Ik heb weer eens gelarpt! Afgelopen donderdag t/m zondag zat ik Duitsland voor “Titanenkinder”: een soort van musical-stijl nordic LARP met happy end.

Het idee was dat de spelers allemaal dansers waren, die auditie deden voor het dansstuk ‘Titanenkinder’, waarin we dansten in de rol van een god of mens uit de Griekse mythologie. Iedere deelnemer danste in drie aktes: in een duet, in een klein groepje en in een grote groep. Aan de hand van een korte scènebeschrijving per akte moesten we zelf aan de slag met het bedenken van de choreografie. Het evenement eindigde met de opvoering van alle aktes achter elkaar, als een soort van finale-auditie, waarna we te horen zouden krijgen of we werden aangenomen om komend half jaar dit stuk ten uitvoering te gaan brengen. Uiteraard was er tussen alle repetities door ruimte voor een hoop interpersoonlijk drama.

Daarnaast was het de bedoeling dat we tijdens het spel af en toe in zingen uit zouden barsten, zoals in een musical. Je personage zong dan niet echt, maar het was een soort meta-techniek om je emoties op dat moment mee te communiceren. Het hoefde geen compleet liedje te zijn, maar een paar regels of een refreintje uit een nummer dat qua tekst op de situatie of je gevoel aansloot, waren prima. Superleuk concept!

Ik speelde Natalia Gromow, die afkomstig was uit een rijke Russische familie en door haar tiger mom naar een prestigieuze balletacademie was gestuurd in de hoop dat haar dochter de carrière zou krijgen die ze zelf nooit had gehad. Toen Natalia op een gegeven moment klaar was met het gebrek aan vrienden en sociaal leven, en tegen haar moeder zei dat ze niet meer wilde dansen, stelde die haar voor de keuze: doorgaan, of uit de familie worden gegooid (en van alle financiële steun worden afgekapt) en het verder alleen opknappen. Natalia koos voor het laatste, verhuisde en liet zich omscholen tot administratief medewerkster. Maar ook daar werd ze niet gelukkig van en het dansen begon weer te kriebelen, dus begon ze opnieuw daarmee, maar dan wel op haar eigen voorwaarden: ze switchte naar moderne dans en nam alleen kleinere opdrachten aan, bijvoorbeeld als achtergronddanseres in muziekvideo’s. Daar werd ze veel gelukkiger van, maar ze had wel een probleem: nu ze eindelijk had kunnen ruiken aan een sociaal leven en ze haar mede-dansers niet alleen maar als concurrenten hoefde te zien, had ze de neiging om zich daarin te verliezen. Veel flirten, hook-ups in kleedkamers, tot te laat doorfeesten, etc. en daardoor onvoldoende aan repeteren toekomen, zodat haar dansprestaties in het gedrang kwamen…

De setting van het evenement was in de huidige tijd, dus ik kon in principe gewoon iets uit mijn eigen kast trekken qua kostuum. Voor de dansrepetities had ik genoeg kleding liggen en ik was erg blij dat ik vanwege balfolk al twee paar dansschoenen had (rubberen zolen waren niet toegestaan op de dansvloer van de locatie waar het LARP plaatsvond). Maar als je alleen maar dingen draagt die je normaal gesproken ook draagt, helpt dat niet om in je personage te komen.
Dus: wat zou een ex-balletdanseres uit een rijkeluisfamilie buiten repetities om dragen, vroeg ik me af?
In ieder geval iets dat classy oogde, nauw aansluitend om het lichaam met toch een beetje ‘flowy’ stof. Maar niks écht duurs, want hoewel ze met die smaak was opgevoed, had ze nu geen geld meer voor merkkleding.
Een tijdje geleden had ik bij Bonprix een broekpak besteld bij wijze van experiment. Het bleek me werkelijk perfect te passen en stond me heel mooi, alleen was de stijl ervan niet iets wat ik bij mij als persoon vond passen en ik was bang dat ik ‘m daarom nooit ging dragen, dus had ik hem met pijn in mijn hart weer geretourneerd. Ik bedacht me dat dit ding wél uitstekend bij mijn personage zou passen, dus toen had ik een excuus om ‘m alsnog te kopen.    Uiteraard bleek vervolgens het kledingstuk inmiddels uitverkocht. Snik. Maar toen ik een paar weken later hoopvol toch nog even op de site keek, stond maatje 34 er ineens weer bij – nog één exemplaar op voorraad. Blijkbaar een retourtje. Hoezee!! En zo had ik toch nog een nieuwe outfit voor mijn personage.

