Het festivalseizoen loopt ten einde, maar we hebben toch nog een paar optredens met De Soete Inval, waaronder gisteren het Dikke Tinne festival in Hattem. De vorige keer was dat geheel in het water gevallen, maar nu was het 27 graden… pfff!
De groep was dan ook niet op z’n best. Naast dat iedereen het warm had, hadden we volgens mij allemaal te weinig of slecht geslapen, en dat was te merken. Ik was dan ook onder meer geïrriteerd dat we te laat arriveerden (we waren wel nog op tijd speelklaar, maar ik had graag eerst nog even een kopje thee willen drinken, naar het toilet gegaan en mijn spullen op de centrale locatie willen stallen), er was weer vanalles vergeten (kleding, een op een parkeerplaats achtergelaten klomp, een draailier-onderdeel) en stuk (ik heb het nooit een goed idee gevonden om de draailier onderin de bolderkar te leggen, maar hee, het is niet mijn instrument) waardoor we geen zangliedjes hebben kunnen spelen, en ook de gezondheid en fitheid van diverse groepsleden was niet optimaal. Gelukkig trok het in de loop van de middag wat bij en werd ook mijn humeur beter, waardoor we toch nog lekker hebben kunnen spelen.
En het in grote getale aanwezige publiek was heel enthousiast: zodra we noten produceerden stond er in no-time een menigte luisteraars om ons heen en vanaf terrassen werd herhaaldelijk “Muziek!!” of “Spelen!!” geroepen. Ook het winkelpersoneel waardeerde het als we voor hun panden gingen staan en de vrijwilligers vroegen of we vooral bij hen bij de ingang wilden blijven staan, omdat het publiek op die manier vrolijk werd verwelkomd. Dat hielp natuurlijk enorm.
foto door Tonie Welmers
Maar vandaag wordt een geen-mensen-dagje hoor… De afgelopen twee weken waren onwijs sociaal, met o.a. drie verjaardagsfeestjes (waaronder die van mezelf), drie etentjes en twee bioscoopjes, een bruiloft van 2 dagen, 4 dagen lang logees in huis, een optreden en ook weer gewoon de start van mijn coupeuseopleiding en bandrepetities. En werk.
Hoewel ik vroeger een introvert persoon was, ben ik inmiddels blijkbaar flink opgeschoven naar het midden van de schaal, want anders had ik dit nooit volgehouden (en leuk gevonden). Maar nu ga ik weer even lekker kluizenaren en aan mijn hobbyprojectjes werken!
Vorig weekend gaf ik samen met Edwin een balfolkworkshop. Daarna babbelden we nog even. Ik: “Ik dacht eerst dat Barbie niets voor mij was. Maar nu ik al die positieve verhalen van vrienden heb gehoord, wil ik de film misschien toch zien.” Edwin: “Ja, ik eigenlijk ook!” …. En dus was het logisch dat we ‘m samen alsnog gingen kijken 🙂
En omdat 3 keer uit eten in 8 dagen helemaal niet erg is, gingen we vooraf samen tapas eten aan de Waalkade. 😎
Bonuspunten voor Edwin, die in stemmig roze was verschenen. Ik blijk zo goed als geen roze in mijn kast te hebben, dus hield ik het bij roze bloemetjes, al had ik achteraf gezien mijn Cheshire Cat-jurk aan kunnen trekken. 🙂
De film bleek hilarisch, maar niet zó goed als ik had verwacht op basis van alle reacties van anderen.
Ik vond het knap dat ze de humor en de zeer serieuze ondertonen / boodschap zo goed hadden weten te balanceren. Maar soms vond ik de situaties iets té over the top zonder dat ik er een reden achter zag (zoals het domme gedrag van de directie in de achtervolging, maar misschien mis ik gewoon iets) en had van mij de setting iets meer uitgewerkt mogen worden (hoe en waarom is er nou die Barbiewereld en hoe werkt die connectie met de echte wereld?). Maar ik heb diverse hardop-schaterlach-momenten gehad.
Wat ik persoonlijk het beste vond aan de film waren de kostuums (tsja, beroepsdeformatie). De jaren ’80 rollerskate-outfits van Barbie en Ken waren spot-on. En de roze jurk van Weird Barbie was perféct in haar awkward pasvorm: precies zoals zo’n net niet bij die pop passende jurk vroeger op je pop hing, met een lompe horizontale naad op een onflatteuze plek en hoewel hij technisch paste, toch veel te wijd en puffy ogend! Dat is echt heel knap om te reproduceren.
Kortom, het was een vermakelijke én heel gezellige avond!
Mijn petekindje is alweer 7 jaar geworden. Het was dus ook weer tijd om een cadeautje van tante Lenny te bedenken.
Op het verlanglijstje stond onder andere ‘een koekjesbakset’. Dat leek me wel leuk om te geven. En daar kon ik dan een zelfgemaakt schortje bij geven! Net zoals ik al eenseerder voor de nichtjes van Mark had gemaakt. Maar Josh bleek al een schortje te hebben. Uiteraard, wat heeft het kind nog niet?? Nou… bedacht mijn hoofd ineens… een eigen receptenboekje! Dát had ze vast nog niet! In dat receptenboekje kon ik dan alvast diverse leuke koek- en ander gebaksrecepten stoppen, waarna ze het in de loop van de jaren zelf kan aanvullen met andere receptjes. Leuk, toch?
Dus bekleedde ik een suffe zwarte A5-klapper van de Hema met kaftpapier, washi-tape en mod podge (want het is echt onmogelijk om een leuk ogende klapper in dat formaat te vinden, zelfs online! ) en googlede ik naar kindervriendelijke bakreceptjes. Ik vond onder andere recepten voor vrolijke M&M-koekjes en… drollenkoekjes. Nou, als dat geen hit wordt, weet ik het ook niet meer!
