Er zijn te veel leuke dingen om te doen in het leven! Dus probeer ik er maar zoveel mogelijk in één dag te proppen. Bij voorkeur dingen die ik met mijn vriendje samen kan doen! ^_^
Zaterdagochtend reden Richard en ik dus eerst naar Zeist, voor de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Vorig jaar gaf ik een van die workshops en zat Richard bij mij in de les. Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Hoewel ik veel van de versieringen die we behandelden al ken en regelmatig toepas in mijn liedjes, was het goed om er eens wat meer bij stil te staan en er bewuster keuzes in te maken. Een goede toevoeging was alle achtergrondinformatie die hij vertelde over de doedelzak en zijn tips over intonatie, dus het was zeker een nuttige en interessante workshop!
Richard had voor zijn workshop als voorbereiding een (deel van een) nummer moeten kiezen dat hij interessant vond. Naderhand hoorde ik van hem dat een van de andere deelnemers een nummer van Androneda had gekozen omdat hij de doedelzakpartijen daarvan zo mooi vond. Wauw, wat een compliment! <3
De eindpresentaties van andere workshopgroepen
Om 5 uur sprongen we snel in de auto terug naar huis om te koken en ons om te kleden in onze middeleeuwse outfit, want we waren door Thom uitgenodigd om aanwezig te zijn bij zijn besloten middeleeuwse festivalletje! Hij heeft namelijk een nieuw huis met belachelijk grote achtertuin, waar genoeg ruimte is voor een heel tentenkampement. Helaas konden we dus niet het hele weekend aanwezig zijn, maar als muzikanten waren we vast ook welkom om alleen op zaterdagavond de daar in elkaar getimmerde taveerne te komen opleuken? En welkom waren we inderdaad!
We hadden een groot deel van ons assortiment aan instrumenten meegesleept: meerdere doedelzakken, draailier, cister, fluit en tamboerijn. En natuurlijk onze zangstemmen plus liederenbundels.
Richard en ik maken wel eens samen muziek en we hebben al een klein gezamenlijk repertoire, maar dat bestaat vooruit uit modernere nummers, zoals ‘Dust in the Wind’, ‘Country Roads’ en ‘The Islander’ van Nightwish. We spelen weliswaar allebei in middeleeuwse bands, maar hadden van dat repertoire eigenlijk nog nooit samen iets gedaan. Voorafgaand aan deze avond had ik een lijstje gemaakt van leuke middeleeuwse liedjes die ik ken en Richard had daarvan een paar aangevinkt die hij ook kent of waarvan hij dacht dat hij er wel wat akkoorden tegenaan kon improviseren. Dat was onze gehele voorbereiding voor de avond.
We begonnen keurig met middeleeuwse liedjes. Niet veel later schoof Jan-Willem met zijn prachtige stem en luit aan en wisselden we elkaar af of speelden we wat samen. Op een gegeven moment evolueerde het naar wat moderner spul, waarbij steeds meer mensen aanschoven om mee te trommelen of mee te zingen, om te eindigen met het met z’n allen meeblèren van Schotse publiedjes, Rammstein, Metallica en zelfs een uitbundige poging tot een meerstemmige Bohemian Rhapsody!
Hoewel mijn doedelzak al vanaf het begin van de avond niet zuiver was vanwege het vocht dat er nog in zat van de hele dag spelen tijdens de workshop, en het allemaal niet geheel georganiseerd of goed ging, hebben we ontzettend leuk samen gespeeld! Richard en ik voelden elkaar heel goed aan en volgens mij heb ik nog nooit zoveel geïmproviseerd tijdens het spelen. Ik heb zelfs voor het eerst blokfluit gespeeld voor publiek! Terwijl ik nog helemaal niet goed blokfluit kan spelen en ik 80% van de meegespeelde nummers zelfs nog nooit eerder had geprobéérd te spelen op een blokfluit. Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
Het was voor mij best wel bijzonder om zo muziek te maken. Zingen rondom het kampvuur is me niet vreemd en middeleeuwse muziek maken voor bezoekers ook niet, maar deze setting was een soort tussenvorm daarvan: onbetaald en vooral gewoon voor de eigen gezelligheid, maar toch een beetje in de personages van middeleeuwse entertainers. Ik heb echt enórm genoten; dit is helemaal de setting waarin ik me op mijn gemak voel en zéker als ik het mag doen met mijn lieve getalenteerde vriendje! <3
Als echte rondreizende muzikanten werden we continu voorzien van gratis drankjes en we kregen zelfs nog een kliekje van het toetje van die dag (dadelpudding – omnom!) toegestopt. Dat het op een gegeven moment begon te regenen mocht de pret niet drukken; wij en alle instrumenten pasten nét onder het afdakje en het bleef de hele avond ontzettend gezellig. Voordat ik het wist was het al 1 uur ‘s nachts en moest het volume worden gedempt vanwege de buren, wat voor ons het signaal was om onze spullen weer in te pakken en het tentenkampement achter ons te laten.
Ik begreep van Thom dat het plan is dit ieder jaar te organiseren, dus wat mij betreft komen we volgend jaar ook weer aanwaaien om sfeer (en herrie) te maken! ^_^
Afgelopen week was het dierendag en dus weer tijd om met mijn clubje collectanten langs de deuren te gaan om geld op te halen voor de Dierenbescherming! Degenen die mijn blogje trouw volgen, weten dat dat betekent dat er een verslagje volgt met mijn belevenissen.
Ieder jaar verbaas ik me weer over de deurbellen. Ze zijn stuk, ze ontbreken in het geheel, of het zijn er twee, die al dan niet allebei werken. Als eentje ervan niet werkt, is dat soms aangegeven doordat er ducttape of iets anders overheen is geplakt, soms merk je het pas als je er op drukt.
Ik snap dat niet zo goed. Als je je oude bel moe bent, of als die niet meer werkt, waarom laat je die dan zitten als je een nieuwe plaatst? Het is toch een kwestie van even het oude drukkertje van je deurpost afschroeven? De stroomdraadjes kun je dan gelijk voor de nieuwe bel gebruiken en als die op batterijen werkt, kun je nog steeds met de nieuwe drukker het oude gat afsluiten.
Okee, je hebt me duidelijk gemaakt dat de linker de bel is. Maar wat is de rechter dan?
Blijkbaar is schroeven een lastig of vervelend karweitje, getuige ook de hoeveelheid bellen die zo te zien ooit eerder zaten bevestigd en zijn losgehaald voor een nieuwe verfbeurt of kozijnvervanging, waarna het weer vastschroeven (of desnoods dubbelzijdige tape plakken) blijkbaar meer moeite kostte dan het opnieuw aansluiten van het ding aan de bekabeling.
De hoeveelheid camerabellen loopt ieder jaar op, al zie ik zelf niet helemaal de meerwaarde ervan in. Het lijkt me vooral onhandig dat je ze blijkbaar niet op de standaard stroomdraadjes kunt aansluiten, waardoor ze eens in de zoveel tijd niet meer werken en opgeladen moeten worden…
Inmiddels ben ik dus maar creatief geworden wat betreft aanbellen. Ik roffel op deuren en ramen, druk tegelijk op alle bellen die er hangen, en toen ik slechts twee uit een gat stekende stroomdraadjes aantrof, heb ik die gewoon handmatig tegen elkaar aangehouden (“Rrrrrrrring!” – ha, zie je wel dat hij werkt!)
