De bloemenpers

Mijn petekindje was jarig en dus was het weer tijd voor een zelfgeknutseld cadeautje van tante Lenny.

Eén van de cadeau-ideeën voor haar die ik ooit had opgeslagen, was een bloemenpers. Daar kan ze lekker creatief mee aan de slag, want Josh houdt van knutselen (goh, zou het in de familie zitten? ;-) ). Maar ik realiseerde me al snel dat die dingen niet veel meer zijn dan twee houten plankjes, vleugelmoertjes en schroefjes. En de meeste plankjes die te koop zijn, blijken ook nog eens behoorlijk klein – dat schiet natuurlijk niet op qua productie. Dit ging ik dus gewoon zelf maken!

Ik had nog wat hout in de schuur liggen. Wel ietwat dik hout, maar ach, daar ging het ook wel mee. Twee gelijke stukken zagen (nou ja, ongeveer dan) en daar 4 gaten in boren, op precies dezelfde plekken en goed recht van boven naar beneden (nou ja, ongeveer dan… en ze daarna met een iets groter boortje wat ruimer maken, zodat de boel alsnog past.  :roll: ). En dan de randjes netjes gladschuren, zodat Josh geen splinters in haar vingers krijgt.

Alleen maar houten plankjes zijn natuurlijk wel een beetje saai. Dus knipte ik niet alleen een voorraadje vloeipapier (had ik ook nog liggen) en stukjes karton (van een oude doos) om erbij te geven, maar ook een extra setje vloeipapier waar ik zelf mee kon uitproberen of het ding wel ging werken.

Bloemetjes haalde ik gewoon uit eigen tuin!

Even opzoeken op internet hoe lang de boel moest drogen. Wat, vier weken?? Is dit wel een goed cadeau voor een 6-jarige ADHD-er…? Nou ja, misschien leert ze er juist van dat je soms lange-termijn moet werken als je iets leuks wil creëren. En gelukkig ben ik zelf goed in op tijd dingen regelen, dus had ik op dat moment nog ruim 4 weken voordat haar verjaardag zou zijn en het cadeau dus klaar moest zijn.

Vier weken later schroefde ik de plankjes open en viel het resultaat me zeker niet tegen!

Voordat ik met de bloemen aan de slag ging, personaliseerde ik het bovenste plankje eerst met een houtbrander:

Daarna smeerde ik er een laagje modpodge (nog over van een eerder zelfgemaakt cadeau) overheen en legde ik de gedroogde bloemen er in een leuk patroontje op, waarna er weer een laag modpodge overheen ging.

Omdat ik nog bloemen over had, besloot ik om ook wat lege potjes te beplakken, nadat ik er de etiketjes van af had geweekt. Zo had Josh nog een extra voorbeeld van wat ze allemaal met gedroogde bloemen kon doen. En in die potjes kon ik vast wat knutselspulletjes stoppen, die ik naast deze bloemenpers ook cadeau wilde geven.

Één van de potjes had een deksel waar duidelijk op te zien was dat er olijven in hadden gezeten, dus die beplakte ik eerst met wat cadeaupapier, alvorens er een bloem op te plakken.

Alles samen:

Kosten: alleen een paar euro voor de bouten en vleugelmoeren, want ik had in de schuur geen setjes van vier stuks liggen die op elkaar pasten.
Bestede tijd: niet bijgehouden, maar reken dus op een aanvullende droogtijd van 4 weken!

Ik ben niet 100% tevreden over het eindresultaat, want je ziet best wel wat stroken in de opgedroogde modpodge. Ik denk dat een zachtere, bredere kwast wellicht kan helpen om de boel beter glad te strijken, dus die heb ik besteld voor bij een volgend knutselwerkje. En ik heb geleerd dat als je bloemen met een steeltje droogt, die echt heel plat en hard worden, waardoor het moeilijk is om ze op een ronde vorm te laten plakken! Verschillende steeltjes bleven maar eraf wippen. Opvalend is ook dat de prachtige blauwe bloemen wat doorzichtig zijn geworden nadat ik ze in de modpodge had gedaan. Dat is wel jammer, want alleen gedroogd zagen ze er veel mooier uit.

Maar goed, al met al is het best leuk geworden en hopelijk vooral inspirerend om er zelf mee aan de slag te gaan!

Mijn 43e verjaardag

Je weet dat het een goed feestje is geweest, als… je de volgende dag bij het opruimen iemand z’n onderbroek aantreft. XD

Toen ik mijn 40e verjaardag vierde had ik het groots aangepakt, met maar liefst 3 bands en een externe locatie. Het was sowieso niet de bedoeling om dat ieder jaar te doen, maar door corona waren mijn feestjes de twee jaren daarna noodgedwongen klein. Dus dit jaar had ik wel zin in een wat uitgebundiger feestje.

