Ik hou van kajakken! Het is alleen lastig om iedere zomer iemand te vinden die dat met me wil doen. Gelukkig is mijn vriendje ook helemaal in voor actieve uitjes! Dus boekten we afgelopen woensdag een kajaktochtje op de Ourthe in de Ardennen. Het was even rijden, maar dan heb je ook wat.
De aanbevolen en meest aangeboden routes waren 7 kilometer (zo’n 1,5 uur), maar dat vonden we niks, dus zochten we er eentje van 15 kilometer (3 – 4 uur). Bij nader inzien hadden we ook wel die ene van 23 kilometer kunnen doen, want ook al hielden we onderweg een illegale picknickpauze op de kant, we hebben alsnog alle anderen van de groep die bij ons in de bus naar het startpunt zaten eruit geroeid en kwamen als eersten na zo’n 3 uur weer aan.
Het was weer een mooi bewijs dat we samen een goed team vormen. <3 Want je moet echt wel samenwerken om niet continu in rondjes te varen of te zigzaggen over het water. De Ourthe is weliswaar niet zo heftig als de Amazone in Peru, maar in tegenstelling tot de Biesbosch is het stromend water waarbij je regelmatig grote stenen of omgevallen bomen moet ontwijken. Meestal kies ik als controlfreak redelijk ervaren kajakker de positie achterin de boot, waar je de meeste invloed op de richting hebt, maar ik vertrouwde Richard helemaal om die taak ook goed te vervullen. En hoezee: we zijn niet omgeslagen en ik zag slechts één grote steen iets te laat aankomen! Wel moesten we af en toe de boot uit om die weer vlot te trekken omdat we waren vastgelopen op stenen vanwege het ondiepe water, maar ach, we hadden schoeisel en kleding aan die nat mocht worden.
Picknickpauze!
Omdat we relatief snel klaar waren zijn we daarna ook nog even het nabijgelegen middeleeuwse stadje Durbuy in gegaan om te sight-seeën. Er was niet heel veel te doen, maar omdat we nog een flink eind naar huis moesten rijden hadden we sowieso maar een uurtje. Helaas bleek het kasteel niet te bezoeken, dus hebben we gewoon wat rondgewandeld en een paar winkeltjes van binnen bekeken.
Een geslaagd dagje, wat we wat mij betreft nog een keer overdoen!
Na Castlefest heb ik een dagje genomen om bij te komen en daarna ben ik doorgereisd naar mijn vriendje, om samen een paar dagen lekker vakantie te vieren. Ik loop daarom wat achter met bloggen, maar vanaf nu volgt een inhaalslag.
Dinsdagavond gingen we eerst samen lekker uit eten en daarna naar de bios (yay, airco) om de film Twisters te kijken. Jawel, een heus vervolg op de rampenfilm Twister uit 1996 (auw, is die al zo oud…? ).
Deze nieuwe film heeft mooie connecties met de eerste. Zo wordt er gebruik gemaakt van ‘Dorothy V’ voor het eerste experiment en de opbouw van de film is vergelijkbaar (in haar jeugd door een wervelwind getraumatiseerd persoon wordt wervelwind-onderzoeker, onderzoeksteam wordt gehinderd door cowboy-rivaalteam, team wordt overvallen door wervelwind die toch heftiger is dan gedacht). Maar de film is geen remake en is ook prima op zichzelf te zien.
Plottechnisch hoogstandje? Nope. Een vermakelijk spektakel dat geschikt is voor het grote bioscoopscherm? Jazeker!
Donderdagavond gelijk dreads laten invlechten én een nieuw vestje gescoord! ^_^
Ik moet bekennen dat ik ervooraf een beetje tegenop zag. Wat had ik me nu weer op de hals gehaald? Ik had namelijk voor de derde keer toegezegd dat ik zou meehelpen met de instrumentenproeverij van Stichting Draailier & Doedelzak, maar waar ik de eerste keer nog had aangegeven dat ik alleen halve dagen wilde draaien, en vorig jaar ruime pauzes had ingepland, zag het er naar uit dat ik dit jaar full-time in het Koetshuis aanwezig ging zijn en zelf amper iets van het festival mee zou krijgen. Want er waren dit jaar maar 3 in plaats van 4 doedelzakdocenten en bovendien vielen bijna alle bands die ik wilde horen en dingen die ik wilde doen, tegelijk met een eetpauze (waarin je of zelf moet eten, of je collega’s die aan het eten zijn moet vervangen), of tijdens een gezamenlijk opruim-/afbreekmoment, wanneer het dus niet sociaal is als je er tussenuit piept. Waarom gaat dat toch altijd zo bij mij? Ik doe iets leuks, dan neem ik wat vrijwilligerstaken op me, en voordat ik het weet ben ik ineens ergens volledig in betrokken…
Verder is er bij Castlefest altijd logistiek gedoe. Hoe krijg je al je meuk het terrein op, en hoe krijg je het er naderhand weer vanaf?
En ik miste mijn vriendje… die zat op Wacken terwijl ik op Castlefest zat, maar eigenlijk waren we het liefste samen geweest. <3
Maar toch is het evenement op het moment zelf altijd weer heel leuk, wegen de mooie momenten ruimschoots op tegen de mindere, en neem ik me voor om het volgend jaar weer te doen.