Wat me wel weer meeviel, was de hoeveelheid ja-ja-stickers. Sinds begin dit jaar mag je in Nijmegen namelijk alleen nog maar reclamefolders in brievenbussen met zo’n sticker doen. Heeft iemand geen sticker, dan mogen wij ook onze ‘helaas was u niet thuis, wilt u alsnog doneren?’-flyers niet in de brievenbussen doen. Ik ging er vanuit dat bijna iedereen te lui zou zijn om zo’n sticker te scoren nadat die regelgeving was ingegaan, maar er bleken toch nog best wel wat huizen te zijn waar actief om reclamefolders wordt gevraagd.
Creatief ‘geen geloofsovertuigers’-bordje. Blijkbaar willen ze geen engelen aan de deur. Zelfs oorlog wordt gecommercialiseerd.
De QR-code waarmee mensen bij gebrek aan kleingeld met hun mobiele telefoon kunnen doneren, werkt ook ieder jaar beter! Voor diverse mensen is het een uitkomst, omdat ze anders niet hadden kunnen geven. Het zorgt er bovendien voor dat mensen het niet hebben van kleingeld, niet meer als excuus kunnen gebruiken om niet te doneren. Meestal ging zo’n gesprek dan als volgt:
“Goeieavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
“Ai, volgens mij heb ik helemaal geen kleingeld in huis…”
“Geeft niet, het kan ook met QR-code!”
“Hm… wacht… misschien heb ik toch nog ergens wat liggen…”
Toch schiet het er niet altijd meer door op.
“Ah, voor de Dierenbescherming. Wacht, dan moet ik even mijn portemonnee gaan zoeken…”
“U kunt eventueel ook via QR-code doneren.”
“Ah. Wacht, dan moet ik even mijn mobiele telefoon gaan zoeken…”
Toch heeft muntgeld geven verreweg de voorkeur voor de meeste mensen, want geld overmaken met de mobiele telefoon is nog steeds een beetje eng voor sommigen. Dus werden er weer hele sloten opgespaarde stuivers in mijn steeds zwaarder wordende bus geschoven en mocht ik zelfs een keer letterlijk mijn handen omhoog houden om muntgeld op te vangen dat iemand vanaf zijn balkon naar beneden liet vallen.
En dan heb je nog de mensen die eerst vijf minuten moeten zoeken naar de voordeursleutel voordat ze open kunnen doen (nadat ze al dan niet vijf minuten bezig zijn geweest de hond terug naar een andere kamer te jagen). Waarom leg je dat ding niet in de buurt van de deur?? Stel dat er een noodsituatie is, dan wil je toch ook snel naar buiten kunnen?
Iemand enig idee wat de bedoeling van deze tekst is? De deur zat namelijk gewoon dicht en er zat ook geen klink die je gewoon naar beneden kon drukken om ‘m te openen zonder sleutel. Is het een soort toverwoord dat je kunt gebruiken om binnen te komen, zoals ‘mellon’…?
Blijkbaar is met een collectebus langs de deuren gaan heel Nederlands, want als ik mensen trof die geen Nederlands spraken, moest ik altijd uitleggen wat de bedoeling was. Heel mooi was dat een Engels sprekende vrouw uitgebreid vroeg wat het voor organisatie was en vervolgens vroeg of ze op een website kon kijken voor meer informatie? Ik gaf haar het niet-thuis-briefje met daarop het website-adres en ze maakte een foto van mijn QR-code, zodat ze eventueel kon doneren nadat ze zich goed had geïnformeerd over wat het precies inhield!
Soms zijn mensen wel bekend met het concept, maar moet het gewoon nog even doordringen.
Ik: “Goeieavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Man: “Euh, ja?”
Ik: “Wil je een donatie doen? Het kan cash, of via QR-code.”
Man: ….
Man: “Sorry, ik moet nog even wakker worden. Niet dat ik lag te slapen, hoor!”
Man: ….
Man: “Wacht, ik pak mijn telefoon.”
Wie wint volgens jullie de prijs voor ‘meeste onkruid in de voortuin’?
Huizen met kinderen leveren vaak verrassende situaties op:
Vader, op fluisterende toon na opendoen: “Mijn kinderen zijn net gaan slapen. Ik ga je heel veel succes wensen!”
Jongetje dat zelf de deur open doet: “Mijn vader is aan het bidden.”
En hoewel iedere zichzelf respecterende puber tegenwoordig zowel een eigen bankrekening als mobiele telefoon heeft, komt het in geen enkele van hun bijna-ontwikkelde hoofden op dat ze ook zelf iets kunnen doneren als hun ouders niet thuis zijn.
Het is wel duidelijk wat er in het hart van de gemiddelde Nijmegenaar leeft. Je zet het zelfs op je naambordje!Het meest creatieve naambordje dat ik tegenkwam. (Niet noodzakelijk ook het meest duurzame.)
En dan zijn er nog een hoop andere grappige en leuke gesprekken:
“Je bent een schat, maar aan de deur geef ik helemaal niets meer!”
“Je krijgt alleen wat als het voor de dieren is. We doen ook de nieren, het hart, en voor de rest niks!” *Wijst naar het resterende muntje dat op een tafeltje klaarligt*
Nou, mooi dat ik dat laatste muntje dus in mijn bus kreeg!
*Vrouw doet open, ziet de collectebus en kijkt moeilijk*
“Oh, is het voor de Dierenbescherming? Als iets voor de dieren is, dan doe ik het zonder twijfel!”
*Stopt een briefje van 10 euro in de bus*
Bij een ander huis zat een kat op een bankje in de voortuin. Uiteraard aai ik die eerst uitgebreid voordat ik verder loop naar de voordeur. Als ik bij de voordeur ben aanbeland, zie ik pas dat er een bordje hangt dat collectanten niet gewenst zijn. Ik draai me weer om en loop weg, maar blijkbaar had de bewoner me al door het raam gespot toen ik zijn kat aaide, want die kwam uit zichzelf naar buiten met muntgeld om in mijn bus te gooien!
Collectanten niet gewenst, tenzij ze lief zijn voor je huisdier?
Jonge man: “Ik heb ook een dier!”
Ik: “Oh ja, wat voor een?”
Jonge man: “Een hond. Wil je hem zien?”
Uiteraard wil ik dat! Een paar seconden later word ik geknuffeld door een zeer enthousiaste golden retriever die me daarna een schoen komt brengen.
Dit hing in een boom in een voortuin. Het is een ledje aan een schakelaar aan een plastic dinges. Is dit een nieuwe soort voortuinverlichting…?
En dan zijn er nog de hele mooie gesprekken. Een oud-naailesgenootje van me woont in dezelfde wijk en die spreek ik dus 1x per jaar, als ik kom collecteren. Ze geeft normaal nooit wat aan collectanten, alleen aan mij. We hebben denk ik een kwartier bij de deur staan babbelen, altijd gezellig!
