Workshop vrij borduren

Niet zo lang geleden ging ik samen met Rinske naar een borduurworkshop. Toen we daar waren, hoorden we dat er over enige tijd ook een workshop ‘vrij borduren’ zou zijn. Ideaal! Want eerlijk gezegd zijn kruissteekjes niets voor mij – ik borduur vooral op kostuums om die op te leuken, of om namen op kraamcadeautjes te zetten. En vrij borduur-technieken zijn daar ideaal voor!

Net als de vorige keer kregen we een voorbeeldpatroon, waarin verschillende borduurtechnieken zaten verwerkt. Aan ons om deze na te doen, met behulp van een uitlegblaadje en wat de juf op het bord schreef.

Of wij zijn snel van begrip, of de andere dames minder dan gemiddeld, want in al mijn onervarenheid kon ik het prima volgen. De juf complimenteerde ons meermaals omdat we allemaal de technieken zó veel sneller oppakten dan de vorige groep. Er kwamen diverse bewonderende blikken naar onze lapjes, vergezeld met opmerkingen als: “Zo, en dat terwijl dit pas je tweede keer is?”. En uiteraard: “Wat leuk dat jonge mensen dit ook nog doen!” :-D

Misschien is het inderdaad de leeftijd. Wij als dertigers vielen wel een beetje op tussen alle gepensioneerde dames. :-P

Het lapje kwam uiteraard niet af (en ik ben ook niet van plan om ‘m thuis af te gaan maken), maar ik heb nu wel een mooi voorbeeld voor als ik straks zelf iets anders wil gaan maken! Nu kan ik eindelijk eens goed de puntjes op de i zetten – letterlijk. ;-)

Overoptimalisatie

Bij mij moet alles zo optimaal mogelijk. Dat weten de meeste mensen die me kennen inmiddels wel. Maar laat ik eens een nader kijkje in mijn hoofd geven, om aan te tonen hoe extreem dat af en toe kan verlopen.

De casus: mijn buitenlamp. Ik vergeet structureel mijn buitenlamp aan te zetten en als ik er al aan denk, vergeet ik het om ‘m weer uit te zetten. Maar ik vind het ongezellig als mijn huis compleet donker is, zowel voor onverwachte aanbellers als wanneer ik zelf thuis kom. En het is ook wel handig om inbrekers de indruk te geven dat er iemand thuis is. Mijn vorige woning stond pal achter een lantaarnpaal dus daar was het nooit zo’n probleem, maar nu zit ik in een donker hoekje en kan ik mijn eigen sleutelgat soms niet eens meer vinden.

Gedachte 1: “Zal ik mijn huidige lamp vervangen door eentje met een bewegingssensor?”

Bedenking 1: “Nee, dan ziet je huis er van een afstandje nog steeds ongezellig uit. Of je moet hem zo gevoelig instellen dat hij iedere keer aanknipt wanneer een voorbijganger over de stoep loopt. En dat is superirritant. Bovendien helpt het niet tegen inbrekers.”

Gedachte 2: “Hee, er zijn ook lampen met schemersensor. Superhandig, dan gaat hij automatisch aan als het donker wordt!”

Bedenking 2: “Maar dat betekent dat hij de hele nacht aan blijft, totdat het ‘s ochtends weer licht wordt. Beetje zonde van de energie.”

Gedachte 3: “Oeh, ik zou mijn schakelaar binnen kunnen vervangen door een timerschakelaar! Dan kan ik de aan- en uit-tijdstippen vooraf programmeren!”

Bedenking 3: “Dan blijf je herprogrammeren, want het tijdstip van donker worden verandert continu gedurende het jaar.”

Gedachte 4: “Vet! Je blijkt tijdschakelaars met ‘astroverschuiving’ te hebben, die met dit probleem rekening houden! En die je daarnaast nog steeds handmatig kunt aan- of uitschakelen. Must have!!”

Okee cool, maar achter dat bedieningselement moet ook nog een basiselement voor in de inbouwdoos. Dus goed uitzoeken welk modelnummer daar bij matcht. En dan moet er ook nog een bijpassende centraalplaat over. Oh ja, en een afdekraam van hetzelfde merk.

Mooi, alles bij elkaar gematcht. Nou, welke webshop heeft deze alle vier samen het goedkoopst? Wel even rekening houdend met al dan niet gratis verzending, natuurlijk.

…en dan blijk ik ineens een halve dag googlen en €160,- verder. Well, that escalated quickly. Maar nu ik weet van deze perfect handige oplossing, kan ik natuurlijk nooit meer terug naar gewoon met de hand aan- en uitzetten. *Zucht*

Dubbeldans

Het was een goed dansweekend, want zowel vrijdagavond als zondag was er een folkbal bij mij in de buurt!

Vrijdag ging ik naar Duiven, waar een soort pre-Cadansa (een balfolkfestival) dansuitleg werd georganiseerd, met aansluitend nog een bal. Dat duurde helaas maar anderhalf uur en ik kon niet met iedereen op mijn wensenlijstje dansen, maar het was toch erg leuk en ik heb een paar erg fijne dansjes kunnen doen.

Zondagmiddag reed ik naar Wageningen voor een veel groter bal. Enkele mensen die er vrijdag waren, waren er nu ook, dus kon ik alsnog met hen dansen.

Omdat het bal van 16.00 tot 22.00 uur is, is er tussendoor altijd een ‘picknick’, waarvoor iedereen wat eten meeneemt en het op tafels uitstalt. Ik had nog wat pastasalade die zaterdag was blijven staan, dus dat kwam goed uit.

