Draailier & Doedelzak workshopweekend 2018

Dit weekend zat ik voor de 9e maal in St. Michielsgestel voor een workshopweekend van stichting Draailier & Doedelzak!

Ik volgde de workshop van Boris Trouplin voor (ver)gevorderde doedelzakspelers. Ik had al eens eerder een workshopje van hem gevolgd tijdens CaDansa!, dus ik wist dat hij niet zo’n docent was die je alleen maar nieuwe melodietjes aanleert, maar die ook probeert er technisch iets leuks mee te doen.

De hele zaterdag en zondagochtend zijn we dan ook met maar één nummer bezig geweest. We leerden allemaal losse melodietjes die we over elkaar heen konden spelen, waarna er een arrangement van werd gemaakt met zowel G- als D-doedelzakken (nee hoor, helemáál geen groepsdruk om ook een D-doedelzak aan te gaan schaffen… :-S ). De workshop was uitdagend, want de timing was af en toe best complex, maar ik kon gelukkig prima meekomen. Hieronder het eindresultaat. Het is af en toe een beetje een kakofonie, maar hee, we deden dit voor het eerst dus het is nog niet superstrak. :-)

(Filmpje met dank aan Piter)

De sfeer was zoals vanouds superfijn en relaxed. Wat een hoop leuke mensen lopen er toch rond. Dankzij het mooie weer kon ik tussen de workshops door lekker even buiten spelen. Supergaaf als er dan iemand bij je komt zitten en spontaan een tweede stem inzet! En er werd me meermaals door iemand zijn doedelzak aangeboden om even uit te proberen.

Erg bijzonder vond ik dat de draailier van Ernic ook aanwezig was. Zijn instrumenten zijn inmiddels verkocht en degene die de draailier had gekocht waarop hij altijd speelde als we met Tweedledum & Tweedledee optraden, was aanwezig tijdens dit workshopweekend. Hij vond het geen probleem om hem even te laten zien en te laten horen hoe de klank was verbeterd na de opknapbeurt die het instrument van René had gehad. Ik had het er gelukkig niet moeilijk mee, hoewel Ernic en ik vorig jaar nog beiden aanwezig waren tijdens het workshopweekend en daar ook kort samen hebben gespeeld. Ik vond het vooral mooi om te zien dat een enthousiaste muzikant er nu goed gebruik van gaat maken.

Op vrijdagavond en zaterdagavond waren er folkbals met live muziek van de docenten en andere muzikanten. Ik had me voorgenomen om sessie te gaan spelen en daar had ik op vrijdagavond inderdaad de gelegenheid toe. Thuis had ik een al een paar nummertjes voorbereid. De bourrée die ik tijdens de cursus ‘spelen voor dansers’ had geleerd speelde ik volgens het boekje, maar er werd toch een wals op gedanst. *snik*  Gelukkig viel mijn daadwerkelijke walsje in de smaak.

Ik kletterde vrijdagavond om kwart voor 2 in bed. Op zaterdag hield de laatste band pas op toen het bijna net zo laat was, dus besloot ik wijselijk om de zaterdagavondsessie over te slaan en toch nog wat slaap te pakken. Sorry Wouter, maar het bleek echt de juiste beslissing. :-) Want zondag moest ik na de lunch helaas voortijdig het workshopweekend verlaten, omdat ik die middag in Nijmegen moest optreden tijdens het herdenkingsconcert voor Ernic en Waling (waarover morgen meer in een aparte blogpost).

Dat betekende dat ik het tweede deel van de zondagworkshop plus de gezamenlijke afsluiting helaas miste. Maar gelukkig speelden we net voor de lunch het geleerde nummer in zijn totaal, dus dat voelde voor mij als een mooie afsluiting.

De datum van volgend jaar staat alweer in mijn agenda!

Fijn dansen

Mijn weekend was behoorlijk vergelijkbaar met het weekend van twee weken geleden.

