Gisteren arriveerde mijn nieuwe speeltje: een sopraanblokfluit!
Een van mijn plannen voor deze winter is namelijk om mezelf te leren fluit spelen. Het lijkt me namelijk wel fijn om nog een extra instrument te hebben om bij optredens met De Soete Inval te kunnen spelen. Ten eerste hebben we een wisselende samenstelling en degene met de gemshoorn is niet altijd aanwezig, dus dan wil ik zijn partij kunnen overnemen. En tijdens onze zangnummers met draailier in plaats van doedelzakken, heb ik bij sommige nummers niet zo veel te doen en zou een begeleiding op een fluitje wellicht wel leuk zijn.
Daarvoor moet ik natuurlijk wel eerst fluit leren spelen. Ik ben volgens mij een van de weinige mensen die in haar kindertijd niet verplicht werd om blokfluit te spelen (en daar muzikale trauma’s aan over heeft gehouden), want we deden thuis genoeg muzikale dingen en op mijn 7e begon ik al met vioollessen, maar het nadeel daarvan is dus dat ik nooit heb leren blokfluiten…
Maar hee, hoe moeilijk kan het zijn? Het is vast niet voor niets een instrument dat ze aan kinderen overhandigen die net beginnen met muziek leren en bovendien speel ik al doedelzak, dus mijn vingers zijn wel gewend om gaten te moeten dicht houden.
Okee, okee, doedelzakken hebben een zak met lucht, dus ik ben totaal niet gewend om iets met mijn adem te doen; dat is wel een uitdaging. En de vingerzetting van een blokfluit is anders dan die van mijn doedelzak, dus mijn hoofd en vingers moeten ‘even’ geherprogrammeerd worden. Maar ik hoopte dat een blokfluit minder anders zou zijn dan een doedelzak, dan een vedel anders bleek te zijn dan een viool.
Om die theorie te testen, leende ik eerst een sopraan-blokfluit en een tenorfluit van mijn ouders voordat ik zelf een exemplaar aanschafte. Die tenorfluit was iets te veel uitdaging (de gaten zitten echt enórm ver uit elkaar!) maar op de sopraanfluit speelde ik al snel een eind weg! Ik heb er bewust niet té lang mee geoefend, want beide fluiten hadden een Duitse boring en ik wilde een fluit met een barokboring, en dat is wéér een andere vingerzetting en ik wilde niet 2x een nieuwe leren. (De vingerzetting die ontstaat door de barokboring schijnt makkelijker te zijn voor middeleeuwse en renaissance muziek.)
Dus nu heb ik er eentje met een barokboring en die ook nog eens dubbele gaten aan de onderkant heeft. Want dát vond ik het allerlastigste: de gaten onderaan maar voor de helft dicht doen om halve tonen te krijgen! Dat hoef ik op doedelzak eigenlijk nooit. Nu kan ik kiezen of ik maar één van beide gaten of ze allebei dicht doe voor halve versus hele tonen. Sowieso is het praktisch dat ik nu een chromatisch instrument heb (alle noten zitten erop), want een doedelzak en sommige andere fluiten zijn diatonisch (je moet wisselen van fluit als je in een andere toonsoort wil spelen).
Deze variant komt van Thomann en was me aanbevolen door mede-middeleeuwse muzikante en goede fluitiste Inge, waar ik erg dankbaar voor was, want het is lastig om eentje uit te zoeken als je er zelf nog niet zo veel verstand van hebt. De klankscherpte en het volume van de fluit moet natuurlijk wel goed passen bij het samen buiten spelen en daar heeft zij veel ervaring mee. Het is geen volledig middeleeuws correct model helaas, maar hij oogt in ieder geval wat minder modern dan een gemiddelde blokfluit. Ach, mijn doedelzak heeft ook een plastic mondstuk en is qua vorm ook niet 100% middeleeuws, dus dit moet kunnen. Ik had al eerder wat geoefend op de middeleeuwse fluitjes van bandgenoot Flip, maar die speelden vele malen lastiger en het lijkt me verstandig om te beginnen op een instrument dat stabiel en makkelijk speelt.
Hoewel ik dus nog niet de grepen van de barokboring gewend ben, gaan sommige (vork)grepen me al best makkelijk af na één dagje oefenen. En dat oefenen mag maar heel kort, want blijkbaar mag je een nieuwe houten fluit in de eerste weken niet langer dan 20 minuutjes per dag bespelen omdat die dan te vochtig wordt waardoor het hout te veel gaat werken. Ik moet me dus nog even inhouden. Maar dit produceerde ik al na enkele minuutjes:
Wel nog even oefenen op dat overblazen in de hoogte en daarbij het duimgat maar voor de helft open doen…
Omdat ik geen vast groepje heb om oud & nieuw mee te vieren, is het ieder jaar weer kijken waar ik kan aanhaken. Ik vier de start van een nieuw jaar het liefste met vrienden in een knusse setting, waarbij we iets te doen hebben, maar wat niet te massaal is. Dit jaar kreeg ik een uitnodiging van Olga die me erg aansprak: een themafeestje bij hen thuis.
Ik draag normaal gesproken nooit lipstick, en zeker geen knalrode, maar ik vind dat het bij dit soort outfits toch echt meerwaarde heeft. Misschien toch maar vaker gaan doen?
Het thema was jaren 20, maar het hoefde niets groots te zijn: “gewoon met dingen die je nog in huis hebt”, stelde Olga me gerust. Dat vond ik uiteraard lastig, zeker omdat ik na een snelle Pinterest-search, me realiseerde dat de taillelijn op de heup één van de kenmerkende dingen is van de mode uit die tijd, en ik geen enkel kledingstuk in de kast heb met die snit. Desondanks besloot ik me er inderdaad maar niet druk om te gaan maken en nam ik me plechtig voor er niets voor te gaan naaien of kopen – want nee, nog even in één of twee dagen een flapper dress naaien zou niet goed zijn voor mijn mentale gezondheid en het moest wel leuk blijven.
Na een tweede gang door mijn kast vond ik maar liefst twéé passende hoedjes – dat voordeel heb ik als crazy hat lady dan wel weer. Dankzij mijn vintage-smaak in schoenen was een geschikt paar Mary-Janes vinden ook geen probleem, en uit mijn stoffenkast trok ik een lap nepbont dat toevalligerwijs een afmeting had die ik best zonder aanpassingen om mijn nek kon draperen. Een lange ketting (okee, okee, die scoorde ik snel nog even voor een paar euro op Marktplaats) maakte het geheel af. Outfit: check!