Het festival begon in ieder geval voorspoedig: ik arriveerde als eerste van ons team, kon direct met de auto het terrein op om alle spullen bij het koetshuis uit te laden en er stond daar zelfs een zonebeheerder op me te wachten met ons envelopje met toegangsbandjes en parkeerkaarten! Hoezee! En er was nog voldoende plek op de vrijwilligerscamping over om mijn tent te kunnen opzetten!
Degenen na mij waren minder gelukkig. Om onduidelijke redenen was de ingang waar ik naartoe was gestuurd ineens gesloten en wisten mijn collega’s niet meer hoe ze geacht werden het terrein op te komen. Waar je het terrein vervolgens weer moest verlaten stond ook niet duidelijk aangegeven (nee, dat was niet de plek waar ik het terrein op was gereden, daar werd ik weggestuurd.) En ook de terugweg op zondagavond was weer gedoe, want dan willen alle standhouders tegelijk met de auto het terrein op en af, en sta je geheid uren in de file voordat je eindelijk met je meuk weg kunt rijden. Dat weten we inmiddels, dus zorgen we ervoor dat we klaarstaan met bolderwagens enzo, waarover we al onze spullen distribueren, zodat we mobiel genoeg zijn om lopend alles naar de parkeerplaats terug te kunnen transporteren. Maar daar is de Castlefestlogistiek niet op berekend. Dus mag je als voetganger-standhouder nergens naar buiten, behalve via de uitgang hélemaal aan de andere kant van het terrein (die te voet enorm ver weg ligt van de parkeerplaats) en de bezoekersuitgang (waar je je dus tussen de uitgaande bezoekersstroom, die echt niet doorloopt, moet worstelen en die ook een behoorlijke omweg maakt).
Gelukkig compenseerden de blije bezoekers en goede sfeer al dat gedoe er omheen. Want wat was het druk bij onze stand! Alleen op zondagochtend was het even rustig; op vrijdag, zaterdag en zondagmiddag was er een continue stroom van mensen die onze instrumenten (draailier, doedelzak, trekharmonica en nyckelharpa) wilden uitproberen! De doedelzakken leken een stuk populairder dan vorige jaren, en hadden we vorig jaar nog een aantal dronken kerels die vooral kwamen voor een lolletje, dit jaar was zo goed als iedereen echt oprecht geïnteresseerd. Niet alleen in de uitprobeerworkshops, maar ik denk dat er ook zeker een hoop mensen zich daadwerkelijk willen gaan inschrijven voor de lessenreeks of workshopdag!
Een van de doedelzakworkshopjes (yay voor goed weer!)Foto door OrkfotografieFoto door Anouk Pross Photography
Er waren twee meisjes die de doedelzakworkshop zo leuk hadden gevonden, dat ze even later een aantal van ons een zelfgeknoopt armbandje cadeau kwamen geven. En iemand die ik had uitgelegd hoe de doedelzak werkte, liet me op mijn beurt zijn tuba uitproberen! (Dat bleek veel makkelijker dan het eruit zag, ik kreeg gelijk geluid uit het enorme ding en blies initieel zelfs te hard )
Verder was er een heel leuk stelletje, verkleed als Rapunzel en Flynn Rider (die zó goed leek dat hij rechtstreeks uit de film gestapt had kunnen zijn!), die zo enthousiast waren nadat ze vrijdag wat instrumenten hadden uitgeprobeerd, dat ze zondag terugkwamen en aan me vroegen of ze alsjeblieft nog even een instrument mochten lenen, omdat ze zo graag samen iets wilden spelen: hij op doedelzak en zij op draailier. En of iemand hen dan een melodietje kon leren? Natuurlijk kon dat! Dit soort enthousiasme en muziekgroepjes in wording moeten we uiteraard stimuleren!
Hoewel de timing van onze pauzes en concertjes dus niet altijd optimaal was, heb ik toch diverse van die in het koetshuis geplande mini-concertjes mee kunnen krijgen. Dat heeft Stichting Draailier & Doedelzak namelijk mooi geregeld: de bands die er sowieso zijn om op de podia van Castlefest te spelen en die gebruik maken van een of meer instrumenten die we promoten, worden uitgenodigd om het bij ons nog een keer dunnetjes over te komen doen. Dat zorgt ook weer voor veel extra binnenloop en voor ons is het natuurlijk ook erg leuk.
Hot Griselda’s mini-concertje, gezien vanaf mijn plek achter de instrumententafel.
Doordat ik veel bezig was met de workshops, heb ik niet heel veel vrienden ontmoet, terwijl ik zeker weet dat er sloten met bekenden op het festival aanwezig zijn geweest. Sommige mensen, waaronder een groepje vrienden van Richard, zijn me actief komen opzoeken in het koetshuis om even hoi te zeggen (en soms zelfs overtuigd te worden een doedelzak uit te proberen ). Dat was natuurlijk erg leuk, al had ik helaas niet de tijd om met iedereen een praatje te maken (bij dezen sorry!).
Op zaterdag ben ik op de eetmomenten na zelfs helemaal niet ons gebouw uit geweest, maar op vrijdag heb ik ‘s middags wel pauze genomen om even te balfolken (wat ik na een paar dansjes alweer opgaf, want véél te warm!) en op zondagmiddag ben ik ook nog heel eventjes over het terrein gaan wandelen. Daardoor heb ik ook nog wat podiumoptredens mee kunnen krijgen.
