Gisteren ben ik met Richard (inmiddels mijn vriendje, voor degenen die niet op Facebook zitten    ) naar de Winter-Efteling geweest! Ik wilde al heel lang weer een keer naar de Efteling (volgens mij was ik er al 10 jaar niet meer geweest) en Richard woont in de buurt en heeft zelfs een abonnement, dus dat was makkelijk – én supergezellig! ^_^

We begonnen in het Sprookjesbos, maar daarna was het natuurlijk tijd voor achtbanen: de Vogel Rok (woehoe!!), de Python (whieie!!) en, voor mij voor het eerst, de Baron (OMG waarom was dit ook alweer een goed idEEEEEEEEE!!!!!!!!!). Niet alles was open vanwege de winterperiode, zoals het schommelschip en de attracties waar je nat in wordt, maar er was genoeg te zien en te doen en alles was heel sfeervol winters aangekleed.

Ik was erg blij dat ik goed was voorbereid en thermokleding had aangetrokken, want het was behoorlijk koud. Maar dat hoort bij de Winter-Efteling; dat maakt juist de sfeer. Dus warmden we lekker op met warme chocomel.

Als extra bonus begon het aan het eind van de dag te sneeuwen! En het bleef op veel plekken nog liggen ook. OMG, Anton Pieck-huisjes in de sneeuw, hoe perfect is dat?!! <3 <3 <3

Die sneeuw was echt een cadeautje en de beste afsluiter die we hadden kunnen wensen van een heel fijn uitje! <3

Er zijn lange periodes dat ik niet naar de bios ga, en dan is er ineens weer een periode dat ik heel regelmatig ga, zoals de afgelopen tijd. Blijkbaar geldt dat ook voor escaperooms: ik deed er vorige week nog een, en gisteren alweer eentje, omdat het nou eenmaal zo uitkwam wat betreft een groepje mensen bij elkaar krijgen.  

Vorige week speelde ik met mijn Orenda-LARP-groepje, ditmaal had ik mijn heist-team van Casino Mortale meegevraagd. Dat LARP-evenement heeft een fijne nasleep, want het inspireerde al eerder een James Bond-filmdag, en toen ik zag dat in er Nijmegen een escaperoom genaamd ‘De Ramkraak’ is, bedacht ik gelijk dat dat een perfect uitje zou zijn voor mijn ZZZ-team. Want dit is geen traditionele ruimte waar je uit moet ontsnappen; het idee is juist dat je ergens ín moet proberen te komen en een of meerdere kluizen moet kraken, en daarna met de buit op tijd weg moet zien te komen voordat de politie arriveert. Dus plaatste ik een berichtje in onze nog steeds bestaande ZZZ-WhatsApp-groep, met de vraag of men het leuk leek een reünie te houden in combinatie met deze escaperoom.
De eerste reacties:
“In kostuum?”
“Met gear?”
“Als we in kostuum doen, dan is in karakter een kleine stap extra, toch?”
Ik hou van LARPers.  
En dus communiceerde ik vanaf dat moment bij het plannen van het uitje zo veel mogelijk in character als groepsleider Daniëlle, het brein achter de vorige heist, die nu een nieuwe klus had voor haar oude team (inmiddels wel de Zwarte Zee Zes in plaats van de Zwarte Zee Zeven, want Yvon deed helaas niet meer mee).

Voordat we aan de escaperoom konden beginnen waren er, geheel in stijl, diverse uitdagingen om te overwinnen. Zo bleek het lunchtentje waar ik had willen reserveren inmiddels opgedoekt te zijn, was de parkeerplaats voor de escaperoom niet beschikbaar vanwege de opbouw van een festival, was het alternatieve lunchtentje erg slecht vindbaar en was het personeel vergeten een tafel voor 6 personen vrij te houden, en hadden niet alle groepsleden de briefing (dresscode: praktisch en anoniem / bekijk de website om je in te lezen in de setting / kom op tijd) goed gelezen. Oh well, zo kon ik mijn ondankbare taak als plannenmaker en regelaar van alles zowel OC als IC uitoefenen (Letterlijk ondankbaar – IC vertrouwde helemaal niemand me, terwijl ik de buit de vorige keer toch echt eerlijk had verdeeld! Alleen maar omdat ik destijds één triviaal feitje niet had vermeld… Tsk…).