Het enige wat er daarna nog opzat, was op de dag zelf wafels bakken (stel je voor dat er te weinig snacks zouden zijn… ik had de afgelopen dagen natuurlijk nog niet genoeg zooi gegeten ;-P ) en in de auto stappen naar Soest. Daar trof ik een gezellig versierd huis en gezellige mensen. Eerst kletsten we wat bij, maar al snel werden we uitgenodigd om mee te doen aan een die dag zelf nog door Arnout bedacht tabletop roleplay-spel (“We hadden een moordspel gekocht, maar dat bleek te heteronormatief”) in jaren 20- / Call of Cthulhu-setting. Het bracht me even terug naar Casino Mortale, want we bleken een team van inbrekers die na een semi-gelukte museumroof, in een vreemd huis moesten afwachten totdat hun contactpersoon hen kwam ophalen. En het huis bleek wel érg vreemd…
Het was heel leuk om te doen, ook al ben ik eigenlijk niet zo van het tabletop roleplay (moeten afwachten totdat iemand anders zijn beurt voorbij is totdat je actie kunt ondernemen… argh!). Bij het verdelen van de rollen had ik mezelf ‘de fashionista’ toebedeeld (een klein beetje stereotyperen mag, toch?) en er was voldoende ruimte om onderling wat te geinen, zoals met mijn partner-in-crime Joost, a.k.a. ‘Mr. Beige’.
Gelukkig dacht er iemand op tijd aan om de sessie even te onderbreken om de overgang naar het nieuwe jaar te vieren met knuffels en bubbels, en om buiten vuurwerk te gaan kijken (heeft iemand gemerkt dat het in veel steden verboden was om iets af te steken? Wij ook niet – ik heb in jaren niet zo veel vuurwerk gezien als vannacht. XD ). Daarna zijn we weer verder gaan spelen, waarna het met ons allemaal uiteraard slecht is afgelopen.
Ik had slaapspullen meegenomen voor het geval ik de rit naar huis niet meer aandurfde met mijn slaperige hoofd, maar de roleplay-sessie had me goed wakker gehouden en dus reed ik midden in de nacht toch nog terug naar Nijmegen en rolde ik rond kwart voor 4 mijn bedje in.
Het was een zeer geslaagde oud & nieuw-viering! ^_^
Moet ik nog uitleggen wat er op Eerste Kerstdag tijdens het bezoek aan mijn ouders gebeurd is? De vaste volgers van mijn blog weten het uiteraard: kersttraditie #1 – de Sheep Wars!
Altijd leuk, maar toch moeten we inmiddels onder ogen zien dat het een aflopende zaak is. De ideeën zijn op. Ma keek me na binnenkomst dan ook met een schuin oog aan: “Heb jij iets voorbereid?” Op mijn bevestigende antwoord pakte ze zuchtend een printje dat ze vorig jaar al had gemaakt als back-up en zette dat nog snel voor de boom neer:
Ik had, net als de afgelopen jaren, noodgedwongen naar de actualiteiten gegrepen om nog inspiratie op te doen en had als insteek de hoge energieprijzen en de recente overheidscampagne voor duurzaamheid gepakt. Bij vertrek na het gezellig eten en samen zijn, zag de kerststal er dus zo uit:
Maar wat bleek: ik hoefde de schaapjes helemaal niet in schunnige posities te zetten, dat had mijn kleine nichtje al gedaan! Vorig jaar hadden we al gemerkt dat ze door ons geïnspireerd was geraakt en de handelingen met de schaapjes ook erg grappig vond.
Dus het is duidelijk: de energie is er bij ons uit en de volgende generatie is klaargestoomd om het over te nemen. Sheep Wars was een mooie traditie, maar onze missie is volbracht; laten we kijken hoe de volgende generatie er haar eigen draai aan gaat geven!
Holy crap… mijn Alice in Wonderland-website bestaat deze maand 25 jaar!
Nee hoor, mijn hobbies lopen nooit uit de hand, hoe kom je erbij?
Stiekem ben ik ook echt wel trots op de website. Ik denk dat ik niet lieg als ik zeg dat het de meest complete informatiebron over Lewis Carroll’s Alice in Wonderland-boeken op het internet is. Hij wordt gemiddeld zo’n 1.800 keer per dag(!) bezocht. Dat is ooit wel een stuk meer geweest, maar het is nog steeds best wel een groot aantal bezoekers. In het Alice in Wonderland-wereldje is de site dan ook zeker een begrip. En nog beter: ik merk dat ik echt invloed heb! Mijn post over het fout quoten van Lewis Carroll is een van de meest bezochte pagina’s en ik zie dat veel mensen uit zichzelf die pagina op social media posten als iemand weer eens een quote onterecht aan Carroll of de Alice-boeken toebedeelt. (Hij werd zelfs genoemd in The Guardian.)
Als je het leuk vindt om meer te lezen over de ontstaansgeschiedenis van mijn site, lees dan mijn eerdereposts hierover. Het lijkt me niet heel zinvol om die hier te gaan herhalen. (Het feit dat ik al blogde over het 15-jarig jubileum van de site, zegt trouwens ook iets over hoe lang ik dit blog al heb… )
En wie iets te vieren heeft, trakteert en maakt gelijk van de gelegenheid gebruik om haar boek te spammen in de hoop er meer van te verkopen, dus is er nu op mijn website ook een boek-weggeefactie te vinden! ^_^
Het voordeel van een overvolle agenda hebben is, dat als er een keer iets uitvalt, ik gewoon het andere ding kan gaan doen dat op dezelfde dag gepland was. Vandaag verving ik spelen op een kerstmarkt met De Soete Inval dus door Christmas carol zingen bij Rob en Carlie thuis!
Dat is een jaarlijkse traditie en ik baalde dus al dat ik er niet bij kon zijn, want het is altijd heel erg leuk om te doen en gezellig. Rob en Carlie nodigen allerlei bekenden (van buren tot muziekvrienden) uit om met z’n allen kerstliedjes te komen zingen. Voor iedereen ligt een pakketje met teksten en bladmuziek klaar en Rob begeleidt de boel op de gitaar. De meeste mensen zingen de meeste liedjes zo mee, en zo niet, dan spelen we ze eerst even een keertje door.
Inmiddels ken ik al diverse mensen door deze jaarlijkse bijeenkomst, zelfs nadat het vanwege corona en ziekte de afgelopen twee jaar niet heeft kunnen doorgaan.
Tussen het zingen door en naderhand wordt er ook goed voor ons gezorgd, want er is soep, snaai, stol en nog veel meer eten en drinken.
