Voor het eerst ging ik gewoon als bezoeker alle 4 de dagen naar Castlefest. Het was vorig jaar al de bedoeling om dit uit te proberen, maar toen was ik nét verhuisd en wilde ik Sammy niet zo lang in een vreemd huis alleen laten. Dit jaar alsnog een poging.

En het was gaaf!!

Hoewel ik geen verplichtingen meer had om dagelijks muziek te maken, heb ik me toch full-time bezig weten te houden. Met dansen, hangen, muziek maken en lekker kletsen met fijne mensen. En ook al mocht ik niet meer backstage om te eten en drinken, ik heb toch met festivalvoer weten te overleven.

Donderdag was wel wat minder: in de brandende hitte in je eentje met al je kampeerspullen slepen (het was een half uur lopen vanaf de parkeerplaats naar de camping!) en dan goed moeten zoeken om nog een leeg plekje op de camping te vinden, om daarna puffend alles op te bouwen, was niet zo leuk. En hoewel we al een klein stukje van het festivalterrein op mochten, had ik nog niet het gevoel dat het festival was begonnen. Het “I’m getting too old for this shit”-gevoel overheerste en ik had spijt dat ik niet gewoon voor een of twee dagen een kaartje had gekocht met een overnachting bij vrienden ofzo. Maar toen ik vrijdag eenmaal het volledige terrein op mocht, was het in één keer weer helemaal goed en heb ik me ontzettend vermaakt!

De vrijdag was onnoemelijk warm, maar gelukkig was het op zaterdag een stuk bewolkter en waaide het flink (zo erg dat ik de tent nog extra heb moeten vastzetten!). En zondag zat er een beetje tussenin. ‘s Avonds koelde het vanaf het ene op het andere moment enorm af, dus toen was ik toch heel erg blij met mijn fleece-vestje!

Mijn lichaam heeft behoorlijk wat te lijden gehad van al het gedans in de brandende zon, maar tussendoor heb ik zo veel mogelijk schaduw opgezocht en natuurlijk flink gesmeerd met zonnebrandcrème. Blarenpleisters hebben me er ook doorheen geholpen, plus dank aan het massagestandje waar ik mijn voetjes en kuitjes heb laten vertroetelen, en de overheerlijke en broodnodige schoudermassage van Ted.

Op Castlefest moet je eigenlijk niet al te veel willen plannen en vooraf met andere mensen willen afspreken, je moet gewoon ter plekke zien waar je zin in hebt en waar je bij in de buurt bent, anders blijf je op en neer rennen. Je komt toch altijd wel bekenden tegen. “Ja, maar jij kent ook héél veel mensen”, hebben meerdere vrienden dit weekend tegen me gezegd. En inderdaad. Maar je realiseert je pas hoeveel mensen je kent, als je ze allemaal in een weekend tegenkomt! Balfolkers, muzikanten, LARP’ers, standhouders, re-enacters… dat zijn er stiekem inderdaad een hoop. Op vrijdag ben ik dan ook letterlijk niet verder gekomen dan de Meadow field en het stuk tot de Forest stage. Ik kwam steeds weer leuke mensen tegen en redde het domweg niet om verder naar andere delen van het terrein te lopen! XD

Omdat ik meer tijd over had door het zelf niet muziek hoeven maken, ben ik de dagen erna er eindelijk eens aan toe gekomen om naar een verhalenverteller te luisteren en naar een lezing te gaan. Met dank aan Mark was ik begonnen aan een trilogie van de schrijfster Robin Hobb, die ik bijna uit had. En laat Robin Hobb nou aanwezig zijn voor een Q&A-sessie! Dus daar maar even gaan luisteren, ook al had ik zelf niets te vragen (eerst het boek helemaal uitlezen voorkomt vast domme vragen ).

Vrijdagavond heb ik nog heerlijk met Rob en Jan-Willem muziek zitten maken en gezongen. Ik had zelf geen instrument meegenomen, maar Jan-Willem drukte me Rob’s doedelzak in de handen met de woorden: “Hier, ga maar een bourrée improviseren.” Oh… euh… argh! Maar hee, dat lukte daadwerkelijk! Want hij speelde akkoorden op zijn gitaar mee en dat gaf zó veel houvast! Als er al basisnoten en een basisritme zijn, dan kan ik daar veel meer mee dan gewoon vanuit het niets iets bedenken. Dat was wel een openbaring en geeft hoop.

Ook heel bijzonder: op zaterdagavond hingen we wederom op een veldje en zong ik op verzoek ‘The misty mountains cold’. Na afloop kwam een meisje naar me toe. Het ging niet zo goed met haar vriendin, die verderop zat, maar ze was helemaal rustig geworden door mijn zingen en had haar gevraagd of ze me namens haar wilde bedanken. Oh wauw. <3

De dagen vlogen om en voordat ik het wist, was het alweer tijd om de tent af te breken (en om alle spullen in twee keer lopen naar de auto te brengen, dus 3x een half uur op en neer tussen de parkeerplaats en camping wandelen, in de hitte op toch al vermoeide voeten!). Gisteren lekker uitgebrakt en vannacht nogmaals extra lang geslapen. Het was fijn, en volgend jaar ga ik weer! Alleen misschien met een andere overnachtingsplek…