Een baby is een extra goed excuus om eens wat vaker langs te gaan bij je familie. En aangezien de nieuwbakken ouders het vast fijn vinden weer eens het huis uit te komen, spraken we bij mijn ouders thuis af. Dus kon ik weer even trotse peettante zijn!

Kijk mij babydingen doen! Flesje geven, kinderwagen duwen… goed hè?

Hierboven wandel ik naast mijn pa (mocht je de gelijkenis nog niet hebben opgemerkt ), die ook echt een supertrotse opa is! Heel schattig om hem eens van een heel andere kant te zien, als hij de voetjes van Josh vasthoudt en minutenlang in babytaal tegen haar brabbelt!

Dagdag Josh, tot weer een volgende keer…. <3

Ook dit jaar heb ik meegedaan aan de jaarlijkse collecteweek van de Dierenbescherming. Het was wederom een stuk beter georganiseerd dan voorgaande jaren. Ik kan merken dat de vorig jaar gestarte nieuwe wijkcoördinator inmiddels weet wat er gedaan moet worden, en dat de reorganisatie van de Dierenbescherming ook heeft geholpen, omdat ze het nu op centraal niveau regelen.

Jammer dat er dit jaar erg weinig collectanten waren, waardoor onze routes eigenlijk te groot waren voor de beschikbare tijd. Ondanks dat ik 4 avonden langs de deuren ben geweest (10 uur in totaal!) heb ik niet alles op mijn route kunnen afwerken.

De straten die ik moest lopen waren bijna compleet anders dan die van vorig jaar, dus er valt straks weinig te vergelijken wat betreft opbrengst. Maar dat vind ik niet erg, want daardoor zag ik weer een heel ander deel van onze wijk, waar ik normaal nooit kom (hm… fancy huizen en mooie rustige stukjes… toch eens kijken of daar niet een huis te koop komt te staan. ).

Speciaal ter vermaak voor jullie heb ik mijn meest opvallende belevenissen en conversaties opgeschreven.

Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Bewoner (via intercom): “Van wie bent u?”
Ik: “Van de Dierenbescherming.”
Bewoner: “Ah, de Dierenbescherming. Nou, dan wens ik u een fijne avond!” *klik*
Ik: …?

Ik: “Hallo, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Jongetje (+/- 6 jaar): “We hebben niks.”

Bewoonster van studentenhuis (zeer beteuterd): “Normaal gesproken geef ik altijd, maar ik ben nu echt zó blut… Ik heb echt geen cent meer in mijn portemonnee zitten…”

Bewoonster: “Kunnen jullie ook iets doen aan de hondenpoep hier op de stoep?”

Man die open doet: “Ik woon hier niet. Maar voor een dier hebben we altijd wel iets over.” *geeft geld*
Euh… waarom doe jij dan de deur open?

Nadat ik aan heb gebeld, doet een ouder echtpaar samen de deur open.
Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Man: “Pff… alweer een collecte? Voordat we hier naartoe verhuisden, kwam er nooit iemand aan de deur.”
Vrouw: “Nu hebben we zowat iedere dag iemand die komt collecteren.”
Ik maak mijn excuses en leg uit dat de gemeente aan maximaal 1 goed doel per week een collectevergunning afgeeft, zodat ze in ieder geval niet meerdere keren per week worden lastig gevallen. Ik wil alweer afscheid nemen, als de man zegt: “Wacht, ik kijk wel even.”
Vrouw: “Ik moet even mijn tasje zoeken.”
Man: *duikt ergens uit een la 10 cent op* “Mjah, da’s ook niet veel…”
De vrouw rommelt nog steeds door het huis, op zoek naar haar tasje. Ze loopt terug de gang in om verder te zoeken. “Misschien in dit kastje… of heeft mijn man daar al in gekeken?”
Ik: “Dat weet ik niet…”
Inmiddels komt de man uit een andere kamer terug, met een triomfantelijke grijns het tasje van zijn vrouw omhoog houdend.
Vrouw: “Ah!” *pakt haar portemonnee en stopt 6 euro in mijn bus* “Nou, en heel veel succes hè? Want ik vind het wel heel erg goed dat je dit doet!”
Blad… boom… omslaan…?