Op zaterdag had ik weer een les uit de cursusreeks ‘Dansbaar spelen’; voor mij de laatste in de reeks omdat ik op de laatste cursusdag niet aanwezig kan zijn. Ik heb echt veel geleerd! Inmiddels heb ik alle theorie uit mijn aantekeningen netjes uitgetypt en ben nu ijverig aan de slag om een eigen balfolkrepertoire op te zetten.

Op zondag had ik weer een folkbal in Wageningen, al was deze ditmaal in de Junushof in plaats van in de Wilde Wereld. Het avondeten is altijd ‘breng wat mee, dump het op de tafels, en schraap je maaltje bij elkaar uit de verschillende bakken’. Omdat het zo’n lekker weer was, konden we ditmaal heerlijk buiten op het gras picknicken! (Note to self: volgende keer ook een dekentje meenemen.)

In het kader van ‘leren leiden’ heb ik weer een aantal keer dansjes geleid. Een andere rol pakken in de tovercirkel is best verwarrend… ik loop toch automatisch in de derde ronde naar het midden in plaats van in de vierde ronde, en hoe werkt het nou eigenlijk met je partner op tijd de juiste kant op draaien zonder met je armen in de knoop te raken? :-D

Gelukkig bracht ik het er best aardig vanaf. Ik kreeg na een wals in 5 zelfs spontaan een complimentje (“Je leidt superfijn!”) van mijn volgster, die niet wist dat ik dit pas net doe. Dat motiveert stiekem best wel. ^_^

Lengteverschil blijkt overigens wel een ding. Als volger heb ik niet zo’n probleem met langere leiders, maar als ik zelf leid is het niet handig wanneer ik iemand onder mijn arm moet laten draaien. Eén draai gaat nog wel, maar twee keer achter elkaar draaien lukte niet. Volgens Margot, die amper groter is dan ik en hetzelfde probleem ervaart, is dat omdat de volger voelt dat je arm laag zit, en daardoor denkt dat het draaien voorbij moet zijn. Terwijl de arm gewoon niet hoger kan. :-P
Ander probleem: niet over iemand z’n schouder kunnen kijken om te voorkomen dat je tegen andere stellen opbotst. Mjah.

Tijdens een wals die ik volgde, heb ik de leider gevraagd om zichzelf rond te draaien, zodat ik kon opletten hoe hij dat aanpakte. Want ik merk als volger onbewust dat het de bedoeling is dat de leider draait en niet ik, maar als je het zelf moet initiëren moet je toch globaal een idee hebben van hoe je dit inzet…
Ik ben nu dankzij mijn muziekcursus ook veel bewuster aan het letten op wat de band speelt, hoe vaak ze herhalen en hoe ze de accenten in de muziek leggen. Want ook dat is iets dat altijd onbewust gebeurde: ik hoor vanzelf welke soort dans het is, maar heb geen idee waarom eigenlijk. Als ik het zelf moet gaan spelen, dan moet ik wel weten hoe ik moet zorgen dat dansers het als dusdanig herkennen! :-)

Jammer dat ik in mei diverse bals ga missen. Maar goed, er komt wat anders leuks voor in de plaats.

En in ander nieuws: ik heb zojuist toch maar tickets voor Castlefest gekocht, voor de volle 4 dagen inclusief camping. Ik ga gewoon kijken hoe het is om er het hele evenement te zijn zonder zelf te hoeven optreden, en het zien als een paar daagjes vakantie. De tijd krijg ik hoe dan ook wel vol met dansen vermoed ik. Nu maar hopen op goed weer…

Te slimme meter

Eind vorig jaar kwamen er twee mannetjes bij me langs om een ‘slimme meter’ te installeren. Superhandig, want zo kan de energieleverancier op afstand mijn meterstanden uitlezen. En ik zou iedere twee maanden een tussenoverzicht van mijn verbruik gaan ontvangen.

Dat overzicht ontving ik inderdaad. Ik snapte niets van alle regeltjes die er op stonden. Maar er was iets met mijn account waardoor ik niet in kon loggen en ik was al druk genoeg met andere dingen in mijn huis die geregeld moesten worden, dus ik schoof het even aan de kant.