Bovendien had ik in de afgelopen twee jaar een hoop leuke mensen heel lang niet gezien, omdat ik hen eigenlijk alleen tref op evenementen zoals LARP, middeleeuwse festivals, folkbals, etc. – en die gingen vanwege corona natuurlijk structureel niet door. Heel zonde eigenlijk, dat je van bepaalde mensen vermoedt dat het ook buiten die evenementen goed zou kunnen klikken, maar je desondanks nauwelijks contact hebt?

Een verjaardagsfeestje leek mij een uitstekende gelegenheid om hen alsnog te zien, of kon wellicht een eerste stap zijn om vanaf nu vaker buiten evenementen om af te spreken. Dus zette ik mijn schroom opzij (Zouden ze het niet gek vinden om ineens een uitnodiging van mij te krijgen? Nah… toen ik de escape room-dag organiseerde reageerde iedereen ook positief.) en nodigde ik naast mijn vaste vriendenclub, ook anderen uit. En jawel hoor, tot mijn opluchting reageerden de meesten inderdaad heel enthousiast! (Desondanks gingen zo goed als al mijn balfolkvriendjes wederom naar Boombal festival, dat ieder jaar tijdens mijn verjaardag valt, maar ach.)

Waar ik 23 man moest laten was nog wel een uitdaging, maar ze kwamen redelijk verspreid over de dag en de weergoden hielpen mee, waardoor we afgelopen zaterdag lekker buiten hebben kunnen zitten. Dat was een grote opluchting, want eind augustus kan het zowel heel zomers als prutweer zijn, en de week voorafgaand aan het feestje gaf mijn weer-app iedere dag iets anders aan!

Toen het ‘s avonds begon af te koelen, hebben we gezellig de vuurschaal aangemaakt en marshmellows geroosterd! <3 ).

Meer mensen uitnodigen betekent wel nog meer druk bezig zijn, dus stond ik vrijdagmiddag al taarten te bakken, en hoewel ik ook zo veel mogelijk avondeten al had voorbereid en de drankjes self-service waren, bleef het een uitdaging om op mijn kont bij mijn gasten te blijven zitten. Én om ervoor te zorgen dat ik met iedereen even babbelde – want dat is het grootste nadeel van gastvrouw zijn: tijd om met alle aanwezigen echt uitgebreid bij te praten, is er niet. Heb ik nóg niet van iedereen alle stoere verhalen over Casino Mortale gehoord…

Maar dat had ik er graag voor over, want ik heb een heerlijke middag en avond gehad. Misschien toch maar vaker wat grotere feestjes geven?

(Oh en voor degenen die het zich afvragen: de onderbroek bleek van mijn kleine nichtje te zijn, door mijn zus meegenomen als reserve. ;-) )

De ‘servicebijdrage’

Deel #374.982 in de reeks ‘Lenny maakt ruzie met bedrijven’.

Ik kan het gewoon niet laten: ik erger me mateloos aan bedrijven die denken ergens mee weg te kunnen komen omdat het maar ‘iets kleins’ is waardoor het de meeste klanten toch niet op zal vallen, of waardoor ze vast geen zin zullen hebben om er moeite in te steken het op te lossen. Maar ik heb Principes. En de energie en het doorzettingsvermogen om me ergens in vast te bijten, deels júíst omdat anderen het waarschijnlijk niet gaan doen. It’s a tough job, but someone’s got to do it.

“Okee, Lenny, vertel. Waar heb je je nou weer druk over gemaakt?”

Nou, ik heb dus een aansprakelijkheidsverzekering. Ooit afgesloten bij De Nederlanden van Nu. Na een paar jaar ging die organisatie over in SV Direct. En die ging recentelijk weer ‘samenwerken’ met Poliservice en zou daardoor ook die naam krijgen. Ja ja, het is wat, met die verzekeringsbedrijven. Maar ze verzekerden mij (pun intended) dat mijn polis niet zou veranderen.

Na het welkomstmailtje van Poliservice, ontving ik ook een welkomstmail van VKG. Dat was het bedrijf waar Poliservice mee samenwerkte ‘voor de administratie van de verzekeringen’. In hun mail stond onder andere dit:

Mijn verzekering wordt niet gewijzigd… Mijn premie wijzigt niet… Okee, bla, whatever… Hee, wacht… ‘berekent een servicebijdrage bij het incasseren van uw premie’…?!

Na klikken op die link, bleek dat ze servicekosten ter hoogte van €1,50 exclusief assurantiebelasting ‘per betalingstermijn’ rekenden als je per maand, kwartaal of half jaar betaalde, en €3,- exclusief assurantiebelasting als je per jaar betaalde. Dafuq? En wat omvatten die ‘servicekosten’ dan precies? Volgens de site:

De servicebijdrage draagt bij aan het onderhoud en de ontwikkeling van de informatie- en communicatietechnologie die wij aan adviseurs en klanten ter beschikking stellen. Deze technologie zorgt voor een efficiënte distributie van financiële producten via financieel adviseurs naar hun klanten. Zoals een polismap Adviseur Online, het bundelen van de incasso’s van verschillende risicodragers, het combineren van verzekeringsproducten in één pakket en het betalingsverkeer via overboeking, iDEAL en incasso.