Vervolgens ging ik volledig los met het inslaan van bijbehorende attributen, dus het cadeau is aangevuld met een enorme pot met koekjesuitstekers (101 stuks), een cakeblik, een slagroom-/garneerspuit en uiteraard een flinke hoeveelheid decoratie-meuk uit de supermarkt zoals sprinkles, decoratiestiften en kleurstof. Stuiteren doet ze immers toch al, dus een beetje extra suiker kan geen kwaad. En daar ben je tenslotte ook peettante voor.
Gelukkig bleek Josh er blij mee te zijn en ik vertrok dan ook pas weer van de verjaardagsvisite na een heeeele lange lieve knuffel. <3
Het was alweer een tijdje geleden dat Rick en ik ergens waren gaan eten en daarna naar de bios waren geweest. De laatste keer was ter compensatie van het feit dat ik niet naar Suus’ en Ricks verjaardagsfeestje kon komen. Nu kon hij niet op het mijne zijn, dus… nieuwe date! 😃
Wederom spraken we halverwege onze woonplaatsen af: in Den Bosch. Ditmaal aten we bij Shizen – dat zat namelijk lekker dicht in de buurt van de bioscoop en ze boden een bioscoopdiner, waardoor we goedkoper naar de film konden. Het bleek een all-you-can-eat sushirestaurant: stampvol mensen, maar gelukkig hadden we een tafeltje op een relatief rustig plekje, en het eten was oprecht lekker!
We hadden allebei niet zo’n behoefte aan een moeilijke film, dus had ik Blue Beetle voorgesteld: gewoon zo’n standaard superheldenfilm. We hadden er dan ook allebei geen enkele verwachting van, maar hij was echt wel grappig! Soms tot op het flauwe toe, en de dialogen waren niet altijd heel origineel, maar het was een vermakelijke avond. En we hadden de complete bioscoopzaal voor onszelf, dus we konden schaamteloos hardop commentaar leveren.
Ik moest wel rennen op de terugweg, want de film was om kwart voor 12 afgelopen en om 2 over 12 vertrok mijn laatste trein – en de bewering op de bioscoopwebsite dat het vanuit het station 5 minuten lopen was, bleek een leugen. 😛 Maar ik heb het gered en dus liep de avond nog goed af ook. 😃
In de zomerperiode wilde ik twee naaiprojectjes afronden: een Castlefest-outfit en een warme jas voor mijn LARP-personage Jipke. (Nou ja, eigenlijk ook dat Dickens-kostuum waar al bijna twee jaar stof voor in de kast ligt en waar ik tot nu toe alleen enkeleonderdelen van heb afgemaakt, maar ik wist al dat dat niet realistisch ging zijn.) Want deze week is mijn coupeuse-opleiding weer begonnen en dat betekent: wekelijks veel huiswerk, waardoor ik niet aan mijn eigen naaiprojectjes toekom. Héél veel huiswerk zelfs, want ik lig achter en als ik in mei examen wil kunnen doen, moet ik in februari echt alle opdrachten af hebben om in te leveren. *Kreun*
Charm is eind september en dan is het zeker in de avonden behoorlijk fris als het spel buiten is, bijvoorbeeld in het bos. Tot nu toe droeg Jipke mijn sweatercoat – perfect voor haar qua stijl, maar niet zo heel warm helaas. Dus wilde ik een jas maken van fleece, die ook qua stijl bij haar past. Oftewel: kleurtjes!!
En stukjes. Heel. Veel. Stukjes. Gelukkig ben ik iemand die gestructureerd werkt en keurig haar patroondelen labelt, anders was het meer een puzzel dan een naaiproject geworden…
Dit was dus ook zeker een goede oefening voor mijn opleiding! Het model heb ik namelijk zelf bedacht en het patroon dus ook helemaal zelf getekend! Ik dacht slim te zijn en een oefenopdracht voor de opleiding te combineren met deze jas, maar toen bleek dat de kraag die ik wilde maken toch nét een ander type kraag was dan degene die in mijn lesboek staat. Dus heeft de juf alvast een kopietje uit het lesboek van een volgende opleidingsmodule voor me gemaakt, waar wel het juiste type kraag in stond. Ach ja, heb ik die ook alvast eens gemaakt.
Na het naaien van heul veul naadjes was dit het resultaat:
Omdat ik al die naadjes niet genoeg werk vond, heb ik ze ook nog eens allemaal opengestikt. Omdat fleece nogal dik is en ze daardoor mooi plat zouden blijven liggen, maar ook als onderdeel van het design: rood doorstikgaren op het groene fleece, groen doorstikgaren op het rode fleece voor een leuk contrast. Waarna bleek dat het garen volledig wegviel in het dikke fleece en je de kleurtjes alleen ziet als je met je neus bovenop de stof zit. Snik.
Het gele bolletjesrandje onderaan was niet oorspronkelijk gepland, maar toen ik online de houtje-touwtje-knoopjes wilde bestellen, bleek ik niet boven de minimale bestelwaarde uit te komen en heb ik dat bolletjesband ook maar in mijn mandje gemikt, want slechts drie kleurtjes was eigenlijk wel een beetje saai en ik wilde de fleece sowieso niet zomen om te voorkomen dat de boel te dik zou worden.
Omdat één geel randje wel wat weinig was, heb ik de koordjes voor de houtje-touwtje-knopen van garen in vergelijkbaar geel gemaakt:
Maar ik vind de boel nog steeds niet in balans, dus ik wil ook nog bolletjesband aan de achterkant van de kraag gaan stikken (maar uiteraard heb ik daarvoor niet genoeg besteld dus nu moet ik wachten op een nieuwe levering – maar ik had geen zin om te wachten met de blogpost en bovendien heb ik momenteel dus weer niet genoeg om aan het minimale bestelbedrag te komen ).
Die houtje-touwtje-knoopjes bleken overigens een compleet andere kleur te hebben dan op het plaatje in de webshop leek, dus daar ben ik eigenlijk niet zo blij mee. Maar goed, die kan ik ooit nog wel eens vervangen als ik exemplaren van een betere kleur tegenkom. Van de andere kant: bij Jipke mag het wel een beetje eclectisch zijn.
