“En, Lenny, wat heb jij gedaan afgelopen weekend toen het bloedheet was?”
Nou, ik ben in meerdere lagen bedekkende kleding muziek gaan maken op een weiland zonder bomen of andere beschutting!

Zucht.

Maar het was wél leuk!

Dat de temperatuur volgens de meter van mijn auto, toen het tijd was om af te breken, was opgelopen tot 36 graden, was echt wel een issue. Maar toch was er tegen mijn verwachting in ook op zondag behoorlijk wat publiek komen opdagen. En ik heb geen ambulance gezien, dus volgens mij hebben niet alleen wij, maar ook de andere aanwezigen het overleefd. (Er was wel een brandweerwagen, dankzij een deelnemer die bij het opruimen nog nagloeiende kampvuur-as in de container had gegooid… :-S )

De meeste deelnemers deden het een stukje rustiger aan dan normaal. Dat was ook ons plan. Alleen waren we gevraagd om niet alleen op zaterdag overdag te spelen, tijdens de openingstijden van 11.00 tot 18.00 uur, maar ook tijdens het avondprogramma vanaf 20.00 uur. De eindtijd? “Nou, we verwachten dat het lang doorgaat, dus minimaal tot 12 uur!” Argh. Na wat onderhandelen mochten we gelukkig ook pas om 21.00 uur beginnen (we moeten niet alleen even kunnen uitrusten, maar ook avondeten koken, en op een kampvuurtje duurt dat rustig anderhalf tot twee uur). In praktijk stonden we alweer vanaf 20:30 uur te spelen, maar we hebben het er echt uit moeten persen. Rond kwart voor 10 haakte Jan af, rond 11 uur trok Flip het niet meer en daarna hebben we dus nog maar met z’n drieën doorgespeeld. Dank aan troubadour Lucas die ons om half 12 kwam aflossen, zodat ook de laatste bandleden konden crashen…

Ook overdag waren we blijkbaar veel actiever dan de meesten verwachtten, want we hebben van zeker drie mede-deelnemers een opmerking gekregen in de trant van “Jee, wat zijn jullie fanatiek!” Mjah, ik voel me toch verantwoordelijk om te doen waar we voor zijn ingehuurd. Maar we hadden inderdaad misschien iets minder vaak mogen spelen… Gelukkig waren er een paar gedwongen pauzemomenten, want als er een veldslag-demonstratie was, stond de omroepinstallatie zo hard dat het storend voor ons was om tegelijkertijd te spelen.

Het was de bedoeling dat we zoals gebruikelijk op verschillende plekken op het terrein zouden spelen en tijdens het avondprogramma ook in het kasteel zelf. Maar in praktijk hebben we overdag maar op twee plekken gespeeld: langs de muur van het kasteel en onder onze eigen luifel, want dat waren de enige plekken waar genoeg ruimte was om te staan en waar ook schaduw was. In de volle zon spelen was gewoon echt niet te doen. En ‘s avonds kwamen we erachter dat de krappe, lage wijnkelder in het kasteel de enige plek was waar we met z’n allen konden staan, maar dat je daar écht niet met meerdere doedelzakken wilde spelen – het was immers de bedoeling het publiek te vermaken, niet weg te tetteren! Dus daar hebben we alleen ons repertoire met zangnummers gedaan, maar daarna zijn we toch maar weer buiten gaan spelen.

Omdat de eerstvolgende twee optredens van onze band ééndagsevenementen in het noorden zijn, is mijn volgende optreden samen met De Soete Inval pas weer in september. Dus nu heb ik even een maandje een welverdiende zomerstop!

Wat heb ik het onwijs leuk gehad op Historisch Festival Doorn!!

Er waren behoorlijk wat bekenden onder de deelnemers die ik al een tijd niet meer had gezien en waar ik gezellig mee heb kunnen bijkletsen en knuffelen. En zaterdagavond na sluitingstijd heb ik, net zoals vroeger toen ik nog bij ‘t Vaerdich Volk zat, lekker met een groepje mensen liedjes gezongen. Dat heb ik gemist! <3 En al helemaal omdat ik vorig weekend niet mee kon naar de Slag om Doornenburg, omdat ik met corona thuiszat. :-/

Het was ook nog om een andere reden leuk. Het was namelijk een zogenaamd ‘multi period event’, oftewel: er stonden groepen van allerlei verschillende tijdsperiodes. Het terrein was dan ook enorm groot! De middeleeuwen zijn hartstikke leuk hoor, maar je ziet toch altijd hetzelfde, dus het was een zeer welkome afwisseling om ook eens groepen uit andere periodes te zien. Wat dat betreft was ik ook gewoon een bezoeker die haar ogen uit kon kijken!