De opkomst was dit jaar wat lager dan normaal (ook hier helaas veel zieken – het is duidelijk dat de verplichte sociale isolatie vanwege corona ook een negatieve invloed heeft gehad op onze weerstand tegen andere ziektes), maar er waren genoeg mensen om het leuk te maken. Diverse aanwezigen zongen gelijk een tweede stem erbij en op een gegeven moment kwam ook iemand erbij die viool/chello/piano kon spelen als begeleiding, wat nog een extra dimensie toevoegde. Ook de canon was een leuk experiment!
De brandende haard binnen en de sneeuw die buiten lag maakte de sfeer natuurlijk helemaal af. Volgend jaar dus weer wat mij betreft! ^_^
Het laatste kostuumonderdeel dat ik per se nog wilde maken voor ons optreden op de Dickens kerstmarkt was een petticoat. Zoals gezegd is de kleding in 1840 echt wel anders dan die in 1860. Een belangrijk verschil is dat in 1840 de rokken rond waren in plaats van aan de achterkant verder uitlopend. Bovendien kenden ze in die tijd nog geen hoepelrokken.
Rond 1820/1830 begonnen de rokken steeds wijder te worden. Om dat volume te krijgen, droegen vrouwen meerdere petticoats over elkaar. Op een gegeven moment moesten er wel érg veel petticoats over elkaar worden gedragen om het gewenste volume te bereiken en werd dat nogal zwaar en onpraktisch. Dus bedacht iemand dat je ook paardenhaar mee kon naaien in de rok, waardoor die stugger werd en een beetje uit ging staan. Petticoatfabrikanten vervingen het paardenhaar soms door katoenen koord. En zo onstond de zogenaamde ‘corded petticoat’, die een aantal lagen aan normale petticoats kon vervangen.
18281820-18301850s
Aangezien ik ook niet zo’n zin had in het dragen van meerdere lagen petticoats, leek me dit een prima alternatief. En ook niet moeilijk om te naaien. Dus kocht ik katoenen koord in.
Dit witte katoenen koord kun je goedkoop op een klos krijgen bij de Praxis! Ik kocht al eens eerder een rol voor het macrameeën van een plantenhanger. Volgens hun website hadden ze verschillende diktes, maar in de winkel bij mij in de buurt hadden ze helaas alleen maar die van 3mm diameter. Ik wilde eigenlijk 4mm en daarnaast nog een hele dikke voor aan de onderkant, maar omdat ik geen zin had in het betalen van verzendkosten en toch nog naar de fourniturenzaak moest voor spul voor de bonnet, kocht ik toch maar die van 3mm. De fourniturenwinkel had dan weer geen wit koord, maar ach.
American Duchess heeft een goede video over hoe je zo’n corded petticoat maakt, waar ik inspiratie uit heb opgedaan. Maar omdat ik niet genoeg stof had voor zowel de rok als de voering (ik gebruikte een oud beddenlaken), heb ik het iets anders aangepakt: ik heb enkel strookjes stof tegen de binnenkant genaaid, op de plekken waar de veters moesten komen, in plaats van een complete voering er tegenaan te naaien. Scheelt ook weer gewicht. Het nadeel is wel dat de uitstulpingen van de veters nu aan de binnenkant zitten. Ik weet niet of dat bij de originele exemplaren andersom het geval hoorde te zijn. Ach, qua functionaliteit en silhouet die het creëert maakt het volgens mij niet uit en er gaat (mag ik hopen) niemand onder mijn rok kijken…
Dus dit is hoe ik het heb gedaan:
Stap 1: Naai rechte lappen katoen tegen elkaar totdat de omtrek van het geheel even groot is als de wijdte die je aan de onderkant wil voor je petticoat. Je krijgt dus een kokervormige lap stof.
Stap 2: Markeer de plekken waar je de veters wil naaien, want je wil dit echt niet pas opmeten wanneer het ding al onder je machine ligt.
Stap 3: Knip strookjes stof en naai ze op hun plaats, door één zijkant tegen de gemarkeerde lijn te stikken.
Stap 4: Klap het strookje open en leg er koord in. Klap het strookje stof dicht, schuif de veter zo strak mogelijk tegen het gestikte naadje aan en stik met een ritsvoetje het stukje stof zo strak mogelijk tegen de veter aan. Naai helemaal rond en als je weer bij het beginpunt komt, knip je de veter niet door maar leg je die gewoon langs de eerste en ga je weer een keer rond, net zolang totdat je voldoende veter op dat punt van de petticoat hebt gestikt. (Het exacte patroon van en de hoeveelheid veters maakt niet zo veel uit, in die tijd schijnen er ontelbaar veel verschillende varianten te zijn voorgekomen. Het is natuurlijk wel zo dat, hoe meer veter je erin naait en hoe meer je direct naast elkaar naait, hoe steviger je petticoat zal worden.)
Ik kan je vertellen dat dit niet bepaald het meest mentaal stimulerende karweitje is. Dus dit was een kwestie van verstand op nul, muziek aan en naaien, naaien, naaien…
Bijna 50 meter(!) koord later:
Stap 5: Knip midden-achter een opening zodat je straks de petticoat over je heupen kunt krijgen. Werk de randjes af.
Stap 6: Plooi of rimpel de bovenkant van de rok tot de gewenste taillebreedte. Het is mij niet helemaal duidelijk of daar een vaste techniek voor is; aan museumstukken te zien wordt er zowel gerimpeld als geplooid en ook met verschillende soorten plooien. Ik wilde liever plooien dan rimpelen om de taille zo plat mogelijk te houden, gezien het aantal lagen dat er nog overheen gedragen moet worden, maar dat kost wel meer werk en bovendien wat hoofdbrekens om te berekenen hoe breed je je plooien moet maken om goed uit te komen – de omtrek van de petticoat moet namelijk wel precies verkleind worden tot je taillebreedte!
Ik hoopte me er makkelijk vanaf te maken door mijn rimpelvoetje te gebruiken. Maar dat werkte niet goed, omdat je er niet precies genoeg de breedte van de plooien mee kunt instellen.. Dus roste ik de plooien weer los en deed ik het toch maar met de handvork.
Stap 7: Stik een lange band tegen de geplooide bovenkant van de petticoat aan.
Mijn originele plan was om er een sluiting met knoop van te maken, maar ik heb gemerkt dat dat helemaal niet handig is als je taille nogal varieert in de breedte. Nu ik ben afgevallen kan ik mijn Victoriaanse outfits aan zónder korset ( ), dus dan zou deze petticoat op mijn normale taillewijdte geknoopt moeten worden. Maar mijn nieuwe outfit ga ik natuurlijk wel weer op maat maken zodat ik er een korset onder kan dragen (anders krijg je nooit het juiste silhouet) en dus moet de petticoat dan strakker. Een hele rij knoopsgaten naast elkaar is niet mooi en werkt minder goed dan gewoon een strook stof om je taille vastknopen, en aangezien dit onder andere kleding komt te vallen is dat een prima keuze.