Tijdens etenstijd trek ik me graag een beetje terug om mezelf op te laden, zodat ik daarna weer lekker sociaal kan zijn tijdens het dansen. Op de tafels lagen een aantal kleurplaten en kleurpotloden, bedoeld als promotiemateriaal voor een theatervoorstelling. Ik was er wat halfslachtig aan begonnen te kleuren, maar naar mate ik verder kwam, werden de kleurtjes steeds creatiever. Op een gegeven moment schoof Manuel bij me aan en hebben we samen aan de kleurplaat gewerkt. Er kwam steeds meer bij, van Daleks tot Death Stars en van Borg Cubes tot Wookies. XD

Het resultaat:

Wie herkent alle (knullige, want uit het hoofd) verwijzingen? ;-)

Anyway, ik heb me dus op meerdere manieren prima geamuseerd dit weekend en ben weer helemaal opgeladen!

Badderen en babbelen

Suus, Petra, Judith en ik – a.k.a. de Heksengodinnen – hadden elkaar alweer veel te lang niet gezien. Dus spraken we gisteren af om uitgebreid bij te kletsen tijdens een leuk uitje.

Wat te doen? Nou, na al dat klussen was ik wel aan wat ontspanning toe. En ik was niet de enige. Dus stelde ik voor om te gaan badderen in zo’n wellness ding. Dat plan viel in goede aarde en dankzij de Albert Heijn-spaarzegeltjes konden we voor de helft van de prijs naar de Thermen in Nijmegen.

Nou ging ik vooral voor de verschillende baden, want ik houd helemaal niet van sauna’s. Ik was er dan ook nog nooit geweest. Wist ik dus veel dat je geacht wordt een badjas en slippers mee te nemen… en dat ik mijn badpak juist niet had hoeven inpakken. XD Gelukkig kon ik er een badjas huren en kwam het toch goed. :-P

Suus ging ook niet in de sauna vanwege babybuik, maar wij regelden voor onszelf een prima alternatief: een mmmmmassage!

De dag werd dus goed besteed met poedelen, bubbelen, badderen, uitgebreid lunchen, zweten, ontspannen, theedrinken en bijbabbelen.

(foto van de website van de Thermen geplukt, want om de een of andere reden mocht je binnen niet fotograferen. ;-) )

Aan het eind van de dag gingen we naar mijn huis om te eten, want dat was lekker dichtbij. Bovendien had geen van de meiden naar mijn housewarming kunnen komen, dus ze hadden mijn ingerichte stulpje nog niet gezien.

De vooraf bereide pastasalade bleef in de koelkast staan (wist ik veel dat zwangere vrouwen geen gerookte zalm mogen…) en in plaats daarvan installeerden we ons met een groot bord friet en snacks op de bank. Toch jammer van die pastasalade… NOT. ;-)

Na een paar potten thee en nog veel meer babbels was het helaas weer tijd om afscheid te nemen. Ik reed daarna nog even naar Mike vanwege zijn verjaardag, maar ik heb het niet al te laat gemaakt. Van niksdoen word je blijkbaar heel moe, dus toen om kwart over 10 mijn oogjes dicht begonnen te vallen, ben ik weer op huis aan gegaan en in mijn bedje gecrasht. In plaats van de gebruikelijke 8 uur, sliep ik vannacht maar liefst 10 uur.

Meiden, ik heb alweer zin in ons volgende uitje!

Alice in Wonderland toilet

Eén van de blikvangers in mijn vorige huis was mijn Alice in Wonderplee. Enorm kitsch, maar bezoek vond het altijd erg leuk. Dus in mijn nieuwe huis wilde ik er ook weer eentje.

Het was wat improviseren met de ruimte, want mijn huidige toilet is iets minder groot. Maar met een plankje dat ik op maat zaagde en bovenop de tegels liet steunen, creëerde ik extra plek.

De foto’s die ik eerst los op de deur had hangen, vond ik toch een beetje lullig. Dus ik heb er een collage van gemaakt, die ik op posterformaat bij de Hema heb laten afdrukken.

Niet alle items hebben het gered. De butt-ugly lamp was toch te lelijk en bovendien heb ik nu spotjes. De bread-and-butterflies zijn inmiddels te veel stuk en dus helaas niet meer mooi om op te hangen. En ik twijfel nog of ik de flamingo’s op de vloer moet laten staan. Ze horen er eigenlijk bij, maar nemen zo wel erg veel plek in beslag.

Dus nu is het weer leuk om bij mij naar het toilet te gaan! :-)

Pensioen, bruiloft en cadeaus

Vrijdag was een drukke dag. ‘s Ochtends werd een spiegeldeur voor mijn schuifkast geleverd en geïnstalleerd, ik deed nog wat klusjes (eindelijk een dubbele dimmer geplaatst, zodat béide lampen in de woonkamer aan kunnen!), deed boodschappen en poetste het huis.

‘s Middags was de afscheidsreceptie voor mijn vader, die met pensioen is gegaan. Dus op naar Zuid-Limburg.

Ik had vooraf Zwusje gecontacteerd met de vraag of we samen een cadeautje konden regelen. Dat vond ze prima, maar wat dan? Euh…

Na wat brainstormen bedacht ik om een ‘pensioenpakket’ samen te stellen, met allerlei dingetjes tegen de verveling en dergelijke. Ik merkte echter al gauw dat zo’n pakket kostentechnisch nogal snel uit de hand loopt, want alleen al voor een stel maffe sloffen tel je zo €30 neer… De uitdaging werd dan ook om thematisch passende items te verzinnen, die niet alleen grappig waren maar ook daadwerkelijk bruikbaar, en aansloten bij pa’s hobby’s, én voor een zo laag mogelijke prijs.