Waar ik ook niet heel tevreden over ben, is hoe de strookjes aan elkaar zitten. Het lijkt onderaan overal een beetje te trekken, maar ik heb het echt niet heel scheef genaaid? Ik heb Juf ernaar laten kijken en zij kon ook niet direct de vinger op de juiste plek leggen. Met een beetje trekken aan de stukjes ging de boel rechter hangen, maar er is altijd wel ergens een stukje dat lijkt te trekken als je een ander gladstrijkt.
Met de mouwen was ik dermate ontevreden dat ik de boel zowat geheel uit elkaar heb getornd en opnieuw in elkaar heb gezet. Ik vond ze onderaan namelijk veel te wijd en dat uitlopende deeltje was ook veel te wijd, dus dat heb ik allemaal zitten innemen. En dus weer opnieuw moeten doorstikken. Vandaar dat ik al met al redelijk wat tijd heb besteed aan deze jas. Maar hij is in ieder geval op tijd af voor het evenement en ditmaal ga ik het dus ‘s avonds en ‘s nachts niet koud hebben!
Bestede tijd:zo’n 33 uur (exclusief patroontekenen, wat ik deels tijdens mijn les heb gedaan, en koord maken) Kosten: €25,40 (in totaal 3 meter stof voor €18,75, plus bolletjesband en houtje-touwtje-knopen. Garen en koord had ik nog liggen.)
De ochtend begon een beetje sip met donkere lucht, regen en onweer, in combinatie met het huis schoonmaken, wasjes draaien, boodschappen doen en _heel_ _veel_ eten en snacks alvast klaarmaken, maar daarna kon ik lekker gaan zitten en genieten van al het leuke bezoek! En tegen verwachting in hebben we ‘s middags zelfs buiten in de tuin kunnen zitten! (Waarna vervolgens héél snel al het meubilair en de drankjes onder het afdakje gezet moesten worden om het te redden van een nieuwe stortbui )
Vanaf 3 uur ‘s middags tot 1 uur ‘s nachts is er bezoek over de vloer geweest en iedereen kwam en ging heel geleidelijk, zodat er de hele dag door een fijne hoeveelheid mensen aanwezig was. Superleuk om allerlei verschillende connecties bij elkaar te zien: er waren familieleden, LARP-ers, muzikanten, buren, een oud-collega… (maar de balfolkers ontbraken want die zitten allemaal op Boombal. ) En de leeftijdscategorie liep van halverwege de 20 tot halverwege de 70! (Vanaf 7 jaar zelfs, als je mijn kleine nichtje meetelt ) Maar het minglede allemaal heel goed. Op dagen zoals deze realiseer ik me nog eens extra goed hoe gezegend ik ben met zoveel leuke vrienden en familie. <3
Het was dermate gezellig dat ik vergeten ben om foto’s te maken, dus jullie moeten het helaas zonder doen.
En dan komt nu de zware taak van het opeten van alle kliekjes… Want zoals ieder jaar heb ik bij het maken en bestellen van de boodschappen keurig de juiste hoeveelheid ingeschat voor de verwachte hoeveelheid bezoekers en mee-eters, waarna ik in de ochtend ben gaan panic shoppen in de supermarkt omdat ik zeker weten VEEL TE WEINIG ETEN had!!! Zucht. Oh, en voor de volgers van mijn Facebook-pagina: nee, ik heb geen extra springvorm gekregen, dus dat gaat volgend jaar óók opnieuw mis.
Het weer was gelukkig een stuk beter dan die laatste keer, hoewel het nu juist loeiwarm was. Maar er waren een hoop schaduwplekjes, waar we erg dankbaar voor waren, dus hebben we geen enkele keer in de brandende zon hoeven te staan spelen.
Vooraf was er wel wat onduidelijkheid over de tijdsperiode. Ik kon me herinneren dat het er bij het Mechteld ten Ham-evenement niet zo heel historisch correct aan toe ging (lees: veel theatergroepen, die niet noodzakelijk bezig zijn met zich verdiepen in de kledingstijl van weleer, plus een braderie die direct aansluitend naast het evenement plaatsvindt), dus heel veel maakte het niet uit, maar ik vind het toch belangrijk om zelf in ieder geval zo veel mogelijk mijn best te doen om in het plaatje te passen. Ik herinnerde me behoorlijk wat ‘middeleeuwse’ outfits, maar in de briefing stond dat het verhaal van de heksenverbranding van Mechteld, zich begin 1600 afspeelde. En da’s toch écht geen middeleeuwen meer! Dus wat moesten we aantrekken? Uiteindelijk besloten we toch maar op z’n 17e eeuws te gaan. Ter plekke aangekomen bleek het een vergaarbak van vanalles: middeleeuws, 17e eeuws, fantasy… En gebruikte de organisatie zelf regelmatig het woord ‘middeleeuws’. Er was dit jaar zelfs een klein middeleeuws kampement toegevoegd! Bij navraag aan de organisatie bleek dat ze er ‘een historisch evenement’ van wilden maken en dus ook vroegere periodes dan die van de heksenverbranding welkom waren. Ah. Weten we dat voor de volgende keer…
Vandaag was daardoor wel eindelijk de vuurdoop van mijn 17e eeuwse kostuum! Voor de start van het festivalseizoen had ik er hard aan genaaid, zodat ik niet meer iets zou hoeven te lenen als we weer geboekt zouden worden voor een evenement in die periode. Zul je uiteraard zien: de paar keer dat dat gebeurde, ging ik niet mee… Had ik bijna de boel voor niets genaaid! Maar nu kon ik het kostuum dus alsnog aan. Nou ja, zonder de losse mouwen of het jack, daar was het uiteraard veel te warm voor.