Maar drie kwartier na de afgesproken tijd zaten Sander, Gijs, Anne, Hetty, Marc en ik dan toch allemaal aan de lunchtafel en konden we beginnen met gezellig bijpraten.

Na de lunch was het tijd voor de ramkraak.

Escaperoommedewerkster: “Hebben jullie al eens eerder een escaperoom gedaan?”
Marc: “Nee, maar wel eerder een ramkraak gepleegd.”

De escaperoom was erg leuk opgezet en leende zich echt voor een LARP-groepje, want het was allemaal heel mooi in thema en we begonnen de ramkraak door écht met z’n allen gemaskerd in ‘een busje’ te zitten dat begon te bewegen, waarna we (go go go!!!) er zo snel mogelijk uit sprongen en alle alarmsystemen, camera’s en sloten in het pand moesten omzeilen, onklaar maken of openen.
Gelukkig waren we goed voorbereid en op elkaar ingespeeld, want toen een NPC (gemaskerde escaperoommedewerker) ons voordat we in het busje stapten onze instructies en maskers overhandigde en vroeg: “Wie is de leider??”, kon ik gelijk “Ik!” roepen, en op haar volgende vraag: “Wie is de technicus??”, konden we gelijk met z’n allen naar Anne wijzen. Dat maken ze daar vast niet vaak mee.

Wat ze blijkbaar ook niet vaak meemaken, is dat álle kluizen worden geopend. Het idee van de escaperoom is dat je in ieder geval kluis 1 moet openen, en mocht je daarna nog tijd over hebben dan kun je proberen de andere twee kluizen ook open te maken. Leuke opzet, want zo krijg je zo veel mogelijk waar voor je geld, ook als je sneller dan gemiddeld klaar bent. Maar wij waren natuurlijk fanatiek…

NPC: “Denk eraan: mijn baas moet de inhoud van kluis 1 krijgen. Voel je vrij om de inhoud van de andere kluizen te claimen als je wil. Dus: wat moet je doen??”
Wij: “Alle kluizen moeten open!!”
NPC: “Okee, maar het belangrijkste is dat de inhoud van de eerste kluis naar de baas gaat. Dus: wat is je missie??”
Wij: “ALLE kluizen moeten open!!”

Maar het openen van die extra kluizen lukt volgens hun statistieken slechts 7% van de groepen; de meesten hebben al moeite genoeg om de eerste kluis binnen de tijd open te krijgen. Ons lukte het niet alleen om ze allemaal te openen, we hadden daarna ook nog eens 6 minuten op de klok over, volgens een duidelijk onder de indruk zijnde medewerkster. Mjah, zoals we vooraf al zeiden, dit was niet onze eerste kraak.

Onder het genot van een drankje en borrelplankje hebben we daarna even zitten debriefen en nababbelen. Waarna Gijs met een grijns zei: “Hee, ze hebben hier nog twee andere escaperooms… zullen we er nog eentje doen?”  
Marc en Sander moesten helaas naar huis vanwege andere verplichtingen, maar aangezien de escaperoom vrij bleek, hebben we met ons overgebleven viertjes spontaan ook ‘The Show’ gedaan: een heel ander type escaperoom, bewust vanwege het contrast. Het was een veel meer gestuurde escaperoom, waarbij je deelnemers in een spelshow speelt die proberen het spel te winnen/saboteren (afhankelijk van je perspectief).

Vooraf kregen we weer een IC-briefing van een escaperoommedewerkster, die ons in de gedaante van de productieassistente vroeg om alvast te oefenen met ‘enthousiast joelen, zwaaien en springen’, wat we moesten gaan doen als het lampje boven de deur groen werd en we de spelshowsetting in moesten lopen terwijl de camera’s rolden.
Anne, met twinkelende ogen: “Weet je dat héél zeker??”  
LARPers…  

Ook deze speelden we ruim binnen de tijd uit. Het waren inderdaad heel andere puzzels / opdrachten en veel meer happy-happy-energiek, en hoewel ik deze ruimte minder interessant vond dan de vorige, was hij ook erg leuk om te doen.

