Omdat ik op mijn verjaardag naar Boombal festival was, vierde ik het pas gisteren.
Als je in de zomerperiode jarig bent, is het altijd maar afwachten wie er komt opdagen, want veel mensen zijn op vakantie of zitten op een festival (zoals ikzelf ) . Helaas had het verplaatsen van mijn feestje naar begin september weinig invloed: naast mijn familie en buren zijn nog steeds maar een handjevol vrienden komen opdagen. Van de meeste mensen wist ik het al van tevoren, maar ik had ook op de dag zelf nog een paar afzeggingen. Blijkbaar heeft iedereen het gewoon heel erg druk. En ja, mijn weekends zitten in september en oktober ook allemaal al vol… Wellicht moet ik volgend jaar proberen het juist een week eerder te vieren? Of besluiten het helemaal niet meer te vieren totdat ik 50 word, om dan weer eens groots uit te pakken net als toen ik 40 werd?
Als ik het verzet naar een week eerder, is het misschien ook een ietsjepietsje makkelijker in te schatten wat voor weer het wordt. Want eind augustus en begin september is altijd variabel qua weer. Een paar dagen van tevoren werd er nog regen en zelfs onweer voorspeld voor afgelopen zondag, maar op de dag ervoor was het duidelijk dat het juist een superwarme en zonnige dag ging worden. Hoera! Hoewel ik al eten had ingeslagen, besloot ik toch om er alsnog een barbecue van te maken en haalde ik nog snel bbq-vlees bij de supermarkt.
Ten opzichte van vorige jaren waren mijn faciliteiten een level-up gegaan: ik heb inmiddels een extra koelkastje dat ik in de schuur kan zetten voor drankjes e.d. zodat mijn keukenkoelkast niet ontploft. Na mijn traditionele jaarlijkse oh-ja-ervaring dat ik maar één taart tegelijk kan bakken heb ik sinds afgelopen kerst (dank, pa!) een tweede springvorm erbij, en dankzij Richard konden we bovendien een party-tent neerzetten om extra schaduw in de tuin te creëren!
Er waren uiteraard wel weer wat oepsjes. Zo had ik voor het eerst pudding-kruimelvlaai gebakken, maar had ik niet gezien dat ik ook melk nodig had voor het maken van de pudding, waardoor ik tijdens het bakken snel nógmaals naar de supermarkt moest. En ik had ook niet gezien dat de instructies van de banketbakkersroom iets anders waren wanneer je het wilde gebruiken om mee te bakken, en had ik het deeg voor de kruimeltopping te lang gekneed met inmiddels te warme boter, waardoor de kruimel- en puddinglagen min of meer van plek waren gewisseld in de oven. Gelukkig bleek hij toch nog eetbaar en is hij helemaal op gegaan.
Verder viel ‘s ochtends de kan van mijn koffiezetapparaat in stukken op de grond. Argh! Richard is dus nog snel naar de Mediamarkt gesjeesd zodra die open was om een nieuwe te halen. Uiteraard heeft niemand van het bezoek die dag om koffie gevraagd.
En dan was er nog de pad, die er op de een of andere manier in was geslaagd in mijn woonkamer te komen. Ik zag vanuit mijn ooghoeken iets bewegen en dacht eerst dat het een naar binnen gelopen boomblad was dat opwaaide, maar nee – het bleek een heus donkergroen springbeest! En snel dat ‘ie was! Uiteindelijk wist ik ‘m onder de boekenkast uit te krijgen en heb ik de indringer met een bakje weer buiten kunnen zetten.
Het werd gelukkig erg gezellig en ondanks de gebruikelijk beperkte opkomst, was ik weer enorm blij met mijn lieve vriendjes. Re-enacters en LARPers zijn dermate gewend om voor vertrek naar huis tenten op te ruimen, dat ze spontaan aanboden de partytent af te breken en ook hebben geholpen de rest van de zooi op te ruimen voordat ze gingen, zodat Richard en ik dat niet ‘s nachts nog met z’n tweetjes hoefden te doen. <3 Het was dus weer een geslaagd feestje, met traditiegetrouw véél te veel overgebleven eten.
Het was weer eens tijd voor een Heksengodinnenweekend! Geen maffe workshop ditmaal; wel bijkletsen, uit eten, leuke dingen doen en met z’n allen bij Judith thuis blijven overnachten. ^_^
Zaterdag arriveerden we rond half 12 in radio Kootwijk en begonnen we met een theetje en bijkletsen in Judith’s achtertuin, waarna we voor de lunch verkasten naar de tweede achtertuin, die feitelijk een stukje onomheinde Veluwe is. Na onze buikjes vol te hebben gegeten en vast een leuk nieuw groepsconcept te hebben bedacht om met z’n viertjes te gaan neerzetten bij Charm wanneer de andere drie stoppen met verhaalschrijven / NPC’en en net als ik er gaan spelen, hebben we daar dan ook een stukje gewandeld om te zien hoe mooi de heide momenteel in bloei staat!
Meer eten is meer beter, dus na bijkomen van die wandeling met meer thee en snacks in de eerste achtertuin, reden we naar Apeldoorn om bij de Thai te gaan eten. *burp*
De avond brachten we lekker in joggingbroek thuis op de bank door met een gouwe-ouwe film: Interview with the Vampire.
Ik: “Ah, die heb ik destijds nog in de bios gezien!”
De andere meiden:
Ik: “Auw.”
(Het thema van dit weekend was ook wel een beetje ‘we worden oud’ )
De volgende dag stonden we op tijd op om voor de drukte en de hitte in Burgers’ Zoo te kunnen arriveren. Dat was een succes, want het voelde helemaal niet zo druk en de hitte was ook prima uit te houden – mede doordat er overdekte delen zoals de Bush en Savanne zijn, en omdat er zo veel bomen staan.