Gelukkig heeft alles zich heel goed gehouden! Ook het hoofdkapje is erg goed blijven zitten, dankzij de haarklemmetjes die ik er stiekem in heb genaaid (al heb ik er gedurende het grootste deel van de dag mijn rieten hoed overheen gedragen tegen de zon). Het oorijzer irriteert mijn oren wel een beetje, dus ik moet kijken of een beetje bijbuigen gaat helpen. Alleen blijft mijn korte haar aan de achterkant helaas er onderuit pieken, aangezien het echt te kort is om een knotje te maken – zelfs een staartje is een uitdaging. Nou ja, het zij zo.
Er waren ook weer een hoop bekende mede-artiesten, zoals muziekgroep Slag ende Stoot en het Straattheater van Plezier, met onder andere Martin en Jan-Willem – die laatste had ik gisteravond nog gezien, omdat hij in Nijmegen een terrasconcert gaf waar ik heen was gegaan. Tijdens een van onze pauzes kreeg ik van hem zelfs een romantische serenade (jawel, muzikanten maken soms ook muziek voor mede-muzikanten ) en aan het eind van het evenement hebben we met Slag ende Stoot de dag muzikaal afgesloten door middel van een gezamenlijk optreden. Superleuk om te doen!
Maar mijn oren piepen nu wel een beetje… bandgenootje Alexandra heeft een gaita (een Spaanse doedelzak) en die is behoorlijk hard. En ook trommels kunnen behoorlijk hard. En aan het eind van de dag, toen we samenspeelden met de andere groep, trokken de anderen allemaal hun C-doedelzakken tevoorschijn, omdat Cora geen G-doedelzak heeft, en die krengen zijn niet alleen hard maar ook nog eens hoog en scherp! Aangezien ik aan het begin van de middag al wenste dat ik oordopjes mee had genomen, ga ik dat vanaf nu misschien maar structureel doen, want ook al spelen we buiten, als je tussen andere muzikanten in staat gaat het nog steeds hard, zeker wanneer je in een stadscentrum speelt in plaats van op een weiland! Gelukkig biedt ook mijn 17e eeuwse outfit de mogelijkheid om ze in te doen zonder dat het bezoekers opvalt.
Ben trouwens wel een beetje trots op mezelf: ik heb namelijk geen C-doedelzak, dus toen we met z’n allen samen moesten spelen was ik de enige die op een G-doedelzak speelde en moest ik alle liedjes ter plekke transponeren. (Voor de niet zo muzikaal onderlegden onder ons: op een C-doedelzak kun je een liedje op precies dezelfde manier spelen als dat je het op een G-doedelzak speelt, en dan klinkt die gewoon een stukje hoger. Maar als ik op mijn G-doedelzak datzelfde liedje een paar noten hoger wil spelen, zodat ik hetzelfde speel als de rest, moet ik andere vingers gebruiken.) Maar het lukte me heel goed! Zelfs al speelden ze één van de nummers ineens dubbel zo snel als wij ‘m met ons groepje speelden…
Nog een verrassend moment: toen we op een gegeven moment op het binnenplein van huis Bergh wilden spelen, was daar al een draailierspeler bezig. Dus ik ging even naar hem toe om af te stemmen wie wanneer ging spelen, zodat we elkaar niet in de weg zouden zitten. “Nou”, grapte hij: “jullie mogen nu spelen, maar alleen omdat jij een doedelzak hebt en die instrumenten vriendjes zijn met draailieren!” En vervolgens: “Zeg, kun jij toevallig ook dit spelen?” waarna hij (een poging tot) ‘Thunderstruck’ op zijn draailier begon te spelen. “Dat is van ACDC”, voegde hij toe. Hmm, can I…??
Het was dus wederom een geslaagde, muzikale dag! Hopelijk worden we volgend jaar weer uitgenodigd.
Na 3 heerlijke weken is morgen dan echt mijn zomervakantie voorbij. Sip.
Dus nu moet ik me mentaal gaan voorbereiden op de shitload aan mail en taken die vast en zeker op me liggen te wachten (of nog erger: die mijn collega’s hebben geprobeerd zelf over te nemen zodat ik, net als na mijn vorige vakantie, eerst puin kan ruimen) en, nog veel erger, de vraag van mijn collega’s die ongetwijfeld de hele dag door herhaald gaat worden: “En, ben je nog weg geweest?”
Euh nee, waarom draait iedereen zijn zomervakantie toch altijd om op vakantie gaan? Gelukkig kan ik zeggen dat ik naar Castlefest (nou ja, naar “een festival”) ben geweest, om ze tevreden te stellen.
Maar mijn vakantie draait om leuke dingen doen. In praktijk komt dat doorgaans neer op creatieve dingen doen. Zodra ik eindelijk tijd heb, ga ik aan de slag met de projectjes die ik al in mijn hoofd had. En als ik iets meer mentale ruimte krijg dan gemiddeld, creëert mijn hoofd nog véél meer nieuwe ideeën!
Die mentale ruimte moet ik wel bewust maken, want mijn eerste neiging is om mijn complete to-do-list in mijn vakantie te gaan afwerken. Waardoor ik dan aan het eind altijd sip bedenk dat ik weliswaar heel nuttig en productief ben geweest, maar er niet noodzakelijk van heb genoten. Dus deze vakantie heb ik bewust met mezelf afgesproken dat ik maar een paar nuttige klusjes mocht doen. En dat ik níét ging werken aan dingen waar ik buiten de vakanties ook al veel tijd in stop en waar altijd wel iets voor te doen blijft, zoals repeteren voor mijn bandjes of huiswerk maken voor mijn coupeuse-opleiding. En dat ik juist wel ruimte moest maken voor ook niet-productieve maar leuke dingen, zoals lezen, gamen en sociale afspraken.
En ondanks dat het drie behoorlijk regenachtige weken waren en genieten van zon en buiten dus niet echt mogelijk was, is het gelukt!