Na 9 uur ‘s avonds waren we sowieso vrij, alleen waren dan natuurlijk veel andere standjes ook al dicht. We mogen gelukkig de backstage zones in, wat betekent dat we daar lekker konden hangen met gratis drankjes en snacks. Luxe hoor!
‘s Avonds met een deel van het team in een van de backstage zones
Hoewel ik zaterdag wel even helemaal klaar was met al het kabaal om me heen (te veel mensen, te veel piepende doedelzakken!), hebben mijn oren het volgens mij redelijk overleefd. Het enige slachtoffer van het weekend zijn mijn schoenen – die hebben het maar nét gehouden. Zo zie je hoeveel je tijdens zo’n festival staat en loopt…
Nu dus een dagje bijkomen, want dat is wel nodig. Maar ik kijk met een goed gevoel terug op het weekend!
Zomervakantie, dus tijd om een paar klusjes af te tikken. Een van de dingen die op mijn lijstje stonden was het opschuren en opnieuw schilderen van een stukje van de houten lat die langs mijn schuurdak loopt. De verf was daar namelijk gebarsten (helaas heb ik geen ‘voor’-foto, want ik zag daar toen niet de noodzaak van in).
Maar natuurlijk is het nooit een kwestie van ‘even’ dat klusje doen…
Want nadat ik de verf op de betreffende plek eraf had geschuurd, bleek het hout eronder supernat te zijn. Zo nat, dat als ik er met een vinger op duwde, er een druppel water uit kwam! Het hout was dan ook erg zacht en al aan het rotten. Snik.
Dus ik dacht: nou ja, dan tik ik met een beitel wel het rotte stukje eruit en vul ik het gat daarna op met houtvulmiddel. Moet te doen zijn.
Maar het hout bleek veel meer aangetast dan op het eerste oog leek. Dat kleine scheurtje in de verflaag leidde naar een donker plekje, maar onder en achter dat donkere plekje was zowat alles donker en rot! Op een gegeven moment was ik dan ook geheel door de plank én het uiteinde van de plank die er haaks tegenaan zat, heen gebeiteld…
En uiteindelijk heb ik de hele hoek moeten verwijderen. Nog meer snik. Want dit ging ik natuurlijk nooit meer opgevuld krijgen met houtvulmiddel.
Wat nu? De hele plank van de schuur verwijderen vond ik geen fijne optie (al was het alleen maar omdat die volgens mij doorloopt in de schuur van de buren). Dus dan maar weer een creatieve optie: een blokje hout op maat zagen en in de hoek schroeven. Nadat ik de boel eerst had geschuurd (voor zover ik er tussen kwam met het schuurapparaat, want dat was ook een van de problemen op dat stukje), had geïmpregneerd met speciaal anti-houtrotmiddel, en zo veel mogelijk aan de binnenkant had opgevuld en geëgaliseerd met speciale anti-houtrot-houtvuller. Vervolgens de boel zo vlak mogelijk opgeschuurd en de naden opgevuld met gewone houtvuller.
Dan primer er overheen gekwast én nog eens twee lagen gewone verf erover gesmeerd.
Helemaal mooi en vlak afgewerkt is het niet; bij nader inzien had ik er met wat meer moeite en geduld wat mooiers van kunnen maken, maar daar had ik geen zin in. Want je begrijpt vast wel dat al die handelingen niet direct achter elkaar konden, dus ik heb er anderhalve week over gedaan totdat het af was!
Gelukkig zie je het alleen als je op de ladder staat of als je weet dat het hoekje gerepareerd is. Goed genoeg wat mij betreft.
Afgelopen weekend speelden we voor de 3e keer met De Soete Inval op Middeleeuws Montfort en het was een succes!
Op de zaterdag was het niet heel druk, wat logisch was gezien de voorspelde regen. In de middag was er dan ook even een enorme plensbui, maar gelukkig hadden we die zien aankomen én was ons kampement ditmaal door de organisatie recht tegenover de horecaplek ingedeeld, waardoor we tijdens de hoosbui gewoon onder onze luifel konden gaan staan om muziek te maken voor de onder de horecaluifel schuilende mensen. En dat werd gewaardeerd, werd ons achteraf verteld. Logisch, want zo’n regenbui maakt het evenement toch eventjes sip, dus als er dan muzikanten gewoon enthousiast door staan te spelen, voelt het niet als afwachten totdat de regen voorbij is, maar als gewoon een voortzetting van de middeleeuwse sfeer. Wat ons betreft krijgen we dat plekje dus volgend jaar weer toebedeeld!
Tegen de zon hielp die locatie juist minder, want gedurende de dag stond de zon er precies van voren op, waardoor de luifel bijna geen schaduw gaf. Dat was op zondag een uitdaging, want toen was het juist behoorlijk heet en was het zoeken naar speelplekjes waar we niet wegsmolten. De hoeveelheid schaduwplekken op dat terrein zijn namelijk op één hand te tellen, en niet al die plekken zijn plekken waar je je als muzikanten kunt positioneren. Maar gelukkig hebben we het overleefd, want in tegenstelling tot twee jaar geleden kwam er af en toe een wolkje voor de zon en waaide het bovendien een beetje, waardoor het wel uit te houden was.
Op zondag was het ook echt loeidruk! Het publiek bleef ‘s ochtends maar langs ons binnenstromen en ‘s middags was er ook continu volk dat even bleef staan om te luisteren. En er zijn een hoop kinderen geweest die kwamen dansen – zelfs dezelfden meermaals op een dag!