De Mangrove bleek een prachtig vlinderparadijs met zeekoeien! Blijkbaar is dat onderdeel er al sinds 2017, maar ik kan me niet herinneren er eerder te zijn geweest. Vreemd: voor mijn gevoel ben ik behoorlijk vaak in Burgers’ Zoo geweest, maar op mijn blog kan ik sinds 2009 maar 2 uitjes er naartoe terugvinden.
Burgers’ Ocean blijft mijn favoriete onderdeel: prachtig, die enorme aquaria met zo veel kleuren, dieptes en verschillende vissen om te bekijken! Alleen jammer van de oorverdovende herrie die mensen daar maken, ondanks alle bordjes om alsjeblieft stil te zijn. (Bij nader inzien had ik hier de boekpresentatie van Alice’s Adventures under Water moeten houden! )
Het doel van de dag was ‘vind een capibara’, omdat Suus’ kinderen blijkbaar weg zijn van een of ander capibara-TikTok-liedje.
Judith bleek gelijk erg goed in het spotten van grote beesten tussen het groen, Petra wees vaak vogeltjes aan die ik had gemist, en ik blonk meer uit in het ontdekken van salamandertjes en slakjes op takjes. Dus we vormden een goed team!
Uiteraard hebben we diverse rust- & snackmomenten gehad, dus de buikjes waren ook vandaag goed gevuld.
Het was weer een supergezellig weekend! Dat wordt flink afkicken, aangezien vandaag de laatste dag van mijn zomervakantie was. Nog even een relaxt avondje houden en daarna begint de harde realiteit van het werkende leven weer…
Ik hou van kajakken! Het is alleen lastig om iedere zomer iemand te vinden die dat met me wil doen. Gelukkig is mijn vriendje ook helemaal in voor actieve uitjes! Dus boekten we afgelopen woensdag een kajaktochtje op de Ourthe in de Ardennen. Het was even rijden, maar dan heb je ook wat.
De aanbevolen en meest aangeboden routes waren 7 kilometer (zo’n 1,5 uur), maar dat vonden we niks, dus zochten we er eentje van 15 kilometer (3 – 4 uur). Bij nader inzien hadden we ook wel die ene van 23 kilometer kunnen doen, want ook al hielden we onderweg een illegale picknickpauze op de kant, we hebben alsnog alle anderen van de groep die bij ons in de bus naar het startpunt zaten eruit geroeid en kwamen als eersten na zo’n 3 uur weer aan.
Het was weer een mooi bewijs dat we samen een goed team vormen. <3 Want je moet echt wel samenwerken om niet continu in rondjes te varen of te zigzaggen over het water. De Ourthe is weliswaar niet zo heftig als de Amazone in Peru, maar in tegenstelling tot de Biesbosch is het stromend water waarbij je regelmatig grote stenen of omgevallen bomen moet ontwijken. Meestal kies ik als controlfreak redelijk ervaren kajakker de positie achterin de boot, waar je de meeste invloed op de richting hebt, maar ik vertrouwde Richard helemaal om die taak ook goed te vervullen. En hoezee: we zijn niet omgeslagen en ik zag slechts één grote steen iets te laat aankomen! Wel moesten we af en toe de boot uit om die weer vlot te trekken omdat we waren vastgelopen op stenen vanwege het ondiepe water, maar ach, we hadden schoeisel en kleding aan die nat mocht worden.
Picknickpauze!
Omdat we relatief snel klaar waren zijn we daarna ook nog even het nabijgelegen middeleeuwse stadje Durbuy in gegaan om te sight-seeën. Er was niet heel veel te doen, maar omdat we nog een flink eind naar huis moesten rijden hadden we sowieso maar een uurtje. Helaas bleek het kasteel niet te bezoeken, dus hebben we gewoon wat rondgewandeld en een paar winkeltjes van binnen bekeken.
Een geslaagd dagje, wat we wat mij betreft nog een keer overdoen!
Na Castlefest heb ik een dagje genomen om bij te komen en daarna ben ik doorgereisd naar mijn vriendje, om samen een paar dagen lekker vakantie te vieren. Ik loop daarom wat achter met bloggen, maar vanaf nu volgt een inhaalslag.
Dinsdagavond gingen we eerst samen lekker uit eten en daarna naar de bios (yay, airco) om de film Twisters te kijken. Jawel, een heus vervolg op de rampenfilm Twister uit 1996 (auw, is die al zo oud…? ).
Deze nieuwe film heeft mooie connecties met de eerste. Zo wordt er gebruik gemaakt van ‘Dorothy V’ voor het eerste experiment en de opbouw van de film is vergelijkbaar (in haar jeugd door een wervelwind getraumatiseerd persoon wordt wervelwind-onderzoeker, onderzoeksteam wordt gehinderd door cowboy-rivaalteam, team wordt overvallen door wervelwind die toch heftiger is dan gedacht). Maar de film is geen remake en is ook prima op zichzelf te zien.
Plottechnisch hoogstandje? Nope. Een vermakelijk spektakel dat geschikt is voor het grote bioscoopscherm? Jazeker!
Donderdagavond gelijk dreads laten invlechten én een nieuw vestje gescoord! ^_^
Ik moet bekennen dat ik ervooraf een beetje tegenop zag. Wat had ik me nu weer op de hals gehaald? Ik had namelijk voor de derde keer toegezegd dat ik zou meehelpen met de instrumentenproeverij van Stichting Draailier & Doedelzak, maar waar ik de eerste keer nog had aangegeven dat ik alleen halve dagen wilde draaien, en vorig jaar ruime pauzes had ingepland, zag het er naar uit dat ik dit jaar full-time in het Koetshuis aanwezig ging zijn en zelf amper iets van het festival mee zou krijgen. Want er waren dit jaar maar 3 in plaats van 4 doedelzakdocenten en bovendien vielen bijna alle bands die ik wilde horen en dingen die ik wilde doen, tegelijk met een eetpauze (waarin je of zelf moet eten, of je collega’s die aan het eten zijn moet vervangen), of tijdens een gezamenlijk opruim-/afbreekmoment, wanneer het dus niet sociaal is als je er tussenuit piept. Waarom gaat dat toch altijd zo bij mij? Ik doe iets leuks, dan neem ik wat vrijwilligerstaken op me, en voordat ik het weet ben ik ineens ergens volledig in betrokken…
Verder is er bij Castlefest altijd logistiek gedoe. Hoe krijg je al je meuk het terrein op, en hoe krijg je het er naderhand weer vanaf?