Deze zomervakantie las ik daadwerkelijk een boek uit. Ik speelde deel 1 van Monkey Island weer uit. Ik ging uit eten met Marcel, lunchte met Alice en maakte zelf pizza’s met Judith. En natuurlijk was er Castlefest. <3
Naast het schilderen van mijn tuinoverkapping en het doen van de laatste keukenverbouwingsklusjes, kwam ik eindelijk toe aan het naaien van mijn eigen items in plaats van iets voor mijn opleiding, zoals een complete Castlefest outfit en ging ik ook verder aan een jas voor mijn Charm-personage. Ik verbeterde mijn garenklosjes-vliegengordijn, en ik bedacht en maakte leuke cadeautjes voor een bruiloft en een verjaardag.
En ik maakte muziek, die niet noodzakelijk voor mijn bands was! Liedjes voorbereiden om te zingen met Richard, gewoon wat spelen en oefenen op mijn blokfluiten (inmiddels meerdere, ja…) en wat liedjes instuderen op de doedelzak gewoon omdat ik ze leuk vind en wil kunnen.
En hoewel ik flink wat heb gedaan, is mijn to-do-lijst net zo vol gebleven als die was, omdat ik ook weer heel veel nieuwe leuke projectjes heb bedacht. Alleen ga ik nu niet meer zo veel tijd hebben om die uit te werken, want straks beginnen de coupeuse-opleiding, de zanglessen en de bandrepetities weer. Ook leuk (nou ja, behalve die opleiding), maar door al het huiswerk dat dat structureel met zich meebrengt, blijft er eigenlijk veel te weinig ruimte over voor nieuwe dingen.
Eigenlijk zou ik heel graag nog een dag minder gaan werken – 3 in plaats van 4 dus. Ik heb mijn werk namelijk geen seconde gemist de afgelopen drie weken. En ik ben ook echt mentaal afgeschakeld van al het gedoe rondom het websiteproject, alle Heul Belangrijke Dingen die nog moeten gebeuren en alle trainingen die ik nog aan meer of minder gemotiveerde collega’s moet geven, dus wat dat betreft was mijn vakantie ook succesvol.
Als ik kijk hoeveel hobbies en vaardigheden ik heb die mij geld (kunnen) opleveren (website, optreden met de bands, muziekles geven, dansles geven, kleding naaien, boek schrijven), zou ik dan niet een dag per week daaraan kunnen besteden in plaats van voor een baas werken in de online marketing, vraag ik me regelmatig af? Maar ik weet ook dat ik daar niet noodzakelijk gelukkig van word. Ten eerste omdat ik houd van zekerheid (o.a. wat betreft voldoende inkomen) en ten tweede: alles wat ‘moet’ omdat je een verplichting richting iemand anders bent aangegaan, doodt uiteindelijk de creativiteit. Ik word toch vooral het gelukkigst van dingen voor mezelf doen en steeds iets nieuws bedenken of maken, in plaats van dingen te herhalen.
Dus zet ik morgen toch maar weer die wekker en open ik toch maar weer mijn werk-mailbox. Zucht. Wanneer beginnen de herfst- en kerstvakantie?
Voor het eerst sinds 2019 was ik er weer een heel weekend (lees: 4 dagen, want het begint al op donderdag). In 2020 en 2021 ging het niet door vanwege corona en in 2022 was ik er maar één dagje, omdat het koetshuis toen niet beschikbaar was gesteld door de Keukenhof, waardoor de instrumentproeverij waar ik zou vrijwilligen niet doorging, en alle camping- en parkeertickets al uitverkocht waren toen ik dat vernam. Dit jaar ging alles gelukkig wel weer door en mocht ik wederom als vrijwilliger mee met Stichting Draailier en Doedelzak, om bezoekers te begeleiden bij het uitproberen van de doedelzak, in de hoop nieuwe zieltjes voor dit fantastische instrument te winnen.
Vorige week zag ik er wel een beetje tegenop om te gaan, gezien de weersvoorspelling. Want vier dagen door regen en modder baggeren en ‘s nachts alleen een tent boven je hoofd waarin niks droogt, is geen pretje. Het is dat ik het vooruitzicht had dat ik overdag tijdens de instrumentproeverij kon schuilen in het gebouw waar dat zou plaatsvinden.
Verder is er altijd veel onduidelijkheid rondom het opbouwen en het vervoer van je spullen, aangezien de orga niet helemaal lijkt te weten wat ze met ons aan moeten. Wij zijn vrijwilligers, maar geen crewleden. We hebben een enorme berg instrumenten bij ons, maar zijn geen artiesten. En we verkopen niets, dus we zijn ook geen horeca of standhouders. We worden desondanks ingedeeld in de categorie ‘standhouders’, maar de bijbehorende briefing vooraf is voor ons maar deels relevant / van toepassing, en voor een ander deel ontbreekt er informatie die voor ons nuttig is. Het is dan ook ieder jaar weer de vraag waar we aan onze toegangsbandjes komen, of we met onze auto het terrein op kunnen om spullen af te gooien, welke route we dan moeten nemen, of dat wel een handige is, waar we de spullen tijdelijk kunnen onderbrengen, en waar we vervolgens moeten parkeren. En ik ben niet zo goed in onzekerheid, zeker niet aangezien ik dus een sh*tload aan spullen bij me heb, inclusief waardevol instrument, en ik liever niet onnodig die boel handmatig van een parkeerplaats 2x het complete terrein over zeul – laat staan in de regen.
Maar… het is me 100% meegevallen!!
