Etentje in Arnhem

Het was gisteravond weer tijd voor een gezellig etentje met oud-collega’s. Bij wijze van tegemoetkoming waren René en Jorrit bereid om eens naar Arnhem in plaats van Utrecht te reizen.

We hadden een restaurantje in de buurt van het station, dus normaal gesproken zou ik de trein hebben gepakt, maar het kwam net niet lekker uit. Toch maar met de auto dus, en parkeren in de garage direct onder het station.

Mijn hemel, wat een menshatende ontwerpers hebben dat ding bedacht zeg! Ik was er al een paar keer eerder geweest, maar meestal vond ik direct na de ingang ergens een parkeerplekje. Nu moest ik verder doorrijden en toen snapte ik er niets meer van. Blijkbaar ben ik op een gegeven moment, toen ik op een kruising rechtdoor(!) reed, tegen de rijrichting in gaan rijden. Daar kwam ik pas achter toen ik de (smalle) bocht wilde nemen naar de volgende sectie en daar zo’n rond rood bord met witte streep boven hing. Keren en terugrijden was echter geen optie – achter me reden 3 andere automobilisten die blijkbaar net zo clueless waren als ik en nu stonden te wachten totdat ik verder zou rijden, dus moest ik toch maar door de bocht en hopen dat er niet net een tegenligger zou komen…

Na 2x op dezelfde plek uitgekomen te zijn, vond ik éindelijk de rijrichting die me een niveau lager leidde, waar wél nog parkeerplekken waren. Toen moest ik ‘alleen’ nog even de garage uit lopen.

Eenmaal van verdieping -4 op 0 gearriveerd, liep ik door de deur richting bushalte. Ik liep het halletje door en wilde de laatste deur openen. Die bleek geen klink te hebben. Huh? Hoe kom ik hier nu uit?

Uiteindelijk maar teruggelopen. Blijkt op die éénnalaatste deur een miezerig briefje te hebben gehangen dat deze ingang gesloten is, en dat je nu via verdieping -1 eruit moet. Zucht.

Gelukkig was het etentje wel erg gezellig (en vernam ik dat ik niet de enige was die problemen had gehad met deze garage). Zowel voor het hoofdgerecht als toetje hadden we een ‘mix & match’ van verschillende gerechtjes, dus we konden lekker overal van proeven en smikkelen.

En natuurlijk mocht de traditionele slechte selfie niet ontbreken! Hij is fantastisch slecht gelukt, vinden jullie niet? :-) (Al wist Joost een nóg slechtere foto te maken van Jorrit en René, maar die telt niet omdat het geen selfie is. ;-) )

Vest cadeau

Toen ik gisteren de overbuurvrouw vroeg om me te helpen mijn versgeschilderde deuren naar zolder te sjouwen, vertelde ze dat ze misschien een leuk kledingstuk voor me had. Huh?

Nou, ze had eens bij een kraampje op zo’n fantasy festival een heel leuk paars vest met allemaal strookjes en een lange puntcapuchon gekocht. Ze was er helemaal weg van. Maar van haar man mag ze hem niet dragen(!). Dus nu lag hij maar in de kast. Een tijdje geleden had ze mij met een vergelijkbare jas gezien. Dus misschien wilde ik hem wel hebben?

Dus ik mee naar haar huis. En jawel, het was inderdaad hetzelfde soort kledingstuk als ik al had, maar dan in het paars en in de vorm van een dun vest in plaats van een trui-achtige jas! En hij paste me ook nog eens helemaal prima!

Wat ze er voor hebben wilde, vroeg ik? “Niets, het is een cadeautje van de buurvrouw!” Aww… dankjewel, lieve buuv! <3

Van rood naar zwart-wit

Toen ik mijn nieuwe huis bewoonbaar maakte, moesten zo goed als álle muren, raamkozijnen, deurposten en deuren geschilderd worden. Alles was roze, knalblauw of andere hoofdpijnkleuren. Omdat het niet lukte om alles te doen voor de verhuizing, heb ik maanden daarna nog in de avonduren geschilderd om de boel toonbaar te krijgen.