Recentelijk ontving ik voor de tweede maal zo’n tussentijds overzicht. Wederom snapte ik niet waar ik naar keek. Er waren maar liefst 6 verschillende regels:

  • Telwerk 1 (daltarief) 6 kWh € 1,16
  • Telwerk 2 (normaaltarief) 16 kWh € 3,30
  • Telwerk 3 (teruglevering daltarief) 73 kWh € 14,11
  • Telwerk 4 (teruglevering normaaltarief) 111 kWh € 22,91
  • Netto verbruik (daltarief) -67 kWh € 0,00
  • Netto verbruik (normaaltarief) -95 kWh € 0,00

Huh? Toch maar even contact opgenomen met Vandebron.

“Nou mevrouw, het ziet er naar uit dat u meer stroom teruglevert aan het net dan dat u verbruikt.”

Teruglevert?? Ik heb weliswaar zonnepanelen, maar die zijn voor een zonneboiler en volgens mij is dat een gesloten systeem. Ik lever helemaal niets terug, laat staan méér dan ik verbruik…

Superslim van die slimme meter, om er voor te zorgen dat ik niets hoef te betalen natuurlijk. Maar ik zag dit op de langere termijn toch wel mis gaan. Dus ook maar contact opgenomen met Liander.

Die stuurde vandaag een nieuw meneertje langs en die vond het probleem al snel: de andere meneertjes hadden twee zwarte draadjes omgedraaid tijdens de installatie. Oeps.

Ben benieuwd of en hoe ze dit straks gaan verrekenen aan het eind van het jaar… :-)

Langzame longsleeve

Er was me aangeraden om enkele luchtige shirts met lange mouwen naar Peru mee te nemen, want ik eindig de reis in de jungle waar het warm is, maar waar ook veel steekbeestjes zitten. Nou houd ik zelf niet zo van longsleeves – ik heb ze alleen om ergens onder te dragen, maar draag ze nooit als op zichzelf staand item. De exemplaren die ik heb zitten dan ook nogal strak en bovendien zijn ze van stoffen die vocht niet zo goed absorberen.

Ik heb dus maar geïnvesteerd in zo’n shirt van merinowol – warm als het nodig is, maar ook ademend als het nodig is. Dat ding kostte wel een rib uit mijn lijf. De andere exemplaren moesten maar goedkoper, vond ik.

In de stofjeswinkel liep ik tegen een heel fijn zacht tricotje aan. Daar kon ik wel wat van maken. Een longsleeve zit bovendien in no-time in elkaar, toch? Want ik heb een goed passend basispatroon liggen.

Het resultaat:

Bestede tijd: 4 uur en 15 minuten
Kosten: €7,50

Het knippen van de stof, het in elkaar stikken van de patroondelen en het zomen van het lijfje en de mouwen kostte me inderdaad slechts 2 uur en een kwartier. De overige 2 uur zijn gaan zitten in het maken van het halsbiesje. :-(

Zo’n halsbiesje is een rechte strook stof, die je een beetje moet uitrekken terwijl je hem op de halsrand speldt. Want door die rek gaat hij daarna mooi rechtop staan. Anders gaat hij lubberen. Het probleem: deze stof is extreem flexibel. Waardoor de uitgetrokken stof de halsrand ontzettend meetrok, en die ook ging rimpelen. Trok ik het biesje iets minder sterk uit, dan ging hij al lubberen. Argh!!

Uiteindelijk bleek dat een beetje bobbelende halslijn geen probleem was, want tijdens het dragen trekt hij zichzelf alsnog recht. Zucht van opluchting. Maar dat heeft me dus wel enkele malen opnieuw spelden en rijgen gekost, totdat de rek precies goed was.

Eens kijken hoe graag ik deze ga dragen. Mocht hij na Peru toch in de kast blijven liggen, dan kan ik ook de mouwen afknippen en er een shirt met korte mouwen van maken. Heb ik al vaker gedaan en dat werkt prima!