En ik miste mijn vriendje… die zat op Wacken terwijl ik op Castlefest zat, maar eigenlijk waren we het liefste samen geweest. <3
Maar toch is het evenement op het moment zelf altijd weer heel leuk, wegen de mooie momenten ruimschoots op tegen de mindere, en neem ik me voor om het volgend jaar weer te doen.
Het festival begon in ieder geval voorspoedig: ik arriveerde als eerste van ons team, kon direct met de auto het terrein op om alle spullen bij het koetshuis uit te laden en er stond daar zelfs een zonebeheerder op me te wachten met ons envelopje met toegangsbandjes en parkeerkaarten! Hoezee! En er was nog voldoende plek op de vrijwilligerscamping over om mijn tent te kunnen opzetten!
Degenen na mij waren minder gelukkig. Om onduidelijke redenen was de ingang waar ik naartoe was gestuurd ineens gesloten en wisten mijn collega’s niet meer hoe ze geacht werden het terrein op te komen. Waar je het terrein vervolgens weer moest verlaten stond ook niet duidelijk aangegeven (nee, dat was niet de plek waar ik het terrein op was gereden, daar werd ik weggestuurd.) En ook de terugweg op zondagavond was weer gedoe, want dan willen alle standhouders tegelijk met de auto het terrein op en af, en sta je geheid uren in de file voordat je eindelijk met je meuk weg kunt rijden. Dat weten we inmiddels, dus zorgen we ervoor dat we klaarstaan met bolderwagens enzo, waarover we al onze spullen distribueren, zodat we mobiel genoeg zijn om lopend alles naar de parkeerplaats terug te kunnen transporteren. Maar daar is de Castlefestlogistiek niet op berekend. Dus mag je als voetganger-standhouder nergens naar buiten, behalve via de uitgang hélemaal aan de andere kant van het terrein (die te voet enorm ver weg ligt van de parkeerplaats) en de bezoekersuitgang (waar je je dus tussen de uitgaande bezoekersstroom, die echt niet doorloopt, moet worstelen en die ook een behoorlijke omweg maakt).
Gelukkig compenseerden de blije bezoekers en goede sfeer al dat gedoe er omheen. Want wat was het druk bij onze stand! Alleen op zondagochtend was het even rustig; op vrijdag, zaterdag en zondagmiddag was er een continue stroom van mensen die onze instrumenten (draailier, doedelzak, trekharmonica en nyckelharpa) wilden uitproberen! De doedelzakken leken een stuk populairder dan vorige jaren, en hadden we vorig jaar nog een aantal dronken kerels die vooral kwamen voor een lolletje, dit jaar was zo goed als iedereen echt oprecht geïnteresseerd. Niet alleen in de uitprobeerworkshops, maar ik denk dat er ook zeker een hoop mensen zich daadwerkelijk willen gaan inschrijven voor de lessenreeks of workshopdag!
Een van de doedelzakworkshopjes (yay voor goed weer!)Foto door OrkfotografieFoto door Anouk Pross Photography
Er waren twee meisjes die de doedelzakworkshop zo leuk hadden gevonden, dat ze even later een aantal van ons een zelfgeknoopt armbandje cadeau kwamen geven. En iemand die ik had uitgelegd hoe de doedelzak werkte, liet me op mijn beurt zijn tuba uitproberen! (Dat bleek veel makkelijker dan het eruit zag, ik kreeg gelijk geluid uit het enorme ding en blies initieel zelfs te hard )
Verder was er een heel leuk stelletje, verkleed als Rapunzel en Flynn Rider (die zó goed leek dat hij rechtstreeks uit de film gestapt had kunnen zijn!), die zo enthousiast waren nadat ze vrijdag wat instrumenten hadden uitgeprobeerd, dat ze zondag terugkwamen en aan me vroegen of ze alsjeblieft nog even een instrument mochten lenen, omdat ze zo graag samen iets wilden spelen: hij op doedelzak en zij op draailier. En of iemand hen dan een melodietje kon leren? Natuurlijk kon dat! Dit soort enthousiasme en muziekgroepjes in wording moeten we uiteraard stimuleren!
Hoewel de timing van onze pauzes en concertjes dus niet altijd optimaal was, heb ik toch diverse van die in het koetshuis geplande mini-concertjes mee kunnen krijgen. Dat heeft Stichting Draailier & Doedelzak namelijk mooi geregeld: de bands die er sowieso zijn om op de podia van Castlefest te spelen en die gebruik maken van een of meer instrumenten die we promoten, worden uitgenodigd om het bij ons nog een keer dunnetjes over te komen doen. Dat zorgt ook weer voor veel extra binnenloop en voor ons is het natuurlijk ook erg leuk.
Hot Griselda’s mini-concertje, gezien vanaf mijn plek achter de instrumententafel.
Doordat ik veel bezig was met de workshops, heb ik niet heel veel vrienden ontmoet, terwijl ik zeker weet dat er sloten met bekenden op het festival aanwezig zijn geweest. Sommige mensen, waaronder een groepje vrienden van Richard, zijn me actief komen opzoeken in het koetshuis om even hoi te zeggen (en soms zelfs overtuigd te worden een doedelzak uit te proberen ). Dat was natuurlijk erg leuk, al had ik helaas niet de tijd om met iedereen een praatje te maken (bij dezen sorry!).
Op zaterdag ben ik op de eetmomenten na zelfs helemaal niet ons gebouw uit geweest, maar op vrijdag heb ik ‘s middags wel pauze genomen om even te balfolken (wat ik na een paar dansjes alweer opgaf, want véél te warm!) en op zondagmiddag ben ik ook nog heel eventjes over het terrein gaan wandelen. Daardoor heb ik ook nog wat podiumoptredens mee kunnen krijgen.