Mijn ouders waren zondag ook voor het eerst even langsgekomen! Montfort is namelijk de enige evenementlocatie die enigszins dicht bij hen in de buurt is, dus ze hadden hun kans gegrepen om te komen luisteren. (Niet dat ze vervolgens bij even ons in de tent kwamen buurten om te kletsen of een rondleiding te krijgen ofzo hè… ze waren alweer naar huis voordat ik het wist, omdat ze ons niet wilden storen. Zucht. )
Fysiek was het wel een heel zwaar evenement voor me. Ik was precies dat weekend ongesteld en het was weer een hele heftige, dus ik heb beide dagen met flinke buik- en rugkrampen moeten spelen. De eerste nacht heb ik daardoor zo goed als niet geslapen. De tweede nacht had ik twee glazen alcohol naar binnen gegooid en een paracetamolletje genomen, maar hoewel ik daardoor de eerste uren eindelijk kon slapen, werd ik om 3 uur wakker en moest ik vanaf dat moment iedere één tot anderhalf uur mijn slaapzak uit om naar het toilet te gaan. Ook gedurende de dag was het echt niet leuk om goed getimed tussen de optredens door even weg te moeten, en het is lastig om leuk te doen naar het publiek als het huilen je af en toe nader staat dan het lachen, maar hee – the show must go on! Gelukkig waren mijn bandgenootjes erg lief voor me en heb ik het uiteindelijk toch volgehouden. En omdat het leuk spelen was met ons groepje (het lukt steeds beter om meerstemmig te spelen en wat arrangementjes ervan te maken) en het publiek zo enthousiast was, heb ik toch een goed gevoel overgehouden aan het evenement!
Richard is volgende week zaterdag jarig, maar zowel hij als ik hebben dan een optreden (tsja, muzikanten… we passen goed bij elkaar ) en dus besloot hij het afgelopen zaterdag te vieren met een bbq.
Ik wilde hem graag een zelfgemaakt cadeautje geven. Aangezien we overeenkomstige hobbies hebben, was al snel bepaald wat dat kon zijn. Want ook hij speelt dus in een middeleeuws bandje dat regelmatig wordt gevraagd om op 17e-eeuwse evenementen muziek te komen maken. Voor zover ik wist droeg hij dan zijn middeleeuwse tasje bij zijn outfit. Dus wellicht kon hij nog wel een 17e-eeuws riemtasje gebruiken?
Een tijdje geleden had ik al een exemplaar voor mezelf gemaakt en zo kon ik gelijk de leerpunten toepassen op de tweede poging!
Ik verbeterde onder andere de vorm en maakte het stuk leer voorop wat wijder, zodat het iets meer zou gaan rimpelen bij het samentrekken. Het effect is nog steeds niet zoals ik wil helaas, maar ik denk niet dat aan de vorm ligt, maar aan de dikte / soepelheid van het leer.
Een houtje-touwtje-knoopje als sluiting vond ik iets te modern ogen, dus is het een houten kraaltje geworden.
En deze variant heeft een extra finishing touch gekregen, doordat ik de rand van het klepje met een anderkleurig strookje leer heb afgewerkt. Dat was een beetje een gok, want door (meer dan) 4 lagen leer naaien is een behoorlijke uitdaging voor mijn naaimachine. Maar het heeft gelukkig redelijk okee uitgepakt – de naadjes zijn niet superstrak, maar de minst mooie stukjes zitten aan de binnenkant.
Of de kraal als sluiting historisch correct is, weet ik niet zeker. Het ding met de naaimachine naaien is dat zeker niet. Maar volgens mij oogt hij in eerste oogopslag leuk genoeg. En Richard was er blij mee!
En zijn feestje was memorabel…
Net zoals ik is hij gewend dat bij lange na niet alle genodigden komen opdagen als je in de zomerperiode jarig bent, dus hij had een hoop uitnodigingen voor zijn feestje de wereld in gestuurd. Bleek bijna iedereen te kunnen… waardoor er ineens zo’n 35 gasten in de tuin moesten worden gepropt en van voedsel moesten worden voorzien!
Ik had dus maar wat extra stoelen, serviesgoed en mijn eigen barbecue meegesleept naar hem. Hij had zelf al een hele hoop vlees ingeslagen en aangezien de meeste gasten zelf ook iets hadden meegenomen, stonden we voor de uitdaging om zowat een hele dierentuin in de koelkast te tetrissen én vervolgens te roosteren.
Om half 6, in de bloedhitte, stak Richard enthousiast de barbecue aan en begon ik de bijgerechtjes voor te bereiden. Er was om 7 uur wel regen voorspeld, maar dat ontkenden we massaal – om 8 uur gaf mijn weer-app alweer droogte aan, dus als er al wat zou vallen, zou het vast maar een kort buitje zijn. Dat overleefden we wel.
De eerste fase van het feestje. Ignorance is bliss.
Om 7 uur begon er inderdaad wat te rommelen in de verte. Wij maakten ons nog niet echt zorgen: het zou wel loslopen. We hadden een partytent waar mensen onder konden schuilen en desnoods gingen we even naar binnen.
En toen ging het los… Het was alsof er iemand een douche had aangezet. Net als we dachten dat het niet harder kon klateren, bleek het dat toch te kunnen. In no-time stond het terras blank en als je 3 seconden door de bui heen rende om van het huis naar de party-tent te komen, was je al doorweekt tot op je onderbroek.