Stap 8: Stijf de petticoat! In grootmoeders tijd (en vele generaties daarvoor dus ook) was het gebruik van stijfsel heel normaal, maar ik had dit nog nooit eerder gedaan en heb ook niet van mijn moeder geleerd hoe dit moest. Het spul is blijkbaar dermate ouderwetsch dat je het niet meer in de supermarkt kunt krijgen. (Ja, wel zo’n spuitbus, maar om daar nou een complete petticoat mee te gaan besprayen…). Dus bestelde ik maar een pakje online.
Volgens de instructies moesten er voor een handwasje 1 à 2 eetlepels poeder worden opgelost in 1 deciliter koud water, dat je bij 0.75 liter heet water moest gooien. Mjah, laten we dat maar allemaal x10 doen, gezien de omvang van mijn ‘handwasje’. Één lepel… twéé lepels… dríé lepels… okee, dit schiet niet op, volgens mij moet ik gewoon het hele zakje erbij flikkeren. Hoppa, yolo!
En vervolgens het geheel nat strijken voor het stijfste resultaat. Note to self: de volgende keer de petticoat vooraf op een iets hoger standje dan de laagste centrifugeren, want die veters die zuigen water op als de neten, waardoor je het ding niet drooggestreken krijgt. Ik vermoed dan ook dat het eindresultaat stijver had kunnen zijn als ik ‘m juist iets droger had gemaakt voor het strijken, maar dat zal ik een volgende keer wel uitproberen.
Ik zie dan ook weinig verschil tussen voor en na stijven. Wellicht heb ik de petticoat te breed gemaakt (2,6 meter), waardoor die zichzelf niet zo goed kan ondersteunen, en hadden de veters beter rond gestaan als de omtrek kleiner was geweest?
Dit is namelijk het eindresultaat:
(De achterkant staat dus te wijd open omdat mijn paspop een maatje of wat breder is dan ik inmiddels ben en ik de petticoat ook wil kunnen dragen over een korset.)
Bestede tijd: 11 uur en een kwartier (exclusief wassen en strijken) Kosten:€20 (voor het koord; de stof had ik nog liggen)
Zoals je (helaas niet goed) ziet heb ik ook nog enkele issues van de mantel gefixt: de achterkant loopt nu minder breed uit, de rare bult in het bont bij de nek heb ik verwijderd door het bont daar doormidden te knippen en ik heb een smal bontrandje langs de hals gestikt. Dat herstelwerk ziet er helaas niet zo mooi uit als wanneer ik dit gelijk de eerste keer zo had genaaid, maar ja, daar is niets meer aan te doen, dat krijg je nu eenmaal met voortschrijdend inzicht.
Hopelijk snappen jullie nu ook waarom ik zo mierenneuk over de vorm van de rok en het modebeeld: je kunt op de foto heel duidelijk zien dat de rok van mijn 1865’s outfit niet zo mooi over de petticoat hangt, simpelweg omdat die rok en de bijbehorende petticoat gemaakt zijn voor over een hoepelrok die achter meer uitloopt, en omdat de plooien in die rok niet gelijkmatig zijn verdeeld bij de tailleband.
Maar goed, het is me gelukt om de belangrijkste kostuumonderdelen op tijd af te hebben voor het Dickens-evenement! Hoera? Nou nee… Dat wil zeggen: ik ben op tijd klaar, maar het optreden van morgen gaat niet door.
De bezetting van onze band was al een dingetje, omdat niet iedereen aanwezig kon zijn en Flip, die voornamelijk de tweede stemmen speelt, afgelopen vrijdag eindelijk geopereerd zou worden aan zijn knie. Dus was het aan Alexandra, Wigo en mij om het optreden te gaan doen. De afgelopen tijd was ik dus niet alleen druk met het regelen van een outfit, maar ook met het uitzoeken van repertoire wat we samen konden spelen en het instuderen ervan, want niet alleen wilden we, naast onze gebruikelijke middeleeuwse liedjes, ook kerstliedjes spelen, we moesten ook nieuwe tweede stemmen leren om ervoor te zorgen dat de boel een beetje leuk klonk. En toen viel Alexandra uit, vanwege privé-omstandigheden. Argh. Weer snel het repertoire omgegooid, en begonnen met liedjes in te studeren die hopelijk als solo-doedelzakspeler met alleen een trommel als begeleiding, de luisteraars nog een beetje konden boeien. Om vervolgens twee dagen voor het optreden te horen dat Wigo ziek was geworden en ook niet kon komen. Snik.
Heel jammer dat het optreden niet doorgaat, ik zo veel tijd voor niets in oefenen heb gestoken en ik ook dit jaar naar geen enkele Dickens-kerstmarkt heb kunnen gaan. Van de andere kant viel er ook een flinke last van mijn schouders, want eigenlijk was het te veel om allemaal zo last-minute te moeten doen, terwijl ik niet zeker wist of de performance wel goed genoeg zou worden.
Omdat ik ik ben, heb ik de petticoat vandaag dus wel gewoon af gemaakt, alleen nu met iets minder druk erachter. Hopelijk vind ik de komende maanden nog ergens tijd om de blouse en rok te maken, zodat ik volgend jaar dan misschien eindelijk in vol ornaat naar een Dickens-festijn kan. (Maar ik kan je nu al vertellen dat de prioriteit gaat liggen bij andere kledingstukken. Zucht.)
Op het werk hebben we jaarlijks een kerstborrel. Enkele jaren geleden besloot ik eens lollig te doen en wat kerstbal-oorbellen aan te doen, een kerstboomslinger om me heen te hangen en een rendiergewei op te zetten. Dat oogstte veel vrolijke reacties, dus kleedde ik me ook het jaar erna kerstig aan. En het jaar daarna schminckte ik me als rendier.
De twee jaren daarna was corona, en het eerste jaar hadden we dus maar een digitale borrel. Toen werd ik kerstelf.
Vorig jaar was iedereen sip en had niemand zin in wéér een digitale borrel, dus is het helaas niet doorgegaan. Maar goed, het betekent dus wel dat het 3 jaar geleden was dat we een fysieke kerstborrel hadden. Inmiddels zijn er behoorlijk wat personele wijzigingen geweest, dus veel van mijn collega’s waren helemaal niet bekend met mijn kerstoutfits.