In de sfeer van ‘omdat het kan’ en ‘omdat we hier nu toch zijn’ blijvend, zijn we daarna met z’n viertjes ook nog in de buurt gaan uit eten.

Het was dus weer een zeer geslaagde dag! (Al moet ik nu even gaan stoppen met lunches en etentjes, volgens de weegschaal…)

Toen ik met Mark naar The Expendables 4 ging, zag ik in de bios een voorfilmpje van ‘Killers of the Flower Moon’. Dat zag eruit als een zeer veelbelovende film (zeker nadat we The Expendables hadden gezien…). Daar wilde ik dus ook wel heen.

Ik stelde tijdens ons Heksengodinnenweekend voor om er met z’n viertjes naartoe te gaan. De andere meiden leek het ook een goede film, maar vonden 3,5 uur wat lang, dus werd het toen een andere.

Gelukkig durfde Richard wel de lange zit met me aan, dus zijn we gisteravond eerst gezellig samen gaan eten in Tilburg en installeerden we ons vervolgens in de stoelen (helaas geen moderne exemplaren die onderuit zakken).

Tot onze verbazing was er geen pauze in de film. Maar ach, we zijn allebei filmdagen gewend, en we hadden genoeg tijd om vooraf snacks in te slaan, dus we hebben het prima overleefd.

En de film was ook goed! Niet zo intens als ik gehoopt had, maar hij bleef wel bijna de hele tijd boeiend genoeg om de aandacht vast te houden. En dat terwijl er slechts één explosie in zat. 😉

De film gaat over indianenstam de Osage rond de jaren ’20 in de vorige eeuw, die land bezitten waar olie op wordt ontdekt, waardoor ze ineens belachelijk rijk worden. Uiteraard aasgieren blanke mensen op hun geld en worden er dus nare spelletjes gespeeld om het te bemachtigen: vrouwen uit de stam worden gehuwd zodat het geld via erfrecht naar de echtgenoot gaat, nadat de lokale stamleden een voor een worden vermoord. Het trieste is natuurlijk dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en echte mensen.

Ondanks het trieste verhaal is de film dus wel een aanrader en bovendien was het een heel gezellige avond! 😊

Aangezien we een paar maanden geleden hadden getraind met het spelen van een VR-escaperoom, vonden Jeroen, Bertine, David en ik dat we inmiddels wel klaar waren voor de meer gevorderde versie waar we oorspronkelijk naartoe wilden: de Alice in Wonderland VR-escaperoom!

Zoals inmiddels al enigszins traditie is, begonnen we met een lunch vooraf, zodat we ook even konden bijpraten met ons Orenda-clubje. En toen was het brillen op, controllers in de hand, en down the rabbit hole!!

Het was op zich fijn dat we al eens eerder een virtual reality-spel hadden gedaan, maar ik vermoed dat we deze ook best zonder oefening hadden kunnen spelen. De puzzels waren iets complexer en sommige hebben we min of meer per ongeluk opgelost, maar we eindigden met nog net iets minder dan 10 minuten op de klok! De setting was mooi en er zaten zeer veel herkenbare Alice in Wonderland-elementen in het spel, zoals het rood verven van rozen en het spelen van croquet met flamingo’s. Maar het was zoals te verwachten visueel wel erg gebaseerd op de film van Tim Burton. Al kon ik die ene zeer subtiele verwijzing naar het boek erg waarderen: één van de codes die we ergens op toe moesten passen was 1865, wat ik gelijk herkende als het jaar waarin “Alice’s Adventures in Wonderland” was gepubliceerd. Toch nog een klein nerd-momentje. 😎

We speelden deze game in Amersfoort, maar ik vond de locatie wat minder dan die waar we de vorige keer waren. Het was er druk, waardoor we later begonnen dan gepland, en we hadden geen eigen ruimte, maar deelden de hokjes met andere bezoekers die andere spellen speelden, waardoor je soms wel wat geluidsoverlast had. En de headset zat hier met een kabel aan de muur vast, waardoor je niet goed zelf mee kon draaien met het beeld: om je as draaien kon je beter doen via de controllers. Dat voelde minder natuurlijk en liep niet altijd even soepel. Desondanks hebben we ons wederom goed geamuseerd!