Dat laatste werd een beetje een sport op zich, want nu ik ben verhuisd woon ik in een iets andere klasse wijk en dat merk je aan de winkels. Ineens zitten de Action en de Wibra erg dichtbij en zijn er allerhande overige cheap-ass winkeltjes waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Er ging een wereld voor me open. Met dank aan Zwusje voor de lessen in redneck white trash shopping! :-P

En dan heeft Zwusje ook nog eens thuis de apparatuur om zelf dingen te bedrukken, dus daar maakten we dankbaar gebruik van om alles een nog iets persoonlijker tintje te geven. In het Limburgs dus. :-)

We scoorden:

  • een drietal boeken uit de ‘Baantjer’-serie (tweedehands, maar nog in prima staat);
  • een legpuzzel van 1000 stukjes, met uitdagende print;
  • een cryptogram-puzzelboekje;
  • een bioscoopbon;
  • geraniumzaadjes ( :-P );
  • vier flesjes bier met alternatieve etiketten;
  • een bedrukte mok;
  • een bedrukte klok;
  • en een grote bloembak om het geheel in te verpakken.

  

De receptie was een groot succes! De collega’s hadden zich daarvoor al enorm uitgesloofd met een compleet dagprogramma voor mijn ouders. De receptie zelf zou eigenlijk maar 2 uur duren, maar ze hebben hem met een uur moeten verlengen omdat pa de rij niet weggewerkt kreeg. Volgens een verbaasde medewerkster van de locatie stonden de mensen “tot buiten bij de glasbakken” te wachten! :-O

Mijn pa heeft dan ook 45 jaar gewerkt op de basisschool in ons dorp. Eerst als leraar (ik heb nog bij hem in de klas gezeten!), daarna als directeur, en later als directeur van meerdere scholen met ook bovenschoolse taken in het bestuur. Er zijn mensen die van hem les hebben gehad en daarna hun eigen kinderen bij hem op school hebben ingeschreven. En dan was hij ook nog eens actief in het stimuleren van het verenigingsleven in het dorp. Er zijn dus een hoop mensen die ‘meester Pierre’ kennen en een warm hart toedragen. Ik ben echt trots op mijn pappie – je zag gewoon aan de reacties van de aanwezigen dat hij heel veel heeft betekend voor heel veel mensen. <3

De felicitatierij (waar ik ook in werd geplant, als ‘dochter van’ – ik heb me maar bekommerd om het efficiënt inrichten van de overstromende cadeautafel) werd af en toe onderbroken door wat acts en groepsfelicitaties. Ik heb mijn portie Limburgse dorpscultuur wel weer gehad… van carnavaleske schönkelmuziek in het dialect, gezongen door de lokale kapper annex bekende leedjeskonkoerzanger (uiteraard eindigend in een polonaise – en ik moest voorop :-S ), tot de dorpsfanfare die de zaal binnen kwam gemarcheerd en zowat de helft van hun repertoire ten gehore bracht. Dit alles gepresenteerd door een bekende Limburgse buutreedner, die een goede vriend van pa is.

Het was erg leuk om enkele oud-klasgenoten weer te zien. Ik herkende ze bijna allemaal gelijk, ook al ben ik al 20 jaar weg uit het dorp!

En dan waren er nog de mensen die wel wisten dat mijn pa twee dochters heeft, maar ons niet direct van gezicht kenden. “Ah, jij bent de oudste? En de jongste staat daar? Oh, dat kleine kindje is van haar, niet van jou… Tsja, zo lopen de dingen soms, hè?”
:-X

Aan het eind van de receptie hebben we nog even samen gegeten (Het was al 8 uur! Hongerrr!) en daarna hebben we pa en ma geholpen om alle cadeaus naar huis te krijgen (er waren twee auto’s en een bestelbusje nodig… aangezien hij ook 2 bomen had gekregen). Met dank aan schoonbroer die mijn auto even aanzwengelde met startkabels, aangezien ik mijn lichten aan had laten staan. *zucht*

Daarna kon ik eindelijk doorrijden naar Brabant, want het was ook de trouwdag van Bob en Alice! Helaas kon ik er dus niet bij zijn als daggast, maar het feest redde ik nog net wel. Dacht ik.

Ik ging er vanuit dat ik nog een uurtje of twee, drie, kon meepikken. Bruiloftsfeesten duren meestal tot 12 of 1 uur, toch? Dit feest bleek echter al om 10 uur op te houden – een kwartier nadat ik arriveerde. Ik had dus net genoeg tijd om het bruidspaar te feliciteren, de laatste ronde drank (thee of koffie) mee te pikken, en met z’n allen de laatste dans (‘Brabant’ van Guus Meeuwis – om maar even over te stappen naar de dorpscultuur in een andere regio van het land) te doen. Een half uur nadat ik mijn auto uit was gestapt, zat ik er al weer in. XD

Beetje lullig voor Alice en Bob, want het zijn mijn vrienden en ik vind het belangrijk om er op een voor hen zo belangrijke dag bij te zijn. Maar goed, dat geldt ook voor een belangrijke dag voor mijn pa, en dan gaat familie toch voor. Het was in ieder geval een geluk dat ik niet een half uur later uit het zuiden was vertrokken en voor een dichte deur had gestaan. :-P

Oh ja, ik had voor hen natuurlijk ook nog een cadeautje. Cadeautjes voor een bruiloft bedenken vind ik altijd erg lastig. Alice en Bob zijn al heel lang samen en hebben kinderen, dus spullen hebben ze vast genoeg. Aangezien bruiloften klauwen met geld kosten, wordt een bijdrage in een envelopje doorgaans toch het meest gewaardeerd. Maar een envelopje is wel erg saai; iets persoonlijks doen is veel leuker.

Dan maar een combinatie. Ik kocht een fotolijstje en zorgde er voor dat er hout in de rand zat, zodat ik die met een houtbrander kon bewerken. Het was een beetje een gok, want niet alle soorten hout laten zich even goed inbranden en soms blijkt iets dat hout lijkt, alleen een dun houten laagje te hebben.