Het meest bijzondere gesprek was toen ik had aangebeld bij een vrouw van middelbare leeftijd. Ze wilde niet doneren, maar voordat ik wegliep vertelde ik haar nog even dat ik haar tuin zo lekker vond ruiken toen ik naar haar voordeur liep en dat ik er heel blij van was geworden. Haar gezicht lichtte echt op.
“Wat opvallend dat je dat zegt! Ik heb net de hele dag in de tuin gewerkt, samen met een tuinman. Het was een behoorlijke klus. Het valt ook allemaal samen met een behoorlijk moeilijke periode in mijn leven, er is veel gebeurd de laatste tijd.” Ik zeg dat het dan vast niet alleen een praktisch opruimmoment is geweest, maar ook mentaal. “Ja,” zegt ze: “dus ik vind het zo mooi dat je dit nu opmerkt.” Ik zeg haar dat ik ruik dat alles goed gaat komen en dat dit duidelijk een frisse start gaat zijn voor haar. Met een glimlacht loopt ze weer naar binnen. <3
Het was dus weer een mooie en verrassende week. Komende week ga ik met al mijn collectanten de opbrengsten tellen; hopelijk hebben we weer een mooi bedrag opgehaald voor het goede doel!
Het is waarschijnlijk wel de laatste keer dat ik dit ga doen. Ik ben aan het schrappen in mijn bezigheden omdat ik het gewoon niet meer red en hoewel het wijkcoördinatorschap me slechts een stuk of 8 dagen per jaar kost, tikken al die kleine activiteitjes die ik er wel even bij doe, toch aan.
Ik vind het best moeilijk om dit stop te zetten, want ik weet dat ze bij de Dierenbescherming (eigenlijk bij alle goede doelen) altijd een structureel tekort hebben aan wijkcoördinatoren. Zeker omdat ik momenteel 3 wijken ipv de gebruikelijke 1 onder mijn hoede heb (ze hebben me dit jaar ongevraagd een extra wijk in de schoenen geschoven, omdat ze de gebiedsindeling hebben veranderd en alles nu op basis van postcode in plaats van ligging is ingedeeld… niet heel netjes). Maar ja, ik ben inmiddels alweer 7 jaar wijkcoördinator, dus wellicht is het tijd dat iemand anders het overneemt. En ik ben nog steeds bereid om zelf een paar avonden met de collectebus te lopen – dat deed ik dit jaar alweer voor de 15e keer! Al kan het wel zijn dan ikzelf en geen enkele van mijn andere collectanten nog langs de deuren kan gaan als er geen vervanger voor mij wordt gevonden.
(Oh, en is er bij jou niemand langs de deur geweest maar heb je ook hart voor dieren? Dan kun je alsnog iets overmaken naar mijn digitale collectebus! Alvast heel hartelijk bedankt! <3 )
Het was echt hoog tijd dat ze een nieuwe site kregen, want de oude stond al 10 jaar live en was eigenlijk een tijdelijke, snel online gegooide site nadat ze destijds gehacked waren en de site was gecrashed. Het waren gewone losse html-pagina’s, dus ook een hoop werk om bij te werken, en ze waren in het geheel niet mobielvriendelijk.
Ik had al jaren geleden aangeboden om eens een nieuwe site voor ze te maken en dan gelijk een cms (WordPress) te installeren zodat het bijhouden van de site makkelijker zou gaan, maar het duurde even voordat er actie werd ondernomen op het aanbod. Begin dit jaar gingen we dan eindelijk concreet aan de slag en kreeg ik input waarmee ik los kon!
Ik benadruk altijd dat ik geen website designer ben, en dat herhaal ik ook nu weer, dus verwacht geen super fancy vormgeving. Ik heb vooral geprobeerd de site in de huisstijl van de stichting te maken (voor zover aanwezig – ik heb alles gebaseerd op de kleuren en vormgeving van de posters die ze hebben voor de aankondiging van hun evenementen ).
Waar ik wel goed in ben is informatie structureren en daar ben ik dan ook behoorlijk mee losgegaan. Op de vorige site verdwaalde ik altijd omdat de navigatie onduidelijk was en de content regelmatig op onverwachte plekken stond. Dus schrapte ik zo veel mogelijk pagina’s, voegde ik pagina’s samen of deelde ik de tekst van een pagina juist op over verschillende andere pagina’s en herschreef ik deze waar nodig. Hopelijk is er nu een informatiestructuur ontstaan die voor iedereen duidelijk is.
Omdat het contract met de oude hostingpartij binnenkort af zou lopen en ze graag over wilden stappen naar een andere host, was er uiteindelijk toch nog haast bij het livezetten. En vanwege die haast was er een oepsje: ze hadden de domeinnaam al omgezet naar de nieuwe site bij de nieuwe host voordat ik klaar was met die site en daar kwam ik pas achter toen die al een dag live stond… argh!
Begrijpelijk vanuit hun perspectief: de teksten en vormgeving waren toch goed genoeg om vast live te gaan? Maar dit is mijn vak en ik zie wat er achter de schermen nog allemaal moet gebeuren voordat je fatsoenlijk live kunt: een SSL-certificaat implementeren, de oude urls redirecten naar de nieuwe om je vindbaarheid in zoekmachines niet aan te tasten en mensen niet op doodlopende links uit te laten komen, instellingen verbeteren voor de snelheid van de website via betere cashing, etc. etc. En daarnaast ben ik natuurlijk ook gewoon een enorme perfectionist: als ‘mijn’ site livegaat, moet alles er wel pico bello uitzien, natuurlijk! En er moesten nog zoveel puntjes op de i worden gezet en ik zag nog zoveel dingen die niet helemaal klopten! Dus dat was last-minute onverwacht hard werken voor het afronden van de meest noodzakelijke dingen.
Dit weekend heb ik de meeste van de laatste openstaande puntjes afgerond en van andere puntjes ‘fuck it, het zij zo’ gezegd. Ik had gehoopt ook de betaalmodule werkend te krijgen, want nu wordt er nog gewerkt met Google Forms en handmatige betalingen voor inschrijvingen, maar dat kan natuurlijk ook met mooie webformulieren van de site zelf in combinatie met automatische betalingen via een aan de formulieren gekoppelde module, zodat mensen niet vergeten te betalen. De formulieren heb ik zo goed als af, de betaalmodule zou ook moeten werken, alleen krijg ik het niet voor elkaar het bedrag door te sturen vanaf het formulier naar de betaalmodule. (Nou ja, ik stuur wel een bedrag door, maar de betaalmodule zeurt dat die de input niet snapt.) Dus de komende periode zal ik er toch nog tijd in moeten steken voordat ook deze taak geheel van mijn to-do lijst is afgestreept en ik weer iets meer mentale ruimte krijg.
En dat perfectionisme moet ik natuurlijk sowieso loslaten, want ik ga die site niet beheren nu die live is en andere mensen gaan de content toch schrijven en indelen op een manier zoals ik dat niet zou doen, er gaan in de loop van tijd toch foutjes insluipen, etc. Ik heb mijn werk gedaan: de site is gebouwd, de handleiding is geschreven en binnenkort zal ik een overdracht doen naar de nieuwe beheerders, dus let it go…
In ieder geval is de grootste bulk van het werk gedaan en hopelijk is het bestuur van Stichting Draailier & Doedelzak blij met de nieuwe site. Ook al is die niet perfect, het is hoe dan ook een verbetering ten opzichte van de ‘tijdelijke’ oude site (iets wat ik ook steeds op mijn werk als mantra moet blijven herhalen als ik zie wat onze redacteuren met de nieuwe site van onze universiteit uitspoken en wat er ook jaren na livegang allemaal nog steeds op de to-do-list staat aan features die bijgebouwd moet worden ).
