We waren door Balfolk Amsterdam uitgenodigd om te komen spelen op het eindbal, dat gegeven werd als afsluiting van hun balfolklessenreeks. Het was een superleuk optreden! De dansers waren enthousiast en het spelen ging heel lekker. Uiteraard speelde ik niet foutloos, maar toch merk ik dat er alweer veel meer routine zit in de nummers die we al wat langer in het repertoire hebben zitten, waardoor ik me niet meer superhard hoef te concentreren en ook lekker kan genieten van het spelen en meer kan communiceren met mijn bandgenootjes en het publiek.

En het geluid was ook heel fijn – het helpt zo erg als je een goede feedback hebt! Je speelt veel relaxter als het geluid dat je terugkrijgt mooi klinkt en het helpt ook heel erg bij het meer gevoel leggen in het zingen.

Het enige jammere was dat onze backdrop weer niet goed functioneerde. Ik dacht dat ik alles had gefixed en tijdens ons optreden in Nijmegen werkte die ook perfect, maar blijkbaar zit er toch weer ergens een kabelbreukje waardoor sommige lampjes niet aan gingen en andere lampjes de verkeerde kleur kregen. Daar moet ik deze kerstvakantie dus weer mee aan de slag.

Het was wel nog een lange rit vannacht naar huis, dus ik lag pas om half 2 in bed en moest vanochtend om kwart voor 9 alweer bij een stand-up van mijn kantoorbaan zijn… *kreun*

Wat een droomweekend was dit… Inmiddels heb ik alle overnachtingsspullen opgeruimd en klopte de wrede werkelijkheid van weer werken op maandagochtend aan, voor het contrast.

Vrijdag had ik onder andere een heerlijk etentje in Amsterdam met Marcel, waarna ik op zaterdag richting The Shuffle in Nijmegen ging om te vieren dat ze in onze stad al 15 jaar balfolk organiseren! Dat werd gevierd met maar liefst 2 dagen dansen: zowel op zaterdagavond als op zondag overdag.

Omdat er natuurlijk ook dansers van buiten Nijmegen kwamen, had ik Mariken, Jildou en Wouter uitgenodigd om bij mij te blijven slapen tussen alle dansjes door. Hoewel we ‘s nachts bij thuiskomst om half 3 gelijk in bed crashten, was het de volgende ochtend relaxed wakker worden met uitgebreid ontbijt brunch (inclusief heerlijke bananenpannenkoekjes van Jildou). <3

Om half 1 stonden we alweer op de dansvloer en pas rond half 8 ‘s avonds verliet ik het pand in een heerlijke dans-roes.

Ik heb het gevoel dat ik het hele weekend zowel fysiek als mentaal ‘open’ heb gestaan, wat tot heel veel fijne connecties leidde – op de dansvloer en erbuiten. Zoals ik zelf zing in één van onze Androneda-nummers: “Es ich open stoan, ich vol loup, en gans euversjpeul; geit de ratio oet en doan ich alles op geveul!” Het was dan ook een echt gevoelsweekend.

Balfolkers zijn dan ook zulke fijne mensen! Op een gegeven moment was er een pauze vanwege een bandwissel en wilde ik wat drinken gaan halen. Ik zag dat mijn portemonnee niet meer in mijn tas zat en realiseerde me dat ik die op de bar had laten liggen toen ik tijdens de vorige bandwissel een drankje kocht. Maar ik wist ook meteen: die ligt er nog, of iemand heeft die achter de bar laten wegleggen. En jawel hoor: mijn portemonnee bleek nog op exact dezelfde plek op de bar te liggen als waar ik hem zo’n anderhalf uur geleden had achtergelaten. Balfolkies: ik hou van jullie! <3

Zes weken lang hebben we keihard toegewerkt naar dit moment: het daadwerkelijk optreden met K’s Choice in de Stadsschouwburg van Utrecht! En wat was het gaaf!!

