Ik loop ernstig achter met mijn blogposts aangezien ik de afgelopen anderhalve week zo goed als niet thuis ben geweest, dus de komende week ga ik even wat inhalen. Allereerst een blogje over ons optreden met De Soete Inval op Middeleeuws Montfort, waar we twee weekenden geleden stonden!
Het weekend was erg leuk en gezellig. Ze hadden dit jaar uitgebreid, dus het terrein was een stuk groter dan de voorgaande edities. We waren dit jaar daarom niet de enige muzikanten – er was ook een Duitse band uitgenodigd. Wij zworven zoals gebruikelijk over het hele evenemententerrein, dus zowel over het veld waar onze tent stond als het erbij gekomen veld, waar we die Duitse muzikanten op een bankje aantroffen.
Ik: “Zijn jullie de leden van de andere band?”
Zij: “Ja! Leuk jullie te ontmoeten!” *bla, bla, bla* “Oh, willen jullie onze cd hebben?”
Euh, ja, dankjewel!
Onze mede-muzikanten waren een beetje verbaasd dat ze geen speelschema hadden gehad – ze waren gewend dat ze op vaste tijden ingepland werden maar dat was hier blijkbaar niet het geval…? Inderdaad, welkom in Nederland! Aangezien zij niet zo mobiel waren als wij, zijn zij op dat andere veld gebleven om af en toe volgens hun eigen schema op een podiumpje daar te gaan muziek maken, dus we hebben ons best moeten doen om op zoveel mogelijk andere plekken muzikale opleuking te verzorgen.
Op een gegeven moment waren we ergens aan het spelen en stonden twee jongens achter ons een beetje te dralen. Nadat ons nummer was afgelopen, kwamen ze naar ons toe. Grinnikend: “Kennen jullie ook ‘Thunderstruck’ van AC/DC?” Heh, wij als band niet, maar ik kan wel een stukje spelen.
Kijk wie er ook weer was! Natuuuurlijk wilde ik weer even oppassen. <3
Hoewel het terrein dus vergroot was, was het helaas niet minder beschut gemaakt tegen regen of zon… We waren er eerdere jaren ook al weggebrand en hadden ook al eens onder een bezoekersluifel moeten schuilen voor regen, dus ik zag de (spreekwoordelijke én letterlijke) bui al hangen. Het weerbericht voorspelde namelijk 31 graden (wat het zaterdag ook werd) én bijna net zoveel hitte plus onweer op zondag. Mijn bandgenootjes checkten zowat om de twee uur hun weer-apps, maar ik had de insteek: we hebben de spullen bij ons die we bij ons hebben, we kunnen daaraan én aan het weer niets meer veranderen, dus gewoon gaan met die banaan en we zien wel wat het weer gaat doen.
Maar het was best wel zwaar om te spelen in die hitte. Ik heb erg mijn best gedaan om het groepsmoraal hoog te houden. Ook Flip’s rug hield het niet lang vol, dus besloten we om mijn houten bankje mee te zeulen zodat hij tijdens het spelen erbij kon gaan zitten. Gelukkig was het op de meeste momenten wat bewolkt en waaide het wel wat, anders was het niet uit te houden geweest. En: na sluitingstijd konden we een ijsje scoren bij een nabijgelegen boerderij!
Toch besloot de organisatie het evenement op zondag eerder af te breken. Om 4 uur werd omgeroepen dat het festival om half 5 (in plaats van 6 uur) zou sluiten en werden de bezoekers vriendelijk doch dringend verzocht vast naar huis te gaan. De re-enactors mochten al gelijk beginnen met afbreken. Dat was niet voor niets, gezien het weerbericht.
Impending clouds of doom…
Desondanks kwam die beslissing te laat: we waren nog maar net teruggekeerd naar onze tent en omgekleed om de boel af te gaan breken, of de wind stak op. Om ons heen gingen diverse luifels de lucht in of plat. En toen kwam de stortregen.
Gelukkig stond Wigo niet al te lang in de file om met de bus het terrein op te kunnen en werkte mijn plan om zo effectief en efficiënt mogelijk alles af te breken: al onze spullen rechtstreeks vanuit de tenten de bus in flikkeren en vervolgens met z’n allen steeds één van onze tenten afbreken (en zeiknat in de bus mikken), in plaats van dat iedereen tegelijkertijd zijn eigen tent afbrak.
Wij hebben gelukkig geen schade gehad – we waren alleen maar nat tot op onze onderbroek. Helaas gold dat niet voor alle deelnemers. Dikke complimenten voor de organisatie en hun vrijwilligerscrew: niet alleen kwamen ze tijdens het hele weekend regelmatig even inchecken of alles nog goed ging, maar ook in de noodsituatie kwamen ze van alle kanten te hulp om aan scheerlijnen te gaan hangen of om te helpen de boel enigszins droog te houden. Go Cranenburch Events! <3
Omdat mijn huis maar een uurtje rijden van Montfort ligt en op de route van de rest, zijn we eerst met z’n allen bij mij thuis gaan opdrogen en pizza eten, voordat de andere bandleden hun reis vervolgden. En gelukkig is iedereen veilig thuisgekomen. Bovendien: na regen volgt zonneschijn!
Een tijdje geleden bezochten we met de Wonderland Weirdo’s de Utrechtse Doloris Maze. Dat was een dermate leuke ervaring dat we meteen kaartjes kochten voor de Doloris Maze in Tilburg! Die was namelijk niet hetzelfde: de locatie in Tilburg was er het eerste en blijkbaar was die wat kleiner dan in Utrecht en wat meer sprookjesachtig van thema, vernamen we.
Afgelopen zaterdag betraden we dus heel nieuwsgierig de andere locatie. Ook deze was heel bijzonder gemaakt! Hoe lang we er precies in rond gebben gedoold weten we niet, we gokken op zo’n 2 uur. Minder lang dan in Utrecht, want hij was inderdaad kleiner en we hadden al redelijk snel door dat iederen van de groep inmiddels alle hoekjes en gaatjes had gezien, terwijl in Utrecht, na het aanhoren van elkaars verhalen toen we elkaar onderweg tegenkwamen, diverse personen erachter kwamen dat ze toch ergens een ruimte hadden gemist!