Het gaf bovendien een heel andere sfeer. Het terrein was ingedeeld naar periode wat betreft de kampementen, dus de vroege middeleeuwers stonden bij elkaar, de Tweede Wereldoorloggroepen stonden bij elkaar, etc. Maar tijdens het evenement liep iedereen wel gewoon door elkaar heen. Wij speelden bijvoorbeeld echt niet alleen op het hoge/laat-middeleeuwse veld, maar overal. Daardoor kwam het voor dat je in je middeleeuwse kampement je ding zat te doen, terwijl er voor je tent een militair op wacht stond, met op de achtergrond een stoet geparkeerde oldtimers, en op het veld daar weer achter een groep uit de Napoleontische periode bezig was met oefeningen te paard! Of dat er een stoomtractor langsgereden kwam. En even later een militair voertuig uit WOII waar achterop ook wat Romeinen zaten. XD

 

En dan heb ik het nog niet gehad over de multi-period battle. Op historische evenementen zijn er meestal veldslagen of demonstraties van gevechten. Dat was er nu ook gedurende de dag, per periode, maar aan het eind van de dag was er een ‘veldslag’ van alle groepen door elkaar! Dat kon natuurlijk niks zinnigs worden en dat was ook niet de bedoeling – het ging meer om de lol voor de deelnemers dan voor bezoekers. Uiteraard ben ik gaan kijken, want dat moest wel hilárisch worden. En jawel: niet alleen stonden er militairen uit WOI en WOII vanaf de zijkant willekeurige kanten op te vuren terwijl Romeinen in de pan gehakt werden door lui uit de 80-jarige oorlog (de Romeinen waren dit weekend structureel de lul wat betreft alles – blijkbaar is er wel een rangorde tussen de periodes :-P), maar er denderden ineens ook lui over het veld met van die schuimrubberen worsten, supersoakers, en meer lolligs. Er was zelfs iemand verkleed als Darth Vader…?! XD

Ik moet wel zeggen: die re-enacters zijn zéér slecht in hun hits nemen hoor! Voor dit soort veldslagen kun je wellicht toch beter een zootje LARP-ers bijelkaar zetten, die maken er net wat spectaculairders van.

Voor ons was het natuurlijk ook superleuk om te spelen op de andere terreinen. En ik denk dat het voor degenen uit de andere periodes ook heel leuk was om ons daar te zien en te horen. Jammer dat het onmogelijk was om met alle groepen kennis te maken! Maar we hebben in ieder geval af en toe geïmproviseerd samengespeeld met een groep Geuzen met trommels en fluiten.

Er was flink wat publiek gedurende het hele weekend en we hebben met De Soete Inval veel bekijks gehad. We waren door de organisatie gevraagd om niet alleen zoals gebruikelijk op meerdere plekken op het terrein te spelen, maar ook om onderdeel te zijn van ‘de canon van Nederland’. Op beide dagen was er een momentje waarop we mochten toelichten wat er precies op het schilderij ‘De Tuin der Lusten’ van Jheronimus Bosch te zien is (onder andere diverse muziekinstrumenten), waarna we een optreden voor het aldaar verzamelde publiek mochten doen en iets over onze instrumenten konden vertellen.

Kortom: een weekend dat zeker voor herhaling vatbaar was! Hopelijk mogen we volgend jaar weer muziek komen maken.

Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.

Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.

Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.

Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!

Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.

Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…  

Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding.

*Kreun* Optreden is leuk hoor, maar twee weekenden achter elkaar is toch best heftig! Speelden we vorig weekend nog in België, dit weekend stonden we in Duitsland, op Sturm auf Zons. Jawel, de Soete Inval is momenteel op tour door Europa!