Zaterdagmiddag werden we al verwacht. Eerst deden we een podiumtest: we hadden allemaal met stickertjes op de vloer een plaats toegewezen gekregen en er moest worden gecontroleerd of iedereen goed zichtbaar was en het plaatje er goed uit zag. Ik had er al op gerekend dat ik volledig vooraan zou staan, want we hadden vooraf onze lichaamslengte door moeten geven. En ik vermoedde ook dat ik direct naast de tweede stemmen gezet zou worden, omdat ik mijn partijen goed genoeg beheerste om niet te veel door hen afgeleid te worden. En ja hoor, dat was beide het geval.

Gelukkig vind ik het helemaal niet erg om vooraan te staan. Zo kan ik tenminste zelf ook iets zien en bovendien helpt het met het houden van je focus op het publiek en je performance: je kunt je immers niet achter iemand verbergen.
Extra bonus, wat ik niet had verwacht: ik was echt pal achter K’s Choice gepositioneerd! :-O Ik had verwacht dat ze een stukje verderop op het podium zouden zitten, maar hun stoelen stonden direct voor het koor. Waardoor ik bijna op aanraak-afstand van Sam stond en waarschijnlijk ook duidelijk zichtbaar op alle foto’s van hen sta!

Er was ook een extra moeilijkheid aan mijn positie: om de dirigent goed te kunnen zien, moest ik mijn hoofd naar links draaien. Alleen vanuit mijn ooghoeken naar hem kijken lukte niet zo goed. En er was iemand uit de tweede stem-groep achter mij geplaatst. Die persoon had daardoor als uitdaging dat die zich staande moest houden tussen onze stemmen, maar het betekende ook voor mij dat ik zowel links naast me als achter me, alleen tweede stem hoorde en enkel aan de rechterkant wat steun had van iemand anders. Gelukkig had ik mijn partij geoefend door alleen de opnames van K’s Choice plus de andere stemmen aan te zetten en mijn eigen partij weg te laten bij het afspelen, zodat ik gedwongen was op mezelf te vertrouwen. Ik heb tijdens het optreden dan ook nauwelijks naar de dirigent gekeken: eigenlijk alleen aan het eind van nummers, om het stoppen goed te timen, en tijdens het allerlaatste a capella-nummer, want dat was anders niet te doen qua strak samen zingen.

Naast de podiumposities liepen we nogmaals de performance door, oftewel op welke momenten we welke bewegingen moesten maken. Er werd geoefend hoe en waar we het podium op en af moesten lopen. En zelfs het applaus ontvangen werd gerepeteerd! Want buigen doe je gezamenlijk, op aangeven van de dirigent; denk maar niet dat je dan helemaal los mag gaan van blijdschap ofzo! Ook tussen de nummers door even aan je kleding pulken of aan je haar frunniken is zwaar uit den boze! (Vanuit de zaal klapten de coaches, om het publiek na te doen: “Hoera! Bravo!! Niet krabben!!! Hoera!!” ) Er zouden ook wat ‘special effects’ komen, maar daar konden we niet mee oefenen, dus we werden er alleen voor gewaarschuwd op welk moment we wat konden verwachten.

Dat was allemaal samen best een ding. Opletten of je de goede noten zingt kost al behoorlijk wat headspace, en ook nu werden last-minute nog wat dingen die eerder waren afgesproken gewijzigd, of werden er nieuwe dingen toegevoegd die we ook nog moesten doen.
Afgelopen zondag hadden we tijdens de repetitie te horen gekregen dat één van de nummers toch in een andere toonhoogte moest, waardoor wij als eerste stem het eerste stuk van het nummer maar liefst 6 noten hoger moesten gaan zingen (wat een deel van de groep niet zo makkelijk haalde) en het volgende stuk juist een stuk lager (wat een ander deel van de groep weer niet goed lag) en wat lastig was om nog even ingestudeerd te krijgen qua inzet-hoogtes, waardoor het nummer er niet bepaald goed in zat bij iedereen. Gelukkig heb ik een groot bereik, maar ook ik moest nog wel goed opletten op wat ik zong – en juist in dat nummer hadden we op een gegeven moment al een voorgeschreven beweging. Ter plekke werd ook nog bepaald dat we een specifiek zinnetje op meerdere momenten in gebarentaal moesten gaan uitbeelden én dat er een bepaalde ‘eindpose’ ingenomen moest worden. Argh.