Om kwart voor 8, als het al behoorlijk donker is, kom ik aan bij een deur waaraan een man staat te morrelen.
Ik: “Woont u hier?”
Man: “Nee, maar ik probeer hier wel binnen te komen.”
Ik: “Euh… moet ik de politie bellen?”
Man: “Heh, nee, ik kom wat spullen afgeven. Ik heb een sleutel, maar de deur klemt.”
XD

Nou hebben sommige mensen zo’n bordje op de deur hangen dat ze niks kopen aan de deur. En soms staat daar ook bij dat ze geen collectanten willen. Bij één huis had ik dat bordje per ongeluk te laat gezien en had ik al op de bel gedrukt. Terwijl ik beschaamd het tuinpad verlaat, gaat de deur achter me open. Ik draai me om en veronschuldig me.
Bewoner: “Geeft niet. Waar is het voor? De Dierenbescherming? Oh, dan geef ik wel wat. Mijn buurmeisje loopt daar ook voor.”

Uiteraard is collecteren soms ook erg frustrerend. Vooral als je aanbelt bij een kast van een huis met 3 loeifancy auto’s voor de deur, en er nog geen 50 cent af kan.

Of neem de appartementencomplexen gelegen aan een drukke weg, waarbij de intercom niet goed werkt.
Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
Intercom: “Hallo?”
Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Intercom: “Wie bent u?”
Ik: “Ik kom COLLECTEREN! Voor de DIERENBESCHERMING!”
Intercom: “Ik versta u niet!”
Ik (met mond tegen intercom): “IK KOM COLLECTEREN VOOR DE DIERENBESCHERMING!!!”
Intercom: “Ik versta u niet.” *klik*
En dat dan bij 3 bellen achter elkaar…. :-/

Appartementencomplexen zijn sowieso heel demotiverend. Je staat continu op één punt te wachten in de snijdende wind, want je mag niet naar binnen om op de gallerij aan te bellen. Bij sommige bejaardencomplexen is collecteren zelfs verboden (maar dat staat nergens; dat moet je van een chagrijnige senior horen als je eenmaal hebt aangebeld). Maar toch probeer ik het overal. Al was het maar vanwege die ene keer, dat ik 10 bellen af had gedrukt en pas bij de laatste succes had. Waarna ik nog eens 5 minuten moest wachten voordat de man beneden was. Maar ik kreeg wel maar mooi €40,-! Dan is het wachten toch de moeite waard.

En volgend jaar ga ik gewoon weer.

Vanavond bingewatchte ik 4 afleveringen ‘Extreme verzamelaars’ (over hoarders) achter elkaar. (Don’t judge – soms moeten mijn hersenen gewoon op nul, okee?) Daarna was ik spontaan geïnspireerd om mijn kledingkast uit te mesten…

En met resultaat: twee flinke stapels mogen weg. Er zit vanalles tussen: jurken, rokken, broeken, jasjes, blouses, shirts en een bikini. Gênant genoeg moesten drie broeken weg omdat ik ze écht niet meer dicht kreeg… en niet op slechts een paar centimeter na. :-S

Ook vond ik nog mijn hand- en beenbeschermers van jiu-jitsu. Die ga ik maar doneren aan mijn oude studentenvereniging, want ik ga ze echt niet meer gebruiken.

Maar dit ruimt wel heel lekker op!

Ik heb alleen de wintertruien (links onderin) niet gedaan. Dat komt begin volgend jaar wel, nadat ik kan beoordelen of ik ze daadwerkelijk heb gedragen deze winter.

Eigenlijk wilde ik vorig weekend al langsgaan bij Zwusje, maar ja, toen had ik een re-enactmentweekend. Gisteren kwam het er alsnog van om Josh weer te bewonderen.

Kijk mij trotse peettante zijn!

Ik zie heel erg de trekken van mijn zusje terug in Josh’ gezichtje. En ze heeft nog een andere eigenschap geërfd: ze kan heel goed slapen. Tijdens mijn bezoek is ze zo goed als niet wakker geweest. Ach, een stuk beter dan huilen, toch? En inmiddels slaapt ze ‘s nachts ook redelijk door, dus dat is ook heel fijn!