Voor de feestavond en de einduitvoering heb ik wel twee classy jurkjes uit mijn eigen kledingkast hergebruikt (beide ook donkerblauw, want: consistente stijl ). Het ding was namelijk ook dat ik erg weinig voorbereidingstijd had. De weken ervoor waren belachelijk druk geweest, met twee optredens en het overlijden van mijn schoonvader, waardoor ik helemaal geen tijd had gehad om me in mijn personage te verdiepen en om er uitgebreid voor te shoppen. Terwijl het wel wat voorbereiding vereiste, want ik moest natuurlijk bedenken welke liedjes bij mijn personage en haar achtergrond pasten en daarvan de relevante stukjes instuderen, zodat ik iets had om te zingen. Dat was dus best stressen en ik heb dat lang niet zo grondig kunnen doen als ik had gewild. Tot overmaat van ramp kregen we anderhalve week van tevoren ineens twee liedjes toegestuurd: of we die ook nog even wilden leren voor het openings- en slotnummer? Argh! Daar had ik niet op gerekend, want voor zover ik had begrepen was het niet de bedoeling dat we gezamenlijk gingen zingen. Bovendien matchten de teksten van het openingsnummer niet met de karaoke-versie die mee was gestuurd dus was dat instuderen lastig, en had ik per direct een bloedhekel aan het slotnummer (“We’re all in this together” uit High School Musical – tenenkrommend…). Ik besloot keuzes te maken en me vooral op mijn eigen liedjes voor te bereiden. Jammer van de rest, dan playbackte ik maar met de groep mee.
Ik voelde me dan ook uitermate onvoorbereid toen ik erheen ging, wat niet bijdroeg aan de voorpret. Wel stelde het gerust dat het geen vereiste was dat je goed kon dansen of zingen om mee te kunnen doen aan dit evenement, het was juist de bedoeling dat iedereen mee kon doen want het ging immers om het rollenspel en niet het echt neerzetten van een show.

Gelukkig bleek het gezamenlijk zingen van het openings- en slotnummer helemaal geen groot ding: ik dacht dat de nummers bij de uitvoering hoorden, maar het waren liedjes voor de start en afsluiting van het evenement, als meta-liedjes die onze personages in hun hoofd zongen.

Het dansen ging me ook erg goed af, inclusief het loslaten van perfectie. De groepjes waarmee ik danste functioneerden best okee en in no-time hadden we een choreografie die werkte. Het was een globale afspraak over wie wat zou neerzetten op welke timing in het liedje en daarbinnen zocht iedereen zelf maar uit hoe die diens pasjes deed. Oftewel: improviseer maar iets. Improviseren in muziek maken vind ik eng, maar in dansen lukt me dat wel.
Het duet (ik speelde Iphigenie die door haar vader Agamemnon aan de goden moest worden geofferd – een lekker dramatische scène dus) danste ik met iemand die nul danservaring had en er ook niet zo’n gevoel voor had, maar ook dat bleek geen probleem. Ik had heel snel een idee van wat we aan choreografie konden neerzetten en ik heb hem gewoon gebruikt als een soort centrum om omheen te dansen en als ankerpunt om aan te gaan hangen voor mijn dansmoves, zodat het er toch uitzag alsof we samen dansten, zonder dat hij ingewikkelde dingen moest gaan leren, wat mogelijk frustrerend voor ons beiden zou worden. Wel heb ik hem een trucje uit stijldansen geleerd om een dip te doen, zodat hij mij richting de grond kon laten zakken en weer optillen, wat het duet toch net die extra glam gaf. Van mijn danspartner hoorde ik achteraf dat ik hem het gevoel had gegeven dat hij wel degelijk kon dansen en bovendien hebben we qua rollenspel hele leuke interactie gehad, dus dat was een succes!