Dan was er nog het lampje. Bij het allerlaatste nummer, waarin mijn solo zat én dat we a capella moesten zingen, terwijl we in een grote kring om het publiek stonden en dus daadwerkelijk voor een deel in de zaal naast de stoelen van de bezoekers stonden, werd het licht gedimd en moesten we op de juiste momenten onze ledlampjes aan- en uitzetten en onder ons gezicht omhoog schijnen (wat echt een supermooi effect gaf). Dat deed je door een knopje ingedrukt te houden. En dat kostte kracht!! De lampjes waren van die sleutelhangerledjes en die zijn natuurlijk gemaakt om een paar seconden ingedrukt te houden, geen nummer van drieënenhalve minuut lang, terwijl je focus elders moet zijn! Aan het eind van de repetitie hadden we dus allemaal kramp in onze vingers en heb ik maar besloten om het ding met twee handen vast te houden i.p.v. de afgesproken rechterhand – het was immers toch donker.

Geen idee hoe het me uiteindelijk is gelukt om alles te onthouden, maar volgens mij heb ik tijdens het concert bij alle 10 de nummers op alle momenten daadwerkelijk het juiste ding gedaan! Het helpt misschien dat ik ook LARP en dans, en daardoor gewend ben om expressief mijn lijf in de strijd te gooien, want bepaalde bewegingen waren ook gewoon heel logisch gezien de tekst en deed ik al min of meer automatisch.

Anyway; na een pauze was het tijd voor de generale repetitie. Eindelijk met K’s Choice samen!! Aangezien Sam in Amerika woont, was het namelijk niet mogelijk om dat eerder te doen. Dit was natuurlijk het moment waarop iedereen begon te fangirlen & fanboyen fanpersonen!
Die generale repetitie was ook best heftig, want bijna alle nummers deden we 2x en alles moest op vol vermogen, want de licht- en geluidsmensen moesten weten wat zij straks tijdens de show konden verwachten. En ook toen werden nog wat last-minute beslissingen en wijzigingen gemaakt. Aan het eind van de middag waren we dus al bek-af en waren onze keeltjes al rauw. Gelukkig konden we even ontspannen tijdens een avondmaaltijd voordat we ons moesten gaan omkleden en klaarmaken voor de echte show.

De kleedkamer van de 1e stemmen was zoals je kunt verwachten een compleet kippenhok. Gestresste mensen overal, her en der werd nog even wat gerepeteerd en onderling gepep-talked, aan de andere kant werden nog snel wat outfits gestreken en er was een levendige ruilhandel in make-up, glitter, blauwe nagellak en koekjes. Ik had, naar goed voorbeeld van Jan Kristof, een breiwerkje meegenomen. (Mede-koorlid: “Wat zie jij er zen uit! Daarom ben ik naast je komen zitten.”)

Want nee, ik was helemaal niet zenuwachtig. Ik heb gelukkig genoeg podiumervaring om er vooral naar uit te kunnen kijken. Wel heb ik op z’n moment een flinke focus. En ik maakte me een beetje zorgen om die solo, waar ik vanwege een avond bandrepetitie en een avond coupeuse-opleiding, effectief maar 3 avonden op had kunnen oefenen. Maar gelukkig ging die bijna helemaal goed! Alleen de tweede keer had ik de toonhoogte van de inzet niet gelijk perfect, maar ik wist hem wel snel bij te trekken. (Mijn mede-soliste had de tweede keer blijkbaar helaas helemaal niet gezongen… het was echt wel lastig én confronterend jezelf zo boven iedereen uit te horen tijdens een gevoelig a capella-nummer!)