Voor degenen die houden van babyfoto’s heb ik de allerschattigste opgespaard om in één keer te laten zien. Scroll verder naar hieronder!
Heb je er niks mee, dan ben je hierbij klaar met lezen en word je verder ook niet op Facebook ondergespamd.

   

Awww… <3

Nu in het nieuws geweest is dat kwakzalver Klaus Ross zijn zaak moest sluiten vanwege wanpraktijken, liggen natuurgenezers en Heilpraktikers weer flink onder vuur.

Laat Michael, een vriend van mij, nu ook de Heilpraktikeropleiding hebben afgerond en inmiddels verder studeren aan de opleiding voor osteopaat (wat als alternatieve geneeswijze wordt beschouwd). En laat hij nu Nederlander zijn en net over de Duitse grens wonen, waar hij ook zijn praktijk heeft. En laat zijn website nu (niet geheel toevallig ) goed vindbaar zijn op relevante termen…

Aldus klopte actualiteitenprogramma EenVandaag bij hem aan. Of hij de andere kant van het verhaal wilde vertellen in hun uitzending? Want een Nederlander interviewen is natuurlijk lekker makkelijk, en dat komt bovendien wat dichterbij voor de kijkers.

Maar ja, uiteraard wil hij niet dat zijn woorden worden verdraaid en hij en zijn professie, met wat tactisch knip- en plakwerk, volledig zwart worden gemaakt op nationale tv. Een Heilpraktiker is namelijk absoluut geen kwakzalver; iemand die die opleiding heeft gedaan (en nee, da’s geen cursusje van drie maanden…) weet juist precies wat hij wel en niet zelf mag behandelen en wat je door hoort te sturen naar een andere specialist.

Gelukkig heeft Mark flink wat ervaring met tv-interviews en heeft hij in het verleden ook mediatrainingen gegeven, dus hij heeft Michael een hoop tips kunnen geven.

Dan moest er alleen nog een ‘patient’ worden geregeld. Want ze wilden graag opnames maken terwijl hij bezig was in zijn praktijk. En daar heb ik voor gevrijwilligd.

Eigenlijk dacht ik dat het de bedoeling was dat er alleen een paar close-up shots zouden worden gemaakt van bv. mijn rug en schouders tijdens een behandeling. Maar toen ik vanochtend langs kwam, bleken ze het complete traject van aanbellen bij de voordeur, tot uitzwaaien achteraf te willen filmen! (Had ik misschien toch mijn haar even moeten wassen… )

Nou ja, het stond er allemaal snel op en nu is het afwachten wat er van een half uur filmen met mij erbij, en een uur interview met Michael, overblijft. Het item zal namelijk maar een paar minuten duren.

Oh, en helaas geen foto’s van grote camera’s en andere apparatuur, want het was echt binnenkomen en aan de slag, en daarna weer gelijk naar huis.

Maar allemaal kijken dus, vrijdagavond om 18:15 uur op NPO 1!

(En laat me even weten hoe stom ik er op stond, want op het moment van uitzenden sta ik op een re-enactmentterrein zonder tv. )

Na lang wachten was het gisteravond om half 8 eindelijk zo ver: mijn petekindje Josh is geboren!!

Josh groeide met een hoog tempo in Zwusje’s buik, waardoor was besloten haar eerder te halen dan de uitgerekende datum (10 september). Vrijdag moest mijn zusje naar het ziekenhuis, maar het was zo druk met ‘normale’ bevallingen, dat ze zondag pas echt met haar aan de slag konden. Frustrerend voor hen, maar het leverde wel een paar hilarische Facebook-filmpjes op van een zich vervelende ADHD-schoonbroer.

De bevalling zelf schoot ook niet echt op, want eigenwijze baby was eigenwijs en wilde er niet uit. Ondanks het toedienen van weeënopwekkers, kreeg mijn zusje geen persweeën en dus heeft ze het helemaal op eigen kracht moeten doen. Het was dus zeker geen makkelijke bevalling en even werd gevreesd dat het toch een keizersnede moest worden. Maar uiteindelijk is het toch gelukt en nu is alles goed met moeder en dochter!