Op een gegeven moment was ik wel klaar met al dat geschilder. En besloot ik dat de overloop op zolder niet per sé hoefde. Die deuren waren namelijk grijzig. En het donkerrood dat op de deurposten, plinten en het traphekje zat, was weliswaar niet helemaal mijn smaak, maar in ieder geval niet zo spuuglelijk als alle andere kleuren in het huis. Dus bleef het zo.

Maar ja. Iedere keer als ik de was deed, zag ik al dat rood. Toch niet helemaal optimaal.

Toen het op een gegeven moment maar niet wilde vlotten met de isolatie die ik wil de laten aanbrengen en ik letterlijk tegen een muur aanliep, raakte ik dermate gefrustreerd van het gebrek aan voortgang in mijn huis, dat ik besloot de boel alsnog te gaan schilderen. Dan was er tenminste iéts van progressie te zien!

Aldus geschiedde. Ik zeulde de deuren naar de garage, haalde het schuurpapier en kwasten meermaals over de deurposten, plinten en het traphekje en besteedde vervolgens enkele weekenden aan het witten van de drie deuren (twee kanten per deur, tweemaal per kant, zucht…).

Het naar beneden zeulen van de deuren had ik in mijn eentje gedaan, maar toen moest ik constateren dat dat toch niet helemaal optimaal was. Ten eerste zijn deuren die voor meer dan de helft uit glas bestaan, stiekem best zwaar. Ten tweede is het onmogelijk om zo’n lomp geval in je eentje twee draaiende trappen naar beneden te tillen, zonder continu tegen de muren en trap aan te stoten. Zonde van de verf. Dus zette ik mijn trots opzij en vroeg ik hulp bij het weer naar boven sjouwen van het spul. (Maar het terug in de scharnieren hangen van de deuren heb ik lekker wel in mijn eentje voor elkaar gekregen!)

En nu oogt het een stuk lichter op de overloop. Het is weliswaar wat saaier geworden zonder het rood, maar het frisse gevoel compenseert dat wat mij betreft ruimschoots.

Deuren – voor
Deuren – na
Plint en traphekje – voor

Plint en traphekje – na

Op de foto’s zie je vanwege het gelige licht helaas amper hoe de kleur van de deuren is veranderd – alleen aan de rechterdeur zie je een beetje dat hij van grijs naar gebroken wit is gegaan, maar de andere twee zagen er ook zo grijs uit.

Alleen jammer dat nu de focus op het lelijke, kapotgeschuurde behang is komen te liggen… Ik kan het wel fris wit schilderen in plaats van de gelige zweem die het nu heeft, maar dan zie je nog steeds alle schaafplekken erop. Maar ja, als ik het behang geheel verwijder en de boel laat stucen, moet ik eigenlijk ook gelijk op de andere verdiepingen hetzelfde doen.

Je blijft bezig, met een eigen huis…

K’s Choice – Love = Music tour

Als je iets voor de derde keer doet, is het traditie, toch? Nou, in dat geval zijn Kees en ik gisteravond traditioneel naar een K’s Choice concert geweest, met vooraf lekker uit eten. :-)

In 2015 en 2017 was K’s Choice ook al in Nijmegen en toen had ik Kees gevraagd om mee te gaan. Ditmaal had ik niet meegekregen dat ze weer zouden komen, maar gelukkig was Kees alerter en nodigde hij mij uit. :-)

Restaurant Sixty-Four (blijkbaar weer iets nieuws) bleek goed eten te serveren, dus ik kom er zeker nog eens terug. Het was dan ook lekker rustig, want er was maar één ander tafeltje bezet door gasten. Beetje sneu voor de bediening, maar relaxed voor ons. En er was zelfs nog tijd voor een toetje, voordat we richting de Stadsschouwburg moesten voor het concert. *burp*

De insteek van de ‘Love = Music’-tour is dat ze een akoestisch optreden geven met covers van nummers / artiesten die hen vroeger hebben geïnspireerd, wat nummers die ze in een Belgisch muziekprogramma hebben gespeeld, plus enkele nummers uit hun eigen repertoire. Er kwam dan ook vanalles langs: van Brian Adams tot Abba. Superbijzonder hoe ze Within Temptation’s “Stand my ground” helemaal hadden weten te ver-K’sChoicen! Het oorspronkelijk nummer was nog wel herkenbaar, maar het had hun eigen typische knusse sound, waar ik zo van houd. Er zaten ook diverse nummers tussen die ik niet kende, maar die ze wat mij direct rechtstreeks op hun nieuwe cd mogen zetten – kippenvel!!