Pasen bij pa & ma

Gisteren was ik weer even in Zuid-Limburg, om Pasen met mijn familie te vieren. De afgelopen jaren deden Zwusje en ik altijd alsof we nog jong waren, en gingen we lekker zelf de door pa verstopte eieren zoeken. Maar dit jaar was Josh oud genoeg om ook eieren te kunnen zoeken, dus de verstopplekjes hadden nu een heel ander niveau. :-P

Wat was het enorm leuk om toe te kijken hoe zij direct aan de slag ging! Het concept was haar blijkbaar volledig bekend, dus zonder enige uitleg stormde ze gelijk de tuin door, op zoek naar gekleurde eitjes en chocoladehaasjes. Iedere keer opnieuw klonk er een superenthousiast “Dáááááááh!!!” als ze er weer eentje had gespot! <3

Overigens was pa Zwusje en mij niet vergeten hoor. Speciaal voor ons had hij twee groene eieren (schutkleur!) verstopt op een moeilijkere plek. Maar we hebben ze gevonden! Ditmaal zonder plattegrond. :-P

(Volgens mij is dit de enige foto uit de set van 74 waar Josh níet op staat… :-P)

Josh had slechts één ei keihard op de grond gesmeten en er slechts ééntje fijn geknepen, dus er bleef genoeg over om daarna met z’n allen te verorberen aan de door ma uitgebreid gedekte paastafel.

Waarna we in de woonkamer verder gingen met de chocoladehaasjes en lammetjescake. *burp*

Tussen al het eten door hebben we lekker bijgepraat en met Josh gespeeld. Het familieweekendje was slechts 2 weken geleden en dat bleek enorm te helpen voor de houding van Josh richting mij! Ineens mocht ik haar wél een boekje voorlezen, zonder dat het gelijk uit mijn handen werd gerukt en naar opa of oma werd gebracht. En we hebben zelfs samen een theepartijtje gehad. :-)

Als trotse peettante mag ik wel even doorratelen over wat een enorm leuk en slim kind het is, toch? Op een gegeven moment was ma haar plastic bordjes aan het overhandigen die ze één voor één naar haar keukentje bracht.
Ma: “Één bordje…” *Josh rent naar keukentje en terug*
Ma: “Bordje twéé…” *Josh rent naar keukentje en terug*
Josh: “Dieh” *rent naar keukentje en terug*
(Iedereen kijkt elkaar verbaasd aan. Toevalstreffer, toch?)
Josh: “Fie!” *rent naar keukentje en terug*
Wtf… het kind is anderhalf en begint nu al te leren tellen?! :-D

Ik vrees dat ik na mijn reis naar Peru opnieuw vriendjes met haar moet gaan maken, maar goed, dat zien we wel weer. Dit was in ieder geval weer een supergezellige Pasen!

Speelschildpad

Vanmiddag was ik samen met Judith op kraamvisite bij Suus en Gijs om hun zoontje te bewonderen.

Het kraamcadeautje had ik al een tijdje geleden gemaakt; ik wachtte alleen nog op de bekendmaking van de naam zodat ik die er op kon borduren. Maar soms heeft het ook nadelen om altijd lekker op tijd ergens aan te beginnen. Tijdens onze laatste heksengodinnendate merkte Suus namelijk op dat de babydoek die ik destijds voor haar dochtertje had gemaakt, inmiddels tot de draad versleten was. Argh, ik had dus toch gewoon een tweede babydoek voor haar kunnen naaien, in plaats van iets nieuws te bedenken!

Nou ja. Iets helemaal nieuws bedenken is ook heel leuk. Want ik wilde al een tijdje experimenteren met het verwerken van een rammelaar en/of pieper in een speelgoedje. Die dingen kun je blijkbaar los kopen, zodat je ze zelf ergens in kunt naaien.

Mijn kraamcadeautje was dan ook een stoffen schildpadknuffel met niet alleen verschillende soorten voelstofjes en frummel-lusjes: in het hoofdje zit een rammelaar en in de staart een pieper (vandaar dat die laatste enigszins oversized is geworden).