Uit de vrije hand schrijven wordt geen succes, weet ik uit ervaring, dus ik wilde een sjabloon voor de tekst. Maar hoe zet je die erop? De letters zouden te klein zijn om te printen en dan uit te knippen uit papier. Hmm…. Tijdens een borduurworkshop had ik een stift gescoord die bedoeld was om tijdelijke patronen op stof te zetten. Dit was weliswaar geen stof, maar wellicht pakte het ook op hout? Het was te proberen…

Dus printte ik de tekst in spiegelbeeld op gewoon papier, trok ik die met de speciale stift over op een stukje patroonpapier, en zette ik daar de strijkbout op. Er was wat weinig ruimte voor de bout, maar hoera, het werkte!

Toen kon ik de stiftlijntjes met mijn houtbrander overtrekken en had ik een nette rechte tekst.

Alleen nog even creatief met papiergeld zijn, en tadaa, het cadeau was af!

Na afloop van de bruiloft kunnen ze het geld eruit halen en een trouwfoto erin plaatsen.

(Fun fact: Photoshop herkende in bovenstaande afbeelding briefgeld en weigerde daarom de afbeelding te editen…)

Klare klussen

De afgelopen weken heb ik, naast verven, ontzettend veel gedaan in mijn nieuwe huis. Ik had alleen noch zin noch tijd om over ieder individueel dingetje te gaan bloggen.

Heel veel klusjes leken in eerste instantie iets dat je ‘even snel’ kunt doen, maar in praktijk blijkt dat tegen te vallen. Het gaat lang niet zo makkelijk als je dacht, of het levert nieuwe klussen op die dan óók gedaan moeten worden, of je bent uren op internet aan het zoeken naar het juiste materiaal.

Om te voorkomen dat jullie wekenlang met alleen gefrustreerd geklaag geconfronteerd zouden worden, hierbij een post over de meest uitdagende projectjes nu ze eenmaal af zijn. ;-)

Het kattenluik
In mijn vorige huis stond de deur tussen de woonkamer en de gang steeds open, zodat Sammy overal bij kon komen. Dat vond ik eigenlijk maar niks, want het tochtte nogal, zo’n open deur is niet knus en ik moest bezoek en vakantie-oppassen er continu aan herinneren om de deur niet dicht te doen. Maar omdat het een holle kunststof deur was die bij het huis hoorde, heb ik er nooit een kattenluik in durven zetten.

In mijn nieuwe huis zit een houten binnendeur die overduidelijk niet dezelfde is als wat er verder in het huis zit, dus die is al een keer vervangen. Bovendien vind ik hem niet zo heel mooi – ik houd niet van glas. Ik voelde me dus niet bepaald bezwaard om er een gat in te zagen, want als het mislukte en de deur geheel vervangen moest worden, zou ik daar niet zo rouwig om zijn.

Plan A was om een kattenluik te kopen dat in glas kon. Maar toen ik me inlas, bleek dat je helemaal niet zo makkelijk in glas snijdt als ze je doen geloven in films-met-inbrekers. Ten tweede bleek het glaspaneel te hoog te zitten, waardoor Sammy een sprong zou moeten maken om door het kattenluik te kunnen. Not gonna happen. Dus besloot ik het onderste glazen paneel te gaan vervangen door een houten paneel en daar het kattenluik in te plaatsen.

De glaslatjes (dankzij Google weet ik nu dat dit latjes zijn die de boel bij elkaar houden en dat je deze los moet halen om het glas te kunnen verwijderen) kwamen na wat tactisch wrikken gelukkig erg makkelijk los. Maar het glas bleek aan de andere kant muurvast in de opening gekit te zijn. Met geen ruimte om met een stanleymes er tussen te komen om het los te snijden. Na veel frustratie en een ingeving liet ik de föhn op de kit los en lo and behold, binnen een paar minuten was het glazen paneel eindelijk los!

Stap 1 geslaagd, dus ik naar de bouwmarkt. Maar welke dikte hout moet je dan hebben? Het mag niet zo dun als dat glas zijn want dan trap je er zo doorheen, maar ook niet te dik want dan passen er geen nieuwe glaslatjes meer bij in de uitsparing. Gelukkig vond ik een stuk hout van 8 of 9 milimeter dat een middenweg leek te bieden, al keek de meneer van de bouwmarkt twijfelachtig over mijn keuze.

Afmeting van het kattenluik uitgetekend op paneel en deur en uitgezaagd uit beide. So far so good.

De volgende uitdaging: het verschil in ruimte opvullen. Want het paneel valt een stuk naar binnen, terwijl de onderkant van de deur wel dik is (zie foto). Als het kattenluik over beide delen loopt, zou er anders een opening blijven aan de bovenste randen. Dus met pijn en moeite uitgemeten hoe dik en breed de opvulling moest zijn, restjes hout op maat gezaagd en op elkaar gelijmd tot de juiste dikte, en die weer op het paneel geplakt.

Weer een uitdaging: de boel in de juiste kleur schilderen. De deur leek me redelijk ‘gewoon wit’, maar er zijn 300 verschillende tinten wit dus je weet maar nooit. En moet het mat of glanzend zijn? Hoogglans of zijdeglans? Aangezien ik nog een potje ‘hoogglans wit’ in de schuur vond, heb ik die maar gewoon gebruikt. Hoera, deze bleek goed te matchen! Helaas, het was @%#-verf die voor geen meter droogde, en de gelijmde latjes zogen als een spons waardoor het 3x moest.

Uiteindelijk had ik dan éindelijk een passend paneel in de juiste kleur. De lelijke plekken waar de krant tijdens het drogen aan de verf was gaan plakken negeerde ik maar. Nu de nieuwe glaslatjes verstek zagen en plaatsen. Dat ging wonderbaarlijk goed: ze passen heel mooi en de koploze spijkertjes die je er in moet slaan om ze vast te timmeren, waren niet zo dramatisch hanteerbaar als ik had gevreesd (alleen jammer dat ze enkel in pakjes van minimaal 300 stuks komen, terwijl je er maximaal 12 nodig hebt).