En wat een ongelooflijke hoeveelheid gitaren hebben die mensen… Eentje in de hand, eentje op de standaard naast ze en een mannetje dat de hele avond in de weer is met hun gitaren van het podium af halen en vervangen door wéér een ander exemplaar…

De beat en het tamboerijngeluid die uit hun voetpedalen kwamen hadden ze wat mij betreft ook wat vaker mogen wisselen, want die gingen op een gegeven moment wel wat vervelen.

Eigenlijk was dit optreden, afgezien van het repertoire, behoorlijk vergelijkbaar met het vorige concert waar ik was geweest: met z’n drieën, akoestisch, een bijzondere toegift met Sarah en Gert die zonder microfoon op de rand van het podium een nummertje a capella kwamen zingen, en het gevoel dat het concert véél te kort was. Hoewel ze twee keer drie kwartier hebben gespeeld, voelde het als twee keer tien minuten. :-( Dat wordt dus in de gaten houden wanneer ze weer komen.

Middeleeuws banket in kasteel Radboud

Drie jaar geleden speelde ik met Tweedledum & Tweedledee tijdens het lustrumdiner van het Verbond van Christophorus. Gisteravond was ik weer bij hun diner, maar nu met De Soete Inval!

Het zou helaas het allerlaatste diner in Kasteel Radboud worden, omdat de samenwerking tussen de re-enactmentgroep en het kasteel stopt. Zonde, want het is een erg sfeervolle traditie. Maar het was een mooie afsluiting.

Er waren vier gangen en we zijn van 6 tot ongeveer half 1 bezig geweest, dus het was een flinke zit. Maar we waren gelukkig niet de enigen die verantwoordelijk waren voor het amusement. Naast onze muziekgroep waren er nog enkele mensen die zorgden voor het entertainment tussen de gangen (met authentieke middeleeuwse gerechten!) door. Zoals dans, akoestische zang, en zelfs een theaterstukje.

Drie doedelzakken en een trommel waren wel wat hard in die ruimte, want het galmde flink door. Maar toen we zangnummers deden, leken onze stemmen juist enorm dood te slaan. Heel raar.

Omdat Medemblik bijna 2 uur rijden is, bleven we na afloop, samen met een hoop andere gasten, slapen in het kasteel. Ik had verwacht dat de verwarming niet aan zou staan en het ‘s nachts heel koud zou worden, maar het was er juist behoorlijk heet. En omdat ik precies boven de ruimte lag waar anderen nog even doorfeestten en het geklets behoorlijk door de vloer heen galmde, heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan. (De spoken die er rond schijnen te waren heb ik desondanks niet gezien.)

Maar ach, ik heb lekker gespeeld, diverse oude bekenden weer eens gesproken en uiteraard heerlijk gegeten! Als muzikant kom je nog eens ergens. :-)

Knal-bal 2018-2019

Al tweemaal eerder startte ik het nieuwe jaar met fijne dansjes en ook dit jaar had ik een kaartje gereserveerd voor het Knal-bal!

Helaas was het een ietwat ingetogenere versie van de eerdere edities. De organisatie was wat laat en te beperkt geweest met de promotie, waardoor er maar weinig kaartjes waren gereserveerd. Dermate weinig dat het bal geannuleerd dreigde te moeten worden, omdat ze anders niet uit de kosten zouden komen…

Dat zou natuurlijk ontzettend jammer zijn geweest. Voor alle moeite die er voor niets in was gestoken, maar ook omdat het best lastig is om last-minute ook nog andere plannen te maken. Bovendien had ik al een B&B in Oosterhout gereserveerd, zodat ik ‘s nachts niet meer terug naar huis hoefde te rijden (al was het alleen maar vanwege de gekken op de weg – al op de heenweg werd ik keihard gesneden op de snelweg en reed iemand vol door rood toen ik een kruising op wilde rijden).