De Tilburgse Maze was wel desoriënterender dan die in Utrecht. In laatstgenoemde had ik op een gegeven moment wel een routenet in mijn hoofd over hoe ik van een bepaalde ruimte naar een andere ruimte kon komen, maar ook na 2 uur ronddolen in die in Tilburg moesten we nog steeds gokken hoe we nou bij die uitgang, waar we al 20x langs waren gelopen, konden komen 😄
Maar die in Utrecht was weer vele malen interactiever. Met heel veel van de installaties kon je iets doen, zoals het bevoelen, ompluggen, open maken of berijden. (Nee, ik treed niet verder in detail. 😉) Dus uiteraard zat ik in Tilburg ook gelijk overal aan – alleen zonder effect. Zelfs de objecten die er heel interactief uitzagen, bleken domweg niets te doen. Dat vond ik wel een teleurstelling en eigenlijk een beetje jammer aan de ervaring.
Conclusie: beide Mazes zijn interessant om te doorlopen, maar als je van plan bent om ze allebei te gaan doen, begin dan in Tilburg en ‘upgrade’ daarna naar Utrecht. 🙂
Om al onze belevenissen te kunnen nabespreken en bij te kunnen kletsen zijn we, zoals inmiddels tot traditie is bestempeld, bij een Grieks restaurant gaan eten. Mixed grill-schotel! *burp*
De volgende dag had ik geen tijd om erover te bloggen, want Richard en ik organiseerden een barbecue bij mij thuis en dat vergde een hoop voorbereidingen!
De gastenlijst was namelijk initieel best heftig: met onszelf meegeteld zouden we met 17 volwassenen en 2 kinderen zijn! Picnic sjouwde zich dus een breuk aan mijn boodschappen.
Maar zoals eigenlijk te verwachten was, hadden we een hoop last-minute afzeggingen. Om geheel uiteenlopende redenen: van niet lekker tot verkeerd in de agenda gezet (en daardoor een dag te vroeg komen opdagen, toen wij dus in Tilburg waren en zij in Nijmegen voor een dichte deur stonden 🤪). Eén persoon was erg laat omdat die initieel per ongeluk bij Richard thuis in Boxtel stond in plaats van bij mij in Nijmegen. Twee personen zijn om onbekende reden in het geheel niet komen opdagen terwijl één persoon juist onverwachts wél verscheen. 😝 Anyway, uiteindelijk waren er 10 van de 17 volwassenen over en daar zat mijn achtertuin nog steeds vol genoeg mee!
Omdat er ook 3 vegetariërs bij waren en ik nog niet eerder vegetarisch had gebarbecued (ik ben zelf flexitariër, maar bij speciale gelegenheden eet ik juist wél vlees), had ik vooraf een hoop vegetarische bbq-receptjes bijelkaar gegoogled. Die vergden wat meer voorbereiding dan ‘trek de plastic verpakking van het vlees af en plemp het op een schaal’. 😋 Maar gelukkig was Richard er om me met alles te helpen en dat scheelde de wereld ❤️
Ik ben glad vergeten om een foto maken van de gezelligheid toen de bbq-gasten waren gearriveerd, dus jullie moeten het helaas doen met een kiekje van de voorbereidingsfase. 😟
De hapjes werden gelukkig goed ontvangen! Hoewel het altijd enorm lastig is om in te schatten wie wat wil eten. En het ook iedere keer verschilt. De ene keer zijn alle hamburgers in no time op en blijf je met je speklapjes zitten, de andere keer is het precies andersom. Soms is het stokbrood niet aan te slepen, maar blijk je je fruitsalade aan de straatstenen niet kwijt te kunnen. De ene keer bleek je eigenlijk alleen maar bier en cola te hebben hoeven inslaan, de andere keer zijn er sippe gezichtjes omdat er geen Fanta is. Oh well. Volgens mij is er niemand met honger naar huis gegaan en is ditmaal gelukkig toch bijna alles opgegaan zodat we niet met een enorme voorraad eten zijn blijven zitten. Maar misschien is Alice en Bob’s “bring your own meat” barbecue-opzet toch niet zo’n gek idee voor de volgende keer… 😋
Nu uitbuiken. Want dit weekend heb ik wel genoeg vlees gegeten voor de rest van de maand! 🙈
Dit weekend mocht ik eindelijk weer eens spelen bij de Slag om Doornenburg in kasteel Doornenburg! Ik stond er vroeger al eens met mijn re-enactmentgroep, en ik had er in 2018 mijn eerste optreden als bandlid bij De Soete Inval. Ook het jaar daarna speelden we daar weer en, na een corona-pauze, in 2022 nogmaals (maar jammergenoeg kon ik daar toen niet bij zijn). In 2023 en 2024 werden we helaas niet geboekt. Iets met een wisseling van het bestuur die blijkbaar andere voorkeuren had. Dat bleek overigens goed uit te pakken voor Richard, want die mocht er toen met zijn groep Compagnie Gallimaufry spelen. Tssss… concurrentie! Maar dit jaar hebben we ons plekje terug geclaimd.
foto door Ben Bender
Omdat het voor mij maar 40 minuten rijden is, overwoog ik om gewoon thuis te gaan slapen en me het gedoe met een tent opbouwen (en nat mee naar huis nemen) te besparen. Maar we zouden een nieuw groepslid introduceren en dan is het ook wel leuk als er veel mensen na sluitingstijd blijven om te socializen. Bovendien zou de groep anders zonder luifel zitten en dat was natuurlijk ook niet zo leuk voor ze.
Ik herinnerde me namelijk dat het altijd heftig weer is op dat veld bij het kasteel. Of wegbranden, of wegregenen, of wegwaaien. En de voorspellingen voor zondag waren wederom niet al te best. Zaterdag hadden we geluk, want hoewel het drukkend warm was, hield de zon én de regen zich heel erg in. Op zondag begon het na het middaguur wel te regenen en, zoals ik al verwacht had, werd het alleen maar erger en hield het niet meer op. Daardoor konden we niet meer de stoet richting het steekspel-veld muzikaal begeleiden en moesten we na twee nummertjes spelen op het slagveld (om het publiek te vermaken in afwachting van de komst van de ridders) alweer richting een afdakje vluchten. De rest van de middag hebben we onder onze luifel staan spelen voor de plukjes bikkelende bezoekers (op zo’n moment is iedere positieve vibe die je weet uit te stralen welkom, dus het was heel dankbaar om kletsnatte mensen toch te zien dansen op onze muziek) en hebben we onszelf vermaakt met het zingen van canons en andere liedjes en chips eten, totdat de organisatie kwam melden dat ze het evenement eerder stopten wegens gebrek aan publiek, en we om half 5 al met onze auto’s het terrein op mochten om af te breken.
foto door De Duitse Orde Gemerthe
Desondanks hebben we ons goed vermaakt. Het was niet heel druk qua publiek, maar we hebben echt heel leuke interacties gehad met de andere deelnemers! Ik zag ook weer diverse bekenden, waaronder mensen die ik al heel lang niet meer had gezien, zoals Gerard en Marijke. Laatstgenoemde had haar kitten meegenomen en precies op het moment dat ik even hoi kwam zeggen, moest ze haar auto wegzetten en had ze een kattenoppas nodig. Géén probleem! <3 <3 <3
De media heeft ons ook goed weten te vinden, want we zijn prominent in beeld én te horen in het videoverslag van BN De Stem. Wel jammer dat ze nét dat éne nummer dat we niet meerstemmig speelden en dus wat saai was, hebben gekozen om op te nemen… Ach ja.