We hadden een arrangementje genomen en konden daardoor na afloop ter plekke genieten van avondeten. Want ook al sta je een uur lang op dezelfde plek, al die mentale inspanning maakt toch hongerig! 😋

We hebben ook gelijk een nieuwe datum geprikt voor een volgende escaperoom, maar dat wordt toch weer gewoon eentje waarbij je fysiek aan spulletjes mag prutsen en waar de puzzels grotere breinbrekers zijn. En er is ook al gesproken over een bordspellen-avondje, dus we hebben alweer een hoop leuks om naar uit te kijken! 😊

Wat was het weer een fijn weekendje weg met mijn lieve Heksengodinnen-vriendinnetjes! Van vrijdag tot en met zondag hadden we via Airbnb een schattig klein schipperswoninkje in Groningen gehuurd. Ditmaal geen weekendje dwalen door de bossen of vage workshops doen dus, maar lekker shoppen en sight-seeing in een stad voor de verandering!

Wandelen was sowieso niet echt een optie geweest, want het was helaas erg regenachtig. Gelukkig waren er ook droge momenten, dus we hebben op zaterdagochtend lekker kunnen shoppen zonder weg te spoelen. Zo zijn we onder andere met z’n allen los gegaan in een sieradenwinkeltje dat Suus had gespot, en konden we de rest van het weekend trots onze nieuwe oorbellen of kettinkjes dragen.

Uiteraard hebben we ook lekker gegeten en (te) veel gesnackt. Want hee, taart is een prima tussendoortje bij alle uitstapjes en het is ook weer pepernoten-seizoen!

Euhm, nee, mijn selfies zijn helaas niet helemaal om over naar huis te schrijven, maar hee, je ziet dat het gezellig was, toch? 🙂

Zaterdagavond pikten we een bioscoopje: ‘Mystery in Venice’, oftewel de nieuwe film met Agatha Christie’s Hercule Poirot als detective. Ik vond hem okee: sfeervol, maar iets te bovennatuurlijk voor mijn smaak, ik houd juist van de rationele aard van Poirot. 🙂

En daarna doken we ook nog even de kroeg in – want hoewel we eigenlijk vet wilden gaan stappen, bleken de feestjes pas om 11 uur ‘s avonds te beginnen en aangezien het natuurlijk not done is om gelijk vanaf de starttijd aanwezig te zijn, werd ons oude besjes dat toch iets té laat. 🤪

(Engels sprekende ober: “What would you like to drink?”
Ik: “I’d like a licor cuarenta y tres, please.”
Ober: “I’m sorry, what?”
Ik: “Licor cuarenta y tres.”
Ober: “What?”
Ik: *wijst drankje op de kaart aan*
Ober: “Oh, liquor forty-three!”
Toen ik daarna een Tia Maria wilde, vroeg ik me hardop af of ik dan een ‘Aunt Mary’ bij ‘m moest gaan bestellen, maar dat vonden mijn vriendinnetjes te vilein… 😈 (Hee, er is een reden dat ik doorgaans weinig alcohol drink! 😝))

Op zondag moesten we op tijd de woning weer verlaten en zijn we nog even naar ‘De Buitenplaats’ in Eelde gereden, wat een mooie tuin, oud gebouw en museum met een hoop kunstwerken was. En waar je goed kon lunchen. En taartjes kon eten. *Burp*

Maar natuurlijk draaide dit weekend niet alleen om uitjes en eten: het allerbelangrijkste was om weer eens goed bij te praten. En dat hebben we gedaan. Er is tot laat in de avond lief en leed gedeeld, er zijn intieme verhalen uitgewisseld (ook na al die jaren kun je elkaar nog verrassen! 😄) en er zijn een hoop vrouwendingen besproken. Geen oordeel, wel veel begrip en steun. Wat is het toch heerlijk om jullie als vriendinnetjes te hebben, meiden! ❤️

Judith en Hugh waren begin vorig jaar al officieel getrouwd, maar hadden het toen vanwege corona heel klein gehouden met het idee het op een later moment groter te gaan vieren. Dat bruiloftsfeest vond alsnog plaats in het eerste weekend van september (maar ik post er nu pas over omdat het bruidspaar uiteraard eerst zelf erover wilde posten en foto’s wilde terugkijken, wat ze een paar dagen geleden hebben gedaan). En wat was het mooi… de mooiste bruiloft waar ik ooit ben geweest. Zó ontzettend vol liefde en symboliek! De bruiloft had een behoorlijk spirituele insteek en bovendien hadden ze heel bewust het thema ‘gemeenschap’ erin verweven, en dat was ze heel goed gelukt, want het voelde ook echt als een hele fijne groepsfeer door alle gezamenlijke activiteiten die we hebben gedaan en hun verzoek aan heel veel vrienden om op de een of andere manier bij te dragen aan hun dag.