Dat gaf wat lucht, want op een gegeven moment begonnen mijn collega’s al een paar weken van tevoren te vragen wat ik nu weer zou gaan dragen met de kerstborrel? Dus dit jaar zouden de verwachtingen vast niet zo hoog zijn. Dacht ik.
Collega 1: “Heh, al die nieuwelingen die wisten natuurlijk niet dat jij steeds wat bijzonders aantrekt met de kerstborrel, dus ik heb ze verteld dat jij altijd extreme outfits hebt! Ze zijn nu allemaal héél benieuwd!!”
Collega 2: “Hey Lenny, ik heb in de wandelgangen gehoord dat jij een jurk met lampjes aan gaat trekken! Klopt dat?”
Argh…
En ik wil niet teleurstellen natuurlijk. Plus, ieder excuus om all-out te gaan met een outfit grijp ik aan. Dus voor dit jaar naaide ik: een kerstboomrok, om over een hoepelrok te dragen. Inclusief lichtsnoer.
Nee, ik had hier uiteraard helemaal geen tijd voor, want mijn Dickensoutfit moest ook nog af, dus deze rok is op een schandalige wijze tot stand gekomen. Velours de panne in elkaar naaien met enkel de lockmachine – back to the old school LARP-days! En omdat het toch echt in één avondje af moest, heb ik de onderste slinger met de nietmachine tegen de stof aangezet… mijn naaijuf zou me direct van de opleiding schoppen als ze het wist. :-X (En laten we het niet hebben over het feit dat ik in de haast bij het bevestigen van de decoraties, de overrok op sommige plekken per ongeluk aan de hoepelrok heb vastgenaaid en ze dus als één geheel aan moest trekken…)
Waren de vorige outfits nog bij elkaar geraapt / in elkaar gezet met spullen die ik nog in huis had, voor deze outfit heb ik de stof en slingers speciaal gekocht. Het was weliswaar stof van slechts €3,50 per meter en cheap-ass slingers, maar het is toch weer een grens over gegaan. Net als destijds met mijn carnavalsoutfits voor een vorige werkgever: het begon met gewoon een LARP-kostuum uit mijn kast trekken (want ik heb helemaal geen carnavalskostuums, ik ben een enorm slechte Limburger). Daarna verzamelde ik spullen die ik had liggen tot een outfit. En uiteindelijk kocht ik items die ik liet bedrukken of beschilderde.
Tsja. If something is worth doing, it’s worth overdoing? De kerstrok was dan ook wederom een daverend succes. Maar wat ga ik volgend jaar nou weer doen om dit te toppen? Waar eindigt dit…??
Op mijn hoofd de kerstster-diadeem die ik ook in elkaar knutselde van karton en aluminiumfolie, plus oorbellen met kerstballen, voor het completeren van de kerstboom-look
Hoe dan ook was de borrel weer extreem gezellig. Ik houd normaal gesproken helemaal niet van borrelen, maar de kerstborrel is om de een of andere reden altijd superleuk. Ditmaal was er geen activiteit gepland, alleen maar drank, eten en muziek (we hadden allemaal 2 liedjes mogen aandragen voor de afdelings-Spotify-playlist), maar toch ben ik gebleven totdat de TL-verlichting weer aan ging, André Hazes werd gedraaid (“Het is tijd… de hoogste tijd”) en men begon met opruimen omdat het gebouw dicht ging.
Inmiddels had ik 3,5 glas rosé en nog geen avondeten gehad, dus de stemming zat er goed in. Het leverde niet alleen een nieuwe ICT-collegas-selfie op, maar ik kreeg eindelijk weer eens wat roddels mee (is het waar dat één van de managers vriendelijk is gevraagd elders in de organisatie een functie te zoeken??), vertelde ik de nieuwe garde de legende over hoe onze divisiemanager aan zijn Slayer-kersttrui kwam en had ik openhartige gesprekken met collega’s: toen we van de week tijdens een overleg grapten dat er te weinig capaciteit was, stelde iemand voor dat we ons maar allemaal in drieën moesten clonen. Waarop ik grapte: “Volgens mij zit helemaal niemand te wachten op drie Lenny’s” – waar iedereen hard om moest lachen. Maar mijn collega zei vanavond: “Ik vind dat we zés Lenny’s moeten hebben!” (Awww <3) “Maar weet je wat jouw probleem is, Lenny? Jij verwacht altijd dat iedereen voor rede vatbaar is. En dat is gewoon niet zo.” Die ga ik onthouden…
Los daarvan had ik van de week ook weer eens een conflict met een medewerker van een andere afdeling, die het had ‘geëscaleerd naar het management’ en vandaag kreeg ik via mijn manager te horen dat hij het met zijn manager had besproken (ja, we hebben nogal wat managementlagen in onze organisatie) en dat ze volledig achter me stonden en vonden dat het enige wat ik fout had gedaan was, dat ik het niet eerder naar hén had geëscaleerd zodat zij het voor me konden oplossen. Aww… they have my back! <3 Ik voel me dus ineens weer enorm gewaardeerd. Ondanks dat ik de afgelopen week heel wat collega’s heb vervloekt, sluit ik dit jaar dus met een heel positief (en ietwat aangeschoten) gevoel af. Nu lekker kerstvakantie – tot volgend jaar, collega’s!
We hadden al 2x eerder de eer om met Androneda te spelen op een verjaardagsbal bij Balfolk Zeist. Gisteravond mochten we voor een derde keer komen optreden ter gelegenheid van iemands verjaardag! Ditmaal vierde Gina haar nieuwe levensjaar door de dansers te trakteren op live muziek (normaal gesproken dansen ze daar op een digitale playlist).
Het spelen ging helaas wat minder optimaal dan vorige week in Amsterdam, maar we hebben ons er goed doorheen geslagen. Één van de uitdagingen die we onszelf hebben aangedaan is een gigue gecombineerd met een polka, die maar liefst dik 10 minuten duurt. Het is een flinke uitdaging om te onthouden waar in het liedje we zijn en wat we op welk moment moeten spelen. We plannen het spelen van dat nummer dan ook bewust als eerste nummer na de pauze in onze setlist, oftewel op een moment dat we weer uitgerust en fris zijn. Aan het eind van het optreden, toen we dus moe waren, stelde ik in een moment van verstandsverbijstering voor dat de jarig job toch nog even een allerlaatste nummer mocht kiezen uit de lijst van alle liedjes die we al hadden gespeeld, als echte afsluiter. Je wil immers toch iets speciaals doen voor de jarige. Uiteráárd koos ze die gigue… argh. En dat was bij ons optreden van vorige week dus óók al gebeurd! Ik denk dat ik de volgende keer erbij ga vermelden dat ze alles mogen kiezen, behalve die gigue.