Vandaag was de 8e bijeenkomst van het Lewis Carroll Genootschap, wederom in de inmiddels vertrouwde locatie in Zaltbommel.
Het is te merken dat het Genootschap inmiddels jaren bestaat en het symposium net zolang wordt georganiseerd, want het is nu veel gestructureerder dan in de begintijd het geval was. De techniek werkt (alleen nog de juiste bestanden op de laptop terugvinden… ), de tijdsplanning van het programma wordt redelijk strak in de hand gehouden, en ditmaal was er ook gekozen voor interviews in plaats van al dan niet voorgelezen Powerpointpresentaties, wat het geheel een stuk gezelliger en onderhoudender maakte, al was het alleen maar omdat ook de zaalopstelling erop was aangepast: de stoelen stonden in 3 rondlopende rijen om de presentatoren en geïnterviewden heen in plaats van in lange rechthoekige rijen richting het eind van de zaal.
De eerste gast was ver- en ‘her’taalster Tiny Fisscher, die vertelde over haar werkwijze wat betreft het bewerken van bekende kinderboeken, waarna een discussie volgde over het al dan niet gewenst zijn van bewerkingen van Alice in Wonderland.
De tweede gast was Maria Kager, die recentelijk een boek publiceerde met daarin diverse Alice-referenties, waar wij natuurlijk alles van wilden weten.
Tot slot werd de nieuwste publicatie van het Genootschap, of eigenlijk van de voorzitter van het Genootschap, gepresenteerd: “Lewis Carroll: columnist avant la lettre”, waar alle ‘vrienden van’ het Genootschap (het is een stichting, dus er zijn geen leden) een gratis exemplaar van mee naar huis mochten nemen!
Vooraf, in de pauzes tussendoor en achteraf was er uiteraard gelegenheid om gezellig met elkaar te kletsen of lekker te nerden: heerlijk, zo’n clubje gelijkstemden, waar er altijd wel iemand is die in een zeer bijzonder detail is geïnteresseerd en een twinkel in diens ogen krijgt als die erover praat – van een net iets van de standaard afwijkende advertentie voor andere boeken op de achterflap van een ‘Alice’-editie, tot de kleur van Heidi’s en Alice’s haar (want er zijn niet alleen Carroll-nerds, er is overlap met andere auteurs, zoals dus Spyri en Joyce).
Ik heb zelf onder andere enthousiast genetwerkt met een schrijfster die twee jaar eerder een presentatie bij het Genootschap had gegeven over haar boek, en ook bij een boekenwinkel genaamd ‘Alice in Wonderland’ blijkt te werken! Ik was die al eens tegengekomen toen ik boekhandels zocht om mijn boek bij onder de aandacht te brengen, maar ik las op hun site dat zij gespecialiseerd zijn in kinderboeken en aangezien mijn boek in het Engels is, dacht ik dat ze dan waarschijnlijk toch geen interesse zouden hebben. Maar wat blijkt: kinderen van tegenwoordig willen en kunnen al relatief jong in het Engels lezen, dus vanwege de vraag had deze boekwinkel inmiddels een Engelstalige afdeling in het leven geroepen. Nou, daar zie ik dan wel mogelijkheden…
Aangezien ik toch twee exemplaren van mijn boek bij me had, heb ik haar dus eentje meegegeven. De boeken waren over van de Deventer boekenmarkt, waar het Genootschap eerder dit jaar met een kraampje had gestaan. Ik had uiteraard van de gelegenheid gebruikgemaakt om mijn boek daarbij te laten leggen en er zijn die dag 4 exemplaren van verkocht, dus daar was ik erg blij mee! Deze twee resterende exemplaren kreeg ik vandaag retour, inclusief de poster die ik op verzoek had ontworpen en die één van de bestuursleden blijkbaar in enorm formaat had laten afdrukken en in een mooie lijst had geplaatst, om deze goed te kunnen displayen tijdens de boekenmarkt!
Ik had zelf ook nog twee Carroll-gerelateerde boeken meegenomen die ik dubbel had, waarvan er eentje is verkocht. Maar aangezien er meer mensen stonden met enorme collecties waar ze vanaf moesten (de interne boekenmarkt is inmiddels een vast en zeer gewaardeerd onderdeel van het jaarlijkse symposium), ben ik uiteindelijk met meer boeken naar huis gegaan dan waar ik mee kwam…
Mede-genootschappers, verbaasd: “Maar Lenny, heb jij niet inmiddels alle boeken al?” LOL, nee, ik heb misschien wel het imago van uber-Alice-expert (ik werd vandaag zelfs ‘coryfee’ genoemd ), maar zelfs ik heb nog niet álles wat er te lezen valt, gelezen!
Eigenlijk zou ik vandaag een enthousiaste blogpost over LARP-evenement Charm moeten plaatsen, waar ik vrijdag t/m zondag heen zou gaan. Maar die komt er niet, want ik ben niet gegaan.
Ik merkte de week ervoor dat ik er totaal niet naar uitkeek. Het was niet dat ik er tegenop zag, maar ik had gewoon veel meer zin om thuis te blijven en daar wat aan te rommelen en taakjes van mijn to do-list af te tikken.
De afgelopen weken ben ik namelijk weer veel te druk geweest. Boombal festival, twee verjaardagen waaronder mijn eigen, optreden op Middeleeuws ter Apel… En afgelopen maandag na dat optreden kwamen twee van mijn bandgenootjes gelijk weer bij me over de vloer voor een vijfdaagse logeerpartij, want zij hadden een opdracht in Nijmegen en konden niet vanuit huis heen en weer blijven rijden. Zangles en mijn coupeuse-opleiding zijn ook weer begonnen, dus de taakjes en huiswerk bleven zich opstapelen in plaats van minder te worden en ik had inmiddels gewoon genoeg mensen om me heen gehad.
Dus zwaaide ik vrijdagmiddag mijn Soete Inval-bandgenootjes met al hun spullen uit die weer naar huis gingen, zwaaide ik Richard (die donderdag ook was blijven slapen en rechtstreeks vanuit mij naar een optreden in Duitsland ging) en al zijn spullen uit, nam ik nog even wat trekharmonica’s aan van Menno die ze langs kwam brengen opdat ik ze maandagavond tijdens onze Androneda-repetitie aan Wouter mee kon geven en dacht ik: fuck this shit. Ik hóéf niet te gaan. LARP is een hobby, die leuk moet zijn.
Charm is geen evenement met voorgeschreven rollen, waarbij het een probleem voor het spel is als iemand niet komt, en ik heb er ook geen npc-rol waardoor mensen op me rekenen. Dus ook al is het jammer om alle leuke mensen niet te zien, jammer van het geld dat ik al had betaald, en jammer dat het leuke spel dat ik daar op zich wel heb niet verder gaat – ik kan best niet gaan. Vorig evenement had ik ook al moeten missen omdat dat samenviel met het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak, dus ik had toch al de introductie van de nieuwe setting en een stukje plot dat ook op mijn personage betrekking had, gemist.