Judith hoort bij ons Heksengodinnen-clubje en had ons allemaal een taak gegeven die bij ons past. Zo was Petra een van de twee ceremoniemeesters. Als vers afgestudeerde sjamaan heeft Suus twee rituelen begeleid. En ik mocht een balfolkworkshop voor de daggasten geven! (En voorafgaand aan de dag heeft ze me het innemen van haar trouwjurk toevertrouwd. Argh, de verantwoordelijkheid!! Ik ben namelijk nog niet geslaagd voor mijn opleiding en bruidskleding hebben we nog niet eens gehad!   )

Ook mochten we met de Heksengodinnen plus een paar andere goede vriendinnen en de zus van Judith op vrijdag al komen. ‘s Middags hebben we geholpen met opbouwen. ‘s Avonds zonderden de mannen zich af om hun ding te doen en met de dames vormden we een vrouwenkring. Er werden kleedjes, kussentjes en dekentjes op de grond gelegd en we begonnen met een door Suus begeleide trancereis, om even tot rust te komen voor de grote dag. (Nou ja, een poging tot, in mijn geval – ik heb mijn best gedaan zo goed mogelijk mee te doen maar dit is gewoon niet aan mij besteed. )

Daarna deden we een soort voorstelrondje waarin we vertelden hoe we Judith hebben leren kennen en wat we voor elkaar betekenen. We waren van tevoren gevraagd om een bedeltje te maken voor aan het handfastkoord van Judith en Hugh, dat ons aan hen en hun liefde deed denken. Die bedeltjes hebben we toen overhandigd en uitgelegd waar ze voor stonden, waarna Judith ze aan hun koord bevestigde. Dat was echt een hele mooie avond en het zorgde ook voor bonding tussen alle meiden die aanwezig waren.

We hadden overigens ook een gezamenlijk cadeau vanuit de Heksengodinnen. Voor Suus’ bruiloft hadden we al eens een soort wijn-tijdscapsule gemaakt: een doos wijn die ze pas na 5 jaar huwelijk open mochten maken, waarin we cadeautjes en voorspellingen hadden gestopt voor wat er in de afgelopen jaren zou zijn gebeurd. Voor Judith wilde ik niet hetzelfde gaan doen, dus stelde ik voor om er een andere draai aan te geven: naast een fles whisky (in plaats van wijn) die pas na 5 jaar open mag, ook een fotolijst met voor ieder jaar vanaf nu tot aan hun 5-jarig jubileum een foto, waarachter we voorspellingen en/of wensen stopten voor dat betreffende jaar. Het idee is dat ze ieder jaar rond hun huwelijksdag een foto van zichzelf maken en de huidige foto in het lijstje van dat jaar vervangen, waarbij de laatste foto er eentje gaat zijn van het openmaken of drinken van betreffende whisky! Als place-holders stopte ik er leuke foto’s in van Hugh & Judith samen (schaamteloos geplukt van hun Facebookpagina’s), en maffe foto’s van onze eerdere Heksengodinnenuitjes (er waren er veel om uit te kiezen.    ).

De meesten, waaronder ik, zijn van vrijdag op zaterdag blijven overnachten. Dat kon prima, want het was een groepsaccommodatie van de IVN met slaapzalen. In de ochtend was het natuurlijk optutten, maar ook verdere voorbereidingen doen voor de dag. We waren namelijk ook gevraagd om met alle aanwezigen een rituele cirkel voor hun ceremonie te maken, terwijl Judith en Hugh zich hadden teruggetrokken om hun eigen voorbereidingen in alle rust te kunnen doen. Dus trokken we met z’n allen dode takken, varens, bloemetjes en meer uit het omringende bos, die we in een mooie grote kring door elkaar vlochten op het grasveld achter de locatie. Verder werd er o.a. driftig geschreven, getekend en geplakt in het eenhoorn-vriendenboekje dat we met de meiden nog last-minute voor Judith hadden geregeld.  