Maar de voornaamste hindernissen die we moesten overwinnen, bleken de al eerder genoemde special effects. We hadden te horen gekregen dat er bij een nummer rook van achter het podium zou komen. Of we dan niet te veel wilden bewegen, want dan zou die rook te snel weg zijn. Okee, prima. Alleen: in praktijk kwam die rook lang niet alleen van achter het podium omlaag zetten, maar kwam die ook uit een pijp die direct achter mijn enkels in de podiumverhoging bleek te zitten. *POEF*, daar ging Lenny even in rook op!
En dan was er nog de sneeuw. Tijdens een ander nummer zou er helemaal aan het einde een regen van ‘sneeuw’ op ons vallen. Wij werden geacht ter afsluiting van het nummer onze armen omhoog te steken en omhoog te kijken tijdens het zingen, alsof we die sneeuw verwelkomden. De praktijk: al bijna vanaf het begin van het nummer werd er een enórme bak glimmende stukjes plastic over enkel de eerste rijen van het koor (lees: onder andere mij) én de dirigent en zelfs deels over K’s Choice heen gestort, die maar blééf vallen, waardoor een teug adem nemen om te zingen niet zonder gevaar was. Niet mogen krabben, prima, maar dit stuk sneeuw moet ik écht nú uit mijn mond halen wil ik er niet in stikken….    Gelukkig was dit het laatste nummer voor de toegift, want we zaten echt volledig onder het spul. Tijdens het buigen viel het van ons af, naderhand bij het omkleden klonk het vanuit het toilet “Hee, het sneeuwt hier!! XD” en vanochtend vond ik nog steeds snippers in mijn schoenen terug. :-S

Perfect ging het optreden dan ook zeker niet, maar voor zover ik heb kunnen beoordelen ging er niets dermate mis dat het storend of opvallend was voor het publiek, dus yay! Achteraf heb ik van één van de coaches zelfs een complimentje gekregen over de energie die ik uitstraalde op het podium, dus daar ben ik heel blij mee!

Wat ik wel een beetje jammer vind, is dat ik niet heel intens van dit soort momenten kan genieten, zoals sommige koorleden en de crew. Die waren naderhand helemaal euforisch en letterlijk in tranen. Maar ik ben ten eerste een heel rationeel persoon; ik kan nu eenmaal niet himmelhoch jauchzen (maar heb daardoor gelukkig ook geen periodes van diepe dalen). En ten tweede ben ik daar iets te veel een performer voor: ik sta daar een show te geven en moet dus wel een zekere professionele focus hebben. Ik weet op het moment zelf heel goed dat dit iets héél speciaals is en probeer alles zo goed mogelijk in me op te nemen, maar helemaal los gaan, dat kan nu eenmaal niet. De energie die je van me af ziet komen is een bewust geprojecteerde. Maar hee, het was hoe dan ook onwijs gaaf om hier aan mee te mogen doen en deze ervaring neemt niemand me meer af! <3

Het was wel heel raar om aan het eind van de avond alles afgerond te hebben en alleen in de nachttrein naar huis te zitten. Ik wist al wel dat het optreden gevoelsmatig in een flits voorbij zou zijn, maar het ging zelfs nóg sneller dan waar ik me al op had ingesteld. En dan is het dus zomaar ineens klaar, na 6 weken intensief repeteren. En we gaan het niet nogmaals doen. Ik ben dan ook heel blij dat we over een tijdje nog een terugkomdag gaan hebben, om gezamenlijk de video-opname van het complete concert terug te gaan kijken. Die mag niet publiek worden gedeeld, maar in januari wordt er als het goed is ook een korte documentaire online gezet voor iedereen die een kijkje wil nemen achter de schermen van het proces. Die zal ik tegen die tijd uiteraard met jullie delen!

En gelukkig was mede K’s Choice-fan Annet erbij in de zaal en was ze zo lief om foto’s en filmpjes voor me te maken. Hopelijk mag ik die binnenkort ontvangen en delen! ^_^
[edit] Nu met foto’s en filmpjes van Annet erbij!

Het is nog maar één week tot het optreden met K’s Choice!! Tijdens de repetitie van vandaag hebben we onder andere in onze daadwerkelijke podiumkleding met z’n allen gezongen alsof het al voor het echie was, zodat iemand van de schouwburg kon beoordelen hoe het totaalplaatje eruit gaat zien en wat dat betekent voor allerlei podiumkeuzes enzo.