Ja, mooi niet dus!

Ten eerste: Ben je nou helemaal van de pot gerukt dat je de klanten van jouw klant laat betalen voor de dienstverlening die jij levert aan jouw klant?? Als jij kosten maakt om de administratie voor Poliservice te doen, dan breng je die kosten maar lekker in rekening bij Poliservice! (Ik snap heus wel dat ze dat niet doen omdat dan de premie omhoog moet en Poliservice dan dus niet zomaar mijn verzekering kan overnemen, maar dat is hun probleem, niet het mijne.)
Juridisch gezien: ik ben klant van Poliservice en heb me dus aan hun voorwaarden te houden, niet de voorwaarden van bedrijven waar zij mee samenwerken. Dus zak er maar lekker in, ik hoef VKG niets te betalen, want daar heb ik helemaal geen contract mee.

Ten tweede: Het is wettelijk verboden om kosten te rekenen voor automatische incasso’s. Je kunt vanalles in je voorwaarden zetten, maar als daar iets in staat wat tegen de wet is, dan geldt dat gewoon niet. In de PSD2, oftewel de Revised Payment Service Directive, staat een verbod op ‘surcharging’ en dat is precies wat ze hier doen:

Art. 7:520 lid 4 BW is toegevoegd in het kader van de implementatie van art. 62 lid 4 PSD2. Het bevat een verbod op surcharging, dat wil zeggen het in rekening brengen door betalingsbegunstigden – in de regel leveranciers van goederen en diensten – van kosten voor het gebruik door betalers van betaalmiddelen waarvan de tarieven zijn geplafonneerd door de Verordening inzake interbancaire afwikkelingsvergoedingen voor betaalkaarttransacties en voor betalingen die onder de SEPA-verordening vallen. Dat betekent in de praktijk dat wel kosten in rekening kunnen worden gebracht voor het gebruik van creditcards van het driepartijentype, maar niet voor dat van debitcards (betaalpassen) en creditcards van het vierpartijentype, en ook niet bij Europese overschrijvingen en Europese incasso’s.

(Dit had ik eigenlijk al moeten weten toen ik vorig jaar protesteerde tegen de ‘transactiekosten’ van Verzekeruzelf!)

Dus protesteerde ik bij Poliservice en VKG tegen deze servicekosten en gaf ik aan ze niet te willen betalen. Een nette en oprecht vriendelijke meneer van Poliservice belde me vervolgens op. Zijn boodschap was minder: de enige mogelijkheden die er waren, was dat ik of akkoord ging met die servicekosten, of dat ik mijn verzekering zou opzeggen. Dat kon gewoon hoor. Maar wilde ik dat wel? Want hij kon in zijn portfolio geen andere aansprakelijkheidsverzekering vinden met ongeveer dezelfde voorwaarden die goedkoper was. Ik kon zelf even rondkijken, adviseerde hij me, maar ik zou waarschijnlijk niets vinden.

En dat klopte. Deze verzekering is inderdaad de goedkoopste, zelfs mét servicebijdrage. Maar daar gaat het niet om. Ik hoef helemaal niet op te zeggen, dat is grote onzin. Het is inderdaad zo dat, als een bedrijf zijn voorwaarden wijzigt, je normaal gesproken als klant op dat moment de mogelijkheid krijgt je contract op te zeggen als je het er niet mee eens bent. Maar dit is anders: Poliservice wijzigt niets; VKG, waar ik geen contract mee heb dat ik dus ook niet kan opzeggen, probeert mij niet-juridisch correcte voorwaarden op te dringen en dat mag domweg niet. Dus meldde ik Poliservice dat ik de verzekering niet ging opzeggen, maar nog steeds niet van plan was om de servicebijdrage te gaan betalen.

Poliservice had blijkbaar geen zin in gezeur en verwees me door naar het klachtenloket van VKG. Grrrr… dus ik moet gaan klagen bij een bedrijf waar ik geen klant van ben?? Los het lekker onderling op!

Maar ik probeerde het toch maar even, met Poliservice in de CC, omdat ik vermoedde dat ik bij Poliservice niet veel verder kwam. En diende dus een klacht in bij VKG, waarbij ik vermeldde dat ik mijn verzekering niet wilde opzeggen, de servicebijdrage niet ging betalen, en de automatische incasso zou laten terugstorten als ze het bedrag toch van mijn rekening zouden schrijven – om vervolgens hun praktijken te melden bij de ACM. En ik gaf aan dat dit niet alleen voor mij zou moeten gelden, maar dat ze geen enkele klant deze ‘servicekosten’ in rekening mochten brengen.

Na anderhalve week volgde eindelijk een reactie:

Wij hebben uw klacht in behandeling genomen. Wij zullen de servicebijdrage niet in rekening brengen.
Wij vertrouwen erop u hiermede voldoende geïnformeerd te hebben.