Na de lunch arriveerden alle daggasten en was het tijd voor de handfastceremonie, die ook ontzettend mooi en liefdevol was. En ja, uiteraard zijn er bij ons als toekijkers ook heel wat wat traantjes gevloeid… (Overigens vind je geen persoonlijke foto’s van hun dag hier op mijn blogje, ik laat het aan het bruidspaar over om die te posten.)

Daarna was er een toast en taart. Waarna ik zoals gezegd een balfolkworkshop mocht geven voor iedereen die daar interesse in had! Dat hadden Judith en Hugh namelijk op mijn 40-jarige verjaardag gezien en daar waren ze toen zo enthousiast over, dat ze dat ook op hun feestje wilden. Geen probleem natuurlijk! Dus regelde ik bandgenootje Wouter om de workshop muzikaal te ondersteunen op trekzak en vond ik mede-balfolker Edwin bereid mijn lieftallige assistent te zijn om de dansjes mee te demonstreren. Gelukkig was er genoeg animo, en naast veel hilariteit en plezier (en zweten – we waren er enorm dankbaar voor dat het droog is gebleven en zelfs nog even flink zonnig en warm werd!) droeg ook deze activiteit heel goed bij aan het gemeenschapsgevoel, omdat bij balfolk iedereen met elkaar kan dansen en er specifiek dansen zijn waarbij je steeds wisselt van danspartner.

Inmiddels waren we met z’n allen hongerig, dus toen het buffet (met lokale, vegetarische gerechtjes) werd geopend, vielen we meteen aan!

De dag was uiteraard nog lang niet voorbij, want nadat ook alle avondgasten waren gearriveerd, was er ook nog een vuurceremonie bij de kampvuurkuil. Twee bushcraft-vrienden van Hugh en Judith maakten met de hand vuur, waarna Suus ceremonieel een mandala in het vuur gooide die eerder op de avond was samengesteld door alle gasten, door een gedroogd stukje blad, bloem, zaadje, e.d. waar een wens in was geblazen, in een mooi patroon te leggen.

Ik had mijn liederenbundels meegenomen en er waren mensen met gitaar, dus daarna heb ik een poging gedaan met de achtergeleven mensen rondom het kampvuur nog wat te zingen, maar er was niet heel veel animo (of lef) om te zingen, dus we hebben het bij een paar liedjes gelaten. Verder was er natuurlijk veel tijd om bij te praten met bekenden, was er de mogelijkheid om in de feestzaal te dansen op muziek, en werden er in meer of mindere mate tenenkrommende of hilarische stukjes en liedjes uitgevoerd door gasten voor het bruidspaar.  

Er was wederom de mogelijkheid om daarna te blijven slapen, maar aangezien ik al 3 nachten op een rij (te) weinig slaap had gekregen, opteerde ik ervoor om aan het eind van het feest toch nog naar huis te rijden. In de nacht van zaterdag op zondag deed ik daar slechts drie kwartier over, dus dat was prima te doen. En toen was al het moois dus weer afgelopen – maar we hebben er prachtige herinneringen aan overgehouden, en het stralende bruidspaar natuurlijk nog het meest! <3

De eerste drie Expendables-films keek ik met plezier. Ik houd namelijk wel van ‘old school action movies’! Dus The Expendables 4 wilde ik ook zien. Ik overwoog zelfs om een filmdag te organiseren – overdag de eerste drie delen nogmaals kijken en ‘s avonds naar de film. Maar dat idee liet ik uiteindelijk toch maar varen en in plaats daarvan vroeg ik Mark of hij zin had om samen naar de bios te gaan en vooraf ergens te gaan eten.