We hadden zoals gezegd ook een nieuwe trommelaar bij ons: Onno was er voor het eerst bij als Invaller, aangezien Wigo niet kon. Dat was natuurlijk wel even wennen, want hij kent ons repertoire nog niet zo goed, maar gelukkig pikte hij alles heel snel op! Op vrijdagavond hebben we de nummers en speciale dingen in de arrangementen even doorgenomen en tijdens de optredens wachtte hij gewoon totdat hij het liedje doorhad, voordat hij inviel met de trommel. Bij diverse nummers werkte dat zelfs juist leuk! Wel blijken djembé-spelers (wat hij vooral is) net een ander slag percussionisten te zijn dan ik gewend ben, want ze blijken de neiging tot versnellen te hebben… dus naast het aansturen van de groep wat betreft de keuze van nummers en start-/stopmomenten moest ik regelmatig ook hard werken om de boel op een constant tempo te houden.
Onno past gelukkig prima in de groep en het ging ook lekker qua samenstelling van ons groepje. Die is natuurlijk iedere keer anders. Het ging er gemoedelijk aan toe, onze instrumenten waren qua volume heel goed op elkaar afgestemd, iedereen deed automatisch zijn taak in het kampement en we wilden allemaal rond dezelfde tijd slapen, dus dat werkte goed!
Er was maar één oepsje: de waterton. Onno heeft een grote bus en hij had zich heel lief opgeofferd om in plaats van Wigo, die normaal al onze groepsmeuk in zijn bus meeneemt maar er nu dus niet bij kon zijn, onze groepsspullen, waaronder die waterton, mee te nemen. Toen ik hem ging vullen bij het waterpunt lekte het water er aan de onderkant net zo hard uit als dat het erin stroomde… Blijkbaar had hij van Wigo geen instructies gekregen om de ton nat te maken voorafgaand aan het evenement om hem waterdicht te maken? “Jawel”, was het antwoord, “ik heb hem een uur lang in het water gelegd!” En dat ook nog nadat het arme ding 3 weken lang in een bloedhete bus was blijven liggen… leerpuntje voor de volgende keer! Met mijn grondzeil hebben we vrijdagavond een zwembadje geknutseld om hem in te leggen, maar ook dat mocht niet meer baten. Hij ligt nu bij mij thuis in de badkuip, zodat we hem hopelijk over twee weken weer kunnen gebruiken. Mits ik de stop uit de opening krijg zodat ik hem weer kan vullen. Want die is net nieuw gedraaid door Flip en blijkbaar enorm opgezwollen in de regenbuien en nu klemt hij zo vast in het gat dat ik hem er niet meer uit krijgt. Dus éérst moet de bovenkant van de ton helemaal opdrogen en dan moet hij weer helemaal op nieuw door en door vochtig worden gemaakt. Zucht…
Ook ligt mijn garage momenteel niet alleen vol met de groepsspullen (in afwachting van het volgende evenement, wanneer alle meuk weer door Wigo wordt ingeladen – als onderdeel van een complex logistiek plan), maar hangt ook mijn tent en luifel aan het plafond op te drogen. Gelukkig maar dat Geert en Onno met een vooruitziende blik hun tenten op zondagochtend al hadden afgebroken en samen met al hun meuk in mijn tent hadden gestald, anders had ik die ook nog ergens moeten zien uit te hangen…
Echt, de meeste mensen hebben geen idee wat voor voorbereidingen en na-handelingen er allemaal bij zo’n evenement komen kijken!
Wat doe je als er buiten een hittegolf met 35 graden is? Twee schoenenkasten in elkaar zetten… Zucht.
In mijn enthousiasme na het herindelen van mijn werkkamer had ik namelijk besloten dat ook mijn schoenenrekken in de slaapkamer definitief op de schop moesten. Die schoenenrekken had ik al 13 a 14 jaar in mijn bezit en ze waren heel praktisch, maar het zag er natuurlijk niet heel mooi uit, al die schoenen in het zicht in de slaapkamer. Bovendien werden ze erg stoffig. En het ergste: de schoenen begonnen te verkleuren door het zonlicht.
Omdat ik uiteraard weer vergeten ben een ‘voor’-foto te maken, moeten jullie het doen met een foto van de rekken uit mijn vorige huis
Dat laatste gebeurt op zich niet zo snel, maar ik doe heel erg lang met mijn schoenen. Dus voordat je me beschuldigt van niet duurzaam bezig zijn: ik heb weliswaar heul veul paar, maar het is echt niet zo dat ik meermaals per jaar nieuwe schoenen koop. Op de foto’s in mijn oude blogs spot ik paren die ik nu nog steeds heb, en hetzelfde geldt voor mijn kleding (ik heb zelfs nog outfits uit mijn studententijd, en één paar schoenen stamt zelfs nog uit mijn middelbareschooltijd!). Als ik schoenen wegdoe, is het meestal omdat ze echt versleten en kapot zijn. En omdat ik veel kan afwisselen tussen paren, slijten ze ook minder snel. Ik merk wel dat de oudere schoenen veel langer meegaan dan de nieuwe, want de kwaliteit van kleding en schoenen is tegenwoordig ronduit prut.
Deze kan nog wel even mee, toch…? :-X
Anyway, ik wilde dus een ander opbergsysteem, dat zowel mooier oogt als beter voor mijn schoenen is. Tijdens het shoppen voor nieuwe mandjes voor mijn werkkamer zag ik eindelijk een kast die in aanmerking zou komen bij de LeenBakker. Twee kasten zelfs! Ze hadden namelijk ook een hoog model, dat officieel geen schoenenkast was, maar er ongeveer hetzelfde uitzag als die schoenenkast en even diep was, zodat ik ze prima zou kunnen combineren.