In 2019 was ik ook al eens mee geweest naar dit evenement. Toen constateerden we dat het behoorlijk veel lopen was tussen de plek van ons kampement (in een weiland) en de plek waar we het meeste moesten spelen (het stadje). Dat was dit jaar echt een probleem, want Flip heeft last van zijn knie en wacht momenteel op een operatie. Gelukkig was de organisatie zo lief om ons ditmaal een kampeerplekje in het stadje zelf toe te kennen, tussen de handelaren. Daardoor was het goed te doen. Flip heeft alleen niet meegelopen tijdens de optocht, die allebei de dagen werd gehouden, maar dat kon ik ook wel met solo-doedelzak plus onze twee trommelaars doen (het bewijs).

Het is wel leuk om zo veel Duitse re-enacters bij elkaar te zien. Je ziet duidelijk de regionale verschillen tussen de Duitse en Nederlandse outfits, vooral wat betreft hoofddeksels en sluierdracht! Het schreeuwen van “Jubel!” in plaats van te klappen blijft ook bijzonder. Duitsers lijken wel veel beter dan Nederlanders te weten dat onze instrumenten ook gewoon doedelzakken zijn, al lijken ze niet op de Schotse highland pipes.

Net als op et vorige evenement waren er wat logistieke uitdagingen, want alle spullen moesten wederom herverdeeld worden. Ik had mijn auto na het vorige weekend zo goed als niet uitgeladen en gewoon met de meeste meuk er nog in, veilig in mijn garage gestald. Vrijdag was het dus een kwestie van alle gewassen kleding, etenswaren, instrumenten en toiletspullen er weer tussen proppen en gaan. Na afloop was het een uitdaging om alle gezamenlijke spullen weer in Wigo’s auto te krijgen, want hij had ook twee carpoolers plus hun bagage mee, omdat Flip’s auto afgelopen week niet door de keuring was gekomen. Argh. Maar we waren al blij dat de auto open kon, want tijdens het opbouwen had hij de deur van de auto dichtgegooid met de sleutel er nog in. Nog meer argh! Gelukkig is ook dat goed gekomen. Ik moest, naast mijn eigen meuk, wel weer een extra tent mee naar huis nemen: Wigo had een nieuwe besteld, maar die was niet op tijd geleverd (argh #3) en dus had ik snel nog een onderkomen voor hem moeten regelen om te voorkomen dat we weer met z’n drieën in mijn tweepersoons-tent moesten slapen (eeuwige dank aan Maaike voor het uitlenen!).

Maaike’s tent hangt momenteel, samen met mijn eigen tent, te drogen in de garage. Want zondag was het helaas prutweer met continu flinke buien. We hebben gelukkig tussendoor wel kunnen spelen, maar zaterdag was het toch echt een stukje leuker. Het meest jammere was dat het ook tijdens de optocht van die dag begon te regenen en we dus halverwege eruit hebben moeten stappen – onze instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen nattigheid. Al is het ook best sfeervol om met bezoekers dicht op elkaar gepakt voor de regen schuilend onder een historische poort te staan en zo goed en kwaad als het kan toch wat te spelen, om de stemming erin te houden. Dat is wel een belangrijke rol die we hebben als muzikanten: als het weer of andere omstandigheden slecht zijn, moeten wij vooral niet gaan sippen maar proberen het toch leuk te maken voor de bezoekers, ook al balen we zelf net zo hard. Just smile and play, boys…

Dus nu is het wachten totdat de tenten weer droog zijn en ik de laatste restanten van alle meuk kan opruimen. Maar het was leuk genoeg om dat er voor over te hebben!

We mochten afgelopen weekend met De Soete Inval spelen op Quondam, een evenement in België! Erg bekend onder re-enacters, maar ik was er nog niet eerder geweest.