Nu hoefde ik ‘alleen nog maar’ het luikje te monteren. Dat paste maar nét. Was de deur iets dikker geweest, dan had ik een verlengstuk voor de tunnel moeten kopen. Maar domgenoeg waren de meegeleverde schroeven aan de lange kant en zaten de schroefgaten in de paneeltjes precies tegenover elkaar. Waardoor de uiteinden van de schroeven bij het monteren elkaar raakten en zichzelf weer naar buiten drukten. *KRAK* zeiden mijn mooi gelijmde en geverfde opvullingslatjes. ARGH!! Dus nu zit er aan beide kanten een scheurtje in. :-(

Maar het is af. En als je niet van al te dichtbij kijkt, ziet het er best goed uit. En nog belangrijker: Sammy snapt en gebruikt het luikje…

kattenluikje in paneel binnendeur

De kattenbakcamouflage
In mijn nieuwe huis was er geen plek in de gang of keuken waar ik de kattenbak enigszins uit het zicht kon stallen. En je wil hem niet in je woonkamer hebben, in verband met de geur. Op de eerste verdieping zetten was weer niet handig met het dagelijks moeten uitscheppen.

Ineens had ik een idee. De vorige bewoners hadden een extra deurtje gemonteerd naar de trapkast, zodat je makkelijker bij de hele lage ruimte onder de trap kon komen. Wat als ik daar nou eens een opening in zou maken en de kattenbak achter die deur zou plaatsen? Dan kon ik makkelijk de kattenbak iedere dag eruit halen en terug zetten, zonder dat je de hele tijd naar een lelijke bak of gigantische opening zit te kijken!

De opening was snel gezaagd met een decoupeerzaag. De enige vraag was of het niet te donker zou worden. Want katten hebben weliswaar een goed nachtzicht, maar als er echt geen licht is dan zien zij ook niks meer (we hebben het wel over een afgesloten kattenbak in een zo goed als afgesloten berghok in een gang die ‘s nachts niet wordt verlicht). Dat heb ik opgelost met een lampje met bewegingssensor op batterijen, dat aanspringt zodra de kat door de opening loopt. Mijn ma lachte me er om uit, maar ik ben best wel trots op mijn oplossing. B-)

Bijkomend voordeel is dat Sammy nu verplicht over het eerste én tweede roostertje moet lopen, waardoor de hoeveelheid door het huis verspreide kattengrit drastisch is verminderd vergeleken met het vorige huis!

Natuurlijk, ook hier een kattenluikje in zetten zou nog net wat mooier zijn, maar het is een heel dun deurtje en dat gaat niet passen. Tenzij ik ook deze opening verdik met latjes. Maar dat heb ik wel even gehad…

De badkamerventilatie
De vorige eigenaren hadden alleen een luchtroostertje in het plafond van de badkamer gemonteerd. Niet fijn, want dan krijg je uiteindelijk een vochtprobleem. Dus ik wilde een actieve afzuiging. Die haal je gewoon bij de bouwmarkt en schroef je in het plafond. Dacht ik.

Er bleek een reden te zijn dat de vorige eigenaren voor een simpel roostertje hadden gekozen. De luchtschacht in het plafond zit namelijk strak tegen de muur aan. Terwijl je een ventilator niet strak tegen de muur kunt monteren: die bestaat uit een buis die je in de luchtschacht moet schuiven, plus een vierkantje er omheen voor montage:

Voor een doorlink-buis was geen plek: tussen mijn houten plafond en het betonnen plafond zit maar 7 cm ruimte en daar krijg je zelfs geen flexibele buis in gefrot. Sterker nog: de uitstekende buis achter het ventilatortje is al langer dan je daar ruimte hebt! Er zat dus niets anders op dan een opbouwdoos bij de ventilator aan te schaffen (eigenlijk bedoeld voor montage in een raam), waardoor ik lang online heb moeten zoeken naar een ventilator waar zoiets bij geleverd kon worden, en de uitgang maar zo goed mogelijk boven de luchtschacht te positioneren, zodat er in ieder geval een groot deel overlap in de openingen zit.

Was het dat? Nee, want een stuk van de plafondplintjes moest eruit om de boel te kunnen monteren, maar de rand van het plafond dat erachter tevoorschijn kwam, bleek best ver van de muur af te staan. En de schroefgaten in de opbouwdoos vielen precies in dat gat. Dus ik moest eerst nog latjes tegen het plafond timmeren om daar de opbouwdoos tegen te kunnen monteren om daar weer de ventilator in te kunnen monteren. Grom.

Gelukkig zaten er wel al stroomdraden, zodat ik de boel op het elektriciteitsnet aan kon sluiten. De enige uitdaging was daarna nog om de vochtsensor goed in te stellen. Initieel had ik een ventilator met timer en naloop gekocht, die op de lichtschakelaar reageerde, pas een minuut nadat het licht aan ging aan sloeg, en nog even doorliep nadat je het licht weer uit had gedaan. Klinkt heel handig, maar in praktijk blijkt hij toch ook aan te gaan als je ‘s avonds alleen maar je tanden staat te poetsen. Dus ding teruggestuurd naar de winkel en eentje (flink duurdere) met vochtsensor gekocht, zodat hij écht alleen aan gaat als je staat te douchen.

