Ik ben wanhopig aan het proberen om het heerlijke gevoel van de Dansstage van afgelopen weekend vast te houden, maar dat lukt helaas niet zo goed met weer een normale werkdag en om half 9 ‘s ochtends een telefoontje krijgen van de garage – waar ik bleef voor mijn APK-afspraak? (Oh f*ck… :-X)

De Dansstage is een evenement waar ik ieder jaar erg naar uitkijk, want het is jezelf van vrijdagavond tot en met zondagmiddag onderdompelen in balfolk dansworkshops en bals, met allemaal fijne mensen en een geweldige relaxte en lieve vibe, plus een goede organisatie.

Dit jaar had ik me ingeschreven als leider, want als volger heb ik niet zoveel meer aan de workshops. Behalve het leren van de meer obscure dansjes, maar die pasjes ben ik dan altijd al lang weer vergeten tegen de tijd dat die dans langskomt op een later bal. Leiden gaat me inmiddels ook best goed af, blijkbaar. Ik was er zelf nog steeds niet helemaal van overtuigd, maar net als vorige keren kreeg ik achteraf regelmatig ongevraagd van mijn danspartners te horen dat ze vonden dat ik zo fijn en duidelijk leidde – ook als ik zelf niet het idee had dat het heel soepel ging. Ik heb toch nog steeds in mijn hoofd dat een dansje goed zou moeten gaan als ik maar goed genoeg leid, maar het is natuurlijk altijd een samenspel. Stom eigenlijk, want als volger zie ik het wel als een van mijn taken om alle oepjes van mijn leiders ongemerkt weg te poetsen, zodat de dans soepel blijft lopen! Ik ben blijkbaar weer eens te veeleisend voor mezelf. Maar goed, ik heb dus veel kunnen oefenen met leiden en heb wederom een stukje meer zelfvertrouwen erin gekregen.
Daarnaast volgde ik een workshop over Nederlandse dansen – wel specifiek vanwege de pasjes, want misschien kan ik die dan weer aan anderen gaan uitleggen als we met De Soete Inval ooit een dansinstructie voor oude dansen willen toevoegen aan ons aanbod!

Tijdens de bals die iedere dag na de workshops waren, heb ik meer gevolgd dan geleid, maar daar had ik gewoon even zin in. Er waren weer een hoop fijne connecties en verrassingen. Wat is het toch mooi als je een willekeurige onbekende ten dans vraagt en het een heel goede danser of match blijkt te zijn, waardoor het een fantastisch dansje wordt! <3 En dan heb je nog de mensen waarvan je al vermoedt dat het fijne danspartners zijn (bijvoorbeeld doordat je ze tegenkomt in een kringdans met partnerwissels – cercles en gigues zijn wat dat betreft een soort speed-dates voor dansers   ), waarna de ‘jacht’ begint om ze een keer te pakken te krijgen voor een volledige dans. Nadat ik op het bal van zondag eindelijk iemand die ik zaterdag al had willen vragen, wist te strikken voor een dansje, zei hij tegen me: “Ik had je zaterdag al willen vragen, maar kon je niet vinden!” Het is dus een ding!  

Ik sprak verder een hoop bekenden die ik al lang niet gezien had. Grappig genoeg spraken diverse personen me aan over mijn blogposts, met name de recente over sneaky bedrijven (wat leuk om te horen dat zoveel mensen mijn blog lezen – dat heb ik zelf niet altijd door omdat natuurlijk niet iedereen erop reageert), en over het feit dat ik zo actief ben. Eén van hen bleek zelfs mijn naam doorgegeven te hebben als alternatief voor de term ‘Truus’ (de bijnaam voor vrijwilligers van de Dansstage, die ze dit jaar wilden vervangen door middel van een verkiezing, omdat de naam niet genderneutraal en internationaal genoeg was). Het argument: “Truzen doen ook zo enorm veel dingen in beperkte tijd, het zijn net Lenny’s”  