Als oplossing werd een van de drie bands geannuleerd en zou het feest wat later beginnen. Jammer, maar het ging in ieder geval door. Ik was wel een beetje ongerust: zou het wel leuk worden met zo weinig mensen? Het was ook nog eens erg onduidelijk wie er zou komen, dus ik wist niet of er veel goede en leuke danspartners tussen zouden zitten.

Maar het is helemaal goed gekomen! Ze hadden de zaal heel goed aangekleed: een deel van de enorme ruimte was afgeschermd, zodat het niet leeg aanvoelde. En er zijn uiteindelijk zo’n 50 man komen opdagen, waaronder een hoop bekenden, waarmee ik heerlijk heb gedanst. Dus yay, de avond was een succes!

Het feest hield ook iets eerder op dan gebruikelijk, dus na de traditionele nieuwjaarsgigue (een wisseldans precies om 12 uur ‘s nachts, waarbij je steeds van partner wisselt om iedereen gelukkig nieuwjaar te wensen), de champagne en het vuurwerk kijken, was het 1 uur voordat we het wisten en was het alweer tijd om af te breken.

Desondanks waren we pas rond half 3 in de B&B en ging het licht pas rond kwart over 3 uit. Daarna heb ik ook niet echt geslapen, want de deken was véél te warm en alle fijne dansjes spookten nog door mijn hoofd.

Ik had een tweepersoonskamer geboekt, die in theorie dus te delen was met iemand anders. Er stond wel een tweepersoonsbed in, dus geen twee losse bedden naast elkaar. En ik wist van tevoren dus niet precies wie er zouden komen. Om een open oproepje in de Facebookgroep te zetten, in de trant van: ‘wie wil er met oud&nieuw bij mij in bed komen liggen?’, leek me niet zo’n goed idee… Dus dan toch maar zelf de volledige kosten dragen.

Ik had Suzanne wel vooraf gevraagd of ze de kamer wilde delen, maar die zou haar dochter meenemen dus dat was een bed te weinig. Maar hun slaapplek ging op het laatste moment toch niet door. En ze bleken zelf een slaapmatje en slaapzak bij zich te hebben. En de eigenaresse van de B&B was erg flexibel. Dus heeft Suzanne alsnog het bed met mij gedeeld en heeft haar dochter op een matje op de vloer gelegen. Dat was dus erg gezellig en ‘s ochtends hebben we heerlijk genoten van het ontbijtbuffet!

Gelukkig heb ik inmiddels wel geleerd om niets te plannen op nieuwjaarsdag, en dat was maar goed ook want verder dan de bank en een dekentje ben ik niet gekomen. :-)

Pa’s verjaardag

Traditiegetrouw gaan we met pa’s verjaardag altijd naar de bioscoop, maar met kleine Josh is dat nog niet echt een optie. Dus werd het gezellig samen uitgebreid lunchen bij pa en ma thuis, daarna bijkletsen terwijl Josh haar middagdutje deed, en tot slot naar het Belgische Bokrijk.

In het openluchtmuseum van Bokrijk is aan het eind van het jaar namelijk een nostalgische kermis, staan er allemaal kraampjes met lekkers en worden de oude huisjes sfeervol verlicht.

Het was een beetje jammer van het slechte weer, want het heeft bijna continu geregend, en het was ook erg druk. Nadat we wat rond hadden gewandeld en een hotdog als avondeten naar binnen hadden gewerkt, togen we dus weer huiswaarts. Maar uiteraard niet voordat Josh minimaal 20x op de draaimolen was geweest. ;-)

De teldoek

Voor kerst wilde ik Josh weer een zelfgemaakt cadeautje geven.

Bij Rinske thuis had ik aan de muur een kleed zien hangen waar de kinderen met klittenband dingen op konden plakken. En ook een ding waar de kinderen kleine beestjes van vilt in konden schuiven – bij ieder vakje stond een cijfer en op die manier leerden ze tellen door het juiste aantal beestjes in de juiste vakjes te stoppen. Hmm… wat als ik die twee dingen nou eens integreerde? Want iets om te leren tellen is handig, maar daar zijn kinderen wel snel mee uitgespeeld. Als je dingen maar op één manier ergens in of op mag plakken, dan is de lol er snel vanaf. Dus wat als ik nou eens een kleed maakte om Josh te leren tellen, maar waar ze óók vrij mee kon spelen als ze daar even geen zin meer in had? Ja, goed idee!