Victorie! Nou ja, voor mij dan. Want echt niet dat ze stoppen met deze bijdrage te innen bij alle andere klanten…  :?

Casino Mortale

In februari werd het wegens corona uitgesteld, maar gisteren vond het alsnog plaats: Casino Mortale. Oftewel een spionnen-LARP in James Bond/casino-stijl, in de jaren 60/70. Wie wil daar nou niet bij zijn?? Ik in ieder geval wel! En het was gaaaaaf!!!  :D

Als spion werd ik overigens niet gecast. Ik werd Danielle Benson Cooper (D.B. Cooper voor de oplettende smoelenboeklezers  ;) ). Voor de buitenwereld een gulle maar enigszins mysterieuze Amerikaanse weduwe, die het verlies van haar man verwerkte door zijn vermogen uit te geven aan boord van jachten aan de rivièra en in Europese casino’s. In werkelijkheid was ze nooit getrouwd geweest; haar fortuin ‘verdiende’ ze eigenhandig met het zetten van grote, riskante kraken, die steeds maar uitdagender werden. Haar nieuwste project was het beroven van het casino waar het spel zich afspeelde. Daarvoor had ze diverse vakgenoten geronseld, met ieder hun eigen specialiteiten. E.e.a. was dus zeer zwaar geïnspireerd op Ocean’s Eleven – alleen waren wij de ZZZ, oftewel de Zwarte Zee Zeven. :-) En ik was dus de ringleader, oftewel een soort vrouwelijke mashup van George Clooney en Brad Pitt.  :P

Maar eerlijk gezegd wist ik al wat ik aan ging trekken voordat ik mijn rolbeschrijving binnen had… Want in zo’n setting moet je gewoon voor de Bond girl-look gaan vind ik! Cue de valse wimpers en diepe decolletés!

Je moet daar wel wat voor over hebben. Namelijk 1,5 uur en €35 voor de kapper. En daarna ook nog eens dit hieronder allemaal voor de make-up. :-X Maar het was het waard!

Helaas had ik geen tijd meer om voor vertrek een foto te maken, dus dit is een ‘after’ shot – enigszins uitgezakt, nadat ik 6 uur lang enthousiast op de locatie heen en weer heb gerend, onder laserstralen en door talkpoeder ben gekropen. Respect voor deze haarlak. Ik had weliswaar lipstick en lipgloss in mijn tasje voor tussentijdse bijwerksessies, maar daar heb ik domweg geen tijd voor gehad. :-P

Iederéén had heel erg zijn/haar best gedaan om zich op te doffen. Dat in combinatie met de theaterlocatie en de gehuurde casinotafels, maakte het plaatje helemaal af. De setting en de sfeer stonden er vanaf het begin!

 Foto door Bas Paap

Na tijd-in werd er gelijk gegokt, geflirt, gekonkeld, ge-politiekt en nog veel meer dingen die het daglicht vast niet konden verdragen. De meeste spelers waren in clubjes ingedeeld, die ieder hun eigen doel/plotje hadden, net zoals wij met de ZZZ. Zo waren er de CIA, MI6, KGB, politieke afgezanten, nazi’s, superschurken en weet ik wat nog meer. Iedereen was zo druk bezig, dat er amper tijd was om te minglen met andere groepen. Gelukkig heb ik in het begin van het evenement nog wel wat willekeurige mensen kunnen aanspreken, maar op een gegeven moment begon de tijd dermate te dringen dat ik alleen nog maar kon focussen op het voltooien van Het Plan voor onze beroving. Gelukkig vermoedde ik dat al van tevoren en had ik me er mentaal op voorbereid – ik heb vaker one-shots gedaan met voorgeschreven rollen en eigenlijk gaat het dan altijd zo. Desondanks jammer dat ik zelfs mijn beste vriendinnetjes, die ook aanwezig waren, alleen in het langslopen een of twee keer heb gezien en verder niets! Maar zo hebben we achteraf in ieder geval veel leuke verhalen aan elkaar te vertellen. :-)

Ik moet bekennen dat ik vooraf wel 7 kleuren stront heb gescheten. In films is er een script en alleen daarom loopt het doorgaans goed af met dit soort complexe berovingen. Maar wij moesten dit roleplayen! En niet alleen met gebriefte figuranten, maar ook met andere spelers die hun eigen agenda’s hadden. We hadden alleen een globaal plan gekregen over hoe we e.e.a. konden gaan aanpakken, maar alle details mochten we zelf invullen. En hoewel we binnenspels ‘ogen en oren’ in het gebouw hadden in de vorm van een croupier die voor ons werkte, betekent dat buitenspels echt niet dat je al weet hoe de locatie er precies uitziet, welke persoon welke functie heeft, etc.! Oftewel: dat werd improviseren, improviseren, en ter plekke shit ruimen. En raad eens waar ik niet zo goed in ben…? Heel leuk dat ik me als IC groepsleider ook nog eens extra verantwoordelijk voelde voor het goed verlopen van Het Plan!  8O