Eigenlijk had ik twee van die hoge willen kopen, maar dat had niet gepast in mijn slaapkamer, want aan de rechterkant moet de lichtschakelaar vrij blijven en aan de linkerkant steken twee oude afgekoppelde waterleidingen uit de muur waardoor je daar niets kunt zetten.
Ik ging er dus iets op achteruit qua ruimte, maar misschien was dit wel een goede gelegenheid om eens te gaan ontschoenen en de paren die ik zo goed als niet meer droeg, en de paren die eigenlijk al lang te versleten waren maar zo fijn zaten / goed met mijn outfits te combineren waren, echt maar eens weg te doen.
Dus schafte ik de kasten aan en wachtte ik totdat ze bezorgd werden. Dat was dus afgelopen maandag, maar ondanks de hitte wilde ik ze graag gelijk in elkaar zetten. Hoeveel werk kon het zijn? *impending cloud of doom*
Zo veel onderdelen… :-S
Na enkele (niet door mij) niet/slecht/verkeerd voorgeboorde gaatjes, lullige plastic pootjes waar ik de schroeven doorheen draaide in plaats van ze ermee vast te zetten, 3 ontbrekende schroefjes en één overgebleven onderdeel (dat groter is dan de kast zelf???) zaten ze dan eindelijk in elkaar. Zucht, hijg, puf.
Mocht iemand enig idee hebben waar in dat lage kastje deze witte dunne lat thuishoort, dan hoor ik het graag…
Maar toen was ik er nog niet. Want ze moesten ook nog tegen de muur. Mijn plinten zijn erg diep, dus de achterwanden kwamen een flink eind van de muur af. En die hoge kast moest echt tegen de muur worden bevestigd, want het gewicht van de deurtjes was dermate groot dat de kast naar voren viel als je ze open deed. Dus moest de plint er vanaf en in stukken worden gezaagd. Maar onder de plint zaten houten latjes tegen de muur gespijkerd waar de plint tegenaan was bevestigd, en ook die staken teveel uit, dus ook die moesten in stukken en van de muur afgesloopt worden. Argh!
En daarna moesten er dus ook nog twee pluggen in de muur om de kast vast te zetten. Eigenlijk had dat ook met de kleine kast moeten gebeuren, maar die vond ik stabiel genoeg staan en ik had geen zin in nóg meer gaten in mijn muur.
Why? :’-(
Was het toen klaar? Natuurlijk niet. Want de hoge kast had te weinig planken voor al mijn schoenen, dus moest ik er eentje bijmaken. Ik had gelukkig nog een oude kastplank in de garage liggen die diep en breed genoeg was om op maat te zagen (wat natuurlijk niet in één keer lukte, ik moest hem tot tweemaal toe toch nog nét iets verder inkorten). Ook moest ik nog naar de Praxis voor nieuwe planksteuntjes (je weet wel, van die metalen pinnetjes die je in gaatjes in de wanden stopt), want die had ik niet meer op voorraad. En omdat ik toch bij de Praxis was, kocht ik gelijk nieuwe greepjes. Want bij de kasten zaten plastic greepjes die niet mijn stijl waren. Hoe moeilijk kon het zijn om die te vervangen? (Je raadt het vast al…)
Links en midden de twee originele setjes en rechts de nieuwe
De schroefjes van de nieuwe greepjes bleken nét een fractie te lang voor de dikte van mijn kastdeur, waardoor er ruimte tussen bleef zitten. Dat had ik in eerste instantie niet door – ik vroeg me af waarom die schroef niet verder de greep in wilde, waarna ik de kop van de schroef eraf draaide. Snik.
Why? >:-(
In mijn schroefjesvoorraad vond ik alleen exemplaren van exact dezelfde lengte of een slag kleiner die dan weer nét te kort waren. Grom… Uiteindelijk heb ik het maar opgelost door twee van die metalen ringetjes aan de achterkant om de schroeven te rijgen. Het zit aan de binnenkant, je ziet het dus nauwelijks. Goed genoeg.
Whatever.
Inmiddels was ik dus zowel letterlijk als figuurlijk klaar met de kasten, want ik had er door al dat gedoe maar liefst drie avonden aan besteed. Maar nu kon ik ze dan éindelijk inrichten!
Ik heb maar liefst 11 paar schoenen weggedaan, dus jullie kunnen trots op me zijn. De helft was versleten, de andere helft droeg ik niet meer (zoals enkele paren pumps, die me nooit lekker hebben gezeten en ik destijds alleen kocht om bij een specifieke gala- of andere nette outfit te dragen die ik inmiddels ook nooit meer draag). Desondanks past alles maar nét in de kast, en staan mijn wandel- en sportschoenen nog steeds onderin mijn kledingkast… (en mijn LARP- en re-enactmentschoenen staan nog steeds in een andere ruimte ).
Het eindresultaat:
De kasten zijn dus helaas niet exáct gelijk, maar gelijk genoeg. Zeker nu ik ook de greepjes hetzelfde heb gemaakt.
Het nadeel van deze kasten is dat ik de schoenen minder goed kan zien, dus het risico om een bij een outfit in aanmerking komend paar over het hoofd te zien is groter. Maar hopelijk gaan ze nu wel nóg langer mee.
Je komt nog eens ergens, met een band. Zo reden we gisteren met Androneda ‘even’ op en neer naar het Belgische Leuven, om daar op een bruiloft te spelen!
Eerst was er een half uurtje dansuitleg gepland en daarna een set van een uur. Een groot deel van de gasten was onbekend met balfolk, dus dat was enerzijns heel leuk, anderzijds best wel een uitdaging. Hoe snel zouden ze de pasjes oppikken en zouden veel mensen daarna willen komen dansen? Bijkomende uitdaging was dat de geluidsman geen draadloze headset voor ons had en ik met mijn stem echt niet boven het geroezemoes van iedereen in de zaal uit kon komen. Dus improviseerden we maar met een draadloze gewone microfoon, en pakte mijn lieftallige dansdemonstratie-assistente Patricia hem maar gewoon af en toe van me over als ik een danshouding met twee handen voor moest doen.
