15 Jaar geleden was het allereerste uitje van de Heksengodinnen (toen nog ‘Unity weduwen’ genoemd)!   Dat jubileum moest gevierd worden, dus besloten we om, net als toen, naar de Efteling te gaan. Op een maandag, want dan is het minder druk.

Ik was er vorig jaar en eind 2023 ook al geweest, maar er is zo veel te doen en iedere groepssamenstelling is weer zo anders, dat ook de Efteling-ervaring altijd weer anders is. Ditmaal was de Vliegende Hollander eindelijk open en kon ik er voor het allereerst in. Naast enkele achtbanen deden we ook lekker klassieke dingen: naast het Sprookjesbos en de Droomvlucht (in hun hoofden oud, maar ik weet nog goed dat het als nieuwe attractie werd gepresenteerd en zie het nog steeds als een recente toevoeging ) lunchten we in de gondolettes, stegen we op met de pagode en namen we het treintje als shortcut naar een ander deel van het park.

We constateerden dat er strikte afspraken waren tussen de watervogels in de plas: ieder had z’n eigen bedelgebied. Vaarde je verder, dan haakten ze keurig af en was het de beurt aan de volgende groep om te proberen brood van je af te troggelen. Wij weten dat brood niet goed is voor watervogels, dus probeerden we ze wat komkommer te voeren. Dat bliefden de verwende eenden niet. De zwaan die op een gegeven moment naast onze boot opdook, wel. Ondanks waarschuwingen van mijn mede-Heksengodinnetjes, stak ik mijn platte hand met voer naar hem uit, waarna hij mijn volledige hand ophapte…  

We hebben nog gekeken of we nieuwe knuffels konden vinden, als vervanging/aanvulling van onze destijds in viervoud gescoorde eenhoornknuffels, maar er waren er geen die ons aanspraken en de huidige eenhoorns keken allemaal erg suf uit hun ogen… Vroeger was de knuffelmerchandise beter!  

De conclusie was wel wederom dat de Efteling een superfijn pretpark is. In tegenstelling tot andere parken voelt het niet zo heftig commercieel aan en is het veel meer met liefde gebouwd. Er is zó veel aandacht besteed aan alle details, je mag hier nog steeds gewoon zelf eten en drinken meenemen, en er zijn genoeg bankjes en stukjes gras om lekker ergens te gaan zitten om uit te rusten. Zeker dat laatste miste ik heel erg in bijvoorbeeld Phantasialand. Ik heb alleen niet zo veel met animatronics. Ik ga vooral aan bij de sfeer van al die Anton Pieck-gebouwtjes en hun inrichting en kan daar heel lang naar kijken. <3

Het weer was bijna perfect: warm genoeg om in t-shirt rond te kunnen lopen, maar ook bewolkt, zodat je niet wegschroeide in de brandende zon. Desondanks vonden de meiden het niet warm genoeg om met me in de Piraña te gaan, want dan zouden ze te nat worden. Oh well.
Pas na vijven begon het een beetje te miezeren. Judith, Suus en ik stonden toen al een tijdje in de single-rider-rij voor de Baron (we hoopten dat die sneller zou zijn dan de reguliere rij, maar dat bleek een verkeerde keuze). Op een gegeven moment kreeg Judith eindelijk een ticket om door te mogen lopen. De medewerker liet vervolgens per ongeluk een regulier kaartje vallen, dat ik opraapte en netjes aan hem teruggaf. Hij besloot dat ik ‘m mocht houden en ook door mocht lopen. Het voelde een beetje als ‘the golden ticket’!    Suus volgde ook al snel, en nét toen we het gebouwtje binnen waren gestapt na onze tassen en jassen in een kluisje gestopt te hebben, begon het buiten te hozen. Poeh, wat een geluk!
We liepen verder en gingen ieder in de rij staan die ons willekeurig was toebedeeld. Judith mocht in de eerste lichting mee met de Baron. Er bleek een oepsje met de plaatsverdeling te zijn, waardoor er daarin één plekje over was. Suus werd uit de rij gepikt om die op te vullen. Ik zwaaide ze uit en stapte op de volgende lichting karretjes.
Toek ik na een fijne rit weer bij het in- en uitstapstation arriveerde, zag ik nog net Suus en Judith drijfnat afdruipen. ….dafuq? Hoe dan?? Ik was volledig droog, want het was inmiddels gestopt met regenen. Bleek dus dat zij nét in die hoosbui van enkele minuutjes terecht waren gekomen, terwijl iemand daarboven de kraan dicht had gedraaid net toen ik met mijn lichting vertrok. Aww…. Door de stortregen hadden ze niet eens iets kunnen zien tijdens de rit, en zelfs de medewerkers hadden hen uitgelachen toen ze druipend weer binnenkwamen en op de foto’s terug te zien waren… Ik had dus inderdaad echt het ‘golden ticket’ gekregen!  

Maar gelukkig was dat dus het einde van de dag. We redden het droog naar een eetgelegenheid om voor vertrek nog wat frietjes naar binnen te duwen, maar bij het naar de parkeerplaats lopen waren we heel blij dat we onze regenjassen bij ons hadden! Zoals je kunt zien, was het tijdens de afsluitende watershow niet meer duidelijk welk water omhoog ging en welk water omlaag kwam!  

Het was desondanks een heerlijke dag en zeker voor herhaling vatbaar! <3