Om een beetje in mijn rol te komen, heb ik OC ook maar het initiatief genomen om dingen te regelen, zoals een Zoom-overleg ter kennismaking en voorbereiding, een Google Drive-map met aantekeningen en plannen, en een Whatsapp-groep voor gemakkelijke communicatie. Gelukkig bleken mijn mede-spelers fantastisch: ook zij hebben enorm veel bijgedragen! Ik had zelf uiteraard Het Plan alvast in grote lijnen op papier gezet, maar onze zakkenroller (Sander) kwam tijdens het eerste overleg al gelijk op de proppen met Een Schema! <3

Vervolgens werd er ijverig geknutseld door onze inbreker (Marc) en ons technisch talent (Anne), waardoor er allemaal fantastische gadgets langskwamen in de app-groep.

Een ventilator, overgespoten en omgebouwd om stiekem ook als boor te kunnen functioneren.
Een nep-fabergé ei in beschermende koffer, met daaronder een verstopte bergruimte voor inbraaktools.

Een fotolijstje (waar later een foto van Sean Connery in is gedaan) dat fungeert als afleidingsmechanisme in de vorm van een nep-bom, op afstand aanstuurbaar.

En waar laat je al je gadgets als vrouw? Juist.

Zelf was ik geen gadget-type, maar zorgde ik voor een handtasje vol met spulletjes die onschuldig oogden en dus prima door een fouilleer-ronde zouden komen, maar desondanks heel nuttig konden zijn tijdens het kraken van kluizen en dergelijke:

Onder andere: spiegeltjes om laserstralen mee af te buigen, een poederdoos om laserstralen mee zichtbaar te maken, sleutels om ongemerkt te kunnen verwisselen met sleutels die we moesten jatten, zakdoekjes en een parfumflesje (met chloroform), een aansteker, ‘geurkaarsen’ (rookbommen), magneetjes, een vijl, haarspelden en paperclips voor het open prutsen van een slot, een vergrootglas voor het kunnen beoordelen van de waarde en echtheid van kunstobjecten, een horloge (om te kijken of het al tijd is voor de volgende fase van Het Plan) en meer nuttigs. Plus: een echt werkende pen inclusief laser(pointer) en led-lampje (voor slechts €6,95 bij Bol.com)!

Ik heb dan ook heel erg genoten van alle voorbereidingen. Het evenement was eigenlijk voor de start al geslaagd wat mij betreft. :-) Maar ook tijdens het evenement was het fantastisch. We hadden diverse ‘black box’ scenes, gefaciliteerd door de spelleiding, waardoor we bijvoorbeeld daadwerkelijk in een kluis konden inbreken!

Als groepsleider heb ik de meeste concrete acties gedelegeerd naar mijn groepsgenoten, dus ik heb vooral heen en weer gerend tussen alle ruimtes, op zoek naar mijn groepsleden om hen up-to-date te houden en verdere instructies te geven en daardoor helaas niet alle spannende scènes meegekregen. Maar gelukkig wist ik zelf ook aan wat informatie te komen door een van de beveiligers te verleiden om informatie prijs te geven (nou ja, dat dacht ik – achteraf heeft hij ons keihard verlinkt  :lol: ). Helemaal op het einde, toen we met z’n allen de allerlaatste fase van het plan in gingen, heb ik toch maar even mijn momentje gepakt en ben ik achter ons slangenmens aan onder laserstralen doorgekropen, richting een terminal die ik moest hacken om de Zwitserse bankrekening van het casino te kunnen plunderen. En wat ik vooraf niet had durven hopen is toch gelukt: we hebben het geld weten te bemachtigen en heelhuids weten te ontsnappen!

Foto door Bas Paap

Natuurlijk probeert de spelleiding je plot wel te faciliteren, maar het is nooit te voorspellen in hoeverre het in praktijk allemaal gaat lukken zoals vooraf bedacht – het blijft immers LARP, geen toneelstuk. En we zijn ook echt in tijdnood gekomen, omdat het afluisteren van personeel een stuk lastiger bleek dan verwacht en er blijkbaar ook nog een briefing niet bij iedereen door was gekomen, zodat we er heel lang over hebben gedaan om een laatste stukje cruciale informatie te bemachtigen. En toen was het ineens minder dan een uur voor tijd-uit, en moesten we de laatste kluis nog in! Oneindige dank dus aan de spelleiders/organisatie, die zich uit de naad hebben gewerkt om toch nog snel alles voor ons op te bouwen en te faciliteren in de black-box, zodat ook wij met een voldaan gevoel de avond konden afsluiten. <3

En nu resteert dus enkel nog het nagenieten van alle herinneringen en het lezen van andermans leuke verhalen in de Facebookgroep. En natuurlijk: wachten op de foto’s!