De manier waarop ik het nieuws vernam, was wel even sip. Pappa Jurgen had blijkbaar zowat twee seconden na de geboorte zijn kant van de familie al ingelicht, en had het aan mijn moeder (die bij de bevalling aanwezig was) overgelaten om onze kant van de familie te informeren. Maar in dit digitale tijdperk gaat nieuws extreem snel, waardoor ik ineens in de groepsapp die was opgericht voor het regelen van Zwusje’s babyshower, allemaal felicitaties langs zag komen. “Gefeliciteerd, opa en oma! En jij natuurlijk ook gefeliciteerd, peettante Lenny! Wat een schatje is het, hè?” Euh… blijkbaar heb ik iets gemist? :’-(

Een half uur later vernam ik het alsnog officieel. En ben ik gelijk de auto in gestapt en naar het ziekenhuis in Maastricht gereden.

Wat dat betreft baal ik wel dat ik ver weg woon van mijn familie. Alle andere (schoon)familie was er uiteraard al lang toen ik aankwam (een beetje druk voor de kersverse ouders, zo vlak na de bevalling de hele familie met de neus er bovenop, maar ze kennen hun familie en hadden er al rekening mee gehouden dat ze die toch niet lang buiten de deur zouden kunnen houden. ).

Heel lang heb ik mijn Zwusje, schoonbroer en petekindje niet kunnen zien, want na tien minuutjes met Zwusje gesproken te hebben, moesten we de kamer uit omdat ze gewassen moest worden (nee, dat was nog niet eens gebeurd!). Na 40 minuten in de wachtkamer door te hebben gebracht, konden we nog 5 minuten naar haar toe. En toen was het alweer tijd om te gaan.

Om kwart voor 1 ‘s nachts was ik weer thuis. Bijna 3 uur rijden voor een kwartiertje contact dus, maar ja, dat doe je nu eenmaal voor familie. Dit is immers iets héél bijzonders.

Uiteraard maakte Mark gelijk misbruik van mijn moment van zwakte. En kreeg me zo ver om te beloven dat ik zou komen helpen met de jiu-jitsu-workshops, die hij de volgende dag moest geven.

Het is namelijk weer introductieweek en de nieuwe studenten hadden een sportdag, waarop alle sportverenigingen een korte kennismakingsworkshop verzorgden. Zo ook mijn oude jiu-jitsuvereniging, waar Mark nog steeds bij traint. Alleen hadden ze te weinig mensen. Of ik niet wilde bijspringen…?

Nou kan ik me niet eens meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik gesport heb jiu-jitsu heb gedaan. Dat is minstens 8 jaar geleden, maar mogelijk nog veel langer. Maar dat maakte niet uit, want ik hoefde geen demonstratie te geven; alleen maar de studenten te begeleiden bij het uitproberen van de technieken. Vooruit dan maar. Mijn oude pak en band lagen toch nog ergens in de kast.

Eigenlijk moest ik die middag gewoon werken. Maar ik heb het nog steeds niet druk. In de zomerperiode is er op de universiteit echt geen drol te doen voor mij, want iedereen is op vakantie en nieuwe projecten worden pas weer in september opgestart. Ik besloot dat meehelpen met de introductieworkshops, nuttiger was dan een middag uit mijn neus eten en Facebook refreshen. Het past misschien niet in mijn functie-omschrijving, maar zo deed ik in ieder geval nog iéts relevants voor de universiteit!

Dus verplaatste ik me van het bestuursgebouw naar het sportcentrum. Gelukkig herinnerde ik me in de kleedkamer nog welke flap van het jasje boven moet en hoe die band ook alweer geknoopt moet worden.

Het was erg leuk om weer even op de mat te staan. Worpen gaan duidelijk niet meer zo soepel als vroeger, maar de klemtechnieken zitten er nog steeds prima in.