Een probleem? Nee hoor! De meeste vrienden van Richard zijn namelijk ervaren festivalgangers: middeleeuwse festivals, Castlefest, Wacken… allemaal zijn ze niet van suiker en wel wat gewend. Dus werden de schoenen uitgeschopt en werden er dansjes in de regen gedaan. En werd er gewoon doorgebarbecued, al was het onder een paraplu om te zorgen dat de kolen warm bleven!
De echte barbecue-bikkels!
Uiteindelijk stopte het dan toch met hozen en konden we weer op een normale manier verder met het feestje. De tijdelijke zondvloed had ervoor gezorgd dat het niet meer zo takke-heet was, dus dat was nog een voordeel ook! Het was desondanks nog steeds warm genoeg om tot een uur of 12 zonder vestje en nog steeds blootvoets (mijn schoenen staan nu nog steeds uit te lekken) buiten te zitten bij de nasmeulende restanten van de barbecue, om marshmallows te roosteren. <3
Oftewel: dit verjaardagsfeestje was een succes en zullen we ons allemaal nog lang heugen!
Ik ben niet zo van de trends, maar die telefoonkoorden die ik veel jongeren zie dragen leken me best handig. Ik wil immers niet altijd al mijn meuk meezeulen in een handtas als ik heel even ergens heen moet, maar een telefoon is doorgaans wel praktisch om bij je te hebben (aangezien je ermee kunt pinnen, is het ook een vervanger van je portemonnee, en je huissleutel kun je desnoods ook aan het koord haken).
Als ik bijvoorbeeld in de lunchpauze over de campus wil wandelen en het is mooi weer, dan draag ik geen jas en heb ik vaak geen zakken (want: jurkjesfan). Het toegangspasje voor ons gebouw stop ik in mijn telefoonhoesje, maar het is best onhandig om je telefoon de hele tijd in je handen te moeten houden als je lekker wil wandelen en ook nog een boterham wil eten, en ik ga echt niet mijn hele laptoptas meetorsen.
Zo’n koord is ook handig als je je telefoon snel bij de hand wil hebben omdat je vaak ergens foto’s van wil maken – zoals toen ik in Oxford rondliep.
De dingen zijn niet duur, maar ik zat eens te kijken naar hun constructie en dacht toen (het zal ook eens niet): dat kan ik toch best zélf maken?
En ja hoor, dat kon ik inderdaad.
Men neme: een stevige plastic verpakking van een willekeurig item, een stuk band uit je naaivoorraad, een metalen nestel, een sleutelhanger met karabijnhaakje en, bij nader inzien ook, een gespje dat ik ooit van een oude tas sloopte.
Van papier maakte ik een mal, om er zeker van te zijn dat ik het plastic op de juiste maat knipte zodat het netjes in mijn hoesje en door de opening onderin past.
Ik knipte twee lagen plastic uit die ik op elkaar monteerde, want het is natuurlijk wel belangrijk dat dat lipje niet afscheurt.
Gaatje maken in het lipje en de nestel erin klemmen:
(Helaas had ik geen zwarte nestels in dit formaat, alleen kleintjes waar het karabijnhaakje niet doorheen paste.)
Band op de gewenste maat knippen, gespje erin naaien zodat ik ‘m in lengte kan verstellen, en het karabijnhaakje eraan naaien (waarom vergt deze constructie zoveel meer 3D-inzicht dan je zou denken??) en klaar!
Hoppa, weer wat geld uitgespaard én (nog belangrijker) de voldoening van een zelfgemaakt accessoire, zomaar even snel tussendoor in elkaar gefrutterdefrut! ^_^ (Ik heb vandaag sinds 17.00 uur zomervakantie – ik heb gelijk ruimte in mijn hoofd voor creatieve projecten!)
Als ik het ding nou vaak blijk te gebruiken, ga ik overwegen om er zelf een band voor te weven, want een volledig zelf ontworpen en zelfgeweven draagkoord zou natuurlijk helemáál de bom shizzle zijn!
Een van mijn specialismes is de gebruiksvriendelijkheid van websites. Maar dat beperkt zich natuurlijk niet tot websites – op een gegeven moment zie je overal om je heen hoe dingen makkelijker en gebruiksvriendelijker zouden kunnen.
Zo zat ik anderhalve week geleden in de internationale trein vanuit Engeland naar Brussel en vielen me de stickertjes op de wanden van de wagon op.
Ten eerste had ik zowel op de heenweg als terugweg moeite om te bepalen welke stoel de mijne was. Er stond een nummertje op mijn ticket dat makkelijk genoeg terug te vinden was in de coupé, maar moest ik nou aan de raamkant gaan zitten of aan de gangkant…?
Als ik de tijd neem om het plaatje goed te bestuderen, kan ik een theorie vormen over hoe ze dit hebben bedoeld en wat de conclusie moet zijn. Maar in praktijk neem je hier niet de tijd voor: je bent gehaast en gestresst die trein binnengekomen en wil zo snel mogelijk op de juiste plek gaan zitten, omdat je niet met al je bagage het gangpad wil blokkeren voor je medepassagiers.
Dit plaatje had heel makkelijk verduidelijkt kunnen worden met bijvoorbeeld een paar pijltjes:
Volledig stumped was ik echter over de visuele instructie over hoe we geacht werden de noodhamer op het raampje te gebruiken:
En dit moet je dus snel kunnen begrijpen in een noodsituatie?!