Ik heb al eerder een Charm-pauze ingelast en eerlijk gezegd denk ik dat het goed is om dat weer te doen. Ik ben al een tijdje klaar met de ‘old school’ fantasy-LARPs en ging alleen opnieuw naar Charm vanwege de mensen, die ik anders helemaal nooit meer zie. Maar eigenlijk schijf ik me liever incidenteel in voor one-shot LARPs die me qua onderwerp en setting meer trekken.
Ik moet sowieso echt gaan schrappen in mijn activiteiten, want ik ben gek op mijn vriendje, maar het kost wel gemiddeld een dag per week om elkaar te zien en die heb ik niet. Ik ben dus nog steeds op zoek naar een schoonmaakster, als mijn strippenkaart op is stop ik waarschijnlijk met zanglessen (een avond per twee weken les hebben lukt, tussentijds oefenen niet voldoende), en niet meer naar Charm gaan scheelt ook weer 3 weekenden per jaar.
En dan nog iets heel anders wat meespeelde: de kans was groot dat ik afgelopen weekend weer ongesteld zou worden. Degenen die mijn blogje trouw volgen, hebben waarschijnlijk al meegekregen dat dat steeds meer een ding werd de afgelopen tijd. Het maakte optreden tijdens Middeleeuws Montfort lastig en zorgde ervoor dat ik een dag later dan gepland naar Boombal festival ging. Ik zag het echt niet zitten om tijdens een queeste midden in het bos te zitten, terwijl ik ieder moment dringend een toilet nodig kon hebben.
Nee, zo heftig ongesteld worden is niet normaal, en ook niet dat het steeds erger leek te worden. Dat vond de huisarts ook, dus die heeft begin dit jaar wat onderzoeken bij me afgenomen en me uiteindelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ze constateerden dat ik een myoom (ook wel vleesboom genoemd, oftewel een klompje spiercellen dat is gaan woekeren) in mijn baarmoeder had. ‘Had’, want vanochtend ben ik daar eindelijk aan geopereerd. Geen prettige operatie, maar ik ben heel erg blij dat er een duidelijke oorzaak is gevonden voor mijn problemen en pijn, in plaats van te horen te krijgen: “Vrouwenkwaaltje, leer er maar mee leven”.
Dus vandaag ga ik weer door met rustig aan doen en ik ga hopen dat ik vanaf nu in ieder geval om die reden niet meer op hoef te zien tegen de deur uit gaan.
Vorig jaar kon ik er niet bij zijn, maar dit jaar stond ik gelukkig wel weer met De Soete Inval op Middeleeuws Ter Apel! Het is een van de grootste middeleeuwse evenementen (zo niet het grootste) in Nederland en historische correctheid wordt er belangrijk gevonden, dus dit is een van die evenementen waar je gewoon bij wil zijn. Extra leuk: Richard zou er ook weer spelen met zijn band. Het eerste evenement dat we samen konden doen sinds we een relatie hebben! ^_^ Dus spraken we af dat hij zijn tent thuis zou laten en in ons kampement kon komen bivakkeren, want mijn tent is groot genoeg voor twee personen.
Minder optimaal was dat we met onze band waren ingepland op het tweede weiland en ook nog eens helemaal aan de achterkant van het terrein. Het eerste terrein ligt om het oude klooster heen en is vele malen sfeervoller. Ook komen er meer bezoekers – niet iedereen vindt het doorgangetje naar het tweede terrein en als ze er al komen, lopen ze niet allemaal helemaal door tot achteren. Nou hoeven mensen niet in ons kampement te komen, want wij lopen rond met onze muziek, maar we hadden ten eerste de instructie gekregen om zo veel mogelijk op dat veld te spelen om te zorgen dat het daar ook levendig zou zijn, ten tweede is er geen enkele vorm van schaduw op dat terrein en konden we dus ook niet onder onze eigen luifel spelen terwijl het bloedheet was, en ten derde is het domweg een p*kke-eind lopen voor ons naar zowat vanalles (zoals de tent van Richard’s bandgenoten, die wel op het andere veld stonden, en ook daar bijna in de verst mogelijke hoek verwijderd van het terrein waar wij stonden) terwijl we al zoveel moeten staan en lopen als muzikanten. Hopelijk overweegt de organisatie om volgend jaar een soort roulatiesysteem op te zetten, zodat de speelplekken een beetje leuker verdeeld zijn.
Toch heb ik me prima geamuseerd en veel bekenden ontmoet. Op vrijdagavond heeft Richard in ons kampement zijn cister erbij gepakt en hebben we liedjes gezongen. <3 (Hij ving een gesprek van onze overburen op die het blijkbaar jammer hadden gevonden dat we het de avond erna niet óók hadden gedaan ) Op zaterdagavond sluit het evenement pas heel laat en wij moesten samen met Richard’s band tijdens het formele banket spelen, dus waren we pas om kwart over 8 klaar. En moe. Het is gebruikelijk dat de muziekgroepen ‘s avonds ook nog even in de taveerne spelen, maar dat trokken we toch echt niet meer, dus hebben we het rustig aan gedaan en dat aan de andere muzikanten overgelaten.
Middeleeuws Ter Apel is ook altijd een beetje chaotisch in de communicatie rondom wat we geacht worden te doen. Zo krijgen we bv. van de ene persoon te horen dat we om 11 uur bij de officiële opening moeten zijn om daar even een openingsriedeltje te toeteren en we daarna ‘dismissed’ zijn. Terwijl iemand anders ons vertelt dat we om 11.40 uur daar wel degelijk weer moeten zijn om nog even muziek te maken. Mjah, in minder dan 40 minuten van het hoofdterrein naar het onze lopen om daar te spelen en dan weer op tijd terug zijn is niet haalbaar, dus hebben we maar even bij de ingang van het hoofdterrein gespeeld, om rond 11.30 uur weer bij de locatie van de opening te zijn. Waar bleek dat ze voorliepen op het programma en we inmiddels sowieso niet meer nodig waren en dus weer om konden draaien. Zucht.
Ook het eten vergde behoorlijk wat afstemming, want wij moesten dus tijdens het officiële banket spelen, wat van 18.00 tot 20.00 uur was. Maar wij en Richard’s band moesten zelf uiteraard ook eten, dus spraken we af dat we elkaar daarin zouden aflossen. Maar toen wij om kwart voor 6 vast wilden gaan eten, zagen we pas een bordje dat het avondeten voor ‘vrijwilligers’ (wat wij niet zijn, maar waar we blijkbaar wel onder vallen) maar tot uiterlijk 6 uur was. Dus we waren nog maar net op tijd om zelf wat eten te regelen en ik heb vervolgens nog heen en weer naar ons kampement moeten rennen om een eigen ketel te halen en met puppy-oogjes geregeld dat er een achtergehouden prakje in die ketel boven het vuur mocht blijven hangen, zodat onze collega-bandleden na hun spel ook nog iets te eten zouden hebben (want die wisten ook van niets).