Het enige minpunt van de Dansstage is dat je er fysiek zo extreem moe van wordt… Niet eens van het dansen (ik heb totaal geen spierpijn of zere voeten – al was ik heel blij met de maar liefst 3 paar dansschoenen die ik, naast mijn gewone schoenen, had ingepakt) maar wel van het veel te laat naar bed gaan en op tijd weer opstaan. Ik was dit jaar al moe voordat ik erheen ging, dankzij een aantal nachten gewoon slecht slapen, dus op vrijdagavond ben ik ‘al’ om kwart voor 1 naar bed gegaan en heb ik de laatste band gemist. Desondanks zat ik er op zaterdag rond het avondeten even flink doorheen: moe + hangry zijn geen goede combinatie, en ik wilde op dat moment alleen maar slapen, een dikke knuffel en/of chocola. Maar mensen van wie ik zo’n knuffel zou willen waren allemaal elders of druk met eten, en slapen zat er niet in, mede doordat ik wakker wilde blijven om het toetje niet te missen, want dat was de traditioneel zelfgemaakte chocolademousse en dan had ik in ieder geval die portie chocolade gehad.    Gelukkig begon het eten na niet al te lange tijd zijn uitwerking te hebben en na een uurtje of wat werd ik ook weer heel blij dankzij enkele specifieke danspartners, dus het is helemaal goed gekomen en heb ik die avond doorgedanst totdat we iets na kwart over 3 het gebouw uitgebonjourd werden.

De terugrit naar huis op zondag aan het begin van de avond was wel weer een uitdaging, maar ik heb het veilig tot thuis gered dankzij het blikje Red Bull, dat ik structureel voor geval van nood in de auto heb liggen (houdbaarheidsdatum: tot 2019 – kun je nagaan hoe weinig ik dat spul nodig heb   ).

En dan nu weer de harde werkelijkheid onder ogen zien – in mijn geval een rekening van dik €1.600 voor autoreparaties naar aanleiding van die APK-keuring… *kreun*

Ik had het wat te druk om te bloggen, maar eigenlijk kunnen de afgelopen dagen mooi worden samengevat als ‘muziek is gaaf’.

Woensdagavond speelden we namelijk met Androneda in café Wilhelmina in Eindhoven. Ik was er voor het eerst en het bleek gezellig druk dankzij een mooie opkomst! De rit erheen voorliep niet al te voorspoedig, maar blijkbaar had iedereen last van de wegopbrekingen en parkeerproblemen, want ook de crew was laat, dus we hebben iets harder opgebouwd en gesoundchecked dan normaal, maar we waren gelukkig toch min of meer op tijd klaar, zodat de dansuitleg kon beginnen en wij nog even konden eten. Het spelen ging niet vlekkeloos, maar volgens mij hebben de aanwezigen toch genoten – en wij ook!

(foto’s door Ronald Rietman)

Vrijdag reed ik naar het noorden voor een repetitie met De Soete Inval. Het was geen standaard repetitie: we willen een cd’tje gaan opnemen en daarvoor moeten we onze arrangementen wat gaan uitbreiden en opleuken. Sowieso goed om te doen, want ook tijdens de optredens mogen we wat mij betreft wel wat meer opbouw en variatie erin gooien, dus dat is een win-win!

Zaterdagavond waren we gevraagd om met De Soete Inval te spelen tijdens een privé-evenement van Compagnie te Voet, een 17e-eeuwse groep, die dat weekend in kasteel Hernen was neergestreken. Wigo en ik waren de enigen die konden, dus eigenlijk zou dat niet doorgaan. Slechts één doedelzak met een trom is namelijk wel een beetje saai. Maar ze wilden ons desondanks echt héél graag hebben! Want het moest geen volledig optreden worden; het idee was dat we gewoon een beetje sfeer brachten met wat muziek op de achtergrond. De letterlijke woorden van Klaas: “Het lijkt me juist heel leuk als er op de achtergrond iemand met een doedelzak zit te pielen, terwijl wij er doorheen praten.” Nou, dát kan nog wel geregeld worden hoor. Oftewel, het was vergelijkbaar met een LARP-baravond: met je clubje in kostuum lekker je eigen ding doen en tijd nemen om gewoon eens bij te praten in een passende sfeer, onder het genot van een drankje! (En muziek dus.)

Ze bleken ook graag te zingen, dus vroeg ik om een lijstje met nummers die vaker langskwamen, zodat ik die kon instuderen op mijn nieuwe blokfluit. Ik was namelijk bang dat die doedelzak helemaal geen succes ging worden in een kasteelzaal, vanwege de galm. Mocht nou blijken dat ze elkaar niet meer konden verstaan zodra wij gingen spelen, dan kon ik altijd nog overstappen op die fluit. Maar het bleek geen enkel probleem om in een hoekje van de zaal met een doedelzak en trom te spelen; de aanwezigen bleven inderdaad lekker doorkeuvelen, dus blijkbaar konden ze elkaar prima horen. En er is ook nog gedanst!