Soundcheck (die zo’n 2 uur duurde, ivm een geluidstechnicus die geen folkmuzikanten gewend was, verwarrend geplugde kabeltjes en een kapotte monitor…)
Een half uurtje dansuitleg is bovendien erg kort. We hadden dus bedacht dat we halverwege onze setlist, nog een extra dansuitleg gingen doen. Het bruidspaar had namelijk verzocht om een Bravade en die hebben wij niet in ons repertoire. Dus Wouter zou die solo gaan spelen terwijl Patricia en ik ‘m uitlegden en vervolgens meedansten ter begeleiding. Superleuk, maar ik had me vooraf niet helemaal gerealiseerd hoe intensief dat zou zijn… Eerst was ik dus al een half uur geconcentreerd bezig met zorgen dat iedereen meekwam tijdens de algemene dansuitleg, toen moest ik gelijk het podium op, daarna weer het podium af en weer iets uitleggen én meedansen, en daarna gelijk weer terug het podium op om de set af te maken. En dus ook steeds weer al die kabels voor de versterking om me heen en aan me hangen, en dat alles in een loeihete zaal. Pfff…. ik was blij dat de set niet twee uur was, want ik had het zwaar aan het eind!
Roadtrip!! Reuzegezellig, zo met z’n drietjes… XD
Maar het was wel heel erg leuk om te doen en ook heel gezellig! Zo’n bruiloftslocatie is natuurlijk altijd sfeervol en we mochten ook mee-eten (paella, en toetjesbuffet na afloop van het optreden!). De gasten kwamen verrassend goed mee met de dansjes en het bruidspaar was heel tevreden – daar doe je het toch voor. Op de terugweg naar huis hebben we liedjes meegezongen met onze telefoons om onszelf wakker te houden, want het was een rit van zo’n 2,5 uur en ik lag pas om half 3 in mijn bedje… Dus nu even een dagje rustig aan doen.
Afgelopen week was de jaarlijkse zomerborrel van onze divisie. Andere jaren gingen we daarvoor traditioneel naar een horecagelegenheid in het centrum, maar ja, bezuinigingen, dus we zijn nu verplicht om alle uitjes op de campus te laten plaatsvinden en onze eigen interne catering in te huren. Dus werd het het terras van de Refter. Oh well.
Gelukkig had het organisatieteam bedacht dat we een uurtje voorafgaand aan die borrel ook nog wel even wat leuks konden gaan doen. Fijn, want ik heb een hekel aan met een glas drinken in mijn hand over koetjes en kalfjes te moeten leuteren met mensen waar ik weinig mee heb, terwijl de muziek veel te hard staat om een fatsoenlijk gesprek te kunnen voeren.
Recentelijk hadden we als onderdeel van een werkbijeenkomst, onder andere een bijzondere rondleiding door de universiteitsbibliotheek gekregen. Dat initiatief viel blijkbaar dermate in de smaak dat er nu weer vergelijkbare keuze-opties werden aangeboden: een lesje tai chi of yoga op het sportcentrum, een rondleiding door de Virtual Reality-room (onderdeel van een van onze Extended Reality-onderzoekslaboratoria), of een heuse ‘campussafari’, oftewel een rondleiding over de campus door een van onze promovendi in de ecologie, die vanalles kon vertellen over alle dieren en planten die er leven. Ik opteerde voor het laatste.
Ik werd niet teleurgesteld. De man was superenthousiast over alles en vertelde het ook op een zeer aanstekelijke manier. En hij was geheel in stijl uitgedost: met verrekijker én schepnetje!
Nou ga ik altijd wandelen in de lunchpauzes, dus ik heb al veel van de campus gezien, maar ik had nooit ontdekt dat er achter een gebouw een complete tuin met zeldzame planten te vinden was! Ook had ik geen idee hoeveel verschillende soorten grassen er bestaan en in onze veldjes kunnen groeien… Het was dus niet alleen leuk, maar ook leerzaam.
Hoewel er ook enorm veel dieren op de campus leven (ik heb al eens vlak naast ons gebouw een hert gezien!), lag de focus van de rondleiding op plantjes. Desondanks spotte ik op mijn weg terug naar de fietsenstalling (om half 6 heb ik me al bij de borrel uit de voeten gemaakt) toevallig dit schattige mini-kikkertje… <3
Wil je ook op campussafari? Dat kan digitaal, want de gids in kwestie heeft in het verleden diverse korte video’s voor ons opgenomen!
Ik heb de afgelopen weken vele uren geïnvesteerd in het opnieuw inrichten van mijn werkkamer. Het was allemaal de schuld van Microsoft.
Het begon namelijk met mijn desktopcomputer: Windows gaf aan dat die niet geschikt was voor Windows 11, terwijl in oktober dit jaar de ondersteuning voor Windows 10 stopt. Tsssk… schandalig dat je nog prima werkende hardware verplicht moet vervangen omdat de softwareleverancier besluit het niet meer te ondersteunen! Da’s toch niet duurzaam? Mijn trouwe pc’tje was pas 11 jaar oud… die had best nog even meegekund…
Maar goed, er moest dus een nieuwe komen. Ik besloot om voor een laptop in plaats van desktop te gaan, want het is toch wel handig als ik ook vanaf de bank in de woonkamer even wat kan doen. Tot nu toe gebruikte ik daar de laptop van mijn werk voor, maar ik vind het toch fijner om werk en privé van elkaar gescheiden te houden. Tot nu toe werkte ik ook thuis vanaf mijn privé-computer, want ik had al eens gekeken naar een docking station om makkelijk te kunnen wisselen tussen werk- en privé-computer zonder alle kabels van monitors, toetsenbord en muis te moeten ompluggen, maar dat was destijds niet haalbaar omdat mijn desktop verouderde aansluitingen had en een docking station nu eenmaal makkelijker werkt als alle computers die je erop wil aansluiten, via usb-c eraan gekoppeld kunnen worden. Dat kon ik nu dus ook gelijk optimaliseren.
Wel heeft een laptop een klein scherm. Ik kon wel eentje met een groot scherm kopen, maar dat neemt dan weer niet zo makkelijk mee, wat toch wel het idee van een laptop is. Dus besloot ik er eentje met een 15″-scherm te nemen en deze te gebruiken als derde scherm, in plaats van het laptopscherm één van mijn twee monitors te laten vervangen. Bij het geven van trainingen miste ik soms namelijk wel een derde scherm (eentje voor de videobeelden van de deelnemers, eentje voor mijn presentatie en eentje voor aantekeningen).
Het betekende wel dat ik meer ruimte op mijn bureau nodig ging hebben om die laptop te kunnen neerzetten, terwijl mijn bureau eigenlijk al aan de krappe kant was. Ik heb ooit twee bureautafels van een bedrijf overgenomen en naast elkaar gezet, zodat ik zowel ruimte had om achter mijn computer te werken als om te hobby’en. Voor naaiwerk is een grote tafel namelijk wel handig. Maar eigenlijk was de huidige versie daar al te krap voor. Idealiter is er tegelijkertijd ruimte voor een naaimachine, lockmachine en plek voor het werkstuk, terwijl ik nu steeds de apparaten heen en weer moest schuiven als ik aan het werk was. Dus eigenlijk moest ik niet alleen de computer vervangen, maar ook het bureau…
Ik besloot om één van de tafels te vervangen voor een hoekbureau.