Op maandag een restaurant vinden dat open is, is nog best een uitdaging. Zeker aangezien in Nijmegen de restaurantjes niet altijd een lang leven zijn beschoren en ik dus niet kan vertrouwen op ervaringen uit het verleden. Het oorspronkelijke idee was om naar de Pathé te gaan en bij het restaurant ernaast te gaan eten, maar daar bleek de film in 4DX te draaien en dat hoeft voor mij niet zo – zolang het nog geen natuurlijke beleving is en het als een gimmick overkomt, vind ik al die effecten vooral storend. Dus gingen we naar de VUE – die is een tijd geleden helemaal verbouwd en ik was er sindsdien niet meer geweest, dus ik was wel benieuwd. De film draaide daar wel vroeger dan ik eigenlijk wilde, dus we hebben uiteindelijk alleen een hoofdgerecht gegeten bij De Hemel en bij de bios snacks gehaald als toetje.  

Voor degenen die twijfelen of ze de film ook willen gaan zien: je mist er niets aan als je het niet doet. Ik vond hem helaas best wel tegenvallen.

Ik verwachtte uiteraard geen diepgaand plot of verrassende dialogen, maar behalve een hoop vechtscènes en explosies was er ook weinig aan deze film die mij het campy jaren ’80 actiefilm-gevoel gaf.

Ten eerste was de (opvallend internationale) cast en de manier waarop die werd ingezet nogal een flop. Er waren weer een paar nieuwe leden toegevoegd aan de Expendables, maar ‘Lash’ en de-babbelaar-van-wie-ik-de-naam-niet-eens-heb-onthouden-die-waarschijnlijk-Antonio-Banderas-moest-vervangen-als-Latino passen op geen enkele manier in de groep en voegen niets toe. Megan Fox had wel duidelijk een rol, maar op een verkeerde manier: ik ergerde me aan haar aanwezigheid, omdat ze totaal geen actieheld is. Het enige wat ze doet is als een supermodel rondparaderen met veel te veel kilo’s make-up (waar nooit ook maar een spatje van uitloopt, en net als bij Legolas schijnt rondspetterend bloed haar nooit te raken). Alleen Andy Garcia vond ik wel een fijne toevoeging, al kan ook hij niet bepaald worden geclassificeerd als actieheld (maar goed, op een gegeven moment raken ze natuurlijk ook op). Maar ook de oude garde heeft slechts een bijrol: eigenlijk draait de film vooral om Jason Statham.

De scènes waren verder niet boeiend, de dialogen waren voorspelbaar en de pogingen tot humor vielen dood. De explosies en andere effecten waren overduidelijk CGI, dat heb ik regelmatig (veel) beter gezien. En als mensen werden neergeschoten, spetterde het bloed alsof ik naar een oud computerspelletje zat te kijken (okee, dat gaf me dan wél weer het jaren-80-gevoel   ).

Of ligt het gewoon aan mij en ben ik inmiddels ‘too old for this shit’…?  

Gelukkig was het wel heel gezellig om weer even met Mark bij te kunnen kletsen. Dus wat dat betreft was het geen verspilde avond! Maar volgende keer een ander soort film graag. (Een van de voorfilmpjes was van “Killers of the flower moon”, van Martin Scorsese – die zag er dan wel weer veelbelovend uit!)

Vorig weekend gaf ik samen met Edwin een balfolkworkshop. Daarna babbelden we nog even.
Ik: “Ik dacht eerst dat Barbie niets voor mij was. Maar nu ik al die positieve verhalen van vrienden heb gehoord, wil ik de film misschien toch zien.”
Edwin: “Ja, ik eigenlijk ook!”
….
En dus was het logisch dat we ‘m samen alsnog gingen kijken 🙂

En omdat 3 keer uit eten in 8 dagen helemaal niet erg is, gingen we vooraf samen tapas eten aan de Waalkade. 😎

De film bleek hilarisch, maar niet zó goed als ik had verwacht op basis van alle reacties van anderen.

Ik vond het knap dat ze de humor en de zeer serieuze ondertonen / boodschap zo goed hadden weten te balanceren. Maar soms vond ik de situaties iets té over the top zonder dat ik er een reden achter zag (zoals het domme gedrag van de directie in de achtervolging, maar misschien mis ik gewoon iets) en had van mij de setting iets meer uitgewerkt mogen worden (hoe en waarom is er nou die Barbiewereld en hoe werkt die connectie met de echte wereld?). Maar ik heb diverse hardop-schaterlach-momenten gehad.