Nou is ze pas 2 jaar en 4 maanden, maar ze loopt best wel voor met allerlei dingen op haar leeftijdsgenootjes, dus ze heeft al behoorlijk wat speelgoed voor driejarigen. Cijfertjes leren is vast niet veel te vroeg. En zo wel, dan kan ze er dus ook gewoon mee spelen totdat ze er wel aan toe is.

De uitdaging was om de juiste stof te vinden. Kleurrijk, want het moet kleine kinderen aanspreken. Bij elkaar passend, want het moet één geheel vormen. En er moet klittenband op blijven plakken. Vooral dat laatste is nog best een uitdaging. Eigenlijk bleek er maar één optie te zijn: vilt. Gelukkig had de stoffenwinkel dat in allerlei kleuren en diktes op voorraad. Helaas is er wel een minimale afnamehoeveelheid. Dus als je maar 20 x 20 centimeter nodig hebt, moet je toch minimaal 30 x 150 centimeter afnemen. Nou ja, hierbij heb ik wat op voorraad voor andere knutselprojecten zullen we maar zeggen… :-S

Dan was er nog de grote vraag: hoeveel klittenband is er nodig om een dubbele laag dik vilt te laten blijven hangen? Zou één zo’n miezerig rondje wel genoeg zijn? Maar het leek te werken, dus *fingers crossed* en de boel stikken!

Op een paar dingen na (het klittenband en de randen van het doek) heb ik alles met de hand gestikt en geborduurd. Lekker ontspannend om te doen voor de tv.

Ik had niet goed nagedacht over hoe ik de golven in de zee uit de verschillende stofjes moest knippen, dus de naden van die twee lagen sluiten niet helemaal netjes op elkaar aan. En de onderkant van het doek loopt echt onnoemelijk scheef!! :-O Dat heb ik helemaal niet gezien toen ik het doek plat op de vloer had gelegd om de achterkant er tegenaan te naaien; ik zag het pas toen hij klaar was en ik hem ophing. Blijkbaar rekt vilt toch meer dan ik dacht. :-(

Nu maar hopen dat Josh er veel speelplezier van heeft. Toen ze het had uitgepakt ging ze er in ieder geval gelijk mee aan de slag, dus dat is een goed teken!

Als tweede cadeautje had ik ook nog een sprookjesboek. Dat boek kocht ik al jaren geleden. Ik zag het liggen en vond het zo leuk dat ik het gewoon mee heb genomen met de gedachte dat het vast wel een keer van pas kwam als cadeau.

Ik dacht initieel dat dit boek ook nog te vroeg zou komen en dat het een beter cadeau voor volgend jaar zou zijn, maar toen vertelde mijn zusje dat ze allemaal Disney-sprookjesboekjes voor Josh had gekocht, omdat ze de sprookjes uit haar oude boek van Grimm te naar vond om te vertellen. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, maar om Josh nou alleen maar de Disney-versie van sprookjes te leren… dat kan tante Lenny niet goedkeuren! Vandaar dat dit boek toch al mooi van pas komt. Een lievere, modernere versie van de bekende sprookjes op dikke, stevige pagina’s die goed bestand zijn tegen friemelende kindervingertjes. Met een spiegeltje voorop en metalen beschermhoekjes aan de uiteinden. Dit is een sprookjesboek zoals een sprookjesboek hoort te zijn!

En heel misschien mag tante Lenny er nog wel een keer uit voorlezen. :-)

Sheep Wars: Traditie

Ook tweede kerstdag was weer heerlijk. Wat is het toch fijn om bij mijn familie te zijn. Lekker samen zijn, samen eten, cadeautjes aan elkaar geven en glimlachen om Josh’ schattigheid. <3

Maar dat is natuurlijk niet waarom jullie naar deze blogpost zijn gesurft. Jullie willen helemaal niet lezen over gezelligheid met Kerst, jullie zitten te wachten op een verslag van onze jaarlijkse schapenoorlog-traditie, of niet?? Geef het maar toe! ;-)

Want ja, ook dit jaar hebben we deze traditie weer voortgezet. Inmiddels is het twee tegen één, want Zwusje had zich aan ma’s zijde geschaard. Ma had zich per ongeluk tegen haar versproken over wat ze met de schapen ging doen en toen bleek dat Zwusje exact hetzelfde idee had en al een Playmobielpoppetje in dat thema had aangeschaft. Dus toen hebben ze hun krachten verenigd en…

…de kerststal vervangen door een shoarmatent!! :-O
Niks Josef, Maria en kindeke Jezus in een kribje. Niks schattige mekkerende schaapjes er omheen. Commercie had zijn intrede gedaan en de schaapjes waren verwerkt tot koopwaar! :-O

Arme schaapjes… dan is wat ik met ze doe toch echt niet zo erg?!