Dat had weer als consequentie dat twee kastjes, die tot dan toe in de betreffende hoek hadden gestaan, weg moesten gaan of verplaatst moesten worden. Waardoor ik minder opbergruimte had. Dat leidde tot het plan om ook de kastruimte te gaan optimaliseren: weg met alle lage kastjes die ik uit mijn vorige huis had overgehouden en maar gewoon in mijn werkkamer had gezet. In plaats daarvan wilde ik een hoge boekenkast hebben, zodat ik alle boekwerken uit mijn IKEA-stellingkast daarin kon doen, en ik in die stellingkast meer dozen met hobbymateriaal kwijt kon. Veel efficiënter.
Het moest wel een beetje een mooie boekenkast worden. Tot nu toe was mijn werkkamer vooral functioneel ingericht, maar aangezien het de ruimte in huis is waar ik de meeste tijd doorbreng, mocht er eigenlijk wel wat meer aandacht komen voor een mooie styling. Dus… werk aan de winkel!!
De situatie vóór de herindeling:
Ik ging daarom niet alleen op zoek naar een geschikte laptop, maar speurde tegelijkertijd Marktplaats.nl af naar een hoekbureau én een boekenkast.
Al snel vond ik een mooie grenen kast. Wel behoorlijk groot en hij kon niet uit elkaar. Maar hij paste vast wel in mijn car of holding. Dus reed ik optimistisch 40 minuten heen en terug naar Boekel om hem op te halen. En ja hoor, met wat beschermende dekens en een beetje creatief touw om de achterklep binden ging het vervoer naar huis probleemloos!
(Verkoper: “Toen je aan kwam rijden met die auto dacht ik: ‘Nou…’. Maar inderdaad, het past prima!” )
Eenmaal thuisgekomen zette ik de kast in mijn eentje op een steekwagentje en reed ik ‘m de garage in. Ha, kijk mij dit kunnen!
Ik was wel zo verstandig om niet te proberen het meubelstuk in mijn eentje de trap op de zeulen. Qua gewicht had dat vast gekund, maar omdat hij een bocht om moest zou ik waarschijnlijk mijn muren én de kast ermee beschadigen. Dus vroeg ik Richard om te helpen.
En toen… bleek de kast niet door het trapgat te passen. Grom ende vloek… Terug naar de garage met het ding.
Dus moest ik toch op zoek naar een IKEA-kast, of in ieder geval een model dat uit elkaar kon.
Ik vond via Marktplaats een boekenkast van hetzelfde model als die al in mijn woonkamer stond. Mooi. Daarvoor reed ik naar Reuver. Helaas bleek bij aankomst dat de kast in het echt een stuk donkerder was dan die op de foto’s leek. Ik had verwacht dat hij net een tintje donkerder zou zijn dan mijn huidige kast, maar hij was écht heel donkerbruin. Ik heb hem toch maar meegenomen, omdat de kast maar €20 was en ik niet drie kwartier voor niets wilde rijden. Maar eenmaal thuis vond ik definitief dat hij niet mooi genoeg was om in mijn herinrichtingsplan te passen. Exit kast dus en wéér op zoek naar een nieuwe.
Maar het bleef wel knagen, want de eerste kast vond ik toch echt vele malen mooier dan die demonteerbare kasten. Bovendien had die een ideale indeling, want hij had niet alleen legplanken maar ook een brede lade, die ik zou missen door het wegdoen van mijn vorige kastjes.
Toen bedacht ik dat ik één raam op de eerste verdieping had waar hij wellicht doorheen zou kunnen, mits ik het hang- en sluitwerk eraf zou slopen (het is een klapraam). Hmmm… de kast gewoon langs een ladder omhoog hijsen zou waarschijnlijk ook een beschadigde kast opleveren, maar misschien kon ik zo’n verhuislift huren…?
Aldus geschiedde. Het kostte wel een flinke duit, vele malen meer dan ik voor de kast had betaald, maar het was nu een principekwestie geworden…
Een uur voordat de verhuislift zou komen, belde het bedrijf af: ze stonden met pech onderweg op de ANWB te wachten. Of ze ook een andere keer langs konden komen? *Snik*
Maar een paar dagen later was het dan éindelijk zo ver!
De buurman hielp om met een lange houten paal het klapraam horizontaal open te houden, zodat ik de kast naar binnen kon sleuren. Hoera, missie toch nog geslaagd!
Goed, dat was de kast. Er moest dus ook nog een hoekbureau komen. Aangezien ik leer van mijn fouten, had ik me bedacht dat de plank van een enorm hoekbureau, wellicht ook niet door mijn trapgat zou kunnen en ik dus beter een bureau kon aanschaffen waarbij het blad uit twee delen bestond. (Dit vond plaats in de periode vóórdat ik me realiseerde dat ik een traplift kon huren.) Ik vond op Marktplaats slechts één betaalbaar hoekbureau in de juiste afmetingen, een in mijn kamer passende kleur (helaas niet helemaal matchend met de al aanwezige tafel) én met opsplitsbaar blad: in Hengelo. Oftwel anderhalf uur heen én anderhalf uur terug met de auto. Oh well, je moet er iets voor over hebben.
Eenmaal aangekomen, bleek het bureau al voor een groot deel uit elkaar te zijn. Ik kreeg de onderdelen en een zak met schroefjes mee. Hoe het ding precies in elkaar zat? Geen idee, zijn vader had hem uit elkaar gehaald. Succes ermee!
Argh.
Na veel gevloek, gescheld en vele onderdelen meermaals opnieuw elders geplaatst te hebben, zat het bureau eindelijk in elkaar. Behalve de afdekplaten die om de poten moesten. Ik had me lang mijn hoofd gebroken over hoe die dingen in elkaar hoorden en kon maar tot één conclusie komen: een ontwerpfout. Op alle bureauhoogtes behálve de allerlaagste positie kon je ze er gewoon in klikken. En raad eens op welke hoogte ik het bureau wilde instellen…? Snik.
Past niet.
Dus keek ik mijn vriendje lief aan en zette hij zijn slijptol in om de drie afdekplaten op maat te maken. Ha, weer een probleem getackeld! Met grof geweld, ditmaal.
Past!