Na 9 uur ‘s avonds waren we sowieso vrij, alleen waren dan natuurlijk veel andere standjes ook al dicht. We mogen gelukkig de backstage zones in, wat betekent dat we daar lekker konden hangen met gratis drankjes en snacks. Luxe hoor!
‘s Avonds met een deel van het team in een van de backstage zones
Hoewel ik zaterdag wel even helemaal klaar was met al het kabaal om me heen (te veel mensen, te veel piepende doedelzakken!), hebben mijn oren het volgens mij redelijk overleefd. Het enige slachtoffer van het weekend zijn mijn schoenen – die hebben het maar nét gehouden. Zo zie je hoeveel je tijdens zo’n festival staat en loopt…
Nu dus een dagje bijkomen, want dat is wel nodig. Maar ik kijk met een goed gevoel terug op het weekend!
Richard is volgende week zaterdag jarig, maar zowel hij als ik hebben dan een optreden (tsja, muzikanten… we passen goed bij elkaar ) en dus besloot hij het afgelopen zaterdag te vieren met een bbq.
Ik wilde hem graag een zelfgemaakt cadeautje geven. Aangezien we overeenkomstige hobbies hebben, was al snel bepaald wat dat kon zijn. Want ook hij speelt dus in een middeleeuws bandje dat regelmatig wordt gevraagd om op 17e-eeuwse evenementen muziek te komen maken. Voor zover ik wist droeg hij dan zijn middeleeuwse tasje bij zijn outfit. Dus wellicht kon hij nog wel een 17e-eeuws riemtasje gebruiken?
Een tijdje geleden had ik al een exemplaar voor mezelf gemaakt en zo kon ik gelijk de leerpunten toepassen op de tweede poging!
Ik verbeterde onder andere de vorm en maakte het stuk leer voorop wat wijder, zodat het iets meer zou gaan rimpelen bij het samentrekken. Het effect is nog steeds niet zoals ik wil helaas, maar ik denk niet dat aan de vorm ligt, maar aan de dikte / soepelheid van het leer.
Een houtje-touwtje-knoopje als sluiting vond ik iets te modern ogen, dus is het een houten kraaltje geworden.
En deze variant heeft een extra finishing touch gekregen, doordat ik de rand van het klepje met een anderkleurig strookje leer heb afgewerkt. Dat was een beetje een gok, want door (meer dan) 4 lagen leer naaien is een behoorlijke uitdaging voor mijn naaimachine. Maar het heeft gelukkig redelijk okee uitgepakt – de naadjes zijn niet superstrak, maar de minst mooie stukjes zitten aan de binnenkant.
Of de kraal als sluiting historisch correct is, weet ik niet zeker. Het ding met de naaimachine naaien is dat zeker niet. Maar volgens mij oogt hij in eerste oogopslag leuk genoeg. En Richard was er blij mee!
En zijn feestje was memorabel…
Net zoals ik is hij gewend dat bij lange na niet alle genodigden komen opdagen als je in de zomerperiode jarig bent, dus hij had een hoop uitnodigingen voor zijn feestje de wereld in gestuurd. Bleek bijna iedereen te kunnen… waardoor er ineens zo’n 35 gasten in de tuin moesten worden gepropt en van voedsel moesten worden voorzien!
Ik had dus maar wat extra stoelen, serviesgoed en mijn eigen barbecue meegesleept naar hem. Hij had zelf al een hele hoop vlees ingeslagen en aangezien de meeste gasten zelf ook iets hadden meegenomen, stonden we voor de uitdaging om zowat een hele dierentuin in de koelkast te tetrissen én vervolgens te roosteren.
Om half 6, in de bloedhitte, stak Richard enthousiast de barbecue aan en begon ik de bijgerechtjes voor te bereiden. Er was om 7 uur wel regen voorspeld, maar dat ontkenden we massaal – om 8 uur gaf mijn weer-app alweer droogte aan, dus als er al wat zou vallen, zou het vast maar een kort buitje zijn. Dat overleefden we wel.
De eerste fase van het feestje. Ignorance is bliss.
Om 7 uur begon er inderdaad wat te rommelen in de verte. Wij maakten ons nog niet echt zorgen: het zou wel loslopen. We hadden een partytent waar mensen onder konden schuilen en desnoods gingen we even naar binnen.
En toen ging het los… Het was alsof er iemand een douche had aangezet. Net als we dachten dat het niet harder kon klateren, bleek het dat toch te kunnen. In no-time stond het terras blank en als je 3 seconden door de bui heen rende om van het huis naar de party-tent te komen, was je al doorweekt tot op je onderbroek.
Een probleem? Nee hoor! De meeste vrienden van Richard zijn namelijk ervaren festivalgangers: middeleeuwse festivals, Castlefest, Wacken… allemaal zijn ze niet van suiker en wel wat gewend. Dus werden de schoenen uitgeschopt en werden er dansjes in de regen gedaan. En werd er gewoon doorgebarbecued, al was het onder een paraplu om te zorgen dat de kolen warm bleven!
De echte barbecue-bikkels!
Uiteindelijk stopte het dan toch met hozen en konden we weer op een normale manier verder met het feestje. De tijdelijke zondvloed had ervoor gezorgd dat het niet meer zo takke-heet was, dus dat was nog een voordeel ook! Het was desondanks nog steeds warm genoeg om tot een uur of 12 zonder vestje en nog steeds blootvoets (mijn schoenen staan nu nog steeds uit te lekken) buiten te zitten bij de nasmeulende restanten van de barbecue, om marshmallows te roosteren. <3
Oftewel: dit verjaardagsfeestje was een succes en zullen we ons allemaal nog lang heugen!