[edit] De groepsfoto van ZZZ is al binnen! ^_^
[edit2] En de anderen nu ook!

foto door Joris Sikkema

De Folkwoods-reünie

Tot 10 jaar geleden was er Folkwoods: een groot folkfestival in Eindhoven. Gisteren was er een ‘Folkwoods-reünie’: een evenementje van één dag, om toch nog een keer iets leuks te kunnen doen met z’n allen. Hoewel ik destijds nooit op Folkwoods ben geweest, waren newbies gelukkig ook welkom. Want ik had wel weer even behoefte aan iets sociaals, na dagen thuis te hebben doorgebracht. En wat was het leuk!! <3

Er waren zowel luisteroptredens op het ene podium, als muziek waarop gebalfolkt kon worden op het andere podium. Ik heb vooral gedanst, uiteraard, en de muziek stond hard genoeg (op een prettige manier) om de luisteroptredens mee te krijgen vanaf mijn picknickdekentje dat ik tegen die van andere bezoekers aan had gelegd, zodat we lekker konden relaxen in het park waar het festival plaatsvond.

Ja, het was enorm warm, wel 33 graden, maar het was wonder boven wonder tóch goed te doen om te dansen! Uiteraard had iedereen een flesje water bij zich en uiteraard had ik een van mijn hoedjes opgezet, maar de zon werkte ook goed mee en verstopte zich regelmatig even achter de wolken. En er waren flink wat bomen in het park, zodat je in de schaduw kon zitten. Het scheelde ook dat ik niet continu heb gedanst, maar dat luisteroptredens en dansoptredens elkaar zoals gezegd afwisselden. Normaal gesproken ben ik helemaal niet goed in maar wat in rondhangen en kletsen met mensen, maar dat ging gisteren helemaal vanzelf en natuurlijk.

Het was dan ook weer zo’n dag waarop ik de hele tijd met een grote glimlach rond heb gelopen. Dat het opviel, getuige de veelvuldigheid waarmee ik op de foto ben gezet (dank, ome Kees!) en opmerkingen van danspartners, zoals “Jij zit momenteel goed in je vel, zo te merken!” Klopt! ^_^

Het was dan ook heel fijn om vrienden weer te zien, de banden verder aan te halen met bekenden, en nieuwe mensen te leren kennen.

Mooi ook om te zien hoe open de (bal)folkgemeenschap is. De reünie was gratis toegankelijk en vond plaats in een openbaar park, dus uiteraard kwamen er ook toevallige voorbijgangers langs, die erbij kwamen zitten of nieuwsgierig stonden te kijken hoe wij aan het dansen waren. Sommigen bleven heel bewust op afstand, maar degenen die je zag meewiegen op de cadans, of die zelfs voorzichtig wat stapjes langs de kant mee probeerden te doen, werden gelijk de dansvloer opgetrokken en meegesleurd. Kom maar, we leren het je wel!

Zo assimileerden Johan en ik een stelletje dat enthousiast maar nog niet heel effectief de gavotte de l’Aven aan het uitproberen was, en stelde ik Henk voor om hem te leren walsen. Dat laatste was een uitdaging: muzikant Wouter kondigde gelijk na Henk’s toezegging aan dat het een wals in 8 ging worden. Oh, dat werd dan wel een extra uitdaging voor hem. Maar hij wilde ook dat wel proberen. Prima, dus leidde ik hem zo goed en zo kwaad als het kon over de vloer. Huh, maar wacht… dit was helemaal geen wals in 8…? Dit was een wals in… euh… 8, 8 en 5! Okee, sorry Henk, nog een uitdaging erbij. Gelukkig had hij ritmegevoel. Maar… het ging nog steeds niet. Wacht even… werden er soms ook nog eens willekeurig extra stukjes in 5 doorheen gespeeld?! 8… 8… 5… 8… 8… 5… 5… Ja dus. *Schudt vuist naar het podium* WOUTER!!!!!  8O  :roll:  :lol:
Arme, arme Henk. Maar hij hield zich kranig, we hebben vooral heel hard gelachen en volgens mij heeft hij er geen trauma aan overgehouden en wil hij toch nog wel eens vaker komen balfolken. :P

Het was dus weer heerlijk! <3 En ik heb me ook iets gerealiseerd. Tijdens de coronapandemie was ik er al achtergekomen dat ik veel socialer ben dan ik eigenlijk dacht. Ik ben nog steeds heel goed in mezelf twee weken thuis opsluiten met mijn hobby-projecten en daar helemaal in op te gaan, maar daarna snak ik toch echt weer naar leuke dingen doen met leuke mensen. Maar inmiddels heb ik me ook iets anders gerealiseerd en ik kom hierbij officieel uit de kast: ik ben non-binair. Niet wat betreft gender (hoewel ik moet zeggen dat dat concept me ook maar heel weinig zegt), maar wat betreft intro-/extraversie. Ik kan nog steeds heel moe worden van mensen: zet mij in een groep gemiddelde Nederlanders waar ik mee moet praten en ik verlies het geloof in de mensheid en wil naar huis om met mijn kat te knuffelen. (Of werkborrels… brrr.) Maar zet mij in een groep gelijkgestemden met iets leuks te doen en ik straal en krijg juist energie! Gisteravond kwam ik dan ook volledig opgeladen thuis. Het is bij mij dus blijkbaar situatie- en gezelschap-afhankelijk of ik introvert of extravert ben.
Hebben meer mensen dat?