Wat ik persoonlijk het beste vond aan de film waren de kostuums (tsja, beroepsdeformatie). De jaren ’80 rollerskate-outfits van Barbie en Ken waren spot-on. En de roze jurk van Weird Barbie was perféct in haar awkward pasvorm: precies zoals zo’n net niet bij die pop passende jurk vroeger op je pop hing, met een lompe horizontale naad op een onflatteuze plek en hoewel hij technisch paste, toch veel te wijd en puffy ogend! Dat is echt heel knap om te reproduceren.

Kortom, het was een vermakelijke én heel gezellige avond!

Het was alweer een tijdje geleden dat Rick en ik ergens waren gaan eten en daarna naar de bios waren geweest. De laatste keer was ter compensatie van het feit dat ik niet naar Suus’ en Ricks verjaardagsfeestje kon komen. Nu kon hij niet op het mijne zijn, dus… nieuwe date! 😃

Wederom spraken we halverwege onze woonplaatsen af: in Den Bosch. Ditmaal aten we bij Shizen – dat zat namelijk lekker dicht in de buurt van de bioscoop en ze boden een bioscoopdiner, waardoor we goedkoper naar de film konden. Het bleek een all-you-can-eat sushirestaurant: stampvol mensen, maar gelukkig hadden we een tafeltje op een relatief rustig plekje, en het eten was oprecht lekker!

We hadden allebei niet zo’n behoefte aan een moeilijke film, dus had ik Blue Beetle voorgesteld: gewoon zo’n standaard superheldenfilm. We hadden er dan ook allebei geen enkele verwachting van, maar hij was echt wel grappig! Soms tot op het flauwe toe, en de dialogen waren niet altijd heel origineel, maar het was een vermakelijke avond. En we hadden de complete bioscoopzaal voor onszelf, dus we konden schaamteloos hardop commentaar leveren.

Ik moest wel rennen op de terugweg, want de film was om kwart voor 12 afgelopen en om 2 over 12 vertrok mijn laatste trein – en de bewering op de bioscoopwebsite dat het vanuit het station 5 minuten lopen was, bleek een leugen. 😛 Maar ik heb het gered en dus liep de avond nog goed af ook. 😃

Wat was mijn verjaardag gisteren leuk! ^_^

De ochtend begon een beetje sip met donkere lucht, regen en onweer, in combinatie met het huis schoonmaken, wasjes draaien, boodschappen doen en _heel_ _veel_ eten en snacks alvast klaarmaken, maar daarna kon ik lekker gaan zitten en genieten van al het leuke bezoek! En tegen verwachting in hebben we ‘s middags zelfs buiten in de tuin kunnen zitten! (Waarna vervolgens héél snel al het meubilair en de drankjes onder het afdakje gezet moesten worden om het te redden van een nieuwe stortbui   )

Vanaf 3 uur ‘s middags tot 1 uur ‘s nachts is er bezoek over de vloer geweest en iedereen kwam en ging heel geleidelijk, zodat er de hele dag door een fijne hoeveelheid mensen aanwezig was. Superleuk om allerlei verschillende connecties bij elkaar te zien: er waren familieleden, LARP-ers, muzikanten, buren, een oud-collega… (maar de balfolkers ontbraken want die zitten allemaal op Boombal. ) En de leeftijdscategorie liep van halverwege de 20 tot halverwege de 70! (Vanaf 7 jaar zelfs, als je mijn kleine nichtje meetelt   ) Maar het minglede allemaal heel goed. Op dagen zoals deze realiseer ik me nog eens extra goed hoe gezegend ik ben met zoveel leuke vrienden en familie. <3

Het was dermate gezellig dat ik vergeten ben om foto’s te maken, dus jullie moeten het helaas zonder doen.

En dan komt nu de zware taak van het opeten van alle kliekjes… Want zoals ieder jaar heb ik bij het maken en bestellen van de boodschappen keurig de juiste hoeveelheid ingeschat voor de verwachte hoeveelheid bezoekers en mee-eters, waarna ik in de ochtend ben gaan panic shoppen in de supermarkt omdat ik zeker weten VEEL TE WEINIG ETEN had!!! Zucht. Oh, en voor de volgers van mijn Facebook-pagina: nee, ik heb geen extra springvorm gekregen, dus dat gaat volgend jaar óók opnieuw mis.