Ik wilde ook graag een plankje boven het bureau monteren. Niet zozeer om functioneel spulletjes op te kunnen stallen, maar om met leuke items wat sfeer te kunnen maken. Ik herbruikte hiervoor een oude kastplank die nog in de garage stond, waaraan ik plankdragers die ik al eerder online had gespot (maar niet had besteld omdat ik er toen geen doel voor had), monteerde. Mooi dat ik nu een excuus had kunnen vinden om ze alsnog te kopen. En yay, dit ging bijna gelijk goed! (Afgezien van één te groot in de muur geboord gat omdat ik nu eenmaal een &*$#% muur heb.)
Inmiddels was ook mijn nieuwe laptop gearriveerd, die ik installeerde. Gelukkig hoefde ik geen extra randapparatuur aan te schaffen, want via mijn werk kon ik thuiswerkapparatuur lenen! Oftewel: een monitor (een grote, ter vervanging van de kleinste die ik had), een laptophouder én het lang gewenste docking station!
Helaas bleek de monitor niet goed op mijn bureau te passen. Er zat een enorme steun aan de achterkant, die tegen mijn vensterbank aan kwam en ervoor zorgde dat de monitor heel ver naar voren kwam. Grom… Dat werd dus monitor terugbrengen en wéér Marktplaats.nl afstruinen op zoek naar een exemplaar met platte achterkant. Die kwam er, na enige standaard Marktplaats-uitdagingen en hindernissen (je kent ze wel), uiteindelijk ook.
Ik schafte tot slot nog wat meer sfeervolle opbergmandjes, klappers en tijdschriftencassettes aan, kocht nog een mini-ladenkastje via Marktplaats, en toen was eindelijk alles aanwezig om de boel te gaan herinrichten. De boeken verhuisden zoals gepland naar de boekenkast, het bureau werd voorzien van de nieuwe apparatuur en kreeg een hoekje voor naaimachines, het plankje werd voorzien van gezellige creatieve meukjes, en mijn oude muziekinstrument-kastje verhuisde naar een andere muur. Ik greep de gelegenheid aan om mijn spulletjes eens goed uit te mesten, dus er is o.a. veel oude administratie richting papierbak gegaan. Mijn bladmuziek heb ik deels uitgezocht en geherorganiseerd, maar dat grondig doen is een project op zich en komt later nog. De detailinrichting van de kasten en plankjes zal t.z.t. waarschijnlijk ook nog wat gaan veranderen, maar voor nu verklaar ik project Werkkamer als gereed!
De situatie na de herindeling:
Zo, ik heb weer een heerlijke werkruimte! ^_^
(En onthoud: deze hele beproeving was dus allemaal de schuld van Microsoft!)
Vanmiddag hadden we een ‘kolombijeenkomst’ op het werk, oftewel een bijeenkomst van alle marketingafdelingen binnen de universiteit. (Ja, dat zijn er nogal wat. Ik werk bij de centrale divisie, maar er zijn ook marketing- & communicatieafdelingen bij faculteiten, onderzoeksinstituten en faciliteiten zoals de bibliotheek.) Doorgaans zijn die bijeenkomsten nogal suf en saai, maar ze hadden er ditmaal echt iets leuks van weten te maken!
Nou ja, het begon met een verhaal van twee directeuren over de aankomende bezuinigingen en dat dat mogelijk een reorganisatie met ontslagen kan betekenen, maar dat was helaas niks nieuws.
Na twee presentaties en een klein workshopje waarin we cases behandelden om er verschillende communicatie-strategieën voor een verandertraject op toe te passen, startte de volgende ronde. Daarvoor hadden we vooraf uit diverse opties kunnen kiezen en het betrof allemaal rondleidingen op bijzondere plekken op de campus. Zoals een bezoek aan het helikopterdek van het ziekenhuis (hoog!), het anatomisch museum (yuck… die herinnerde ik me nog van mijn introductietijd), de sterrenkijk-telescopen (toch beter om een keertje ‘s avonds in het donker te doen), of bijzondere plekken in de universiteitsbibliotheek. Ik opteerde, als een van de weinigen, voor het laatste, mede omdat je daar anders écht nooit komt.
We werden onder andere door een ondergrondse gang onder het pand, onder de grote weg door, naar een ander pand op de campus geleid, waar vroeger via een mechanisch systeem de opgevraagde boeken via een karretje op een rail van de ene naar de andere plek werden getransporteerd. We zagen ook ‘de wokkel’, oftewel de schacht waar aangevraagde boeken vanaf een hogere verdieping in werden gegooid zodat ze naar de benedenverdieping gleden (helaas mocht ik die niet als glijbaan gebruiken, hoewel volgens onze gids één van hun medewerkers dat daadwerkelijk een keer had uitgeprobeerd, en mijn communicatie-collega’s recentelijk nog een knuffelbeer met camera via het ding naar beneden hadden gestuurd).
Verder bezochten we een normaal gesproken ook niet toegankelijke verdieping waar alle zéér oude boeken werden bewaard (de op één na waardevolste boeken, volgens de gids – de meest waardevolle lagen helaas in een kluis). Oftewel: rekken en rekken vol middeleeuwse pareltjes!
Vervolgens gingen we naar de Studiezaal Erfgoedcollecties, waar een conservator enkele bijzondere exemplaren voor ons klaar had gelegd. Kijk nou naar dat gebedenboekje en die koorbundel!!
Ik snap dat niet al mijn collega’s dit uitje kozen, maar mijn middag was geslaagd! ^_^
Dit Pinksterweekend heb ik beide dagen muziek gemaakt, maar wel bij verschillende muziekgroepen!
Zondag mocht ik met Goet ende Fyn meespelen tijdens Kaeskoppenstad in Alkmaar. Wouter had me namelijk gevraagd om die dag voor hem in te vallen omdat hij ergens anders moest spelen.
Vooraf stuurde ik door wat ik al aan (semi-)middeleeuws repertoire kende en er kwamen flink wat nummers overeen met hun eigen vaste repertoire, dus dat moest vast goedkomen. Desondanks was het natuurlijk wel een beetje spannend, want we hadden vooraf niet samen gerepeteerd. Iedere groep heeft toch zijn eigen afspraken en arrangementen waar je van op de hoogte moet zijn, maar die ontving ik niet vooraf. En hoewel we eigenlijk hadden afgesproken een uur eerder te arriveren dan de tijd waarop we moesten beginnen en dan gezamenlijk het repertoire nog even door te nemen, verliep het niet helemaal zoals ik had gehoopt en werd het een nogal chaotische briefing… Bijkomende uitdaging was dat, zoals gebruikelijk, ik soms een nét iets andere versie van het melodietje kende dan zij, het in een andere toonsoort speelde, of dat zij een heel andere naam hanteerden voor een liedje dan de naam waaronder ik ‘m kende. Het is bijvoorbeeld best verwarrend als de bandleider “Narrendans” roept en vervolgens de Morendans inzet en ik daar dan ook nog eens een paar noten in moet aanpassen.