Ieder jaar rond 4 juli (de dag waarop de eerste versie van “Alice’s Adventures in Wonderland” door Lewis Carroll werd verteld aan de echte Alice en haar zusjes) wordt in Oxford (de plaats waar zij woonden) “Alice’s Day” gevierd. Er zijn dan verschillende activiteiten in de stad rondom het thema ‘Alice in Wonderland’: van kinderspelletjes tot museumexposities, van optochten tot theepartijtjes en van wandelingen tot lezingen. Die lezingen worden georganiseerd door het Britse Lewis Carroll Genootschap en die vroegen mij of ik dit jaar wellicht een van de lezingen wilde komen geven? Het thema van dit jaar was ‘Curious creatures & fabulous monsters’ en aangezien daar ook een hoop van in mijn eigen boek zitten, kon ik over Alice’s Adventures under Water vertellen. Dus jazeker wilde ik dat! Ik wilde al langer een keertje die dag meebeleven, maar ja, Oxford is niet om de hoek. Dit was een goede reden om eindelijk eens te gaan!
Afgelopen vrijdagochtend sprong ik in de internationale trein (nou ja, in een bus, een Nederlandse trein, een internationale trein, nog een internationale trein, de underground, en nog een trein – inclusief extra wachttijd wegens douane en veiligheidscontroles; stomme brexit…), om aan het eind van de middag in Oxford te arriveren. Daar werd ik opgevangen door Mark Davies, mijn contactpersoon, die ongelooflijk zijn best heeft gedaan om dingen voor me te regelen en het me naar mijn zin te maken! Niet alleen kon ik goedkoop overnachten in een van de guest rooms in het appartementencomplex waar hij woont, voorafgaand aan mijn bezoek was hij ook met mijn boek bij diverse lokale (museum)winkels langsgegaan om hen ervan te overtuigen mijn boek in hun assortiment op te nemen. Met succes: zowel Alice’s Shop als het Story Museum als het Oxford University Museum of Natural History hebben 5 tot wel 10 exemplaren van me afgenomen! Tijdens mijn bezoek heb ik zelf ook nog enkele andere museumwinkels met Alice-merchandise bezocht om persoonlijk mijn boek aan hen te laten zien – hopelijk gaat dat ook nog wat opleveren.
Naast die bestellingen had ik 20 exemplaren van mijn boek rechtstreeks vanuit de drukker bij Mark laten bezorgen, omdat er misschien wat winkels extra voorraad wilden hebben, en omdat bezoekers na afloop van mijn praatje wellicht een exemplaar wilden kopen. Dat scheelde mij een hoop gesleep en het risico op bij de douane belasting moeten betalen over de import van mijn eigen boeken. Nou, had ik ze toch maar vanuit Nederland meegenomen, want onderweg in beide internationale treinen had ik er al gelijk twee kunnen verkopen! Een Nederlands groepje dames (moeder van in de 80 en twee dochters van in de 60) waar ik in de eerste trein bij aanschoof was gelijk geïnteresseerd toen ik uitlegde waar ik naartoe reisde en waarom, en zocht het boek ter plekke op de Bruna-website op. In de tweede trein zat ik bij een Brits echtpaar met een zoon van rond de 18, en de moeder legde mijn boek al tijdens de reis in haar Amazon winkelwagentje…
Vrijdagavond at ik met Mark in een pub en liet hij mij een stukje van de Thames zien waar hij vroeger op een boot had gewoond. Op zaterdagochtend was het dan zo ver: Alice’s Day! ‘s Ochtends was er eerst een praatje van iemand van het hiervoor al genoemde Museum of Natural History over de dodo, daarna mocht ik over mijn boek, de personages erin en de referenties erachter vertellen, en het afsluitende praatje over de Jabberwock werd verzorgd door de voorzitter van de Lewis Carroll Society.
Ik denk dat er ongeveer 40 personen aanwezig waren in de zaal van de Bodleian Library en ik kreeg heel veel enthousiaste reacties tijdens en na mijn praatje, dus het was blijkbaar een succes! Ook getuige het feit dat ik na afloop maar liefst 14 (gesigneerde) exemplaren van mijn boek verkocht… wow! Ik had maar 15 van de 20 stuks meegesleept en de rest op mijn kamer laten liggen, want dat had ik niet verwacht!
Verschillende mensen wilden met me op de foto en er was zelfs een dame die haar outfit op mijn boek had afgestemd, met een zeepaard-accessoire in haar haar! <3
Het 15e exemplaar raakte ik ook dezelfde dag nog kwijt tijdens de get together van de Lewis Carroll Society in een pub. En ook daar had ik meer boeken aan geïnteresseerden kunnen verkopen, mits ik er meer bij me had gehad…
De ‘get together’. (Ik zit helemaal links achterin verstopt)
Ik had gehoopt tijdens die ontmoetingsbijeenkomst nog wat andere (bestuurs)leden van het Genootschap te kunnen ontmoeten, maar helaas was daar bijna niemand van komen opdagen. Wel een hoop potentiële leden en dus mede-Alice/Carroll-fanaten, wat ook erg leuk was, zeker aangezien het een zeer internationaal gezelschap was met niet alleen Britten en mij als Nederlander, maar ook mensen uit Spanje, Italië, Rusland, China en Amerika!
En het is ook altijd leuk om mensen naar mijn website te verwijzen, om vervolgens te horen: “Oh, is dat jouw site? Daar ben ik al heel vaak op geweest!”
Tussen de lezingen en de ontmoetingsbijeenkomst in heb ik geprobeerd zelf nog wat van Alice’s Day te genieten, maar eigenlijk was de dag te kort en was het véél te druk – ik ben 2x eerder in Oxford geweest, maar werd toen zeker niet zo onder de voet gelopen door alle toeristen, waaronder touringcar-ladingen vol Aziaten! De kinderactiviteiten waren natuurlijk niets voor mij, maar uiteraard ben ik wel diverse andere locaties afgelopen en heb ik bovendien gespiekt of en hoe mijn boek in de diverse winkeltjes lag – zo leuk om te zien! ^_^
Ik had mijn Alice-jurkje wel meegenomen, maar uiteindelijk toch maar niet aangetrokken. Het weer was erg slecht afgelopen weekend dus er moest toch een jas overheen, en ik moest veel lopen en dat zou op mijn Alice-schoeisel minder comfortabel zijn geweest.Originele afdrukken van Lewis Carroll’s foto’s van Alice in de Bodleian LibraryHet Museum of Natural History – met een skelet van de fameuze dodo!Christ Church, het universiteitsgebouw waar Lewis Carroll en Alice hebben gewoond, was helaas niet meer te bezoeken – alles was uitverkocht (check de rij voor de ingang!!). Maar gelukkig was ik er al eens eerder geweest.