Anyway, wat wel heel goed ging was dat de backdrop het spontaan weer goed deed! Het vergde maar één keertje rammelen aan een kabeltje en alle lampjes sprongen aan en ook nog eens in de juiste kleur! Nu weet ik dus niet of ik aan de bak moet om het ding te repareren, of dat ik het maar op de koop toe neem dat hij het af en toe wel, af en toe niet doet…
Wat ik wel moet doen, is nieuwe podiumoutfits naaien. Deze zaal was KOUD! In Amsterdam stond ik al een beetje te rillen, maar hier was het helemaal fris. Normaal gesproken is het heel heet bij een folkbal, maar als de zaal niet zo vol is, je zelf niet aan het dansen bent, er een deur open staat voor de ventilatie en het winter is, sta je als muzikant toch best wel te vernikkelen. En koude vingers spelen niet lekker. Eens kijken dus of ik, als ik binnenkort voor mijn opleiding weer wat dingen moet naaien ter oefening, ik wat langere kleding met dikkere stof kan fabriceren.
En dan zijn er nog de liedjes die we verder willen uitbreiden. We hadden vorige week al een nieuw nummer geïntroduceerd, gisteravond durfden we het aan om ook het tweede nieuwe nummer te spelen. Wel maar voor een deel, want het is een wals in 3 die op een gegeven moment een wals in 8 wordt en die overgang heb ik nog niet lekker in de vingers, dus dat komt later wel een keertje. Dankzij die extra nummers kunnen we inmiddels wel 2 uur vullen met ons repertoire (weliswaar inclusief een korte pauze), dus da’s fijn!
Het is ook heel bemoedigend om feedback van de dansers te krijgen. In Amsterdam kregen we al te horen dat het leuk is dat wij net wat ‘anders’ zijn en dat dat verfrissend is. En gisteravond zei iemand dat ze het leuk vond dat onze liedjes zo energiek zijn, in tegenstelling tot diverse bandjes die wat meer ingetogen nummers hebben. Blijkbaar hebben we inmiddels ook al onze eigen onderscheidende ‘sound’, wat wel belangrijk is. Hopelijk komen er volgend jaar nog veel meer optredens en kunnen we eindelijk de corona-pauze definitief achter ons laten!
Alles wordt duurder, dus ook papier. Wat gevolgen heeft voor de kosten die mijn Nederlandse Print-On-Demand-drukker rekent voor het drukken van mijn boek. Ze lieten me daarom recentelijk weten dat mijn marges wat lager zouden worden. Dat vind ik op zich geen probleem – ik ben inmiddels uit de kosten en ik hoef er niet noodzakelijk veel aan te verdienen. Wat wel een probleem was, was dat mijn marge bij een verkoop via Bol.com negatief was geworden. Dat kon en mocht uiteraard niet.
Hoe kan dat? Nou, Bol.com is een asociale organisatie die Amazon achterna gaat.
Als je jouw boek wil verkopen via de boekhandel, dan maken die boekhandels daar natuurlijk kosten voor en ze willen uiteraard ook nog wat op die verkoop verdienen. Dus moet je hen korting geven op de verkoopprijs. Da’s heel logisch en normaal. De gebruikelijke boekhandelskorting is 42%.
Bol.com vindt zichzelf echter heel wat en vindt daarom dat zij, als grootste boekwinkel van Nederland, meer korting mogen eisen. Hen moet je dus 45% korting geven.
Nou ja, dat moet niet, maar ik heb via mijn POD-drukker een aansluiting bij het CB (voorheen Centraal Boekhuis) zodat boekhandels mijn boek kunnen bestellen, en mijn drukker heeft dus (net als vele uitgevers) enkele jaren geleden een contract moeten tekenen waarin staat dat ze die extra korting aan Bol.com moeten leveren bij een bestelling.
Zelf een aansluiting regelen bij het CB en dat contract niet tekenen is helaas geen alternatief: dat kan niet zomaar (je moet als bedrijf geregistreerd staan) en is loeiduur. Dus effectief zit ik er gewoon aan vast.
Ik dacht nog even slim te zijn en mijn boek te laten registreren als O-boek in plaats van A-boek, omdat je op die manier af kunt wijken van de standaard boekhandelskorting, maar wat blijkt: mijn drukker heeft mijn boek al vanaf het begin als O-boek geregistreerd, met slechts 20% standaard boekhandelskorting (en een whopping 35% korting voor Bol.com). De reden: anders zou de marge te laag worden om er nog iets aan over te houden. Oh. (Ik snap het wel, maar ik was desondanks ietwat pissed dat ze me dat niet gemeld hadden. Want ik heb mijn boek dus lopen promoten bij boekhandels met de mededeling dat ze de standaard boekhandelskorting zouden krijgen! Ik snap nu ook waarom er minder boekhandels mijn boek in hun assortiment hebben opgenomen dan ik had gehoopt…)
Wat nu? Want de verkoopprijs ophogen wilde ik eigenlijk niet – ik verkoop mijn boek niet alleen via het CB maar ook via Amazon’s KDP en via IngramSpark en daar zijn de marges wel fatsoenlijk. Daar ook de verkoopprijs verhogen zal de verkoop van mijn boek niet bevorderen, maar het alternatief is om een andere prijs te hanteren voor verschillende kanalen – en dat is toch ook raar? (Overigens mag dat normaal gesproken niet eens vanwege de wet op de vaste boekenprijs, maar mijn boek is in het Engels ipv. in het Nederlands en valt daar dus niet onder.) Maar omdat ik weinig keus had, heb ik toch maar voor dat laatste geopteerd.
Ik kan hier echt héél slecht tegen. Alleen vanwege Bol.com’s machtsmisbruik is mijn boek in álle Nederlandse boekhandels nu een euro duurder dan ik wil / dan in het buitenland! En er is helemaal niets wat ik er tegen kan doen!
Het veroorzaakt ook heel wat morele dilemma’s. Want eigenlijk moeten we met z’n allen zeggen: we kopen niet meer bij winkels zoals Bol.com en Amazon, want die maken de markt kapot. Maar ja, als het boek dat je wil hebben daar vele malen goedkoper is dan in de boekwinkel, dan ben je ook wel een beetje Gekke Henkie als je het voor meer geld aanschaft dan nodig. Want een boek is een boek – je krijgt geen beter of slechter exemplaar afhankelijk van de zaak waar je het ding aanschaft.