Ten eerste doordat ik inmiddels een behoorlijk ervaren festivalbezoeker en kampeerder ben, in combinatie met mijn pack rat neiging. Daardoor was ik goed voorbereid: ik wist wat ik allemaal moest meenemen en beschik inmiddels ook over goede uitrusting. Zoals een bolderkar voor het vervoeren van al mijn meuk over lange afstanden, een goede regenjas, stevige en waterdichte wandelschoenen, etc. Ik denk er van tevoren aan mijn kleding en hoeden in te sprayen met water- en vuilwerende spray en weet dat veel setjes kleding met laagjes niet alleen leuk zijn omdat je dan iedere dag een andere outfit aan kunt, maar je ook echt niet de volgende dag in dezelfde kleffe, natte kleding wil moeten stappen, en het door de laagjes makkelijk is om het niet te koud of te warm te hebben bij wisselende omstandigheden (dansen = heet, regen = tenminste 3 graden koeler). Ik weet ook dat je te allen tijde moet voorkomen dat je natte voeten krijgt, want dan voel je je niet alleen miserabel, maar krijg je ook blaren. Bovendien weet ik inmiddels dat je áltijd zelf wc-papier bij je moet hebben, want je kunt er niet op rekenen dat er iets aanwezig is in de toiletwagens en dixies. Picknickdekens zijn handig om een droge plek te creëren om op neer te kunnen ploffen, en plastic zakken zijn nodig om natte objecten in je tas te stoppen zonder de rest ook nat te maken. Daardoor ben ik perfect door het weekend heen gekomen, en waar ik van anderen hoorde dat ze tot op hun onderbroek nat zijn geworden, had ik op zijn hoogst een natte rand aan mijn rok.
Het enige wat ik nog niet had, waren regenlaarzen. In de ochtend van de dag dat ik in de auto naar Castlefest stapte, racete ik dus nog even naar het winkelcentrumpje in mijn wijk om laarzen te scoren. Wat nog best een uitdaging was. In de eerste winkel trof ik alleen maar lompe en kniehoge standaardlaarzen aan, of panterprint-modelletjes (‘want dat vinden vrouwen leuk’?), en daarna ging in andere winkels het gesprek met een medewerker structureel als volgt:
“Heeft u ook regenlaarzen…”
“Ja hoor, die vindt u daarachter!”
“…voor dames?”
“Oh, nee, we hebben alleen laarsjes voor kinderen.”
Gelukkig vond ik uiteindelijk bij Van Haren een geschikt paar: neutraal zwart, enigszins modieus dankzij het gespje en hoog genoeg om water en modder tegen te houden maar laag genoeg om niet oncomfortabel tegen mijn benen te zitten. Ze waren wat aan de ruime kant, maar met dikke wandelsokken en een inlegzooltje zaten ze dermate prima dat ik er twee dagen full-time op heb kunnen lopen – én op heb kunnen dansen! Dus ik ben er ontzettend blij mee, want ook al had ik mijn waterdichte wandelschoenen kunnen dragen, ik had het zonde gevonden als die enorm onder de modder waren komen te zitten en ik denk ook dat ze niet hoog genoeg zouden zijn geweest gezien hoe hoog het water opspetterde tijdens het lopen.
Want hoewel de donderdag en de vrijdag te doen waren, hadden de modder en het waterniveau bij de backstage op zaterdag en zondag dramatische vormen aangenomen.
Dit was donderdagavond. Kun je nagaan hoe het er drie dagen later uitzag…
Zó veel respect voor alle organisatoren en vrijwilligers… Wat een werk moeten die hebben gehad. Zo’n festival op poten zetten is sowieso al geen kleine klus, maar als je dan ook nog eens moet improviseren omdat alles zeiknat is, het overal lekt, de waterdruk steeds wegvalt op toiletten en in douches, en er in het hele land om de een of andere reden (…) geen loopplaten meer bij te huren zijn, en je alle klusjes moet doen terwijl je met je poten in de modder en je kop in de regen staat, dan is het echt niet meer leuk. Desondanks zag ik iedereen continu zijn stinkende best doen en bleef men vriendelijk en vrolijk, of het nou bij de bandjescontrole was of bij het verkeersregelen op de parkeerplaats. Helden zijn het! <3
De flinke dosis Castlefest-humor was op meerdere plekken te zien (eerste twee foto’s resp. door Anke en een onbekend iemand)
De tweede reden dat het voor mij meeviel, was omdat ik echt heel veel mazzel heb gehad. En hulp. Dit jaar hadden we in recordtempo onze envelop met bandjes en parkeerkaarten in handen, ik kon met de auto het terrein op en mijn spullen dumpen op een droog moment en op een plek die perfect lag tussen zowel het koetshuis als de vrijwilligerscamping, en toen ik de parkeerplaats op reed opende de parkeerplaatsbeheerder om mij nog steeds onduidelijke reden, een tot dan toe met een hek afgezette plek voor me die direct aan het begin van de toegangsweg lag, zodat ik niet helemaal aan de andere kant van het veld hoefde te gaan staan.
De liefdevolle Castlefest-gemeenschap openbaarde zich al snel toen ik mijn tent wilde opzetten. Er kwam iemand achter me aangerend met een item dat onderweg van mijn bolderkar was gevallen en toen ik mijn tent begon uit te pakken, verschenen er per direct drie mensen die aanboden me te helpen bij het opzetten! <3
Het opruimen ging net zo voorspoedig – ik heb dankzij ons teamwork nog nooit zo snel en zonder zware inspanning alle meuk terug bij mijn auto gekregen en hoewel het zondagochtend echt heel veel regende, was het precies op het moment dat ik mijn tent wilde inpakken, droog!
Ik heb bovendien daadwerkelijk kunnen douchen op zaterdagochtend: de douche werd nét toen ik arriveerde schoongespoten door vrijwilligers, er was waterdruk, het was een fatsoenlijke straal én het water was warm. Wat wil je nog meer?
Ook viel het weer erg mee ten opzichte van de voorspellingen. Ja, het vrijwilligersterrein was bij het opbouwen al zeiknat geregend, maar het bezoekersgedeelte bleef voor het grootste deel prima begaanbaar, zelfs nadat het in de nacht van zaterdag op zondag non-stop had geregend (alleen het middeleeuwse terrein moest helaas op zondag dicht wegens te zware regenval). En er waren buien, maar op de meeste momenten dat ik naar een band luisterde, danste of ergens naar onderweg was, was het droog. Op vrijdag was het zelfs zonnig en behoorlijk warm! Ik ben zelfs een beetje verbrand, omdat ik uit pessimisme geen zonnebrandcrème had ingepakt (het enige item dat ik níét bij me had).
Sowieso was de temperatuur best lekker – ook op de momenten dat het regende, koelde het niet dermate af dat het onaangenaam werd.