Gelukkig had ik in een last-minute ingeving mijn eigen kerststalschaapjes in mijn tas gegooid en meegenomen, want tsja, hier waren geen schapen meer over om in schunnige positie neer te zetten! Note to self: meer schaapjes kopen, want drie is niet genoeg om hier weerstand tegen te bieden.

Mijn tactiek dit jaar was om in te spelen op het gevoel. Al onze tradities verdwijnen, dus dan is het belangrijk om vast te houden wat je al jaren doet, toch? ;-)

En zo ging ik alsnog tevreden weer naar huis. :-)

Eerste kerstdag

Kerstmis wordt doorgaans gezien als een feestdag die je met familie doorbrengt, maar waarom niet met vrienden? Ook heel gezellig! Judith dacht er net zo over en ging in op mijn uitnodiging om eerste kerstdag bij mij thuis te komen eten.

Zij zou het voorgerecht regelen en ik het hoofdgerecht. Het toetje kwam makkelijk uit een bakje. Met z’n tweeën kun je niet enorm uitpakken met verschillende soorten vlees enzo, maar desondanks stond er heel wat lekkers op tafel! Vooraf aten we een bordje met verschillende groenten en champignons en als hoofdgerecht was er zalm met prei, plus aardappelbolletjes en salade. En ijs met chocolade als toetje. Omnom!

Tijdens het samen koken moest ik wel met de billen bloot en toegeven dat mijn kruiden op alfabetische volgorde staan. Maar ach, dat kan wel, onder vriendinnen. Er waren verder ook geen verplichtingen. Mijn mooie rode laarsjes werden twee seconden bewonderd, daarna gingen ze uit en trokken we beiden onze heerlijk zachte warme kerstsokken aan. ^_^

Sammy heeft zich keurig gedragen: hij claimde mijn stoel tijdens het koken van het hoofdgerecht, dus we hebben hem gezellig naast ons laten zitten. Hij heeft helemaal niets van tafel gejat!

Er waren nog wel wat oepsjes. Uiteraard koos mijn gootsteen uitgerekend eerste kerstdag uit om verstopt te raken. De plopper mocht niet baten en de zwanenhals zat zó vast (en scheef gemonteerd) dat ik bang was iets permanent te slopen als ik er te veel kracht op zette. Mjah, dat klusje dan toch maar bewaren voor de 27e, want voor je het weet zit je 2 dagen zonder water in de keuken…

Ook bleek de witte wijn die ik had gekocht, dessertwijn te zijn. OMG – ZOET!!! Echt niet te drinken.

En ik kwam er achter dat ik was vergeten om verse dille te kopen. Argh!! Ik had wel gedroogde dille, maar dat smaakt toch wel anders. Maar ja, de supermarkten zijn met kerst natuurlijk dicht, dus dat werd improviseren met een combinatie van verschillende gedroogde kruiden.

Net toen we aan het hoofdgerecht zaten, ging de bel. Ik grapte nog tegen Judith: “Da’s vast de buurman, die me verse dille komt brengen.” En jawel hoor: het was de buurman, die me verse dille kwam brengen! XD Ik had hen die middag geappt met de vraag, maar geen reactie gehad. Blijkbaar waren ze inmiddels thuis, maar het was helaas net te laat. Wat een schatten zijn het toch. <3

Na het eten was het tijd voor het uitpakken van wat kleine cadeautjes. Sammy en Tommy kregen uiteraard ook wat. :-) Toen nog een theetje (verse muntthee!) en daarna was eerste kerstdag alweer voorbij.

Zometeen mijn spullen pakken en dan is het wéér veel eten bij mijn ouders. Mijn arme buik. *Burp*