Een voorbeeld: ik had vorig jaar als kerstgeschenk van mijn werk een boekenbon gekregen. Die kon ik alleen bij een paar lokale boekhandels inwisselen, omdat mijn werkgever graag de lokale detailhandel wilde stimuleren na de corona-periode. Mooi. Een paar weken geleden wilde ik een boek hebben van een Amerikaanse schrijfster en herinnerde ik me die bon. Ik vergeleek de opties:
Bij Amazon.nl: €15,50. Levertijd: een paar dagen.
Bij de lokale boekhandel: €29,50. Levertijd: 3 weken.
(Bij Bol.com was ‘ie niet leverbaar)
Het is dat ik die bon had en dat die bijna was verlopen, anders had uiteraard geen haar op mijn hoofd erover gedacht om ‘m bij de boekhandel te kopen…
Toen ik mijn boek uitgaf heb ik me ook afgevraagd of ik het wel via Amazon wilde verkopen, want die zijn dus ook niet goed bezig. Maar de meeste verkopen in het buitenland lopen toch echt via Amazon – ik verkoop significant minder boeken via IngramSpark. Als ik mijn boek online promoot is de standaardvraag: “Is ‘ie ook te koop via Amazon?” En de marges die ik bij Amazon krijg zijn de hoogste van allemaal.
Dus tsja, principes zijn mooi, maar je snijdt jezelf toch echt héél hard in de vingers als je je in deze situaties daaraan houdt.
Het komt er dus op neer dat ik gewoon via Amazon blijf verkopen en dat mijn boek in Nederland nu €18,50 in plaats van €17,50 kost, en dat als iemand het boek via Bol.com koopt, ik er welgeteld €0 op verdien. :-/
Gelukkig heb ik voor Nederlandse klanten die Amazon niet willen sponsoren, toch een goed alternatief: je kunt het boek nog steeds direct bij mij bestellen. Ik koop ze namelijk met flinke korting in bij mijn POD-drukker en omdat ik me niet aan de vaste boekenprijs hoef te houden én geen boekhandelskorting af hoef te geven, kan ik je het boek voor maar €15 aanbieden, terwijl ik dan nog steeds een mooie marge overhoud. Win-win dus! Maar ja, dat werkt alleen als mensen mij of mijn website weten te vinden.
Ik ga wel zien hoe het nu loopt. In Nederland verkocht ik de laatste maanden toch zo goed als nauwelijks meer wat, in tegenstelling tot in het buitenland. De teller staat momenteel op 335 verkochte exemplaren, en ik hoop er vanwege de kerstperiode binnenkort nog een paar extra te kunnen slijten.
Mocht jij nu denken: “Oh ja, ik zoek nog leesvoer voor de kerstvakantie”, of “Darn, ik wil al heel lang dat boek van Lenny een keer kopen maar ik vergeet het steeds”: ik heb nog 5 laatste exemplaren op voorraad waar ik graag vanaf wil, zodat ik meer kastruimte overhoud en alleen nog via print-on-demand kan gaan leveren. Bestellen kan via mijn site!
We worden met De Soete Inval structureel gevraagd voor kerstmarkten in Bourtange, die vaak in Charles Dickens-stijl zijn. Tot nu toe ging ik niet mee naar optredens in het verre noorden die maar één dagje duren, omdat dat relatief te veel vraagt aan reistijd en reiskosten. Maar ik kon voorspellen dat het incidenteel toch wel eens zou gaan voorkomen dat ik mee zou spelen. En ik dus een Dickens-kostuum nodig had. Pro-actief als ik ben, besloot ik daarom maar vast zo’n outfit te gaan naaien, want als het alsnog moest vlak voor een optreden, zou dat stress opleveren en daar houd ik niet van.
Dat was dik een jaar geleden. Ik bedacht destijds welke kostuumonderdelen ik wilde maken en in welke vorm. Ik kocht ook al stof. Met de intentie in november vast de boel in elkaar te zetten.
Then life happened.
Oftewel: een jaar later is die outfit, op de mantel na, nog steeds niet af en, drie keer raden, dit jaar ga ik wél een keer mee. Zucht. Dat is dus alsnog hard naaien om de outfit voor ons optreden af te krijgen.
Ik heb de afgelopen weken heel veel keuzes moeten maken, want al mijn plannen en to-do-lijst-dingen zijn gewoon onmogelijk in de beschikbare tijd te proppen. Eén van de concessies was deze Dickens-outfit: ik heb besloten alleen de goed zichtbare kostuum-onderdelen te maken (de mantel en de bonnet) en als het lukt, ook nog een periodecorrecte petticoat. Daaronder/-overheen draag ik gewoon mijn 1865’s rok en blouse, want ik vermoed dat helemaal niemand het gaat zien (laat staan deert) dat die aan de achterkant eigenlijk te lang is. (En ja, ik weet dat Dickens pas in 1870 overleed en dat technisch gezien kleding uit de 1860’s ook nog kan, maar in praktijk zie je toch vooral de stijl van rond 1840.)
Anyway. De mantel was dus al min of meer af (al heeft die wat issues die ik nog graag wil fixen) dus de enige echte must was de bonnet. (Nee, ik kan mijn andere bonnet hier echt niet voor gebruiken, want dat is niet alleen een 1860-model maar ook een zomerhoedje!)
De meeste mensen onder tijdsdruk zouden nu denken: “Joh, ik maak gewoon even snel een basismodel dat goed genoeg is voor komend evenement en dan kan ik later nog wel een echte mooie maken.” Maar ik ben niet de meeste mensen. Ik doe iets goed of ik doe het niet. Niet alleen uit principe en perfectionisme, maar ook omdat ik het zonde van het materiaal, geld en de tijd vind om iets te maken dat later opnieuw moet. Dus ging ik los.
Stap 1: Maak een proefmodel van karton om uit te vogelen hoe je de juiste vorm krijgt (nadat je je hebt verdiept in het bonnet-modebeeld van 1840 natuurlijk). Maak vervolgens een tweede proefmodel. Herhaal dit 32.492 keer totdat je eindelijk iets hebt dat werkt. (Grrrr, hoe moeilijk kan dit zijn?? :-S )
Voor degene die na mij komt: dit moet het dus ongeveer worden.
Stap 2: Knip deze vorm uit buckram en stik hoedendraad langs de rand voor versteviging.
Dit klinkt ook makkelijker dan het is. Goede buckram is nergens in Nederland te krijgen! De enige webwinkel waar ik het goede spul vond, mailde me na het plaatsen van mijn bestelling dat ze het, oeps, toch niet op voorraad hadden. Toen ik het daarna bij een hoedenmaakartikelenwebshop bestelde, bleek het spul dat zij leverden, zoals ik al vreesde, inderdaad veel te floppy te zijn. Dus heb ik uiteindelijk maar twee lagen over elkaar heen gelegd voor de extra stevigheid.