Mocht je het je afvragen: nee, ik heb niet zelf de winkels leeggekocht. Ik heb genoeg Alice-spulletjes en ben geen verzamelaar.
Sowieso was het een gedoe met geld, want ze betalen daar natuurlijk niet met euros. Ik had op zolder nog wat ponden liggen van mijn vorige bezoek, maar eenmaal daar werd me verteld dat het briefgeld en de één pond-munten al lang niet meer geldig waren Ach, ik bleek toch alleen maar kleingeld nodig te hebben om te kunnen wisselen als mensen mijn boek met cash kochten, want in Engeland staat er zelfs regelmatig een bordje met ‘card only’ en kun je er niet eens meer cash betalen. Ik was dan ook erg blij met mijn Wise-account (neem er ook eentje, ik kan het aanbevelen!), waardoor ik een debit card gekoppeld aan een Engelse bankrekening heb en dus niet al te veel kosten maak voor digitale en internationale betalingen. (En gelukkig was Mark zo lief aan het eind van de reis al mijn via de boekverkopen ontvangen cashgeld in ontvangst te nemen en het me digitaal over te boeken, zodat ik niet alsnog met hoge wisselkoers-kosten zat.)
Naast alle Alice in Wonderland gerelateerde bezienswaardigheden is Oxford natuurlijk ook gewoon een hele mooie stad om te bekijken. Het is jammer dat er bijna overal werkzaamheden plaatsvonden, maar als je de steigers en afzettingen negeert, kun je genieten van alle imposante en schattige gebouwtjes, stadsmuurrestanten en meer!
Ik kreeg ook wat mee van wat er op dat moment leefde bij de Britten: verkiezingen en voetbal. In Oxford zijn ze erg blij dat Labour eindelijk weer aan de macht is, en in de avonden steeg er vanuit alle pubs een hoop gebrul op. Om de een of andere reden gaan de mensen lang niet altijd in de pub zitten om voetbal te kijken, maar drukken sommigen zich massaal tegen de ramen om zo wat van de wedstrijd op te vangen…
Mark had me ook uitgenodigd om op zondag deel te nemen aan zijn wandelingen, dus bleef ik een extra dagje. In de ochtend nam hij mij en andere geïnteresseerden mee naar diverse Carroll-gerelateerde plekken in Oxford zelf en in de middag wandelden we vanaf de St. Frideswide kerkrichting Binsey langs de Thames, de rivier waarop Carroll het verhaal aan Alice vertelde tijdens een boottochtje, om te eindigen bij de Church of St Margaret of Antioch, waar de beroemde ‘treacle well’ te vinden is.
Mark had me gecharterd om te helpen tijdens de wandeling. Mijn taak was om achteraan te lopen tijdens het deel door het drukke centrum, om te zorgen dat niemand achterbleef bij rode stoplichten ofzo. Maar we vormden onverwacht een extra goed team, want hij weet heel veel van de geschiedenis van Oxford en alle waterwegen daar, maar ik weet meer van Alice in Wonderland, dus toen hij zich het gedichtje ‘Twinkle, twinkle, little bat’ niet meer herinnerde, mocht ik het voordragen. Ik moest me behoorlijk inhouden om niet meer Alice-weetjes aan te vullen tijdens zijn toelichtingen! Van de andere kant begonnen de wandelaars daardoor ook aan mij allerlei vragen over Oxford’s historie te stellen. Euh…
Mark heeft zelf o.a. ‘Alice in Waterland‘ geschreven, en promootte dat natuurlijk aan het eind van de wandeling. Hij was zo lief om ook mijn boek nogmaals te noemen, waardoor ik ook op zondag nog een aantal exemplaren heb kunnen verkopen. De teller van het totaal aantal boeken dat ik dankzij Alice’s Day heb verkocht aan winkels en particulieren staat daardoor op 38 – exclusief eventuele online verkopen naar aanleiding van de dag, die ik pas later in mijn rapporten terugzie!
Natuurlijk kom ik absoluut niet uit de kosten – de reis kostte veel meer dan mijn boek opleverde, maar dat maakt me niet uit. Het was superleuk om de dag mee te hebben kunnen maken, mede-Alice-fans te hebben kunnen ontmoeten en te merken dat mensen enthousiast zijn over mijn schrijfsel! <3
Blijkbaar heeft dit weekend een thema, namelijk ‘gezellig samenzijn’.
Vrijdagavond was het gezellig bij mij thuis, met Richard. Op anderhalve week na, was het precies een jaar geleden dat we samen in mijn achtertuin liedjes hadden gezongen en marshmallows hadden geroosterd. Dat was toen niet bedoeld als date, maar achteraf gezien was het er wel eentje. 😋 En aangezien het vrijdag toch nog best lekker weer was, besloten we het nog een keer over te doen. ❤️
Op zaterdag vierden mijn ouders dat ze 50 jaar getrouwd waren. Ze hadden al hun familieleden uitgenodigd en aangezien ze bij mijn pa thuis met z’n tienen waren, is dat een behoorlijke club. Pa en ma hadden op de uitnodiging gezet dat ze geen cadeaus wilden, maar het vooral belangrijk vonden dat ze weer eens met de hele familie samen konden zijn, want dat gebeurt natuurlijk niet zo vaak. Zeker nu iedereen een dagje ouder wordt en er een hoop gezondheidsgekwakkel is.
