Wat heb ik me weer onwijs geamuseerd op Castlefest! Wat zijn daar toch een hoop leuke, lieve, mooie, hartelijke, bijzondere en prachtige mensen! En wat vind ik het leuk om ze te aanschouwen, aan te horen en te ontmoeten!

Ernic en ik hebben vier keer ergens gestaan om muziek te maken. In het begin enigszins bij de ingang, daarna zijn we verhuisd naar het huisje van Abe de Verteller (hij vertelt immers niet de hele dag door). Dat was een goede keuze, want toen barstte hoosbui #1 van de dag los en kwam iedereen knus bij ons in het huisje staan schuilen.
Om vijf uur waren we ingepland op het open podium. Bibberdebibber… Maar we hadden een selectie gemaakt van de nummers die we het beste kenden en ondanks dat het niet foutloos ging, hebben we lol gehad en zijn er geen rotte eieren gegooid
Aan het eind van de dag hebben we nog even bij de uitgang gespeeld, om de vertrekkende mensen muzikaal te begeleiden. Dat was wel het leukste plekje van de dag, want daar kwamen de meeste mensen langs. Dat is namelijk wel jammer van het open podium – het staat een beetje verstopt in een hoekje en het stond ook niet op de plattegrond aangegeven.

We hebben inmiddels een flink repertoire opgebouwd: als we alles achter elkaar zouden spelen, zijn we volgens mij wel tweeënhalf uur zoet! Maar het is duidelijk dat de wat modernere wijsjes, zoals Ça Ira en ander Frans spul, veel beter aanslaan dan de middeleeuwse liederen. Logisch, want die liggen nu eenmaal veel minder makkelijk in het gehoor. Als ik een nieuw stuk onder ogen krijg, moet ik het soms ook echt uitpluizen voordat ik de melodie en het ritme ‘begrijp’.

Wel moet ik volgend jaar zéker twee dagen gaan. Als je een groot deel van de dag besteedt aan muziek maken, dan blijft er gewoon veel te weinig tijd over voor ander leuks. Alleen al aan shoppen was ik enkele uren kwijt. Daardoor kwam ik amper toe aan luisteren naar optredens of verhalen en meedoen aan workshops.
Té speelde, maar daar heb ik alleen de laatste nummers van meegekregen (dan maar weer een keer op een bal?). Kelten zonder Grenzen heb ik gemist (sorry Coca, ik had je graag nog even gehoord) en ik was precies 30 seconden te laat om Arto’s zwaardvechtdemonstratie te kunnen aanschouwen (damn… dan moet je toch op Omen maar voor me duelleren ). Daar baalde ik wel van, maar goed. Volgend jaar beter.
Desondanks heb ik aan het eind van de dag toch nog een paar dansjes kunnen toen (zelfs een tarantella – dankje, Jaco!) en naar wat optredens kunnen luisteren.

Hopelijk is het volgend jaar ook beter weer. We hebben twee flinke stortbuien met onweer gehad en de paden waren daardoor in een zwembad of modderpoel veranderd. Gelukkig was het tussen de buien door wel droog en helemaal niet koud – het had veel erger gekund. Ik herinner me nog een compleet verregende Castlefest, dat was toen écht niet leuk. Nu konden we ondanks de regen toch lekker muziek maken enzo, alleen was het gras wat te nat om op te relaxen. En de modderrandjes op m’n jurk, die gaan er in de wasmachine wel weer uit. (Volgende keer neem ik wel klompen mee!)

Tot slot de buit:

– Heel mooie handgeverfde garens in authentieke middeleeuwse kleuren. Precies wat ik zocht om mee te weven! Natuurlijk bedacht ik me achteraf dat ik ook wit garen mee had moeten nemen… ach ja.
– Een gesp voor op Mark’s nieuwe kostuum
– Een heksenboek voor op de Dwaler. Petra, Suus en Judith weten waarom

Nu op zoek naar foto’s van Ernic en mij. Mocht je ze tegenkomen, dan houd ik me aanbevolen!

Kan ik al kaartjes kopen voor volgend jaar…?