Het rollenspel en het musical-zingen ging helaas wat minder.
Op vrijdagavond was er een IC karaoke-avond en daar heb ik me uitermate geamuseerd, zowel als mijn feestbeest-personage als als Lenny die graag meeblèrt met een liedje. Maar dat was het enige moment dat onze personages IC mochten zingen. Alle andere zang was de meta-techniek om emoties uit te drukken. Dus op het feestje op zaterdagavond werd er wel muziek gedraaid, maar mochten we niet meezingen. Dat was daardoor een nogal suf feestje, vonden ik en veel mede-spelers.
De musical-achtige uitbarstingen tijdens het rollenspel kwamen niet zo uit de verf. Het is namelijk veel moeilijker dan je denkt! Je kunt een hoop nummers voorbereiden, maar omdat er bij LARP geen script is, weet je niet of er scènes gaan komen waarin je die nummers kwijt kunt. En omdat je intensief aan het spelen bent, weet je op het moment dat je wil gaan zingen ineens de songtekst niet meer, of vergeet je uberhaupt dat je voor die situatie iets had voorbereid… Of je denkt: oh, in deze scène zou een liedje heel erg gepast zijn – alleen heb ik geen idee welk liedje ik zou moeten zingen / hoe de tekst ervan gaat. En dat hadden volgens mij meer mensen, of ze vonden het te eng om te doen, want ik heb maar heel weinig spelers in zingen horen uitbarsten.
Achteraf hoorde ik van maar liefst twee medespelers dat ze mij het meeste hadden horen zingen, terwijl ik juist het gevoel had dat ik op dat aspect flink tekort was geschoten. Dat zegt dus wel iets over hoe weinig de anderen hebben gezongen, of wat voor verschillend perspectief we allemaal hebben.

Omdat ik jaren geleden naar een Eurovisie Songfestival-LARP was geweest, waar we zó hard bezig waren geweest met het voorbereiden van ons optreden dat er nauwelijks ruimte was geweest voor rollenspel, was ik erg benieuwd in hoeverre dat bij dit evenement beter zou gaan. Er bleek wel tijd voor te zijn tussen alle repetitiemomenten door, hoewel het door het volle repetitieschema lastig was om specifieke medespelers te treffen, maar het rollenspel was niet zo intens als ik had gehoopt. Het idee van het LARP was dat iedereen een happy end zou krijgen, maar in praktijk was het niet alleen een happy end maar waren er ook weinig problemen en conflicten gedurende de loop van het evenement.
Onze personages hadden maar een paar pointers en globale lijntjes met medespelers meegekregen en de rest mocht je zelf vooraf uitdiepen met je medespelers via de Discord-server. Daar had ik dus ook te weinig tijd voor gehad en de meeste spelers bleken dat ook niet heel intensief te hebben gedaan en vooral verwacht te hebben dat de verhaalschrijvers dit meer voor hen hadden uitgewerkt. Er was tijdens het spel dus weinig echt intens drama.

De connecties met anderen die ik had voorbereid liepen in de soep, want bv. degene met wie ik vooraf had afgesproken een beginnende fling uit te spelen, bleek tijdens het spel dat met iemand anders te zijn gaan doen. En hoewel we tijdens een OC-calibratiemoment bespraken dat hij met mij vreemd kon gaan om die relatie lekker te verknallen, moest hij op het moment dat we dat wilden doen OC rust nemen, waardoor ook dat niet heeft kunnen plaatsvinden. Verder had ik drama willen maken aan het eind van de avonden, als ik te hard door bleef feesten. Ik had medespelers gevraagd me vooral naar bed te sturen als ze zagen dat dat gebeurde, zodat daar wat conflict uit kon komen. Hoewel het me als OC ochtendmens is gelukt om niet alleen de karaoke-avond te openen met het eerste nummer, maar ook het laatste nummer van de avond te zingen, en ik beide avonden door ben gegaan totdat mensen het licht uit gingen doen, was het toch steeds aan mezelf om dan maar te gaan slapen omdat dat er werd afgesloten en alle anderen inmiddels naar bed waren.

Desondanks heb ik wel een paar mooie roleplay-momenten gehad, alleen niet zoveel als ik had gehoopt.
Mijn eindconclusie is dan ook: het LARP-evenement had een leuke insteek, maar ik heb me vooral vermaakt met het dansen en het karaoke-zingen en minder met het rollenspel.
Wat ik het mooiste vond is om te zien hoe 30 LARPers in 2 dagen tijd een compleet dansstuk in elkaar kunnen improviseren, wat er daadwerkelijk goed uitziet! <3

De eindauditie is opgenomen op video en er zijn ook foto’s gemaakt, maar het gaat waarschijnlijk nog even duren voordat die beschikbaar zijn en ik neem aan dat de video niet openbaar mag worden vertoond omdat niet alle deelnemers daarop zitten te wachten. Dus voorlopig moeten jullie het met mijn foto’s en twee screenshots uit repetitievideo’s doen (ik heb de gezichten van mijn medespelers geblurred voor de zekerheid). En ik ga in de tussentijd proberen van mijn Russische accent af te komen en niet meer de hele tijd ‘da’ te zeggen in plaats van ‘yes’…