd af, want als hij ieder huis in de wijk gaat bewonderen en fotograferen is hij nog wel even bezig… 