De fluit bleek juist een uitdaging: ‘s avonds in een tochtig kasteel dat alleen met kaarsen is verlicht, wordt het natuurlijk behoorlijk fris. Dus die fluit was ook ijskoud. En dat zorgt voor condens tijdens het spelen, wat de klank niet ten goede komt. De laagste noten goed aanspelen is sowieso al een uitdaging, en aangezien ik pas 4 weken blokfluit speel kan ik niet beweren dat ik een stevige begeleiding neerzette… Maar dat deerde de aanwezigen gelukkig niet. Zodra ze de melodie herkenden, zetten ze uit volle borst in en denderden ze gewoon door en zetten ze stug opnieuw in op de voor hen gebruikelijke momenten, of ik nu meespeelde of niet. Mijn ingestudeerde tussenstukjes heb ik daarom maar geskipt. Het was blijkbaar goed genoeg.

Na dik twee uur spelen waren we door ons repertoire heen en taaiden diverse groepsleden af richting bed, en pakten wij ook in. In een kwartier was ik alweer thuis, want kasteel Hernen ligt zowat bij mij om de hoek. Lekker makkelijk qua reizen dus, en dan ook nog eens muziek mogen maken in kostuum in een sfeervolle, met kaarsen verlichte kasteelzaal met gezellige mensen – én daar voor betaald worden?? Ik klaag niet! 

Maar na al dat spelen had ik wel behoefte om zelf eens wat muziek te consumeren. Dus ging ik zondagmiddag en -avond ook nog even naar Wageningen om te balfolken.

Het was een superfijn bal, want er waren twee heerlijke bands en allemaal leuke, goede dansers. Ik stond weer 100% ‘aan’ en had het idee dat dat ook voor een groot deel van de andere dansers gold, want ik heb alleen maar fijne dansjes gehad, met heel veel connecties!

Wat heb ik toch een fantastisch leven!!   <3

Eind vorig jaar hebben we met Androneda wat liedjes opgenomen. Die zijn nog steeds in bewerking, maar er zit inmiddels schot in. En wij zijn ondertussen aan de slag gegaan met het maken van clipjes om de opnames ook visueel wat op te leuken!

Het maken van videoclips is ontzettend veel werk, maar ik vind het wel heel erg leuk om te doen! Soms ook wel frustrerend, want hoewel we straks hopelijk een goede audio-opname hebben, hebben we helaas nog niet de beschikking over professioneel beeldmateriaal en moeten we het doen met wat er is.

Van een bourrée die we spelen wil ik een compilatie maken van verschillende opnames van bezoekers tijdens onze optredens. Leuk plan, maar het heeft wat praktische hindernissen. Zoals: tijdens alle optredens spelen we het nummer op net een ander tempo (en aan het begin van onze muzikale carrière varieert dat tempo zelfs sterk tijdens het nummer :-X), waardoor het heel lastig is alles synchroon met de audiotrack te krijgen. In de loop van de tijd hebben we het arrangement veranderd. Van niet alle stukjes uit het nummer zijn opnames beschikbaar (vooral lastig als dat het intro is, waarin nog niet iedereen meespeelt, zodat je ook niet stiekem een fragmentje van later uit de clip kunt recyclen). De opnames zijn schokkerig, slecht belicht, of in portrait i.p.v. landscape modus. De zaal is lelijk. En dan was er nog mijn frustratie over waarom ik de opnames van de dansers maar niet gesynchronisserd kreeg met onze muziek – waarna ik moest concluderen dat een bourrée dansen blijkbaar heel erg lastig is en de mensen domweg gewoon niet goed in de maat dansten…  :-X

Voor een van onze zangnummers koos ik een andere insteek. Als er tekst bij het nummer zit, dan kun je namelijk heel goed een verhalende clip maken! Maar daar moest dan ook beeldmateriaal voor komen. Ik heb inmiddels mijn zusje, kleine nichtje en een balfolk-vriendin over weten te halen om zich op film te laten zetten, maar we moesten ook nog opnames van onszelf hebben. Mijn poging in mijn eentje met een statief mezelf op te nemen bleek niet zo geslaagd, dus planden we gistermiddag om, na een gezamenlijke lunch, met z’n drietjes elkaar op te nemen. Bij het kanaal achter mijn huis en gewoon met de telefooncamera, want we gaan echt niet pretenderen dat het hele professionele videoclips worden hoor.