Ik heb zoals verteld de afgelopen weken hard gestudeerd op de liedjes, in de veronderstelling dat ik komende week alleen nog her en der de puntjes op de i hoefde te gaan zetten en mijn brainspace vooral kon gaan besteden aan de performance.

Tsja.

Tijdens de repetitie van vandaag werd ons verteld dat er een oepsje was geweest. Ze hadden één van de nummers in het verleden op verschillende toonhoogtes uitgevoerd (Sams stem is immers wat lager geworden) en bij de communicatie met K’s Choice over welke versie voor ons optreden gekozen zou worden, was er een communicatiefoutje geweest. Oftewel: we moeten het nummer in een andere toonhoogte gaan zingen dan we tot nu toe hebben geoefend…

Als dat had betekend dat we gewoon alles een nootje of wat moesten opschuiven, was het niet zo’n issue geweest natuurlijk. Maar de nieuwe partijen lagen niet lekker voor de bestaande stemgroepen en dus is er flink wat geswitcht: zo zingen wij als eerste stem nu ineens delen van de derde stem en zijn sommige andere stukken helemaal gewijzigd. Of we dat in de komende week nog even opnieuw kunnen instuderen? *Snik*

Okee. Ander nummer. Dat was er eentje waar in de bladmuziek bij enkele maten een partij voor een ‘optional solo group’ stond. Diverse stemgroepgenootjes hadden al herhaaldelijk gevraagd of en wanneer we die in gingen studeren, maar er werd gezegd dat die bewust ‘optional’ was en we die dus alleen zouden gaan doen als daar tijd voor was.

Ik maakte me geen zorgen. Ik kende de normale partij inmiddels en ik vond het helemaal prima als mijn groepsgenootjes, die er zo verlangend naar vroegen dat het vast betekende dat zij die solopartijen graag wilden zingen, dat gingen doen. Ik vond dat nummer al moeilijk genoeg.

Onze zangcoaches hadden blijkbaar besloten dat één week voor het optreden een uitstekend moment was om die optional solo-partijen er nog even in te rammen. We zongen ‘m een paar keer door, met z’n allen in twee groepen (solopartij A en solopartij B). Daarna vroeg de zangcoach wie deze zelfstandig wilde proberen? Iemand uit groep A meldde zich vrijwillig. “Lenny”, zei de zangcoach: “kom jij even naar voren om partij B te zingen?” Euhm… okee.

Ik bakte er voor mijn gevoel niet veel van. Partij B bleek een stukje lastiger dan partij A te zijn vanwege een wat raar liggende toonhoogte en ik had nog niet helemaal gevoel voor waar de partij precies begon en eindigde in het grote geheel van het nummer. Gelukkig vroeg de coach daarna aan ons om weer terug te stappen en of andere groepsleden het wilden proberen. Pff… gelukkig, blijkbaar wilde ze gewoon wat groepjes rouleren!

Nadat een stuk of 5 andere duo’s het hadden geprobeerd, riep de coach mij en twee andere zangers uit de A-groep weer bij haar aan de piano. De rest werd dismissed en mocht pauze gaan houden. Huh…?

De twee anderen moesten om de beurt de A-solopartij of de gewone partij zingen, samen met mij op de B-partij. Uiteindelijk werd één van hen verteld dat zij het mocht gaan doen met mij.

Wacht even… Heb ik nou zojuist geheel onvrijwillig een solopartij in de maag gesplitst gekregen…? En is de ‘optional solo group’ blijkbaar niet alleen niet zo optional, maar slaat ook ‘group’ op het feit dat het twee mensen zijn die een solo zingen, maar zing ik straks effectief he-le-maal alleen die specifieke partij in het koor van 100 man…? Tijdens een a capella-nummer?? Voor een volledig uitverkochte Stadsschouwburg??? 😳

Bedankt voor het compliment en het vertrouwen, maar… ARGH!! 😱

Dus als iemand mij komende week zoekt: ik ben even een nieuwe partij aan het leren en een nummer compleet aan het herinstuderen. 🙈

Gisteren reden we naar een Belgisch dorpje ten zuiden van Luik om wat nummers van Androneda op te gaan nemen in de studio. We gaan nog geen hele cd maken hoor, maar het is wel fijn om wat nummers in fatsoenlijke kwaliteit te hebben, zodat we die voor promotie kunnen gebruiken.