Cotte in kwarten

Een tijdje geleden verwelkomden we Geert als nieuw bandlid bij De Soete Inval. Uiteraard had hij op dat moment nog geen (correcte) middeleeuwse outfit. Net als Wigo kon hij in eerste instantie wel wat lenen uit de garderobe van Flip, maar uiteindelijk is het toch wel handig als iedereen gewoon zijn eigen kleding heeft. Maar ja, niet iedereen is zowel van de muziek als van het naaien. Dus vroeg Geert of ik niet iets voor hem wilde maken.

Ach, een cotte zit relatief snel in elkaar, dus dat was geen probleem. (Beenlingen zijn een andere uitdaging… die moeten goed strak en dus perfect op maat aansluiten.) Het was wel lastig dat hij niet in de buurt woont en ik dus alleen zijn door hemzelf gemeten maten had. Nou volg ik wel een opleiding tot coupeuse, maar voor de pasvorm van middeleeuwse outfits heb je weinig aan de regeltjes die je daar leert. Dus gokte ik maar een beetje hoeveel speling hij nodig zou hebben om het ding aan te krijgen, zonder dat het gelijk een hobbezak zou worden.

Hij koos zelf de vorm en de kleuren uit, waarna ik tijdens een evenement bij een stoffenkraampje een mooie lap rode linnen scoorde en later via internet nog een lap groen erbij kocht.

Tijdens een ander evenement kon hij het tussenresultaat even aantrekken en zag ik dat hij te wijd was geworden. Dat was geen probleem, want doordat Geert had gekozen voor een model waarbij er vier blokken met kleuren aan iedere kant zijn, was het immers makkelijk om de boel gewoon bij de naden middenvoor en middenachter in te nemen en dan de hals indien nodig wat wijder te knippen. Ik had daarom vooraf bewust gekozen om bij de punten waar ik twijfelde, iets meer ruimte te laten.

Hij hing overigens wel een beetje raar bij de taille. Wat kon ik daar nou fout hebben gedaan…? Het zijn toch allemaal gewoon rechte lijnen? Geert: “Oh, ik ben niet helemaal recht. Deze kant van mijn lichaam is wat langer. Kun jij dat zien?” Euh, ja dus. Volgende keer even doorgeven bij het maatnemen, want ook die ene centimeter maakt echt uit voor het optische resultaat! (Al vraag ik me af of ze daar in de middeleeuwen al rekening mee hielden – waarschijnlijk niet.)

Dit is het resultaat:

(Dit is ná strijken. Linnen… zucht.)

Omdat Geert dit jaar nog maar één evenement met ons meespeelt en ik dan niet aanwezig ben, zal ik helaas alleen aan de hand van foto’s kunnen zien hoe en of het eindresultaat een beetje leuk staat. Mochten er toch nog aanpassingen nodig zijn, dan wordt dat een winterprojectje als voorbereiding op het volgende festivalseizoen. En waarschijnlijk moeten er nog meer kostuum-onderdelen worden gemaakt (niet alleen de beenlingen, maar ook een warmere wollen tuniek voor tijdens koudere evenementen). Maar dat komt t.z.t. wel een keer. Mijn opleiding begint in september weer, dus dan heb ik vast genoeg andere dingen te naaien.

Castlefest 2022

Na 2 jaar niks, kon ook Castlefest dit jaar eindelijk weer doorgaan! Helaas nog steeds niet geheel zoals vroeger, want blijkbaar is er een nieuwe terreinbeheerder of eigenaar ofzo, en daardoor was niet meer het gehele terrein van de Keukenhof beschikbaar voor het festival. Dat betekende ten eerste dat de instrument-uitprobeerworkshops van Stichting Draailier & Doedelzak niet meer konden plaatsvinden. Want het gebouw waar dat altijd in was, viel nu buiten het beschikbare gebied en er was geen andere plek op het terrein over. Jammer, want ik zou daar gaan meehelpen (en zo een deelnemerstoegangskaartje kunnen scoren).

Ten tweede betekende dat minder kampeerplekken en minder parkeerplaatsen. Tegen de tijd dat ik erachter kwam dat ik niet als deelnemer naar binnen kon, bleken alle campingtickets al te zijn uitverkocht. Meh. Ik had natuurlijk kunnen kijken of ik elders kon overnachten, maar de hele tijd op en neer rijden doet toch wel af aan de festivalervaring. En eigenlijk was ik dit jaar in mijn rol als muzikant al op genoeg festivals in een tent… daarvoor hoefde ik het niet te doen. Dus besloot ik dit jaar maar eens slechts één dagje te gaan.