We zijn dus eigenlijk de hele tijd bezig geweest en zelfs zoveel dat ik helemaal niet de tijd heb genomen om zelf even een rondje over het terrein te maken. Alleen in de avond kon ik rondlopen, maar toen waren de meeste kraampjes al dicht en het was om half 9 al donker. Een groot deel van het terrein heb ik niet eens gezien…
foto door Gerhard Wijnands
We waren ook weer eens heel erg De Soete Inval én De Soete Uitval. Het zag er oorspronkelijk naar uit dat we voor het allereerst met de volledige sterkte van 8 personen aanwezig zouden zijn! Normaal gesproken is er altijd wel iemand die niet kan, maar nu kon toevallig wel iedereen mee én ons nieuwe bandlid Daan zou voor het eerst meegaan. Helaas mocht het toch weer eens niet zo zijn – twee bandleden bleken ziek te zijn. Dat was wel een dingetje, want eentje was misbaar, maar de trommelaar niet. We hebben weliswaar twee trommelaars, maar Wigo kon alleen op zaterdagochtend aanwezig zijn omdat hij zaterdagmiddag en zondag een andere klus had (die beter betaalde ). Dus zaten we zaterdagmiddag en zondag zonder trommelaar.
Op zaterdagmiddag hebben we het onderling opgelost (Daan bleek tot onze verrassing trommeltalent te hebben! Maar uiteraard zag hij het ook niet zitten om dat het hele evenement te doen), en die dag hebben we nog snel Karel, onze voormalige trommelaar, gebeld om te vragen of hij op zondag kon komen invallen. Die nam gelukkig gelijk zijn telefoon op, zei gelijk ‘ja’, en wist ook nog eens dezelfde avond zijn oude middeleeuwse klofje terug te regelen, dus konden wij opgelucht adem halen.
We waren desondanks nog steeds met maar liefst 5 doedelzakspelers, en wauw, wat een indruk maakte dat! Ik had vooraf nog snel een paar extra tweede stemmetjes ingestudeerd zodat we met nog meer variatie konden spelen, al is mijn doedelzak de zachtste van alle en val ik volgens mij dus een beetje weg in het geheel, maar ach. We hebben weer veel positieve reacties gehad, onder andere van de persoon die de bands boekt voor het festival, dus ik neem aan dat we er volgend jaar weer bij mogen zijn!
De gezamenlijke afsluiting met alle muzikanten. Altijd een feestje! <3
Omdat ik op mijn verjaardag naar Boombal festival was, vierde ik het pas gisteren.
Als je in de zomerperiode jarig bent, is het altijd maar afwachten wie er komt opdagen, want veel mensen zijn op vakantie of zitten op een festival (zoals ikzelf ) . Helaas had het verplaatsen van mijn feestje naar begin september weinig invloed: naast mijn familie en buren zijn nog steeds maar een handjevol vrienden komen opdagen. Van de meeste mensen wist ik het al van tevoren, maar ik had ook op de dag zelf nog een paar afzeggingen. Blijkbaar heeft iedereen het gewoon heel erg druk. En ja, mijn weekends zitten in september en oktober ook allemaal al vol… Wellicht moet ik volgend jaar proberen het juist een week eerder te vieren? Of besluiten het helemaal niet meer te vieren totdat ik 50 word, om dan weer eens groots uit te pakken net als toen ik 40 werd?
Als ik het verzet naar een week eerder, is het misschien ook een ietsjepietsje makkelijker in te schatten wat voor weer het wordt. Want eind augustus en begin september is altijd variabel qua weer. Een paar dagen van tevoren werd er nog regen en zelfs onweer voorspeld voor afgelopen zondag, maar op de dag ervoor was het duidelijk dat het juist een superwarme en zonnige dag ging worden. Hoera! Hoewel ik al eten had ingeslagen, besloot ik toch om er alsnog een barbecue van te maken en haalde ik nog snel bbq-vlees bij de supermarkt.
Ten opzichte van vorige jaren waren mijn faciliteiten een level-up gegaan: ik heb inmiddels een extra koelkastje dat ik in de schuur kan zetten voor drankjes e.d. zodat mijn keukenkoelkast niet ontploft. Na mijn traditionele jaarlijkse oh-ja-ervaring dat ik maar één taart tegelijk kan bakken heb ik sinds afgelopen kerst (dank, pa!) een tweede springvorm erbij, en dankzij Richard konden we bovendien een party-tent neerzetten om extra schaduw in de tuin te creëren!
Er waren uiteraard wel weer wat oepsjes. Zo had ik voor het eerst pudding-kruimelvlaai gebakken, maar had ik niet gezien dat ik ook melk nodig had voor het maken van de pudding, waardoor ik tijdens het bakken snel nógmaals naar de supermarkt moest. En ik had ook niet gezien dat de instructies van de banketbakkersroom iets anders waren wanneer je het wilde gebruiken om mee te bakken, en had ik het deeg voor de kruimeltopping te lang gekneed met inmiddels te warme boter, waardoor de kruimel- en puddinglagen min of meer van plek waren gewisseld in de oven. Gelukkig bleek hij toch nog eetbaar en is hij helemaal op gegaan.
Verder viel ‘s ochtends de kan van mijn koffiezetapparaat in stukken op de grond. Argh! Richard is dus nog snel naar de Mediamarkt gesjeesd zodra die open was om een nieuwe te halen. Uiteraard heeft niemand van het bezoek die dag om koffie gevraagd.
En dan was er nog de pad, die er op de een of andere manier in was geslaagd in mijn woonkamer te komen. Ik zag vanuit mijn ooghoeken iets bewegen en dacht eerst dat het een naar binnen gelopen boomblad was dat opwaaide, maar nee – het bleek een heus donkergroen springbeest! En snel dat ‘ie was! Uiteindelijk wist ik ‘m onder de boekenkast uit te krijgen en heb ik de indringer met een bakje weer buiten kunnen zetten.
Het werd gelukkig erg gezellig en ondanks de gebruikelijk beperkte opkomst, was ik weer enorm blij met mijn lieve vriendjes. Re-enacters en LARPers zijn dermate gewend om voor vertrek naar huis tenten op te ruimen, dat ze spontaan aanboden de partytent af te breken en ook hebben geholpen de rest van de zooi op te ruimen voordat ze gingen, zodat Richard en ik dat niet ‘s nachts nog met z’n tweetjes hoefden te doen. <3 Het was dus weer een geslaagd feestje, met traditiegetrouw véél te veel overgebleven eten.
Ik had zoveel positieve verhalen gehoord over Boombal festival (een balfolkfestival in België), dat ik er erg graag heen wilde. Alleen plannen ze dat festival structureel in het weekend waarin ik mijn verjaardag vier. Dus het was er tot nu toe nooit van gekomen. Dit jaar besloot ik dat ik écht wilde gaan, dus verzette ik mijn verjaardagsviering naar het weekend erna en nam ik de donderdag ervoor een vrije dag op.
Heerlijk, eindelijk een festival waarin ik geen verantwoordelijkheden had! Gewoon komen opdagen en lekker dansen en doen waar ik zin in had! Ik keek er dus best wel naar uit.
En toen…
Oftewel: ik werd ongesteld. En weer heftig.