Het stelde ons wel voor een uitdaging, want als ‘dochters van’ wil je natuurlijk iets speciaals doen. Maar een stukje doen viel af, want Zwusje is niet zo van in de belangstelling staan, en bovendien heeft mijn moeder genoeg traumas opgelopen van de stukjes die mijn familie vroeger op bruiloften ‘zong’. 🤪 En cadeaus wilden ze dus ook niet.
Na maandenlang ons hoofd pijnigen en de boel vooruitschuiven, kwamen Zwusje en ik eindelijk op een idee: een soort gastenboek, in vriendenboekjesvorm, maar dan met vragen in bruiloftsthema. We zouden onze familieleden dan allemaal vooraf die vragen laten beantwoorden en daarnaast een creatief knutseltje laten maken, dat we in een boekje met insteekhoesjes zouden stoppen. Zo had iedereen toch nog een beetje het idee dat ‘ie iets cadeau gaf en hadden pa en ma een blijvende herinnering aan hun feest, enigszins in het thema ‘met z’n allen samen’.
Mijn eigen knutselbijdrage
Uiteraard was dat nog een hoop geregel op het laatste moment, maar hoezee, bijna iedereen had wat aangeleverd en dus hadden we iets leuks om te overhandigen! Omdat de insteekhoesjes vastzaten in het boekje en ik vooraf niet wist hoeveel mensen iets zouden aanleveren, of ze dat als stel zouden doen of individueel, en of ze zowel een blaadje met vragen als een knutsel zouden aanleveren, hadden Zwusje en ik ook onze archieven uitgeplozen om leuke foto’s van de jubilarissen te vinden die we tussendoor erin konden stoppen om eventuele gaten op te vullen. Dat was nog een uitdaging, want zo liefdevol staan ze normaal niet bepaald op foto’s (😝), of ze staan met kleindochter Josh erop, en voor het bemachtigen van hun trouwfoto’s moesten we tijdens een ander familiebezoek goed getimed hun kast opentrekken en in het geniep foto’s uit het juiste album inscannen, terwijl zij in een andere kamer waren.
Ma, achteraf: “Oh, dat heb ik helemaal niet gemerkt, dat jullie dat toen hebben gedaan!” Nee, ‘sneaky’ is my middle name… 😉
Na de overhandiging van het boekje
We hadden enorm geluk met het weer, dus we hebben met z’n allen op het terras van een sfeervolle verbouwde boerderij kunnen zitten en met iedereen die wilde, een wandeling door het Limburgse heuvelland kunnen maken, waarna we gesmuld hebben van een buffet met, uiteraard, zoervleisj, kouw sjotel en asperges gerold in plakjes ham. 😊
En vandaag ga ik met Richard mee naar de verjaardag van zijn neefje, dus ook dat wordt weer een samenzijn met familie! 😀
Richard en ik zijn voor het eerst met z’n tweetjes op vakantie geweest: een heerlijk lang weekend naar Duitsland! <3
Richard wilde al langer de ‘Romantische Strasse’ rijden: een route door Beieren die je door schattige middeleeuwse plaatsen voert waar heel veel authentieke gebouwen bewaard zijn gebleven en waar mooie natuur is. Drie dagen was te kort om de hele route te rijden en alles erop te bekijken (het duurde al 5 uur exclusief files om vanuit Nijmegen naar het beginpunt te rijden), dus hij had voor ons een hotelletje geboekt in Rothenburg ob der Tauber, vanuit waar we enkele plaatsjes op de route konden bezoeken.
Dat betekende dus: road trip!! Met een flinke stapel muziek (waaronder een speciaal voor de gelegenheid gebrande cd met meezing-duetjes) voor in de speler, en een tas boordevol snacks op de achterbank.
Rothenburg bleek inderdaad een super-idyllisch plaatsje met prachtige oude gebouwen en straatjes: in mooie kleurtjes, met allerlei uitstulpinkjes, met vakwerk, en meestal schots-en-scheef:
Dit wil je toch spontaan afhuren voor je LARP- of reënactmentevenement om er een middeleeuwse taveerne-avond in te organiseren? <3
We kregen ook heel vaak Efteling-vibes!
Bijzondere weggetjes leiden tot bijzondere verkeersborden
Ook het hotelletje waar we verbleven was geheel in (16e-eeuwse) stijl, met over de top-kitscherig gedecoreerd meubilair.
Om het stadje liep een goed geconserveerde stadsmuur, met daarin wel 42 torens, waar je voor een groot deel overheen kon lopen. Een uitstekende manier om de stad van bovenaf te verkennen!
Als je in het buitenland bent, moet je uiteraard van de lokale cultuur proeven. Letterlijk, dus kochten we een zakje van de Rothenburgse delicatesse: ‘schneeballen’!
Richard deed een extra duit in het zakje door te genieten van een ‘biertje’. Helaas niet op de foto is zijn bord met, hoe kan het ook anders, bratwurst, sauerkraut und kartoffeln. Als toetje mocht de apfelstrudel niet ontbreken.
We hebben ook kennisgemaakt met het ‘local wildlife’. Tijdens de muurwandeling kwam er een katje hard mauwend op ons afgelopen, dat per direct héél veel aais van ons wilde hebben. Ze wierp zich zowat tegen ons aan om maar vooral alle aandacht te krijgen en gekroeld te worden. Nadat Richard op zijn hurken was gaan zitten om beter bij haar te kunnen, klom ze spontaan tegen hem op, waarna ze haar poten op zijn schouders zette en haar kopje tegen zijn gezicht aanwreef. Daarna ging ze op zijn bovenbeen liggen. Awwww…. <3
Maar het bleek een slettekat, want toen de volgende wandelaar langskwam keurde ze ons per direct geen blik meer waardig en rende ze achter die persoon aan, eveneens luid om aandacht vragend en zich voor zijn voeten op haar rug werpend om door haar volgende slachtoffer geaaid te kunnen worden. Tsk…
Bijzonder mooi uitzicht! <3 <3 (En oh ja, je ziet in het midden en rechts op deze foto ook heel sfeervol een deel van Rothenburg liggen )
Naast Rothenburg ob der Tauber zijn we ook naar wat andere plaatsjes op de Romantische Strasse gereden. We bezochten op zaterdag ook nog Feuchtwangen, Nördlingen en Harburg.