Gelukkig bleef het ‘s middags droog, al was het wel heel koud! Dat leek helemaal niet zo, door het waterige zonnetje dat af en toe uitkwam, dus besloten we in al ons enthousiasme dat we de takes van onszelf best zonder jas konden doen, want dat oogt nu eenmaal leuker. Brrr…. nadat we klaar waren zijn we snel weer naar mijn huis gelopen voor hete thee met koekjes en chocolade! Dat hadden we wel verdiend.

En omdat we er toch waren, hebben we voor en na het avondeten gelijk ons complete repertoire doorgespeeld als voorbereiding op ons optreden van a.s. woensdag. Dus heb ik vanavond, onze eigenlijke repetitie-avond, vrij om vast te gaan knutselen met het nieuwe materiaal!

Jullie zullen nog even geduld moeten hebben voordat de resultaten te aanschouwen zijn, maar in de tussentijd hierbij alvast een ‘bloopervideo’ van gisteren.  

Gisteren was een heerlijk vermoeiende dag!  

In de middag moest ik in de Stadsschouwburg van Utrecht zijn voor een reünie van het K’s Choice koor. Ik besloot dat ik dat mooi kon combineren met een ochtendje struinen op de Lapjesmarkt die daar vlakbij in de buurt zit, want ik moest nog wol en linnen hebben voor een 17e-eeuws kostuum.

Ik slaagde wonderwel en met een grote rugzak en shopper vol stof constateerde ik dat ik nog wat tijd over had voordat het lunchtijd was. Ik toog richting het centrum, liep geheel per ongeluk tegen een hoedjeswinkel aan en kwam naar buiten met twee nieuwe hoeden. (Mijn conclusie: er is niet zoiets als te veel hoedjes hebben. Maar misschien wel zoiets als te veel geld uitgeven aan hoedjes.   )

Na een heerlijke lunch bij Graaf Floris (helaas de kat niet gespot) was het tijd om naar de Stadsschouwburg te gaan. Ik was wel benieuwd hoeveel mensen zouden komen opdagen, want tsja, je moest maar net toevallig op deze dag kunnen – die was niet ver van tevoren gecommuniceerd zoals de repetitiedata. Wauw: de opkomst was maar liefst zo’n 80% – blijkbaar veel meer dan bij de eerdere koren die de organisatie had gecoacht! En wat was het een warm welkom, want iedereen was superenthousiast om elkaar weer te zien en er werd uitvoering geknuffeld.

Het project heette “K’s Choice – the community edition”, en als er iets geslaagd is, is het wel het creëren van die community! Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik vaker dit soort community-gevoel ervaar bij balfolk en bij LARP, dus ik kan me wel voorstellen hoe het moet zijn voor mensen die dat nog niet eerder hebben mogen ervaren en dan nu ineens met allemaal gelijkgestemde mensen samenkomen en eindelijk helemaal mogen zijn zoals ze zijn. (Één van de regels die bij de eerste repetitie was gesteld, was: vraag niets over het gender en de struggles van anderen, als ze jou iets willen vertellen dan doen ze dat wel uit zichzelf. Zodat de gebruikelijke awkward vragen werden voorkomen.) Na afloop van het concert is er een Whatsapp-groep opgericht, oorspronkelijk bedoeld om foto’s en filmpjes van het concert te delen, maar die is nog steeds superactief. Er worden ervaringen uitgewisseld, tips gegeven voor interessante documentaires en concerten, maar ook gewoon leuke plaatjes gedeeld en vragen over de opvang van huisdieren gesteld!

De middag begon met het uitwisselen van ervaringen. Het was duidelijk dat het voor veel mensen veel had betekend en dat ze vonden dat ze echt waren gegroeid in die 6 weken tijd, zowel op zangtechnisch als persoonlijk vlak.

Het tweede programmapunt was het kijken van de documentaire die is gemaakt over het project. Die komt komende week online en zal ik dan zeker ook met jullie delen! [edit: hij staat online!] Ik had eigenlijk niet verwacht dat die mij, koele kikker, iets zou doen, maar toen ik het fragmentje zag van het concert zelf, waarin tijdens het eerste liedje het doek omhoog ging, hield ook ik het niet helemaal droog.
(Er is de hele dag door flink gesnotterd door iedereen. Iemand had een complete tissue-doos meegenomen en die werd, tot grote hilariteit, veelvuldig door de zaal heen rondgegeven.)