Uiteindelijk besloot ik om alles maar gewoon over me heen te laten komen, mee te spelen wat ik herkende, de tamboerijn erbij te pakken als ik om welke reden dan ook niet mee kon spelen, en achteraf wel correcties of aanvullende instructies te ontvangen om die de volgende keer toe te passen.
Helaas was er ook niet heel veel mogelijkheid om te spelen vanwege de hoosbuien – we konden pas een uur na aanvangstijd daadwerkelijk beginnen met spelen en ook op andere momenten van de dag hebben we binnen moeten schuilen. Aan het eind van de dag hebben we maar gewoon in het centrale gebouw waar ook de vrijwilligers / figuranten schuilden gespeeld, samen met een groep die ik van andere evenementen kende. Een oorverdovend kabaal met alle trommels, meerdere doedelzakken plus andere instrumenten in een kleine ruimte natuurlijk, maar wel gezellig en sfeervol, en het voorkwam een sippe afsluiting van de dag.
Hoewel het dus geen gigantisch succes was, hadden mijn mede-muzikanten het wel al over het instuderen van repertoire voor een eventuele volgende keer, dus volgens mij ging het goed genoeg.
foto door Frits van Eck
Na afloop reed ik vanuit Alkmaar naar Boxtel, om bij Richard te blijven overnachten. Hij had die dag in het Archeon opgetreden en de volgende dag zouden we met allebei onze bands (hij met Compagnie Gallimaufry, ik met De Soete Inval, plus nog een hoop andere concullega’s) spelen op de Nassaudag in Breda!
Vanwege logistieke uitdagingen (zijn band moest eerder beginnen dan de mijne, hij moest zijn bandleden nog ophalen en beiden hadden we veel spullen bij ons) konden we er niet eens samen heen rijden. En ik wist ook al dat we elkaar gedurende de dag niet of nauwelijks zouden gaan zien, want ik herinnerde me van vorig jaar dat het evenement nogal wijd verspreid door de stad was en alle muziekgroepen hebben er een vast speelgebied. Vorig jaar kwamen we elkaar toevallig tegen tijdens een locatiewissel, maar dit jaar had de organisatie (wijselijk) besloten iedereen de hele dag op dezelfde plek te laten staan.
foto door Gré van Pelt
Gelukkig hadden we dit jaar een veel betere plek, want we hadden veel meer vrijheid om, binnen de grenzen van het gebied, zelf een plek te kiezen en deze was ook veel drukker bezocht. We konden onder andere in een park spelen en op het Kasteelplein. Omdat het kasteel die dag bij uitzondering te bezoeken was, kwam daar veel publiek op af. Dermate veel dat er op een gegeven moment een rij stond vanaf het kasteel tot aan het andere eind van het plein… We zijn dus naast de rij gaan staan spelen omdat die mensen toch niet weg konden en hebben geprobeerd hun wachttijd wat te verlichten met onze muziek. ^_^
Het weer was maandag ook vele malen beter dan de dag ervoor; het was niet alleen droog maar zelfs warm! Hoewel ik veel minder energie hoefde te steken in meespelen met de groep dan op zondag, hebben we wel veel meer gespeeld en gelopen, dus ik was behoorlijk moe aan het eind van de dag. Gelukkig kon ik die weer bij Richard thuis afsluiten. Zo fijn om een vriendje te hebben met wie je verhalen over je gezamenlijke bezigheden kunt uitwisselen terwijl je elkaars vermoeide voeten masseert! <3
Ook dit jaar mochten we weer aanhaken bij een midweekje CenterParcs van pa en ma. Ditmaal gingen we naar De Haan in België en het was zoals vanouds gezellig ❤️
Omdat zowel Richard als ik nog les moesten geven én volgen, arriveerden wij pas woensdagochtend, dus we hadden niet zo heel veel tijd met z’n allen samen. Desondanks hebben we genoeg gedaan. We zijn onder andere gaan zwemmen in het zwembad, uitwaaien aan de zee, minigolfen, lekker gaan uit eten, hebben geitjes geaaid en geïmiteerd, en hebben samen gezongen onder gitaarbegeleiding. ☺️
Niet heel veel anders dan vorig jaar dus, met als verschil dat Richard en ik ditmaal niet het zwembad zijn uitgestuurd door de badmeester. 😇 Meer heuglijk nieuws is dat Josh en Jurgen alleen hebben gebloed en niet naar het ziekenhuis hoefden. Er is slechts één wipkipbever gemolesteerd, er is slechts met mate gesjoemeld tijdens het golfen en de bijna verloren gewaande golfbal hebben we uiteindelijk toch uit de door dichte struiken omgeven greppel weten te vissen. Verder zijn alle relaties nog intact (in ieder geval zijn ze er niet slechter aan toe dan voor aankomst). Oftewel: wij noemen dit een geslaagd weekend! 😁❤️
Aangezien zij niet zo mobiel waren als wij, zijn zij op dat andere veld gebleven om af en toe volgens hun eigen schema op een podiumpje daar te gaan muziek maken, dus we hebben ons best moeten doen om op zoveel mogelijk andere plekken muzikale opleuking te verzorgen.
Gelukkig was het op de meeste momenten wat bewolkt en waaide het wel wat, anders was het niet uit te houden geweest. En: na sluitingstijd konden we een ijsje scoren bij een nabijgelegen boerderij! 
Met mijn grondzeil hebben we vrijdagavond een zwembadje geknutseld om hem in te leggen, maar ook dat mocht niet meer baten. Hij ligt nu bij mij thuis in de badkuip, zodat we hem hopelijk over twee weken weer kunnen gebruiken. Mits ik de stop uit de opening krijg zodat ik hem weer kan vullen. Want die is net nieuw gedraaid door Flip en blijkbaar enorm opgezwollen in de regenbuien en nu klemt hij zo vast in het gat dat ik hem er niet meer uit krijgt. Dus éérst moet de bovenkant van de ton helemaal opdrogen en dan moet hij weer helemaal op nieuw door en door vochtig worden gemaakt. Zucht…
Grom ende vloek… 
Terug naar de garage met het ding.