De ronding van het schild is niet helemaal geworden zoals bedoeld; zijn onderkant had platter moeten zijn en het schild hoger. Maar daarvoor had ik de punten van de driehoekjes nog extremer moeten laten uitlopen dan ik al had gedaan.

En ik vind het jammer dat het schild aan de zijkant niet mooi rond loopt. Ik weet niet helemaal waarom – ik heb wel precies rond gestikt en de vulling zo goed mogelijk verdeeld. Misschien had ik de randen moeten verstevigen met tape ofzo. Of misschien heb ik de naad niet kort genoeg afgeknipt.

Maar goed, al met al is hij best aardig geworden. En dochter Juniper begon gelijk aan de lusjes te frummelen, dus hij heeft ook het beoogde effect. :-)

Alleen jammer natuurlijk dat baby’s altijd al zo veel knuffeltjes krijgen. Wat dat betreft zijn functionele cadeau’s toch net iets beter. Al blijft dat lastig bij een tweede kindje, want de meeste dingen zijn dan al in huis.

Maar ik vraag me af hoeveel baby’s er nog te verwachten zijn in mijn directe vriendenkring. De meesten zijn inmiddels van genoeg koters voorzien vermoed ik. Dus heel veel nieuwe kraamcadeautjes zal ik niet meer hoeven te gaan bedenken.

Hablo español!

Gisteravond heb ik mijn tweede cursus Spaans officieel afgerond!

Net als bij de afsluiting van de eerste cursus werd er op de campus een filmavond georganiseerd, met snacks en een (gelukkig Nederlands ondertitelde) Spaanse film. Net als de vorige keer liep onze groep een les achter en hadden we die gezamenlijke afsluiting een week voor de laatste les – vorige week dus al. En net als de vorige keer ging de film over seks en iedereen die het met iedereen deed. Ach. :’-)

Tijdens de laatste les ontvingen we ons certificaat, waar ik er nu dus twee van in mijn bezit heb:

Kitteh approved!
Ditmaal was er geen groepsfoto gemaakt, dus deze is nog van de A1-cursus. Net na de kerstborrel op het werk, vandaar mijn rendiergewei. :-P

Het tweede deel van de les hebben we besteed aan een kleine fiesta om het einde van de cursus nog eens te vieren met alleen ons clubje. Dus werden er zelf meegebrachte nommetjes en drankjes verorberd en was er tijd om onze medecursisten iets beter te leren kennen.

Medecursist: “Je speelt doedelzak? Wat bijzonder! Heb je dan ook nog andere rare hobbies? Heh, LARP ofzo??”
Euh… :-X

Als ik meer tijd had gehad, had ik de derde cursus ook nog wel gevolgd, want we zijn nu halverwege het boek geëindigd, en daarmee zijn we halverwege A2-niveau uitgekomen. Maar over een maand zit ik al in Peru, dus dat red ik niet meer. En ik denk dat mijn motivatie om verder te gaan wat minder is als ik eenmaal terug ben.

Nu heb ik wel veel meer het gevoel dat ik me kan redden in het Spaans dan na afloop van de eerste cursus, dus het is goed dat ik toch nog een tweede er achter heb geplakt. Niet dat ik nu vloeiend Spaans spreek – een gesprek verstaan en voeren is echt nog een uitdaging. Maar van de meeste teksten kan ik de strekking wel achterhalen. Toch handig, als ik straks bordjes met ‘Geen toegang – gevaar’ en dergelijke onderweg tegenkom. ;-)

Music musings

De afgelopen dagen waren een beetje een wisseldouche wat betreft mijn muzikale activiteiten. :-)

Zaterdag had ik een workshopdag in Zeist voor de cursus ‘Dansbaar spelen’. Dat was heel nuttig: dankzij alle opleukingen en variaties die ik van docent Wouter leerde, slaagde ik er in om een bourree echt goed als een bourree te laten klinken, met diverse afwisselingen om ook de herhalingen interessant te houden!