Normaal gesproken bikkel ik er doorheen als het moet. Zoals tijdens Middeleeuws Montfort. Maar ik zag er zó tegenop om daar weer de hele dag én nacht om de één á twee uur naar een dixie(!) te moeten en me tijdens het dansen zorgen te moeten maken of ik wel op tijd was. Ik weet ook uit ervaring dat dansen met die buik- en rugkrampen helemaal niet leuk is. En op een festival krijg je sowieso weinig slaap, en dan zou ik beginnen met al een gebroken nacht achter de rug. Ik kon wel janken.
En toen herinnerde ik me: dit was een festival zonder verantwoordelijkheden. Dat alleen maar leuk moest zijn. Ik hoefde helemaal niks. Sterker nog: ik hoefde niet eens te gáán!
Dus besloot ik donderdag thuis te blijven, in de hoop dat het vrijdag beter zou gaan. Jammer van de opgenomen vrije dag, maar ik heb ‘m op een andere manier nuttig besteed. En Rémi Geffroy, de artiest die ik ontzettend graag voor het eerst live wilde horen en die donderdagavond zou spelen, had afgezegd, dus dat liep ik toch niet mis door mezelf.
Gelukkig ging het vrijdagochtend weer een stukje beter en heb ik alsnog al mijn spullen in de auto gegooid en ben ik gaan rijden. En vanaf toen werd het leuk! ^_^
Boombal festival blijkt een ontzettend relaxed festival te zijn. Ik ga normaal gesproken natuurlijk naar een heel ander soort festivals en had Castlefest nog in mijn hoofd. Ik maakte me dus ook een beetje zorgen of ik mijn tent nog wel ergens kwijt zou kunnen, nu ik een dag later arriveerde. Maar dat bleek helemaal geen probleem: er was nog volop plek om mijn tentje op te slaan! En nog beter: er waren twéé campings: een autoloze en eentje iets verder weg waar je je camper, caravan of gewone auto gewoon op mocht parkeren om daarnaast je tent op te slaan. Hoezee, geen kilometers gezeul met spullen! Ik heb dan ook belachelijk veel zooi meegenomen, zoals extra kleren en schoenen en eigen eten (want dat mag je daar ook probleemloos mee het festivalterrein opnemen!), en het was een kwestie van auto neerzetten, deur open, zooi eruit en opbouwen. Wat een verademing!!
Het terrein was groot genoeg om te voelen als een festival, met twee grote ‘danstempels’, diverse eet- en drankstandjes, wat standjes met spulletjes in de verkoop, een massagetent en kinderentertainment. Maar het was klein genoeg om bijna iedereen tegen te komen. Ik had niet verwacht dat iemand me zou missen, maar na aankomst werd ik door velen aangesproken met de vraag: “Hee, ben je net pas gearriveerd ofzo? Ik heb je gisteren helemaal niet gezien!” <3 En wat waren er veel bekenden! Volgens mij bestond een kwart van de bezoekers uit Nederlandse balfolkies.
De meeste bands waren Franstalig en dat hebben we geweten. Niet alleen door de grote hoeveelheid rijtjesdansen en kleine-kringetjesdansen (waar ik niet bepaald interesse in heb), maar ook doordat die mensen stug in het Frans lullen op het podium, ook al is het een internationaal festival. Terwijl alle Vlaamse en Italiaanse bands wel hun best deden zich in het Engels verstaanbaar te maken. Dus regelmatig had ik zelfs geen idee wat er voor dans werd aangekondigd.
Ook de bourrée-workshop die ik op zaterdagochtend probeerde te volgen was daardoor geen succes. De Franse docent legde amper iets uit en als hij al iets zei was het in het Frans. Verder bestonden de instructies uit vage gebaren. Als hij nou heel duidelijk had voorgedaan wat hij bedoelde, dan had ik het ook nog wel kunnen volgen, maar hij deed alles maar één keer voor en dan zag ik óf niet wat nou het verschil was met wat hij daarvoor had voorgedaan, of het was een te complexe beweging om in één keer door te hebben. Dus daar ben ik halverwege afgehaakt. De workshop erna, over Zweedse dansen, bleek te zijn geannuleerd omdat de docente haar voet had gebroken.
Tot zo ver mijn pogingen om een workshop te volgen.
Op zondagochtend ben ik dus maar lekker op de camping blijven hangen totdat de optredens begonnen. Dat was geen straf, want Edwin, die zijn tent schuin achter de mijne bleek te hebben opgezet, had me uitgenodigd van zijn gasstelletje gebruik te komen maken om thee te kunnen maken bij het ontbijt. Dat sloeg ik uiteraard niet af, dus heb ik met hem en Tessa heerlijk in het zondagochtendzonnetje ontbeten – en hij heeft nog pannenkoeken voor me gebakken ook!
Ook vrijdagavond heb ik schaamteloos gebruikgemaakt van de gastvrijheid van mijn vrienden, want toen heb ik ge-dinner-crashed bij de Paracetamolletjes. Vlak na aankomst op de camping ging ik even hoi zeggen bij hun kampement en werd toen spontaan door Jan-Willem uitgenodigd om mee te eten. Gezellig!
Zo’n festival is eigenlijk een soort mini-vakantie. Ik ging erheen met een dans-mindset, maar ik ben altijd veel te veel bezig met dingen doen en omdat de optredens op dit festival pas ‘s middags beginnen, word je gedwongen rustig aan te doen. De meeste mensen slapen gewoon de hele ochtend bij, maar ik kan dat als ochtendmens niet, dus ik moet beter leren hangen, relaxen en kletsen – ook tussen het dansen door.
De sfeer was sowieso enorm fijn, zoals eigenlijk altijd bij balfolkies onder elkaar.
Zo zou een balfolkster die veel mensen kennen, normaal gesproken haar verjaardag op Boombal festival hebben gevierd. Maar omdat ze ongeneeslijk ziek is, kon ze er dit jaar niet meer bij zijn. Dus werd iedereen die haar kent (een behoorlijke club mensen) opgetrommeld om op die dag met z’n allen ‘Happy birthday’ voor haar te zingen, wat naar haar gelivestreamed werd via iemand z’n telefoon. <3
En ken je die foto’s van verlaten festivalterreinen, die bezaaid liggen met plastic bekertjes, achtergelaten kapotte tenten en ander afval? Hier niet. Zowel op het festivalterrein als op de camping lag er nog geen propje op de grond! Zelfs de dixies waren schoon (en werden heel goed onderhouden door de vrijwilligers, want er was zo goed als altijd toiletpapier).
Beveiligers? Nergens te zien, nergens voor nodig ook.
En toen ik vlak voor vertrek naar huis nog even van mijn laatste bonnetjes een bord pasta bestelde, en een extra bonnetje nodig bleek te hebben als borg voor het bord en bestek, mocht ik die zonder problemen gewoon zonder dat extra bonnetje meenemen. Uiteraard vertrouwden ze erop dat ik het toch wel retour bracht.
Zo kan het ook! <3
Massagetreintje met Rob en Andreas – want je moet natuurlijk goed voor elkaar zorgen!
Uiteraard heb ik heel veel gedanst. De optredens begonnen om half 2 ‘s middags en gingen door tot 1 uur ‘s nachts – een superbeschaafde tijd dus! Daardoor was er ook genoeg ruimte voor sessie spelen, voor degenen die dat leuk vinden.