Geprobeerd wat de juiste instelling is, en het afdekroostertje over de ventilator geplaatst. Wat blijkt: het afdekroostertje maakt de vochtsensor minder gevoelig, waardoor hij niet meer aan ging. :-S En om het afdekroostertje er weer af te halen moet je een dingetje op de zijkant indrukken. Dat dingetje heb ik per ongeluk aan de achterkant gemonteerd, dus bijna strak tegen de muur aan (ik had vooral gelet op de opening voor de stroomkabels, die eigenlijk maar op 1 plek kon komen). Dus eenmaal vastgeklikt, is hij extreem lastig weer los te krijgen. Grrr…

Inmiddels heb ik door een hoop trial-and-error, en het tijdelijk vastplakken van het roostertje met tape, volgens mij de juiste instelling gevonden en durf ik hem weer permanent dicht te klikken. Hopelijk werkt het ding nu éindelijk zoals bedoeld. Niet mooi, wel effectief. Het esthetische aspect komt wel als ik de badkamer een keer geheel naar mijn wensen laat verbouwen.

De plinten
Hoe moeilijk kan het leggen van plinten zijn? Ik heb een verstekbak en verstekzaag, dus gaan met die banaan? Uiteraard niet.

Onderaan mijn muren zitten houten latjes, waar de vorige eigenaren plinten tegenaan hadden geschroefd. Dat werkt prima met vloerbedekking. Maar ik heb laminaat gelegd. Dan moet je 1cm afstand houden van de muur, in verband met mogelijk uitzetten. De houten latjes zitten echter ter hoogte van het laminaat, waardoor je die 1cm moet berekenen tussen laminaat en latje. De totale afstand tussen muur, latje en laminaat wordt daardoor groter dan een standaard overzetplint aan kan!

De latjes van de muur halen was geen optie. De vorige bewoners hebben dat zo te zien ergens geprobeerd, waar ze een bed strak tegen de muur wilden zetten, en daar is de hele onderkant van de muur zowat afgebrokkeld. Lekker van af blijven dus, tenzij je bereid bent ook de muren compleet te restaureren.

De enige oplossing was twéé plinten leggen: eerst een plakplint om het gat direct naast het laminaat te overbruggen en dan nog eens een overzetplint om de houten latjes te verbergen. En die overzetplinten moest ik lelijk met schroeven bevestigen, want zo’n kliksysteem neemt ook wat ruimte in en de latjes zijn dermate dik dat de overzetplint nu al niet overal helemaal strak tegen de muur aan zit.

Mijn kasten staan dus best een stukje van de muren af, maar goed, het is niet anders. Het is nu in ieder geval redelijk mooi afgewerkt.

En daarmee beëindig ik deze klaag-over-klussen-post, lieve lezertjes. Don’t try this at home. Tenzij je ontzettend mindful en zen bent, of een ervaren doe-het-zelvert. Of als je net zo koppig en volhardend bent als ik. ;-)

Verjaardag & housewarming

Vrijdag was ik jarig en dat vierde ik gisteren. Ideaal om te combineren met een house warming party natuurlijk, want zo konden de mensen die hadden helpen klussen of mijn huis nog helemaal niet gezien hadden, bekijken wat het eindresultaat was geworden!

Het was voor mij ook een soort deadline om zo veel mogelijk klusjes af te hebben. Pa en ma zijn de week ervoor nog twee dagen langs gekomen om de muren van de gang te helpen witten, zodat die lelijke roze zweem er in ieder geval uit was. En ik heb daarna zelf nog wat deuren en deurposten en dergelijke gewit. Helemaal af is het nog steeds niet, maar de grootste klussen zijn in ieder geval gedaan! De rest komt wel in de loop van de komende weken.

Hoewel mijn verjaardag altijd in de vakantie- en festivalperiode valt, was toch nog bijna de helft van alle genodigden komen opdagen, dus ik heb de hele dag door mensen over de vloer gehad. Het weer was perfect, dus we hebben lekker buiten kunnen zitten. Met ‘s avonds een vuurschaaltje erbij om het warm genoeg te houden.

Eigenlijk had Sammy nog een weekje binnen moeten blijven, maar ik voorzag een enorm gedoe en continue strijd als mijn gasten steeds in en uit gingen lopen en we op zouden moeten letten dat de kat niet naar buiten sneakte. Dat is voor niemand leuk, ook voor Sammy niet. Dus ik heb hem gisterochtend voor het eerst zijn kattenluikje uit laten proberen. Uiteraard was hij zowat gelijk verdwenen en liet hij mij achter met allemaal doemscenario’s. Wat nou als hij ergens vanaf springt waar hij niet meer terug op kan? Wat nou als hij in de openstaande caravan van de buren gaat zitten en zij met kat en al vertrekken naar hun vakantiebestemming??
Pas na een uur kwam hij doodleuk weer aanwandelen. “Oh hi human, where’s the fud? And why is u looking so wurried?” :-P

Ook de buren zijn even langsgewipt. De dag ervoor was ik bij hen gaan barbecuen, want ik blijk op dezelfde dag als de buurman jarig te zijn. :-) En uiteraard waren zij ook wel benieuwd hoe ik het huis, dat een spiegelbeeld van hun eigen huis is, had ingericht. Zo kun je inspiratie bij elkaar opdoen.

Nu zit ik vanzelfsprekend met veel te veel eten, hoewel ik doggy bags heb meegegeven aan mijn gasten. Want het ging zoals ieder jaar: van tevoren doe ik boodschappen en op de dag zelf ren ik toch nogmaals naar de supermarkt omdat ik ECHT VEEL TE WEINIG eten in huis heb. Wat dan altijd overblijft, want natuurlijk had ik sowieso al te veel. Ach ja.

Ik ben weer een jaar ouder, het huis is goedgekeurd en het was gezellig. Dag geslaagd!

Orenda 3: Stille Kracht

Oh, wat was Orenda mooi!