Het had wel wat voeten in de aarde wat betreft logistiek. Niet alleen omdat alles op z’n Belgisch was aangegeven (Als in: niet. En zelfs Google Maps had geen idee waar ik heen moest), maar ook wat betreft het vervoer van personen en spullen. Want Wigo, die normaal met zijn mega-auto alle gezamenlijke kampementspullen meeneemt, ging ditmaal niet mee. We hadden tijdens de vorige repetitie dus alles verdeeld onder de bandleden die met auto naar Quondam zouden gaan. Dat waren we niet allemaal, want twee van ons hebben geen auto en moesten met het OV komen, want met al die meuk in de auto (waaronder een complete bolderwagen!) was er geen zitplek vrij voor carpoolen. Eenmaal gearriveerd moesten ze ook nog van het station opgepikt worden door mij, want de evenementlocatie was een half uur lopen vanaf het station. En Flip had weliswaar een auto maar heeft last van zijn knie, dus moest ik, nadat ik mijn eigen auto had gestald, ook zijn auto naar het parkeerterrein rijden en terug lopen naar het festivalterrein – en aan het eind van het evenement dus ook weer eerst mijn auto ophalen van de parkeerplaats, iemand op het station afzetten, terug naar het terrein rijden om mijn auto klaar te zetten om in te pakken, wéér terug naar de parkeerplaats om dan weer met Flip’s auto naar het terrein te rijden zodat ook hij zijn spullen kon inladen. Omdat Matthijs toch heel graag niet ook op de terugweg 6 uur in het OV wilde zitten, hebben we bij het inpakken wederom de spullen herverdeeld zodat bij Flip in de auto een zitplek ontstond, en moest ik naast de shitload aan zooi die ik op de heenweg al meezeulde, ook nog eens twee extra tentpalen en de zijkant van Flip’s bed, plus de enorme trom van Matthijs (die niet plat kon liggen) in mijn auto tetrissen. Zucht. Maar het is wonder boven wonder allemaal gelukt en ik bleef er zelfs vrolijk onder!

En het is ook nog eens droog gebleven! Dat was tegen verwachting, want volgens het weerbericht zou ik door enorme hoosbuien richting het evenement moeten rijden en dus verwachtte ik dat het daar één grote moddelpoel zou zijn. Maar nee hoor, ik reed weliswaar door wat buien heen, maar niets heftigs. En hoewel er op het evenemententerrein wat dingen waren omgewaaid en luifels waren gescheurd, was het weer alweer prima toen ik arriveerde en waren de modderpoelen zeer beperkt. Het is zelfs nog behoorlijk heet geworden op zaterdag en zondag! Dus ik klaag zeker niet.

De bezoekersaantallen waren op zaterdag wat lauwtjes, maar op zondag werd het goed druk. Ik trof diverse oude bekenden, voornamelijk mede-muzikanten, wat heel erg leuk was. Ook maakten we vriendjes met verschillende buurgroepen, zoals de Tunesische marktlui die ons voorzagen van gratis kaas, dadels en olijfjes (en iets te veel geflirt van de ene, en een vermanende toespraak in het Frans van een ander over dat ik niet langs had mogen lopen terwijl hij aan het bidden was en dat het maar raar was dat wij vrouwen in de middeleeuwen ook lange gewaden en hoofddoeken droegen maar het nu bij hen een probleem vinden – waar hij overigens best gelijk in heeft). En de acrobatische groep die ons spontaan vroeg om hun capriolen tijdens hun show te begeleiden met onze muziek. Het was dus erg gezellig.

Het was sowieso een goed verzorgd evenement: we kregen een groente- en fruitpakket en bonnen om het hele weekend door gratis drinken te halen, ‘s ochtends kon er koffie en thee gehaald worden (wat een heerlijkheid!) en je kon je vooraf opgeven om op zaterdagavond mee te eten met het banket. Okee, de logistiek ging weer op z’n Belgisch waardoor de rij enorm was en het vlees koud, maar hee, als je kijkt wat je normaal gesproken eet en drinkt op een evenement, dan mochten we wederom in onze handjes knijpen. En dan waren er ook nog normale toiletten in het kasteelgebouw in plaats van dixies of toiletwagens, mét een kraantje waar warm water uit kwam! Hoezee!

Gisteravond kwam ik dus moe maar voldaan thuis. Aangezien we komend weekend op een festival in Duitsland spelen en ik voor zover ik kan inschatten tot die tijd mijn auto toch niet nodig heb, heb ik besloten alleen het hoogstnodige eruit te halen (wat ik moet (af)wassen en wat ik nodig heb aan toiletspullen, plus de instrumenten) en de rest gewoon in de auto te laten en die veilig in mijn garage te parkeren (serieus de eerste keer dat ik mijn auto in mijn garage heb gestald sind ik hier woon ). Dat scheelt een hoop getetris op vrijdagmiddag, want dat hoeft van mij niet veel vaker.