Zelfs met volledige aandacht voor deze tekeningen kan ik niet anders dan concluderen dat we achtereenvolgens moeten doen:
Met de hamer op het raam slaan
Nogmaals met de hamer op het raam slaan
Nogmaals met de hamer op het raam slaan
[het raam repareert zichzelf nu op magische wijze]
De linker bovenhoek van het raam omhoog bewegen en naar buiten omklappen
De rechter bovenhoek van het raam omhoog bewegen en naar buiten omklappen
(Saillant detail: er was in de hele coupé geen noodhamer te bekennen.)
Hebben jullie lezers enig idee wat ze hebben geprobeerd te communiceren met deze instructies?
Afgelopen zaterdag speelden we met De Soete Inval tijdens het Ontzet festival in Steenwijk. De dag begon wat matig, onder andere door de vele regenval, waardoor we tussen alle buien door moesten zoeken naar overdekte speelplekjes en soms halverwege speelsessies moesten vluchten naar een afdakje. Verder kreeg ik het idee dat onze contactpersoon niet heel tevreden was geweest over ons optreden van vorig jaar (waar ik niet bij was), omdat ze zei dat ze ons vorig jaar helemaal niet had gezien gedurende de dag! (Uiteraard hadden mijn bandgenootjes wel veel gespeeld, maar het kan natuurlijk zijn dat je ons net misloopt – we kunnen niet overal tegelijk zijn.) Ze gaf aan dat we vooral in de winkelstraten moesten gaan spelen, omdat we door de winkeliers betaald werden. En ook op de markt, op de momenten dat daar even niets was. (Leuke uitdaging, als je al blij moet zijn als je uberhaupt ergens kunt spelen gezien de regen…) Nou, wij dus de winkelstraat in, waar we ons onder een leegstaand kraampje positioneerden om de volgende stortbui te slim af te zijn. Na een paar nummertjes vroeg de marktkoopman ernaast of we alsjeblieft ergens anders wilden gaan spelen, want hij kon zijn klanten niet verstaan… Mjah, we hebben het geprobeerd zullen we maar zeggen…
foto door Luc van Erkelens
Maar al snel werd het leuker. De regen hield rond een uur of 2 op, waardoor er ook meer bezoekers kwamen en we fijner hebben kunnen spelen. En er waren nu juist leuke interacties met winkeliers. We stonden op een gegeven moment voor de deur van een winkel, die dicht leek. Maar toen we inzetten, deed de winkelier de deur open. Wij gelijk: “Sorry, we zullen ergens anders gaan staan!” De winkelier: “Nee hoor, ik doe de deur open omdat ik jullie wil horen!”
Maar het leukste was weer het contact met de andere muziekgroepen! Aan doedelzakken was er dit jaar geen gebrek, want maar liefst alle drie de aanwezige groepen, waaronder wij dus, beschikten over deze instrumenten! Eén van hen was een Schotse pipe band. Niet een groep die wij doorgaans op historische festivals zien, dus ik was erg verrast toen ik ineens Jaco, een balfolkvriend die ik al een tijd niet had gezien, ertussen herkende! Dat was dus even gezellig bijkletsen. ^_^ Later hebben we ook nog doedelzakken uitgewisseld om even elkaars instrument te proberen, want de Schotse en Lage Landen-doedelzak spelen toch echt wel anders. Gelukkig wist ik er daadwerkelijk wat noten uit te krijgen – alleen niet heel lang.
Nog gezelliger was het met de andere muziekgroep, Hailander. Die kwamen spontaan met ons mee spelen toen we bij een terrasje stonden te musiceren en boden ons daarna een drankje op betreffende terras aan. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen! Het waren erg gezellige, spontane mensen en dus spraken we af om een kwartier voor het eind van het festival weer op dezelfde plek samen te komen om wat nummertjes te spelen als gezamenlijke afronding. Zo gezegd, zo gedaan! Het publiek vond het volgens mij ook hilarisch, zo’n geïmproviseerd zootje ongeregeld met nummers als ‘Roodborstje tikt’
De pipe band van Jaco had ook nog een hilarisch moment met een van de piekeniers-groepen: die laatste kwamen aangemarcheerd richting het ontmoetingspunt, terwijl de pipe band net klaarstond om te vertrekken. Wat niet lukte, omdat die piekeniers in de weg stonden. De piekeniers besloten heel stoer hun pieken te zakken en een dreigende houding aan te nemen. Ha! Stand off!!
Vervolgens, een van de piekeniers: “Euh, en nu…?”
Ze hebben het heel hoffelijk opgelost door de piekeniers in rijen van 3 te laten staan en de pipers in rijen van 2, zodat die tussen hen door weg konden marcheren. Briljant!
Dus al met al was het toch een leuke en geslaagde dag!
Ieder jaar rond 4 juli (de dag waarop de eerste versie van “Alice’s Adventures in Wonderland” door Lewis Carroll werd verteld aan de echte Alice en haar zusjes) wordt in Oxford (de plaats waar zij woonden) “Alice’s Day” gevierd. Er zijn dan verschillende activiteiten in de stad rondom het thema ‘Alice in Wonderland’: van kinderspelletjes tot museumexposities, van optochten tot theepartijtjes en van wandelingen tot lezingen. Die lezingen worden georganiseerd door het Britse Lewis Carroll Genootschap en die vroegen mij of ik dit jaar wellicht een van de lezingen wilde komen geven? Het thema van dit jaar was ‘Curious creatures & fabulous monsters’ en aangezien daar ook een hoop van in mijn eigen boek zitten, kon ik over Alice’s Adventures under Water vertellen. Dus jazeker wilde ik dat! Ik wilde al langer een keertje die dag meebeleven, maar ja, Oxford is niet om de hoek. Dit was een goede reden om eindelijk eens te gaan!