We kregen ook allerlei details te horen over hoe het voor de crew was geweest. Zoals hoe het was toen ze één week voor het concert te horen kregen dat een van de nummers in een verkeerde toonhoogte was ingestudeerd en dat ‘nog even’ veranderd moest worden. Of wat er nou precies mis ging met de ‘sneeuw’, waardoor de volledige bak in één keer over de voorste koorleden (waaronder ik), de dirigent en K’s Choice werd gedumpt.   Ook kregen we behoorlijk wat veren in onze reet van de coaches, die aangaven dat ze altijd de lat enorm hoog hadden gelegd bij deze koren, maar dat wij de eerste waren die het nagestreefde niveau daadwerkelijk hadden bereikt. Aww… <3

Daarna mochten we het complete concert op video terugkijken! Dat was wel gaaf om te zien. Ik had wel al wat fragmenten gezien van mensen die vanuit de zaal hadden gefilmd, maar dit was een opname met goede camera’s en microfoons, door professionals in elkaar gezet. We zagen onszelf daardoor ook regelmatig in close-up langskomen. Wat een energie spatte daar vanaf zeg! Commentaar van een van mijn mede-koorleden: “Er is vanalles gezegd over hoe dit koor voor ons was, maar alles wat niet gezegd is, zie je hier.” En dat vat het wat mij betreft heel mooi samen!
(Helaas mag ik deze videoregistratie niet met jullie delen vanwege copyrights. Blijkbaar is het al heel wat dat ze toestemming hebben gekregen om wat fragmenten van het optreden in de documentaire te verwerken.)

Het was de bedoeling om na het kijken van de concertregistratie gewoon nog wat te borrelen en bij te kletsen, maar uiteraard zat iedereen erom te springen om nog even te zingen! We hebben dus drie liedjes van het concert nog even op het grote scherm laten langskomen en zijn uit volle borst mee gaan zingen. Wat was dat heerlijk! Dat moest er blijkbaar echt even uit bij ons allemaal. ^_^

Naderhand zijn diverse koorleden nog ergens in een cafeetje gaan naborrelen en eten, en zelfs nog een paar gaan stappen, getuige de wazige foto’s en berichtjes in de Whatsapp-groep.   Maar dat heb ik overgeslagen, want ik had met Judith afgesproken om bij haar te gaan eten en weer eens bij te kletsen. Ook supergezellig! Al waren we beide moe en hebben we het niet zo laat gemaakt als die paar koorleden.

De algehele conclusie is in ieder geval dat er binnenkort een reünie moet komen van de reünie, om na te praten over gistermiddag en de foto’s en filmpjes te bekijken. Waarna er vast een reünie van de reünie van de reünie moet komen.  

Herinneren jullie je nog dat we vorig jaar september met De Soete Inval mee hebben gedaan aan opnames voor een tv-programma? We mochten er toen uiteraard nog niets over zeggen, maar gisteravond is de aflevering uitgezonden en mag ik er eindelijk over bloggen! We mochten namelijk optreden tijdens een aflevering van ‘Down the road’; een programma waarin niemand minder dan Gordon samen met enkele jongeren met het syndroom van Down op roadtrip door Nederland, België en Frankrijk gaat!

De opnames bleken voor seizoen 2 te zijn. Op het moment dat we ervoor gevraagd werden had ik eerlijk gezegd nog nooit van het hele programma gehoord… maar goed, ik heb dan ook geen tv-abonnement meer en ook toen ik dat wel nog had, leek ik doorgaans niet de doelgroep van SBS6-programma’s te zijn. Gelukkig bleek dit geen afzeikshow, waarin je muzikale prestaties worden afgefakkeld, of dat vooral bedoeld is als aapjes kijken naar ‘bijzondere mensen met bijzondere hobbies’, en probeerden ze oprecht de deelnemers een leuke tijd te geven. Gordon zei die dag ook tegen ons dat dit een van de meest voldoening gevende dingen was die hij had gedaan. En ik moet zeggen: in het echt kwam ook hij een stuk menselijker en minder gemaakt over dan op tv. Volgens mij moet hij meer van dit soort programma’s maken in plaats van die giechel-tv met Gerard Joling enzo…

Het idee van deze aflevering was, dat één van de deelnemers verrast zou worden met middeleeuwse danslessen, omdat hij blijkbaar van de middeleeuwen hield. Daarvoor was er een prachtige locatie in Dinant geregeld, die als een van de tussenstops tijdens de roadtrip fungeerde. Wij mochten de muziek verzorgen en andere mensen waren uitgenodigd om die lessen te geven. We kregen vooraf de contactgegevens van de docent, zodat we met hem de liedjes konden afstemmen. De dansleraar bleek in Nijmegen te wonen en toen ter plekke zijn lieftallige assistente arriveerde, bleek ik haar te kennen via LARP.