En ja, vroeger maakte ik mijn hoeden van vinyl, maar inmiddels heb ik meer budget en hoef ik niet meer zo cheap-ass mogelijk mijn materialen te scoren. Want een stuk vloerbedekking is toch best zwaar op je hoofd… (Oh, ik krijg ineens flashbacks naar mijn samuraiharnas van vinyl… XD )
Nu dus ook met hulp van ‘wonderclips’, die echt wel beter werken dan wasknijpers om je materiaal op zijn plaats te houden.Dan de onderkanten tegen elkaar stikken en zo krijg je de basisvorm!
Stap 3: Sluit de achterkant en naai stof tegen de buiten- en binnenkant.
Het schijnt dat je de ronde opening aan de achterkant niet hoeft te vullen met buckram. Dat blijft door het hoedendraad prima rond. Ik maakte dus alleen een decoratief stukje stof, door het te plooien. Dat stikte ik vast tegen het buckram en vervolgens stikte ik de stof, in dezelfde vorm als waarin ik het buckram knipte, tegen zowel de binnen- als buitenkant. (Tip 1: gebruik een gebogen naald voor de binnenkant. Tip 2: op sommige stukken wil je een naad erbij knippen om om te kunnen slaan, maar de randjes aan de voorkant kun je later beter afwerken met biaisband, om een hoop stoflagen over elkaar te voorkomen.)
Mooi hè, die stof? Een perfecte blauwtint en met een lichte glans. Het is een restant van mijn Victoriaanse badpak en lag dus nog gewoon in de kast!
Stap 4: Het is niet deugdelijk om je nek te laten zien, dus knip een lange lap stof, rimpel die aan één kant en stik ‘m aan de achterkant van de bonnet vast.
Bij nader inzien had ik misschien beter een bandje ofzo tegen de onderkant kunnen zetten dan ‘m te zomen, want de onderrand is nu wat stijfjes geworden, waardoor het strookje stof niet zo soepel valt.
Stap 5: Decoreer!
Je verwacht het misschien niet, maar dit is best een lastige stap! Ik had nog diverse fournituren in huis, maar niet voldoende. Dus kocht ik nog meer decoratiespul in de winkel, maar je weet pas echt wat je nodig hebt tegen de tijd dat je het gaat verwerken. Ik heb in de winkel vooral gekeken naar wat qua kleur bij mijn stof zou passen, maar om het uiteindelijke ontwerp te bepalen heb ik gewoon vanalles tegen de basisbonnet aangemikt op verschillende manieren om te bepalen wat het mooiste werd.
De regel: je blijkt altijd te weinig lengte te hebben gekocht van je linten en je hebt ook altijd vanalles over (maar dat gaat gewoon de kast in voor de volgende keer dat ik iets in elkaar wil improviseren!)
Stap 6: Naai linten (ik gebruikte ribsband) aan de binnenkant om onder je kin te knopen, en een bandje van links naar rechts net boven je oren, om te voorkomen dat de bonnet afzakt.
Want zo’n bonnet moet wel héél goed gebalanceerd zijn, wil die keurig op je hoofd blijven zitten met alleen de gestrikte linten onder je kin. Ik had bij het maken van het patroon er op gelet dat hij goed zat, maar zodra je er dingen tegenaan gaat stikken, verandert de balans. En ik zag het al helemaal gebeuren dat we tijdens het optreden de wind van voren krijgen en de kap (lees: windvanger) continu naar achteren wordt geblazen.
Blijkbaar losten ze het vroeger ook op door een soort diadeem-achtige constructie binnenin te naaien, of een bandje van velours erin te zetten dat door de wrijving tegen je hoofd het enigszins vasthoudt. Verder geldt ook: hoe meer je de voorkant opvult met meuk, hoe meer dat helpt om de boel te laten zitten.
Stap 7: Decoreer de binnenkant.
Je kunt vanalles in de opening verwerken, zoals bloemen of kantjes, maar ik opteerde voor het rimpelen van een perfect matchend crêpe-reststofje met zijde-look dat ik nog in mijn kast vond. (Ik verbaas me regelmatig wat ik daar allemaal in vind. Waar ik deze stof ooit voor heb gebruikt? Geen idéé!)
Het oorspronkelijke plan was om dit stukje stof tegen het veloursbandje aan te naaien zodat het één geheel werd, maar dat werkte niet zoals ik had bedacht en dus heb ik de achterkant ook gewoon tegen de binnenkant van de bonnet gestikt. (Note to self: de volgende keer een langere strook knippen, deze is eigenlijk net te kort geworden.)
Stap 8: Bewonder het eindresultaat!
Net echt, toch?
Nou ja, het model is historisch correct, de materialen niet. Aangezien ik nepbont heb gebruikt voor mijn mantel, ging het sowieso geen historisch correcte outfit worden. Maar het is zeker goed genoeg voor een Dickens-kerstmarkt!
Bestede tijd: 22,5 uur (inclusief het maken van het patroon)
Kosten: €40 (ong. €20 voor het buckram en de hoedendraad, ong. €20 voor de decoraties; de stofjes had ik nog liggen)
Deze bonnet heeft dus veel te veel tijd gekost gezien de tijd die ik eigenlijk heb om alles af te krijgen (oh ja, ik moet ook nog nieuw repertoire instuderen…), maar zoals ik al zei wilde ik geen concessies doen aan de mate van detail. Bovendien moest ik zowat alles met de hand stikken – er is nauwelijks een naaimachine aan te pas gekomen om deze hoed te maken, want dat werkt uiteraard niet met deze vorm en dit materiaal.
Maar ik ben wel blij met het eindresultaat! Nu maar hopen dat hij in praktijk ook goed werkt met de rest van de outfit en mijn hoofd lekker warm houdt (en mijn bourdonpijpen niet in de weg zit en het geluid niet te veel blokkeert en niet te veel tunnelvisie veroorzaakt zodat ik mijn bandgenoten niet meer zie en hoor… :-X ).
Het is vast niet voor niets een instrument dat ze aan kinderen overhandigen die net beginnen met muziek leren en bovendien speel ik al doedelzak, dus mijn vingers zijn wel gewend om gaten te moeten dicht houden.
Dankzij 
)
Vandaag verving ik spelen op een kerstmarkt met De Soete Inval dus door Christmas carol zingen bij Rob en Carlie thuis!
Dus dit was een kwestie van verstand op nul, muziek aan en naaien, naaien, naaien…