Afgelopen vrijdagochtend sprong ik in de internationale trein (nou ja, in een bus, een Nederlandse trein, een internationale trein, nog een internationale trein, de underground, en nog een trein – inclusief extra wachttijd wegens douane en veiligheidscontroles; stomme brexit…), om aan het eind van de middag in Oxford te arriveren. Daar werd ik opgevangen door Mark Davies, mijn contactpersoon, die ongelooflijk zijn best heeft gedaan om dingen voor me te regelen en het me naar mijn zin te maken! Niet alleen kon ik goedkoop overnachten in een van de guest rooms in het appartementencomplex waar hij woont, voorafgaand aan mijn bezoek was hij ook met mijn boek bij diverse lokale (museum)winkels langsgegaan om hen ervan te overtuigen mijn boek in hun assortiment op te nemen. Met succes: zowel Alice’s Shop als het Story Museum als het Oxford University Museum of Natural History hebben 5 tot wel 10 exemplaren van me afgenomen! Tijdens mijn bezoek heb ik zelf ook nog enkele andere museumwinkels met Alice-merchandise bezocht om persoonlijk mijn boek aan hen te laten zien – hopelijk gaat dat ook nog wat opleveren.
Naast die bestellingen had ik 20 exemplaren van mijn boek rechtstreeks vanuit de drukker bij Mark laten bezorgen, omdat er misschien wat winkels extra voorraad wilden hebben, en omdat bezoekers na afloop van mijn praatje wellicht een exemplaar wilden kopen. Dat scheelde mij een hoop gesleep en het risico op bij de douane belasting moeten betalen over de import van mijn eigen boeken. Nou, had ik ze toch maar vanuit Nederland meegenomen, want onderweg in beide internationale treinen had ik er al gelijk twee kunnen verkopen! Een Nederlands groepje dames (moeder van in de 80 en twee dochters van in de 60) waar ik in de eerste trein bij aanschoof was gelijk geïnteresseerd toen ik uitlegde waar ik naartoe reisde en waarom, en zocht het boek ter plekke op de Bruna-website op. In de tweede trein zat ik bij een Brits echtpaar met een zoon van rond de 18, en de moeder legde mijn boek al tijdens de reis in haar Amazon winkelwagentje…
Vrijdagavond at ik met Mark in een pub en liet hij mij een stukje van de Thames zien waar hij vroeger op een boot had gewoond. Op zaterdagochtend was het dan zo ver: Alice’s Day! ‘s Ochtends was er eerst een praatje van iemand van het hiervoor al genoemde Museum of Natural History over de dodo, daarna mocht ik over mijn boek, de personages erin en de referenties erachter vertellen, en het afsluitende praatje over de Jabberwock werd verzorgd door de voorzitter van de Lewis Carroll Society.
Ik denk dat er ongeveer 40 personen aanwezig waren in de zaal van de Bodleian Library en ik kreeg heel veel enthousiaste reacties tijdens en na mijn praatje, dus het was blijkbaar een succes! Ook getuige het feit dat ik na afloop maar liefst 14 (gesigneerde) exemplaren van mijn boek verkocht… wow! Ik had maar 15 van de 20 stuks meegesleept en de rest op mijn kamer laten liggen, want dat had ik niet verwacht!
Verschillende mensen wilden met me op de foto en er was zelfs een dame die haar outfit op mijn boek had afgestemd, met een zeepaard-accessoire in haar haar! <3
Het 15e exemplaar raakte ik ook dezelfde dag nog kwijt tijdens de get together van de Lewis Carroll Society in een pub. En ook daar had ik meer boeken aan geïnteresseerden kunnen verkopen, mits ik er meer bij me had gehad…
De ‘get together’. (Ik zit helemaal links achterin verstopt)
Ik had gehoopt tijdens die ontmoetingsbijeenkomst nog wat andere (bestuurs)leden van het Genootschap te kunnen ontmoeten, maar helaas was daar bijna niemand van komen opdagen. Wel een hoop potentiële leden en dus mede-Alice/Carroll-fanaten, wat ook erg leuk was, zeker aangezien het een zeer internationaal gezelschap was met niet alleen Britten en mij als Nederlander, maar ook mensen uit Spanje, Italië, Rusland, China en Amerika!
En het is ook altijd leuk om mensen naar mijn website te verwijzen, om vervolgens te horen: “Oh, is dat jouw site? Daar ben ik al heel vaak op geweest!”