Zoals je in mijn eerdere blog al kon lezen, verliepen de opnames erg chaotisch. De planning is meermaals omgegooid en niet alleen wat betreft het tijdschema, maar ook wat we zouden gaan doen. We kregen al snel na aankomst te horen dat die danslessen geschrapt gingen worden. Het nieuwe plan was dat wij gewoon liedjes gingen spelen terwijl de groep deelnemers in middeleeuwse kleding aan een middeleeuws banket zat, en dat degenen die dat leuk vonden, tijdens het diner met de dansinstructeurs mee konden gaan dansen. Later veranderde het middeleeuwse banket in het gebouw naar een picknicktafel met enkel decoratief eten buiten op een heuvel, vanwege onenigheid met de locatie over de vooraf gemaakte afspraken (Walloniërs blijken niet heel erg geneigd klantvriendelijk te zijn naar niet Frans sprekende Nederlanders). En zo ging het de hele middag door. Okee… wij wachtten wel en we zagen wel wat het werd.

Nou, na een hoop gedoe en gestress, stonden wij dan eindelijk met z’n allen klaar bij de gedekte picknicktafel om de groep deelnemers als verrassing op te wachten. Die verschenen in de ‘middeleeuwse kleding’ die de crew had geregeld en bleken niet superenthousiast… Eentje vond de kleding maar niets, de tafel was dus vooral voor de show (na de opnames zouden ze echt avondeten krijgen in het gebouw) en maar een paar deelnemers hadden zin om mee te dansen. En wij stonden inmiddels wel een beetje op het punt van omvallen vanwege de honger, net als de deelnemers. Hoewel we meerdere nummers hadden ingestudeerd, voor verschillende soorten danspasjes, hebben we uiteindelijk vooral één nummer (het simpelste en saaiste) eindeloos herhaald. Oh well… we maakten er zo goed en zo kwaad als het ging wat van, hopende dat ze er met creatief knip- en plakwerk een leuke aflevering van konden maken.

Wij hebben het programma vooraf niet te zien gekregen, dus ik zat gisteravond wel een beetje met geknepen billen te kijken en te hopen dat we niet al te gênant in beeld zouden komen. Maar dat viel gelukkig niet tegen en we zijn zelfs langer in de shots te zien geweest dan ik had gevreesd. Ik werd zelfs 2x close-up in beeld gebracht!  
Onze muziek was amper te horen, maar het lijkt me ook heel lastig om flarden muziek uit verschillende korte fragmentjes aan elkaar te monteren zodat het nog ergens op lijkt. En aangezien het dus ook maar een simpel prutliedje was, is het misschien ook maar goed…

Hoewel tv-opnames maken dus niet noodzakelijk het leukste of makkelijkste klusje is, vond ik het wel een hele gave ervaring! En blijkbaar vond de crew dat ook. We hebben met een aantal van hen gesproken en sommigen waren continu onderweg voor opnames en er waren er ook die meestal gewoon in Nederland in de studio ofzo werkten, maar muzikanten en dansers in middeleeuwse outfits waren ook voor hen een hele bezienswaardigheid! Na afloop van de opnames kwam er dan ook een cameraman naar ons toe met de vraag of hij met óns op de foto mocht? Vervolgens riep Gordon dat hij er ook wel even bij kwam (wij vermoeden dat hij heel graag naast Wigo wilde staan, die hij ‘grote beer’ noemde. ) Oftewel: de groepsfoto hieronder is op verzoek van de crew gemaakt, niet eens omdat wij wilden fangirlen/fanboyen.  

Als je nieuwsgierig bent naar het eindresultaat, dan kun je de aflevering (de 3e van seizoen 2, vanaf 17:30 tot 21:15 is de scène met ons) hier terugkijken.

En dan is het nu wachten totdat de boekingen voor De Soete Inval binnenstromen! We kunnen nu immers zeggen: ‘Bekend van TV!’