Het scheelde natuurlijk ook dat ik warm en droog in het koetshuis was tijdens de instrumentenproeverij. Maar ook daar hadden we geluk, want om de draailier- en trekzakspelers niet te veel te hinderen, gaan we met de doeldelzakken doorgaans naar buiten en dat kan niet als het regent. Ik heb slechts 3x mijn klasje mee moeten nemen naar het veel te krappe halletje in plaats van het pleintje achterom.
De vorige keer hielp ik alleen mee op de zaterdag, omdat er toen voor die dag te weinig mensen waren, maar nu was ik er iedere dag bij. Niet full-time, want ik wilde ook nog een beetje zelf kunnen genieten van het festival. Gelukkig was er genoeg hulp zodat dat kon. Want op vrijdag waren er de hele dag balfolkbands op de podia gepland, dus daar wilde ik heel graag veel zijn. En op zondagmiddag waren er ook diverse bands waar ik naar wilde gaan luisteren. Ter compensatie heb ik op zaterdag zo goed als niks voor mezelf gedaan – en dat was wel nodig, want zaterdag is altijd de drukste dag van het festival, dus zodra het ene klasje klaar was, stonden de volgende alweer te trappelen om onze instrumenten uit te proberen! Aan het eind van de dag was ik bek-af en had ik tetterende oren van al het kabaal om me heen…
Al met al heb ik dus wel veel minder dingen kunnen doen dan andere jaren, terwijl vier dagen eigenlijk altijd al als te weinig voelde. Ik had een strak schema om van koetshuis naar podium en weer terug naar het koetshuis te rennen. De hoeveelheid bekenden die ik heb gespot, valt dus ook erg tegen, tenzij het balfolkies waren die op dezelfde plekken kwamen dansen, of mensen die me even bewust kwamen opzoeken in het koetshuis.
Met het vrijwilligersteam van Stichting Draailier & Doedelzak hebben we het natuurlijk ook onderling gezellig gemaakt, zowel tijdens de instrumentenproeverij als ‘s avonds in de backstage area. Er was een boodschappentas vol met drank en snoep. Op twee momenten hebben we met z’n allen een sessie gespeeld, ter demonstratie. En er waren meermaals per dag optredens van bands met draailier- en/of doedelzakspelers, die sowieso op het festival aanwezig waren voor een officieel optreden en we bereid hadden gevonden om een akoestisch optreden bij ons in het gebouw te komen geven.
Het was fijn om te merken dat de meeste bezoekers die langskwamen echt oprecht geïnteresseerd waren in de instrumenten. Ik had maar één heel irritante dronken kerel, die zich overal mee kwam bemoeien en stomme vragen stelde, en één groepje licht aangeschoten gozers die vooral lollig op de foto/video wilden met het instrument. Ik denk dat we een hoop nieuwe mensen hebben weten te werven voor de aankomende workshopdagen en lessenreeks!
Ook dit jaar was het niveauverschil opvallend. Je pikt doorgaans de fluit- of andere instrumentspelers er wel gelijk uit, maar ook mensen die nog totaal geen instrumentervaring hadden bleken soms opvallend snel de doedelzaktechniek op te pikken. Eén man speelde na een kwartier al een melodietje met rustig bijblazen zonder druk te verliezen. Van de andere kant waren er ook diverse mensen die er alleen gekraak en gepiep uit kregen en na nog geen tien minuten buiten adem en volledig verkrampt afhaakten. Maar ook die leken een leuke ervaring gehad te hebben, want bijna iedereen reageerde ondanks alles erg positief!
Ons instrumentenproeverij-team van Stichting Draailier & Doedelzak!
Ik heb dus lang niet alles kunnen doen en zien wat ik wilde, maar zelfs als ik niet was gaan vrijwilligen was dat gegarandeerd het geval geweest. Als je het ene doet, betekent dat dat je iets anders niet kunt doen – onder andere omdat er meerdere podia zijn en gave bands dus tegelijkertijd gepland kunnen zijn. Ik heb dan ook geen spulletjes geshopt, maar de bands die ik écht wilde zien, of op wiens muziek ik écht wilde dansen, heb ik mee kunnen pikken.
En wat heb ik weer heerlijk gedanst… <3 Er waren een hoop fijne danspartners met wie ik fantastische dansjes heb mogen doen op inspirerende muziek! Naast diverse bekende Nederlandse balfolkies trof ik ook eindelijk Vincent weer – iemand uit Parijs die ik ooit op Castlefest heb ontmoet en ook alleen op dat festival zie, die ik de afgelopen jaren wegens corona niet meer had kunnen ontmoeten. Dan zijn de dansjes natuurlijk extra bijzonder. Dansen op 10 centimeter hoog gras in regenlaarzen en in (te) lange rok bleek wel een uitdaging, maar het is me gelukt!
Dansen met Dennis. (foto door Sven van Efferen)
En wat doen balfolkies op Castlefest (nou ja, overal)? Knuffelhoopjes maken!!
Foto door Linda
Dat is echt wel een heel fijn element van het festival: al die mooie connecties met mensen. Ook met onbekenden: de drempel om contact te leggen is laag en zelfs als je iemand helemaal niet spreekt is het fijn om gewoon rond te kijken, want er lopen zó veel mooie mensen rond! <3
Na vier veel te snel omgegane dagen met veel te weinig slaap, kwam ik zondagavond laat weer thuis en werd ik besprongen door Sammy, die ook vandaag niet meer van mijn zijde wilde wijken. Ook heel fijn om weer thuis te zijn dus. ^_^ Maar toch mis ik een hoop mensen nu al, want Castlefest zorgt altijd voor een enorm fijn gemeenschapsgevoel. Het is namelijk thuiskomen bij gelijkgestemde mensen.