De vloeren van de danstempels waren enorm, en hoewel er heel veel dansers waren, was er in de meeste gevallen toch nog net genoeg plek om een fatsoenlijk dansje te kunnen doen:
Kijk eens wat een energie er op zo’n dansvloer ontstaat!
Lekker met z’n allen op een hoopje muziek maken tijdens de nachtelijke sessie, zoals het hoort!Het fijne van zo’n groot festival is dat er doorgaans vooral ervaren dansers op af komen, dus je kunt een willekeurig onbekend iemand ten dans vragen en meestal komt het dan wel goed.
Wat dat betreft was het dus jammer dat ik zondagavond alweer naar huis moest. Het festival duurde van woensdagavond tot zondagnacht (met de mogelijkheid om op maandag pas van de camping te vertrekken), dus ik had nog veel langer ervan kunnen genieten. Maar van de andere kant vind ik 4,5e dag eigenlijk wel wat heftig. Twee te korte overnachtingen in een tentje red ik nog wel, maar heel veel langer trek ik toch niet zo goed vrees ik (ik ben zondag immers 45 geworden ). Dus ik moet me nog even bezinnen hoe lang ik volgend jaar wil gaan. Want ja, ik wil er zeker nog een keer heen, al betekent dat dat ik waarschijnlijk weer mijn verjaardag moet gaan verzetten…
Tot nu toe borg ik mijn hoedjes op in de meterkast. Lekker praktisch naast de voordeur, dan kon ik makkelijk eentje uit de kast graaien als ik de deur uit liep. Ik had een ophangsysteem van speciale hoedenhaakjes tegen de zijkanten gemaakt en onderin mijn meterkast zitten planken waar ik nog meer hoedjes op kon leggen.
Maar de hoeveelheid hoedjes is inmiddels toch te groot de meterkast is inmiddels toch te klein geworden om al mijn hoeden onder te kunnen brengen. Ze kwamen in de verdrukking en werden er dus niet mooier op, en bovendien kon ik zo niet meer zien welke ik allemaal heb. Tijd voor een alternatief.
Mijn voorraadkast bleek helaas ongeschikt en dus besloot ik de boel maar een verdieping naar boven te verhuizen, te weten naar mijn kostuumkamer. Dan heb ik ze dichtbij mijn klerenkast en passpiegel, zodat ik snel kan zien of ze bij mijn outfit passen. Bovendien kon ik het opbergsysteem dan ook gaan gebruiken voor diverse grote LARP- en re-enactmenthoeden op piepschuim hoofden, die ik tot nu toe onhandig bovenop een stellingkast had staan waar ik net niet goed bij kon.
Ik bestelde extra haakjes, bij de Praxis scoorde ik een meubelplank en ik had nog twee houten steunen liggen, die weliswaar niet diep genoeg zijn voor deze plank, maar ach – piepschuim en hoedjes wegen amper iets, dus veel gewicht hoeft het ding niet te kunnen dragen.
Na wat gescheld op de muur (die al afbrokkelt als je er naar kijkt, dus bij de eerste poging kwam de plank met pluggen en al uit de muur gezet toen ik hem probeerde op te hangen) zat het geheel dan eindelijk op zijn plek en kon ik beginnen het ophangsysteem eraan te bevestigen:
Om ‘m vervolgens verder in te richten:
Yay, ik heb weer overzicht en mijn hoedjes blijven weer mooi in vorm! ^_^
Mijn baretten heb ik gewoon plat bovenop het rekje in de hoek gelegd; dat scheelde ruimte en kan prima. Bovenop de plank staan lang niet al mijn LARP-hoofddeksels; degenen die minder ‘bulky’ zijn zitten in een opbergkist.
Ik heb nu welgeteld één haakje over, dus het is duidelijk wat dat betekent: ik moet meer haakjes scoren zodat er meer hoedjes bij kunnen. Plek genoeg aan de muur zoals je ziet, toch?
Het was weer eens tijd voor een Heksengodinnenweekend! Geen maffe workshop ditmaal; wel bijkletsen, uit eten, leuke dingen doen en met z’n allen bij Judith thuis blijven overnachten. ^_^
Zaterdag arriveerden we rond half 12 in radio Kootwijk en begonnen we met een theetje en bijkletsen in Judith’s achtertuin, waarna we voor de lunch verkasten naar de tweede achtertuin, die feitelijk een stukje onomheinde Veluwe is. Na onze buikjes vol te hebben gegeten en vast een leuk nieuw groepsconcept te hebben bedacht om met z’n viertjes te gaan neerzetten bij Charm wanneer de andere drie stoppen met verhaalschrijven / NPC’en en net als ik er gaan spelen, hebben we daar dan ook een stukje gewandeld om te zien hoe mooi de heide momenteel in bloei staat!
Meer eten is meer beter, dus na bijkomen van die wandeling met meer thee en snacks in de eerste achtertuin, reden we naar Apeldoorn om bij de Thai te gaan eten. *burp*
De avond brachten we lekker in joggingbroek thuis op de bank door met een gouwe-ouwe film: Interview with the Vampire.
Ik: “Ah, die heb ik destijds nog in de bios gezien!”
De andere meiden:
Ik: “Auw.”
(Het thema van dit weekend was ook wel een beetje ‘we worden oud’ )
De volgende dag stonden we op tijd op om voor de drukte en de hitte in Burgers’ Zoo te kunnen arriveren. Dat was een succes, want het voelde helemaal niet zo druk en de hitte was ook prima uit te houden – mede doordat er overdekte delen zoals de Bush en Savanne zijn, en omdat er zo veel bomen staan.
De Mangrove bleek een prachtig vlinderparadijs met zeekoeien! Blijkbaar is dat onderdeel er al sinds 2017, maar ik kan me niet herinneren er eerder te zijn geweest. Vreemd: voor mijn gevoel ben ik behoorlijk vaak in Burgers’ Zoo geweest, maar op mijn blog kan ik sinds 2009 maar 2 uitjes er naartoe terugvinden.
Burgers’ Ocean blijft mijn favoriete onderdeel: prachtig, die enorme aquaria met zo veel kleuren, dieptes en verschillende vissen om te bekijken! Alleen jammer van de oorverdovende herrie die mensen daar maken, ondanks alle bordjes om alsjeblieft stil te zijn. (Bij nader inzien had ik hier de boekpresentatie van Alice’s Adventures under Water moeten houden! )
Het doel van de dag was ‘vind een capibara’, omdat Suus’ kinderen blijkbaar weg zijn van een of ander capibara-TikTok-liedje.
Judith bleek gelijk erg goed in het spotten van grote beesten tussen het groen, Petra wees vaak vogeltjes aan die ik had gemist, en ik blonk meer uit in het ontdekken van salamandertjes en slakjes op takjes. Dus we vormden een goed team!
Uiteraard hebben we diverse rust- & snackmomenten gehad, dus de buikjes waren ook vandaag goed gevuld.
Het was weer een supergezellig weekend! Dat wordt flink afkicken, aangezien vandaag de laatste dag van mijn zomervakantie was. Nog even een relaxt avondje houden en daarna begint de harde realiteit van het werkende leven weer…
Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