In Nördlingen waren de gebouwen een stuk meer gerestaureerd dan in Rothenburg en zag je veel meer 17e-eeuwse invloeden.
Bij kasteel Harburg zou een middeleeuwse markt zijn, met kraampjes, demonstraties, muziek en anders leuks. Helaas bleek bij aankomst dat het evenement door de vele regenval was afgelast en waren de deelnemers alle tenten alweer aan het afbouwen en in de auto’s aan het stouwen. Als mede-reënacters voelden we enorm met ze mee, want we weten hoe het is om uit te kijken naar zo’n weekend, alles met moeite op te bouwen, en dan halverwege al je kletsnatte zooi in de blubber weer af te moeten breken…
Schloss Harburg
Meer Efteling-vibes!
Uitzicht op Harburg vanaf het kasteel. Zie hoe hoog het water staat!
Close-up van het hoge water, hoe hard het stroomde en hoe ver het buiten de oevers was getreden:
Want je ziet het niet op de foto’s, maar het was echt pestweer. Alleen op zondag hebben we eventjes het zonnetje gezien. De andere dagen regende het een beetje, redelijk hard, heel hard, of kwam het met bakken naar beneden. Gelukkig hadden we de weersvoorspelling vooraf bekeken en kwamen we gewapend met regenkleding en paraplu, waardoor het wel te doen was. We hebben ons er zeker niet door laten weerhouden om er op uit te gaan!
Op zondag deden we op de terugweg naar huis nog even Schloss Weikersheim aan. In de op Versailles geïnspireerde tuin kon je ook goed merken hoeveel last ze in de regio hadden van overstromingen…
De ridderzaal van het kasteel
Close, but not quite… XD
Ondanks alle nattigheid hebben we een enorm leuk weekend gehad! Het zijn echt hele sfeervolle stadjes, met name Rothenburg, en met zulk fantastisch gezelschap is natuurlijk alles geweldig. Zo’n weekendje weg is een zeer goede relatietest en we hebben ‘m met vlag en wimpel doorstaan! <3 <3 <3
Ma werd afgelopen weekend 70 en om dat te vieren, nodigde ze ons uit om met het hele gezin een weekendje in een Belgisch Center Parcs door te brengen. Yay, gezellig!
Uiteraard hebben we een hoop lol gehad op de gebruikelijke familie-manier. Zo bleek er in het park een pleintje te zijn met spelletjes voor kinderen. Uiteraard kan ik ook hoepelen, zowel met heupen als nek! En die foam-kegels kun je prima gebruiken om een partijtje te knokken met je vriendje. O:-)
Schoonbroer Jurgen vermaakte zich prima met de dj-tafel:
Terwijl ma wanhopig probeerde ons lief op de foto te krijgen in de Center Parcs-photobooth.
Ma: “Doe eens romantisch”
Wij:
Ma: *snik*
Oh, en er waren ook nog trap-traktors, waar ik heus nog steeds met mijn fijn poezelig derrière op pas, zodat ik met nichtje Josh kon spelen.
Uiteraard zijn er ook weer de gebruikelijke selfies met Zwusje gemaakt:
Verder hebben we nog geitjes geaaid (en nagedaan: “Mèèèèèèèèh!!!!” – ik zal jullie het filmpje daarvan besparen) en hebben we gezwommen in het zwembad (geen foto’s, want: nat), waarbij slechts enkele andere zwembadgasten nét niet gewond zijn geraakt door ons bal-overgooispel (omdat Jurgen me liet zien hoe je op de waterpolo-manier de bal met een grote splash vlak voor iemand laat landen). Bovendien hebben Richard en ik een relationship goal af kunnen tikken door uit het bubbelbad gestuurd te worden door de badmeester (blijkbaar vinden ouders het niet okee als hun kinderen zien dat je elkaar kust – liefde moet gecensureerd worden ).
Om pa en ma toch nog een beetje trots op hun kinderen + aanhang te laten zijn, hebben we ‘s avonds de gitaar erbij gepakt en tot na middernacht liedjes gezongen, waarbij Richard indruk maakte door zo even enkele nummers van Iron Maiden weg te spelen op de gitaar. Sindsdien is hij 100% geaccepteerd in de familie.
Omdat Richard en ik allebei op Tweede Pinksterdag een optreden hadden (waarover in een volgend blogje meer), moesten we helaas zondagavond al naar huis terwijl de anderen nog even bleven. Maar we hebben het er niet minder gezellig om gehad en weer een hoop leuke herinneringen gecreëerd! ^_^
(Om de een of andere reden was pa erg weinig op de foto gezet. Maar hij was er natuurlijk wel bij en maakte deze van de rest van de familie. Ik hou ook van jou, pappie! :-* )
) . Helaas had het verplaatsen van mijn feestje naar begin september weinig invloed: naast mijn familie en buren zijn nog steeds maar een handjevol vrienden komen opdagen. Van de meeste mensen wist ik het al van tevoren, maar ik had ook op de dag zelf nog een paar afzeggingen. Blijkbaar heeft iedereen het gewoon heel erg druk. En ja, mijn weekends zitten in september en oktober ook allemaal al vol… Wellicht moet ik volgend jaar proberen het juist een week eerder te vieren? Of besluiten het helemaal niet meer te vieren totdat ik 50 word, om dan weer eens groots uit te pakken net als toen ik 40 werd?
En snel dat ‘ie was! Uiteindelijk wist ik ‘m onder de boekenkast uit te krijgen en heb ik de indringer met een bakje weer buiten kunnen zetten. 
Gelukkig hadden we de weersvoorspelling vooraf bekeken en kwamen we gewapend met regenkleding en paraplu, waardoor het wel te doen was. We hebben ons er zeker niet door laten weerhouden om er op uit te gaan!