Tips geven aan de studenten was ook leuk om te doen. Je merkt duidelijk verschil in motivatie – de meeste psychologietrutjes krijg je amper aan het bewegen en kijken elkaar alleen giechelend aan, maar er zijn er ook die direct enthousiast over elkaar heen rollen. Het mooiste is de blik in hun ogen als de klem die ze uitproberen, na een paar aanwijzingen ineens wél werkt.

Uiteraard kreeg ik de vraag of het niet weer begon te kriebelen. Maar nee, ik heb echt geen behoefte om weer iedere week te gaan trainen. Ik zou het leuk vinden om mijn technieken weer even op te frissen, maar structureel jiu-jitsu oppakken gaat hem niet worden.

Vorig jaar kreeg ik van mijn Zwusje een zelfmaakpakket voor thee: zes soorten zaadjes voor planten waar je thee van kunt trekken.

Toen was het geen plantseizoen, maar een paar maanden geleden wel. Dat viel samen met de moestuinkwekerij van de Albert Heijn-actie, dus de hele vensterbank stond op een gegeven moment vol.

Helaas lang niet allemaal succesvol. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat vier van de zes plantjes nooit zijn uitgekomen. En dat de kamille nog steeds niet hoger is dan 1 cm. 

Maar de venkel tierde welig. Zo flink zelfs, dat ik er drie bakken mee kon vullen! En nu was het eindelijk tijd om te oogsten.

Mijn hemel, wat een werk…

​

Niet alleen moest ik alle blaadjes van alle stelen halen; ik moest ook nog om alle bladluis heen werken, die zich blijkbaar op mijn venkel thuisvoelde!

Een paar uur later was alles dan toch geoogst en nu kan ik eindelijk genieten van mijn eerste kopje venkelthee.

​

Maar om heel eerlijk te zijn: maanden water geven en uren oogsten voor een paar kopjes thee? Leuk hoor, al die knusse thuisnijverheid, maar ik begrijp heel goed waarom de mens op een gegeven moment supermarkten heeft uitgevonden…

Tijdens de de inhaalmoederdag van gisteren, kreeg niet alleen mijn moeder een cadeautje van mijn zusje. Ook ik ontving een pakje. Huh?

Na openen bleek er een flesje met een popje in te zitten. Dat popje hield een briefje vast. En daarop las ik de vraag of ik peettante wilde worden van Zwusje’s dochtertje! Awwwww…. <3

Nou weten de meeste mensen wel dat ik geen kinderfan ben en dat ik dus niet de meest voor de hand liggende keuze hiervoor ben. Maar Zwusje vond me desondanks de meest geschikte persoon voor deze taak.

Ze zei er expliciet bij dat ze niet van mij verwacht dat ik het kind in huis ga nemen, mocht er iets met haar en Jurgen gebeuren. En ook niet verwacht dat ik het kindje continu mee ga sleuren naar pretparken en andere uitjes. Het ging haar er vooral om, dat er iemand zou zijn bij wie het meisje altijd terecht zal kunnen; iemand die verstandig genoeg is om bij problemen het initiatief te nemen en iets te regelen zodat het goed komt. En daar vertrouwt ze mij het meest in, mede omdat ik als ‘zus van’ ook altijd in haar leven zal blijven.

Dat vind ik echt een ontzettende eer! En hoewel ik het een behoorlijke verantwoordelijkheid vind, zie ik die invulling zeker zitten. Dus heb ik ja gezegd!

Ik had haar al eerder gezegd dat ik, hoewel ik inderdaad niet zo van de kinderen ben, het kindje van mijn Zwusje wel heel erg speciaal vind. Ik denk ook zeker dat ik met haar een iets andere band op zal bouwen dan met alle andere kinderen in mijn vriendenkring. Dus ik vind het ook helemaal niet vervelend om altijd naar haar verjaardagen en dergelijke te gaan en haar een beetje te verwennen met cadeautjes (ik was toch al begonnen ).

Dat wil zeggen – als Zwusje en schoonbroer haar een beetje goed opvoeden tot leuk kind natuurlijk. Anders moet ik gelijk ingrijpen.