Van tevoren maakte ik me wel een beetje zorgen over de vraag of ik me van dinsdagavond tot en met zaterdagavond bezig kon houden (zondag was alleen voor opruimen, uitbrakken en terugrijden). Niet in de minste plaats omdat mijn briefing neerkwam op “ga door waar je mee bezig bent”. Voor de zekerheid had ik een periodecorrect boek meegenomen, maar dat is niet eens open geweest!

De groep mensen en de crew is superfijn en er hangt een hele goede roleplay-sfeer op dat evenement, waardoor ik makkelijk in mijn rol werd gezogen en bleef hangen. De locatie, een Frans chateau met een prachtige bosrijke omgeving en een groot meer, hielp daar ook zeker bij. Er zijn geen evenementen waarbij ik zo veel ‘picture perfect’ sfeermomenten heb mogen ervaren als afgelopen Orenda!

Want hoe vaak krijg je de kans om in je hoepelrok en met je parasolletje op een bootje te zitten, waarbij een heer met hoge hoed je langs uitzicht op groen en een chateau peddelt??

En hoe vaak spring je met nog 4 andere mensen gehuld in Victoriaanse badkleding een buitenzwembad in?

Hoe vaak hebben jullie al petanque en croquet met authentieke houten onderdelen gespeeld? (Het enige minpunt was helaas dat alle veldjes onwijs afliepen richting het meer, vol kuilen zaten en enkelhoog gras hadden, waardoor het croquet spelen enigszins werd bemoeilijkt.)

En even bewijzen dat je bést op stelten kunt lopen in een hoepelrok! :-)

Tot slot zouden jullie onwijs jaloers zijn als jullie hadden kunnen zien hoe mooi het meer er om middernacht bij lag, toen er pingpongballetjes gevuld met gekleurde lichtjes in werden gegooid, die langzaam op het water dobberden.

En dat was dus alleen de sfeer, laat staan het daadwerkelijke spel. Oh, en had ik het superuitgebreide, ter plekke door crewleden klaargemaakte eten al genoemd? Hoewel we in Frankrijk zaten, zaten we binnenspels op Java en dus werden er iedere dag rijsttafels met Indonesische gerechten geserveerd. Wat een luxe!

Mijn kostuums zijn goed tot hun recht gekomen, al waren er her en der wat problemen. Ik kan met een hoepelrok namelijk niet in stoelen met armleuningen zitten, dus als ik op het bordes wilde zitten, moest er steeds een stoel van binnen worden gehaald (door een heer uiteraard, als dame ga je niet zelf tillen). En aan de eettafel waren geen Victoriaanse breedtes gehanteerd bij het dekken, dus moest ik continu aan het einde van de tafel gaan zitten omdat ik anders niet tussen mijn disgenoten paste. Maar ter compensatie drapeerde ik wel uitermate mooi op de sofa’s. ;-)

En je leert gelijk waarom bepaalde etiquetteregels er zijn. Dat iemand de stoel voor je aanschuift is écht heel fijn, want je twee handen zijn te veel bezet met het managen van alle stof om je heen om ook nog eens een stoel te kunnen manoeuvreren. (Al waren de mannen er op een gegeven moment behoorlijk klaar mee om iedere keer dat een dame aan of van tafel ging, op te moeten staan. :-D )

De vorige keer kreeg ik weinig mee van het plot, maar ik heb me er nu actief mee bemoeid. Het voordeel van mijn personage (de Alice van Alice in Wonderland) is dat ze bij ieder groepje kan aanschuiven, gepast volgens de etiquette of niet. En bovendien ben ik verder gegaan met mijn ‘Trouble Map’, een kaart waarop ik bijzondere verhalen noteerde. Dus heel veel mensen hebben even de tijd genomen om met me te babbelen.

Het continue omdenken ging me gelukkig weer goed af, inclusief het ter plekke bedenken van woordgrapjes. Eentje waar ik stiekem best trots op ben: “Het is niet mogelijk dat het tegenvalt, meneer. Als iets is tegengevallen, is het namelijk niet voorgevallen.”

Dit keer ben ik ook daadwerkelijk in Wonderland geweest! Zelfs tweemaal. De eerste keer maar heel kort, en ik was er amper toen de delen één voor één weer langzaam vervaagden (met dank aan Ork’s uitstekende lichttechniek!), waarna ik uiteraard een flinke jankbui kreeg omdat dat waar ik al bijna mijn hele leven naar uitkeek, weer aan mijn neus voorbij ging.

Maar zaterdagavond was driemaal scheepsrecht. Ik werd opgehaald met de mededeling: “Je mag naar huis.” Waarna ik naar datzelfde roeibootje werd geleid, waar nu een prachtig verlicht wezen op zat. Het was inmiddels stikdonker en het regende pijpenstelen, en terwijl mijn vrienden me geschokt en met tranen in de ogen op de oever uitzwaaiden, werden ik en een vriendin naar Wonderland geroeid. We dreven door de verlichte gekleurde balletjes heen, wat echt een Eftelingeffect gaf. De regen werd steeds heftiger en uiteindelijk was ik nat tot op mijn onderbroek, maar ook dat droeg bij aan de sfeer. Het leek wel alsof we door de veerman naar Hades werden geleid – alleen de twee muntjes ontbraken.

En daarmee eindigde het weekend voor mij. Of Alice nog terug gaat komen is de vraag. Het was voor mij ook een verrassing, dus ik wacht vol spanning op de volgende briefing! :-)

Al met al heb ik dus een heel mooi weekend gehad. Ik ben echt heel dankbaar dat ik zoiets moois mee heb mogen maken en dat er ook zo veel moeite is gedaan om iets voor mij persoonlijk te creëren. Zeker aangezien ik ‘maar’ een NPC ben; doorgaans worden speciale scènes toch vooral voor de spelers bedacht. Maar op Orenda is er niet zo heel veel onderscheid. Ik ben ook meer een DPC dan een NPC, want ik krijg maar een fractie van het plot te horen en soms vergeet ik zelf zelfs dat ik geen speler ben.