Tussen de lezingen en de ontmoetingsbijeenkomst in heb ik geprobeerd zelf nog wat van Alice’s Day te genieten, maar eigenlijk was de dag te kort en was het véél te druk – ik ben 2x eerder in Oxford geweest, maar werd toen zeker niet zo onder de voet gelopen door alle toeristen, waaronder touringcar-ladingen vol Aziaten! De kinderactiviteiten waren natuurlijk niets voor mij, maar uiteraard ben ik wel diverse andere locaties afgelopen en heb ik bovendien gespiekt of en hoe mijn boek in de diverse winkeltjes lag – zo leuk om te zien! ^_^
Ik had mijn Alice-jurkje wel meegenomen, maar uiteindelijk toch maar niet aangetrokken. Het weer was erg slecht afgelopen weekend dus er moest toch een jas overheen, en ik moest veel lopen en dat zou op mijn Alice-schoeisel minder comfortabel zijn geweest.Originele afdrukken van Lewis Carroll’s foto’s van Alice in de Bodleian LibraryHet Museum of Natural History – met een skelet van de fameuze dodo!Christ Church, het universiteitsgebouw waar Lewis Carroll en Alice hebben gewoond, was helaas niet meer te bezoeken – alles was uitverkocht (check de rij voor de ingang!!). Maar gelukkig was ik er al eens eerder geweest.
Mocht je het je afvragen: nee, ik heb niet zelf de winkels leeggekocht. Ik heb genoeg Alice-spulletjes en ben geen verzamelaar.
Sowieso was het een gedoe met geld, want ze betalen daar natuurlijk niet met euros. Ik had op zolder nog wat ponden liggen van mijn vorige bezoek, maar eenmaal daar werd me verteld dat het briefgeld en de één pond-munten al lang niet meer geldig waren Ach, ik bleek toch alleen maar kleingeld nodig te hebben om te kunnen wisselen als mensen mijn boek met cash kochten, want in Engeland staat er zelfs regelmatig een bordje met ‘card only’ en kun je er niet eens meer cash betalen. Ik was dan ook erg blij met mijn Wise-account (neem er ook eentje, ik kan het aanbevelen!), waardoor ik een debit card gekoppeld aan een Engelse bankrekening heb en dus niet al te veel kosten maak voor digitale en internationale betalingen. (En gelukkig was Mark zo lief aan het eind van de reis al mijn via de boekverkopen ontvangen cashgeld in ontvangst te nemen en het me digitaal over te boeken, zodat ik niet alsnog met hoge wisselkoers-kosten zat.)
Naast alle Alice in Wonderland gerelateerde bezienswaardigheden is Oxford natuurlijk ook gewoon een hele mooie stad om te bekijken. Het is jammer dat er bijna overal werkzaamheden plaatsvonden, maar als je de steigers en afzettingen negeert, kun je genieten van alle imposante en schattige gebouwtjes, stadsmuurrestanten en meer!
Ik kreeg ook wat mee van wat er op dat moment leefde bij de Britten: verkiezingen en voetbal. In Oxford zijn ze erg blij dat Labour eindelijk weer aan de macht is, en in de avonden steeg er vanuit alle pubs een hoop gebrul op. Om de een of andere reden gaan de mensen lang niet altijd in de pub zitten om voetbal te kijken, maar drukken sommigen zich massaal tegen de ramen om zo wat van de wedstrijd op te vangen…
Mark had me ook uitgenodigd om op zondag deel te nemen aan zijn wandelingen, dus bleef ik een extra dagje. In de ochtend nam hij mij en andere geïnteresseerden mee naar diverse Carroll-gerelateerde plekken in Oxford zelf en in de middag wandelden we vanaf de St. Frideswide kerkrichting Binsey langs de Thames, de rivier waarop Carroll het verhaal aan Alice vertelde tijdens een boottochtje, om te eindigen bij de Church of St Margaret of Antioch, waar de beroemde ‘treacle well’ te vinden is.
Mark had me gecharterd om te helpen tijdens de wandeling. Mijn taak was om achteraan te lopen tijdens het deel door het drukke centrum, om te zorgen dat niemand achterbleef bij rode stoplichten ofzo. Maar we vormden onverwacht een extra goed team, want hij weet heel veel van de geschiedenis van Oxford en alle waterwegen daar, maar ik weet meer van Alice in Wonderland, dus toen hij zich het gedichtje ‘Twinkle, twinkle, little bat’ niet meer herinnerde, mocht ik het voordragen. Ik moest me behoorlijk inhouden om niet meer Alice-weetjes aan te vullen tijdens zijn toelichtingen! Van de andere kant begonnen de wandelaars daardoor ook aan mij allerlei vragen over Oxford’s historie te stellen. Euh…
Mark heeft zelf o.a. ‘Alice in Waterland‘ geschreven, en promootte dat natuurlijk aan het eind van de wandeling. Hij was zo lief om ook mijn boek nogmaals te noemen, waardoor ik ook op zondag nog een aantal exemplaren heb kunnen verkopen. De teller van het totaal aantal boeken dat ik dankzij Alice’s Day heb verkocht aan winkels en particulieren staat daardoor op 38 – exclusief eventuele online verkopen naar aanleiding van de dag, die ik pas later in mijn rapporten terugzie!
Natuurlijk kom ik absoluut niet uit de kosten – de reis kostte veel meer dan mijn boek opleverde, maar dat maakt me niet uit. Het was superleuk om de dag mee te hebben kunnen maken, mede-Alice-fans te hebben kunnen ontmoeten en te merken dat mensen enthousiast zijn over mijn schrijfsel! <3
Wel moesten we af en toe de boot uit om die weer vlot te trekken omdat we waren vastgelopen op stenen vanwege het ondiepe water, maar ach, we hadden schoeisel en kleding aan die nat mocht worden.
).
)
)
) en dus besloot hij het afgelopen zaterdag te vieren met een bbq.