Op zondag ging ik naar een folkbal in De Wilde Wereld in Wageningen. De vorige keer had ik me voorgenomen om mee te gaan doen met de sessie daar, omdat het een heel toegankelijke plek is om muziek voor dansers te maken. Enthousiast geworden door de workshop van de dag ervoor besloot ik mijn doedelzak ook ditmaal mee te nemen en de nieuw geleerde bourree daar gewoon te gaan spelen als test. Ook al had ik hem nog niet 100% in de vingers, ik ging dit gewoon doen, voordat ik niet meer durfde!

Helaas bleek tijdens het bal geen tijd meer over te zijn voor een sessie – de sessie bestond enkel uit één spontaan gespeeld nummer; een andro die ik niet eens kende. Meh, daar ging mijn kans. Nou ja, dan maar meer thuis oefenen.

Desondanks was het bal op een andere manier leerzaam, want ondanks de domper tijdens de Dansstage, heb ik meermaals een verzoek om een dans te leiden geaccepteerd. En twee van de drie dansjes gingen erg goed! Alleen bij de wals in 11 had ik het idee dat ik mijn danspartner continu aan het meeslepen was en in het juiste ritme aan het duwen was, maar vreemd genoeg was hij zelf erg positief achteraf. Mjah, dan zal er toch wel iets goed zijn gegaan. :-P

Maandagavond had ik repetitie met de Speellieden van Gelre, voor het herdenkingsconcert dat in april voor Ernic en Waling gehouden gaat worden. Naast het spelen van wat repertoire van Tweedledum & Tweedledee, waarvoor ik afgelopen vrijdag met draailierspeler René had gerepeteerd, had een van de oud-leden van de groep me gevraagd om daar ook een gedicht te gaan zingen onder begeleiding van de Speellieden. Dat wilde ik wel doen. De vorige repetitie bleek echter dat het nummer wat aan de lage kant was voor de begeleidende instrumenten, die daardoor niet heel mooi klonken. Of ik het nummer een paar noten hoger wilde zingen? Ai, dat werd net een moeilijke hoogte voor mij, waardoor ik af en toe tijdens een zin moet switchen naar mijn kopstem. Ik vind het behoorlijk moeilijk om dat mooi te houden, zeker als die hoge noot net de nadruk krijgt.

Zondagmiddag had ik tijdens het thuis oefenen mezelf opgenomen. Ik kon wel janken, want het klonk nergens naar. Waarom oh waarom had ik ooit toegestemd een niet zelf uitgekozen liedje op een niet zelf uitgekozen toonhoogte te zingen voor publiek?? Ik miste Ernic enorm – die was altijd heel bemoedigend als ik weer eens twijfelde over mijn zangkwaliteiten.

Die maandag ging ik dan ook een beetje met lood in mijn schoenen naar de repetitie. Maar gelukkig viel het mee. Zij vonden het helemaal niet zo slecht als ik zelf dacht. Ze verzekerden me dat het niet klinkt alsof ik het maar nét haal (zo voel ik het zelf namelijk) en dat het publiek echt niet met geknepen billen in de zaal gaat zitten luisteren. En inderdaad klonk het daar beter dan thuis en leek ik het ook makkelijker te halen. Dus nu heb ik er weer wat meer vertrouwen in. Totdat ik straks daadwerkelijk op dat podium sta waarschijnlijk. :-P

Ach, wat is er nog veel te leren op muziekgebied…

Simpele streepjestrui

Soms zie je een stofje liggen dat er gewoon om schrééuwt een kledingstuk te worden. Ik was dan ook niet op zoek naar stof voor een trui, maar deze fijne zachte grijs/zwart gestreepte lap kon ik niet laten liggen. Ik zag de trui al helemaal voor me.