En toch had ik op vrijdagavond weer even zo’n dipje. Het spel was ‘s avonds wat tam (wellicht zaten veel mensen er even doorheen) en ik had geen inspiratie of puf meer om op de Alice-manier gesprekken te voeren. Het ‘Waarom ben ik hier eigenlijk? Ik voeg helemaal niets toe aan het spel’-gevoel dook weer eens op. Dus ik heb me even in mijn slaapkamer teruggetrokken met een bus Pringles om weer op te laden. Want ik weet inmiddels dat het nergens op slaat. Maar toch heb je het af en toe. De volgende ochtend ben ik lekker lang in bed blijven meuren en daarna werd het toch automatisch weer leuk.

Hopelijk volgen er binnenkort nog wat meer foto’s van de mooie scènes, want ik weet zeker dat er een hoop prachtige plaatjes op de camera van Ork staan te wachten. Check over een paar dagen deze post dus nogmaals!
[edit:] Nu met foto’s! Die met logo rechtsonderin zijn van Ork en de anderen van David de Klijn.

Castlefest 2017

Castlefest was kort maar krachtig dit jaar. Het was wel een beetje raar om weer gewoon als bezoeker een kaartje te moeten kopen. En helemaal vreemd om langs het plekje te lopen waar we met Tweedledum & Tweedledee altijd speelden, wat er nu maar verlaten bij lag.

Aan het eind van de dag had ik een kort herdenkingsmomentje voor Ernic ingepland, op dat specifieke plekje. Tijdens zijn uitvaart had ik geen doedelzak voor hem kunnen spelen en het leek me mooi om dat alsnog te doen op de plek waar we het meest hebben gespeeld, op het evenement waar we elkaar hebben ontmoet en waar we voor het eerst hebben opgetreden.

Omdat veel Castlefestgangers hem kenden, heb ik er een publiekelijk evenementje van gemaakt en vooraf de bladmuziek gedeeld zodat anderen desgewenst ook mee konden spelen. Annabella wilde daarnaast een kort ritueeltje leiden, waarbij mensen hun herinneringen aan Ernic in fysieke vorm in een mandje konden plaatsen en poeder de lucht in mochten blazen. Daarna mocht ik het mandje in de wickervrouw plaatsen (een wezen gevlochten van wilgentenen, dat ieder jaar ritueel wordt verbrand tijdens Castlefest). Omdat een van degenen die het wickerritueel begeleidt, Ernic ook heeft gekend en ook graag iets voor hem wilde doen, was zelfs geregeld dat ik hoe dan ook nog het mandje mocht plaatsen, ook al was de rij te lang of de wicker al gesloten voor offers. Heel lief en fijn.

De opkomst was veel hoger dan ik had verwacht. Ik was blij als er 4 á 5 man zou komen opdagen, maar we waren met zo’n 20 personen aanwezig! Diverse mensen hadden iets meegenomen voor in het mandje, hadden hun draailier, doedelzak of harp meegenomen, of zelfs iets voor mij gemaakt. En ik merkte aan de emoties op dat moment en de mensen die achteraf naar me toe kwamen met hun verhaal, dat het voor hen ook betenisvol was geweest. Daar ben ik heel blij om.

Toch vond ik het lastig om echt de tijd te nemen om aan Ernic te denken. Want ik ben dan toch bezig met coördineren, er op letten dat iedereen me kan verstaan en dat we gelijk blijven spelen. Bovendien heeft de wickerverbranding voor veel mensen een diepe betekenis, dus het was mooi om dat in het ons ritueel te kunnen verwerken, maar persoonlijk heb ik daar minder mee. Toen ik echter na de plaatsing van het mandje ging balfolk dansen, kwam het eindelijk even los. Tijdens dansen kan ik vaak wel stoppen met nadenken en stel ik me open voor mijn danspartner, de muziek en meer, om goed in de dans op te kunnen gaan. De mazurka van Kelten zonder Grenzen was zo mooi, en het dansje met Wim zo fijn, dat de tranen even los kwamen. Dankjewel Wim en Lucas dat jullie er op dat moment voor me waren. (En ja Wim, we staan eindelijk quitte nu we allebei de ander eens aan het huilen hebben gemaakt tijdens een dans. ;-) )

Maar natuurlijk was Castlefest meer dan alleen de herdenking. Zoals gezegd heb ik ook weer heerlijk gedanst en gezellig gesocialiseerd met bekenden. Ik heb mezelf gedwongen om het rustig aan te doen – de set van Pyrolysis heb ik bijvoorbeeld laten schieten omdat die te snel na de set van Andoorn was en ik toch echt nog even naar het toilet moest (lange rij!), muntjes moest halen en even wat moest drinken. Hoe veel dagen je ook gaat, Castlefest is altijd te kort om alles te doen wat je wil en ik had geen zin om deze ene dag ook weer van hot naar her te blijven rennen.

Het weer werkte gelukkig heel erg mee: pas iets voor acht begon het ineens te hozen; de rest van de dag is het droog gebleven! En ik had mijn Alice in Wonderland-parapluutje mee. :-)

Erg grappig: ik zag ineens iemand rondlopen in een jurk die ik ooit maakte, maar later heb verkocht via een Facebookgroep! Blij dat er nog iemand plezier van heeft.

Misschien dat ik volgend jaar weer een heel weekend ga, maar ik ben blij dat ik dit jaar toch anders heb besloten. Vanwege Sammy, vanwege mijn eigen te drukke periode gezien verhuizen en Orenda, en ook omdat ik hoorde dat het opbouwen van de tenten een drama was vanwege de harde wind. Vandaag dus op mijn gemakje even uitbrakken en alvast wat inpakken voor het volgende evenement.