De afgelopen jaren loop ik er steeds tegenaan dat ik (vind dat ik) niks leuks heb om aan te trekken naar Castlefest. Ik maakte en update-te al eerder een jurk, maar eigenlijk vind ik hem niet zo leuk omdat de rok niet wijd genoeg is, de stof van de jurk nogal slonzig oogt en hij bovendien de pasvorm van 11 kilo geleden heeft (al heb ik hem inmiddels wel wat ingenomen bij de schouders). Bovendien wil ik ook niet altijd hetzelfde dragen. Tijd voor iets nieuws dus.
Ik had nog 5 meter rood (fuchsia?) linnen in de kast liggen, eigenlijk gekocht om te dienen als voering voor mijn 17e eeuwse kirtle. Maar toen besloot ik dat de rok toch niet gevoerd hoefde te worden en vergat ik bij het voeren van het lijfje domweg dat ik dit spul ervoor had gekocht (en gebruikte ik standaard wit linnen daarvoor). Dus deze lap kon ik best voor een nieuwe Castlefest-outfit gebruiken. Hm, wat zou ik daar eens uit kunnen maken?
De combinatie jurk-rok-vestje blijft ideaal voor een evenement in de zomer, want dan kun je afhankelijk van de temperatuur, laagjes aan en uit doen. En het concept van een scheve zoom blijf ik ook gewoon mooi vinden. Dus maakte ik bijna hetzelfde als wat ik al in het groen had gemaakt – maar dan helemaal anders.
Ten eerste is mijn andere outfit van stretch-stof, terwijl linnen nauwelijks rekt. Oftewel: ik moest de vaardigheden die ik op mijn coupeuse-opleiding heb opgedaan, inzetten om zelf een goed passend patroon te tekenen! Fingers crossed of dat ging lukken, maar ik moet sowieso oefenen voor mijn opleiding, dus idealiter combineer ik dat met het maken van dingen die ik daadwerkelijk nodig heb.
Verder oogt het felle rood heel anders dan het meer natuurlijke groen, dus dat geeft de outfit gelijk een andere vibe dan de vorige outfit.
En omdat ik geen tijd ging hebben om zelf er decoraties op te borduren, bestelde ik een paar kant-en-klare strijkapplicaties (die ik vervolgens wel helemaal heb opgeknipt en opnieuw vorm heb gegeven op de outfit).
Dit is het geworden:
Bestede tijd: 27,5 uur (ik word steeds sneller!) Kosten: €76 (€42 voor de stof, €34 voor de rits, biasband en applicaties)
Ik ben erg happy dat ik hem op tijd af heb gekregen voor Castlefest! Ik had maar anderhalve week, waarin ik niet alleen de boel in elkaar moest naaien maar dus ook het hele patroon zelf moest bedenken en tekenen. En het zijn natuurlijk feitelijk dríé kledingstukken: een rok, een jurk en een bolero (en eigenlijk twee bolero’s, want ik heb hem gevoerd voor extra warmte).
Ik ben ook heel happy dat alles heel goed past! Alleen de jurk moest ik nog wat innemen bij de naden op de rug. Van de bolero had ik helemaal niet verwacht dat die in één keer ging passen, want ik had voor mijn opleiding wel al een aantal keer een proefjurk van paskatoen voor mezelf gemaakt, maar die hoefde geen mouwen te hebben. Dit is de eerste keer dat ik voor mezelf mouwen heb getekend. En ik heb daadwerkelijk bewegingsruimte in het ding! Hij past beter dan de gemiddelde blouse uit de winkel!
Desondanks is er bij het tekenen van het patroon wel wat mis gegaan. Want ik weet inmiddels hoe ik aan de hand van iemand’s persoonlijke maten een strak passend model kan maken, maar als het níet strak moet zijn, zoals de onderkant van een jurk of rok, is het een uitdaging om in te schatten hoeveel centimeters je de patroondelen daar breder moet maken om de boel te laten ogen en vallen zoals je wil. Ik had de panden van de jurk initieel te smal gemaakt. En ik had te weinig stof om ze opnieuw te knippen. Snik. Dus heb ik er maar op z’n middeleeuws driehoeken tussen gestikt. Op zich oogt het helemaal niet raar, alleen valt de jurk volgens mij nu wel iets minder mooi dan wanneer ik die stukken direct aan de andere patroondelen had geknipt.
En omdat de rok een halve cirkelrok is en dus schuin van draad is geknipt op middenvoor, en ik maar 3 dagen had om hem te laten uithangen, kan het zijn dat ik straks de zoom opnieuw moet doen omdat hij verder is gaan uithangen. Maar dat kan na Castlefest wel.
Oh en er zit een knalrode blinde rits in de rok, omdat de webshop waar ik een rits in de juiste kleur had besteld, mijn order annuleerde omdat ze, oeps, toch niet op voorraad waren, en de volgende webshop ‘tussen 1 en 3 dagen’ zou leveren, wat uiteraard 3 dagen bleek, waardoor de rits pas morgen arriveert. Ik heb dus maar een te lange, niet kleurende rits uit mijn voorraad ingekort en erin gezet. Maar die zie je toch niet zitten.
Dus anyway; hij is af en hij is leuk! Hij is misschien zelfs iets té fancy geworden… volgens mij kan ik dit ook aan naar een bruiloft
Ik vraag me wel af in hoeverre ik überhaupt leuke kleding aan kan trekken komend weekend, gezien de voorspelde regen, onweer, wind, en meer regen. Misschien moet ik toch maar vooral voor ‘praktisch en droog’ gaan en een broek, hoodie en waterdichte wandelschoenen aantrekken… Mijn dure suede Memery-schoenen die hier perfect onder passen, ga ik er in ieder geval niet onder dragen. Bij nader inzien had ik beter een regencape kunnen naaien.
) en googlede ik naar kindervriendelijke bakreceptjes. Ik vond onder andere recepten voor vrolijke M&M-koekjes en… drollenkoekjes. Nou, als dat geen hit wordt, weet ik het ook niet meer! 
Gelukkig ben ik iemand die gestructureerd werkt en keurig haar patroondelen labelt, anders was het meer een puzzel dan een naaiproject geworden…
).
)