Ik heb het model supersimpel gehouden. Initieel overwoog ik nog om er een deels overlappende kraag op te zetten, maar dat werkt eigenlijk alleen goed als je de trui zelf breit. Als je in gebreide stoffen gaat knippen, zul je een zoompje in de rand moeten maken, wat niet mooi zou zijn geworden. Of je moet de stof dubbel leggen, maar dat zou in dit geval te dik zijn geworden, waardoor de kraag niet mooi zou gaan vallen.

Maar ook met een gewone ronde kraag vind ik hem helemaal niet saai. En hij zit supercomfortabel!

Zelfs het ‘pattern matching’ was niet moeilijk: deze streepjesstof is heel duidelijk te positioneren onder patroonpapier, dus het was geen uitdaging om de streepjes van de mouwen mooi parallel te laten lopen met de streepjes op het lijfje.

Bestede tijd: 8 uur en een kwartier (inclusief kraag-pogingen)
Kosten: €7,50

Een kijkje in ons oude huis

De nieuwe eigenaar van ons vorige huis had destijds aangeboden dat we wel een keertje mochten komen kijken hoe hij ‘ons’ huis had ingericht. Daar hield ik hem graag aan, want ik was best wel nieuwsgierig! Dus gingen Mark en ik gisteravond nog eens samen ons oude huis bezichtigen.

Misschien zou het heel raar moeten aanvoelen, met je ex-man naar je ex-huis kijken dat door een wildvreemde is aangepast. Maar dat viel 100% mee. Het voelde namelijk al lang niet meer als ‘mijn’ huis. Het helpt waarschijnlijk dat ik mijn nieuwe huis fijner vind dan het oude en me daar al bijna sinds de verhuizing thuis voel. En dat Mark en ik nog steeds normaal met elkaar omgaan.

De nieuwe eigenaar had minder aangepast dan we hadden verwacht. Hij had destijds het plan om het muurtje van de gang te slopen, zodat je via de voordeur direct in de huiskamer uit zou komen. Gelukkig bleek hij zich bedacht te hebben – da’s leuk voor huizen in het warme Italië (waar hij vandaan komt), maar niet voor huizen in het gure Nederland. :-) Er was eigenlijk alleen behang verwijderd en opnieuw gewit. De vloer(bedekking)en lagen er nog en zelfs de saaie badkamerspiegel en het lullige plankje hingen er nog steeds. (Dat laatste stond wel nog op zijn lijst om aan te pakken.)

En natuurlijk stonden er allemaal andere meubeltjes. De inrichting van de woonkamer was compleet anders, zowel qua type meubilair als qua indeling, en daardoor was die nauwelijks herkenbaar. Grappig, hoe verschillende mensen dezelfde ruimte volledig anders kunnen inrichten!

Het was wel duidelijk dat hij er in zijn eentje woont en lang niet zo veel hobbies en bijbehorende zooi heeft als wij hadden… Het was nogal een design-inrichting, met leuke vaasjes en schilderijtjes, maar zo goed als geen persoonlijke elementen. Een beetje alsof je een VT-wonen-catalogus binnenloopt. Dat hebben best wel veel mensen, maar het zou niet mijn keuze zijn. Maar het gevolg is wel dat de kamers veel ruimer lijken, want ze staan niet volgepropt met kasten voor boeken of bordspellen. Er is ruimte voor een logeerkamer, in plaats van een ruimte die mud-vol staat met stoffen en andere knutselmaterialen. De zolder werd amper gebruikt, in plaats van tot de nok toe vol te staan met LARP-meuk en kostuums. En het toilet was neutraal, in plaats van een Wonderland. ;-)

Grappig ook, hoe me nu opviel hoe onwijs donkerblauw de vloerbedekking op de trap en overloop ook alweer was! En hoe klein het raam in de woonkamer eigenlijk was. Als je er zelf woont, valt je dat op een gegeven moment niet meer op. (Om dezelfde reden is de saaie spiegel met het lullige plankje er 8 jaar blijven hangen.)

Al met al had ik voornamelijk het gevoel bij een onbekend persoon op bezoek te zijn. En dat is denk ik het goede gevoel. Daarna mocht ik weer lekker naar huis. :-)