We wisten niet helemaal wat we gingen aantreffen, want we hadden gereageerd op een oproepje op Facebook. De eigenaar van de studio, een hobbyist, wil namelijk wat bijleren en nodigde daarom folkbands uit om gratis langs te komen zodat hij wat kon gaan experimenteren met dat soort muziek. Nou zijn wij ook wel in voor een experimentje, en alvast ervaring opdoen met met z’n drietjes iets opnemen voor als we straks daadwerkelijk een cd gaan opnemen is sowieso nuttig. Bovendien: een mogelijkheid om gezellig iets samen te doen! Win-win!

Gelukkig kwamen we door de selectie (er bleken een hoop aanmeldingen te zijn binnengekomen, dus we voelden ons vereerd) en dus carpoolden we naar het verre zuiden, hopend dat we niet in een muffe bezemkast ofzo gepropt zouden gaan worden. Maar Kees bleek gelukkig een zeer gastvriendelijke en lieve man. Er was geen echte studio in zijn huis, maar zijn huis lag op een dermate rustige plek in de Ardennen dat de woonkamer prima kon fungeren als studio, in combinatie met het kamertje ernaast waar hij zijn mix-apparatuur en computer met software had staan.

We hadden vooraf bedacht dat we 3, wellicht 4 nummers in één dag konden proppen. Maar of dat daadwerkelijk ging lukken was natuurlijk van een hoop variabelen afhankelijk.

Het eerste nummer dat we opnamen liep voor geen meter. Het was allemaal even wennen (ik heb maar één keer eerder iets opgenomen en dat was allemaal huis-tuin-en-keukenwerk, en okee, dat momentje in een échte studio was te kort om echt mee te tellen). Bovendien was het een van onze langere nummers (meer dan 5 minuten), dus de kans dat er in die tijd één van ons een keer een foutje maakt, is veel groter. We wilden namelijk niet om-en-om met click-track onze partijen inspelen, maar met z’n drieën tegelijk muziek maken, omdat dat gewoon een veel levendigere dynamiek in het spel oplevert.

Op een gegeven moment snapten mijn vingers domweg echt niet meer hoe de melodie ook alweer ging (je kunt blijkbaar ook té veel nadenken en gefocust zijn, waardoor het alleen maar minder gaat) en toen hebben we het nummer maar aan de kant geschoven en zijn we met de andere drie nummers verder gegaan. Die gingen beter, al hebben we alles wel meermaals moeten opnemen totdat we ongeveer tevreden waren en zal er door Kees her en der nog wat uit de ene opname gevist en over de andere heen geplakt moeten worden. Hoe goed hem dat gaat lukken is afwachten, dus dat is wel spannend!

Tussen de nummers door zijn we goed verwend met cake, zelfgemaakte soep voor de lunch, een grote pan avondeten en huisgemaakte likeur, dus we kwamen niets tekort. Het haardvuurtje zorgde voor extra sfeer! (Al was het huis aan het begin van de dag nog erg koud, waardoor we allemaal last hadden van koude vingers – ook één van de redenen dat het eerste nummer niet zo soepel ging.)

Om 8 uur ‘s avonds togen we weer richting de Nederlandse grens en nu is het afwachten wat er binnen gaat komen. We hebben dus geen idee wat het kwaliteitsniveau gaat zijn van de opnames en de mix, al hebben we vooraf wel wat kunnen terugluisteren zodat we bv. zelf al konden aangeven welke microfoon we beter vonden klinken. Maar het eindresultaat wordt vast beter dan de opnames via telefoons van bezoekers die we nu hebben. Bovendien was er een goede klik en heeft Kees ons niet alleen gelijk uitgenodigd om vaker langs te komen, maar hij gaat ons ook pluggen bij de lokale folkbal-organisatoren. Het was dus zeker een goed bestede dag die de reistijd waard was!