Ik koos voor de vrijdag, omdat zaterdag altijd loeidruk is (en op zondag de leukste spulletjes al verkocht zijn. ;-) ). Maar het leek wel alsof het ook voor een vrijdag, niet zo heel druk was. Natuurlijk waren er veel bezoekers en het is een groot terrein, dus in totaal zijn er gisteren in absolute aantallen vast heel veel mensen geweest. Maar het voelde niet zo druk. Ik heb alleen voor het eten eventjes in een rij hoeven te staan, nooit voor toiletten of waterpunten. Er was altijd zitplek onder de luifels. Ik heb veel minder bekenden gezien dan anders (wat nog steeds niet betekent dat ik weinig bekenden heb gezien ;-) ). En ook waren er naar mijn idee veel minder bezoekers over-de-top uitgedost met uitbundige kostuums, waar je wel 2x naar keek. Misschien moeten mensen toch nog wat bijkomen van de corona-periode?

Ik had vooraf verwacht dat het heel zonnig en warm zou worden, maar toen bleek het ineens veel minder warm te worden, deels bewolkt en met 40% kans op regen. Argh! Wat moest ik nu aan? Op de ochtend zelf dus toch maar weer mijn oude Castlefest-outfit uit de kast getrokken, want die had handige laagjes. Oh wacht, nu ik ben afgevallen, is ook die natuurlijk veel te ruim… zucht. Een paar veiligheidsspelden bevestigen in de rok en mezelf streng toespreken dat ik de jurk níét dezelfde ochtend nog hoefde in te nemen en het met een riem erom ook best wel kon, losten het op. In mijn rugzak gingen zowel een hoedje & zonnebril als een vestje & legging, plus een regenponcho. Alleen die laatste heb ik niet gebruikt, want de druppels motregen in de ochtend waren zo ook wel prima te overleven.

Ik had gezorgd dat ik nog vóór openingstijd bij de poort stond, want ik wilde de balfolk-workshop niet missen. Da’s immers altijd gezellig, ook al ken ik de dansen al lang. Ik kan altijd helpen om wat nieuwelingen de juiste richting op / het juiste ritme in te duwen. :-)

Daarna was het alweer tijd voor lunch en daarna herinnerde ik me weer waarom ik afgelopen keren altijd het hele weekend ging – te weinig tijd om alles uitgebreid te bekijken, aan dingen mee te doen, te shoppen, met vrienden bij te kletsen én in het gras te hangen! Zucht. Dat werd keuzes maken. Ik herinnerde me ook nog dat het op Castlefest niet verstandig is om te beloven ergens op een bepaalde tijd te zijn; ‘go with the flow’ is daar altijd veel beter. Dus maakte ik alleen een lijstje van dingen die ik ‘mogelijk’ wilde zien of doen, en keek ik wel of dat lukte. (Ter illustratie: ik vertrok een half uur te vroeg richting het podium waar een optreden zou zijn en arriveerde een kwartier nadat de band was gestart, want onderweg kwam ik nog een andere band tegen die leuk was en liep ik een bekende tegen het lijf.)

Uiteindelijk heb ik (deels) kunnen luisteren naar de optredens van Shireen, Waldkauz en La Maisnie Hellequin, en de show van Bataille kunnen bekijken. En dus de balfolk-workshop kunnen doen. Voor de rest heb ik gekletst, rondgekeken en geshopt. Dat laatste met resultaat: ik scoorde een extra laagje voor over mijn outfit (met praktische zakken), een net-niet-middeleeuws bord en een nieuw kettinkje:

Om tien voor tien ‘s avonds besloot ik dat het verstandig was om maar eens naar huis te gaan, want het was nog dik anderhalf uur rijden…

Tijdens de terugrit heb ik overigens voor het eerst in mijn leven 112 gebeld. Ik reed op de A15 namelijk langs een brandende auto die naast een oprit op z’n kant lag. Geen idee of dat al door iemand was doorgegeven, maar er stond niemand bij. En ook al was er relatief nog veel verkeer op de snelweg, als iedereen denkt: “Iemand zal dit wel al gemeld hebben”, dan doet uiteindelijk niemand wat. Dus auto op de vluchtstrook gezet en gebeld. Ik hoop maar dat het een boerenprotest was, hoewel half 12 ‘s nachts me niet echt een logisch tijdstip daarvoor lijkt. Want als het een eenzijdig ongeval was en er nog mensen in dat brandende wrak hadden gezeten… Laat ik zeggen dat het niet zinvol was geweest om erheen te gaan om te proberen daar nog iemand uit te trekken…

Gelukkig kwam ik zelf veilig thuis en kon ik van een welverdiend slaapje genieten. Het was een fijne dag. En hopelijk volgend jaar weer het hele weekend!

Voorraadkast-upgrade

Ik vrees dat ik wel een beetje de Mier ben, uit de fabel van ‘De Krekel en de Mier’. De zomer is leuk (en muziek maken ook), maar ik ben nu al bezig met het klaarmaken van mijn huis voor koudere periodes. Normaal gesproken begint die drang pas in de herfst, maar ik vermoed dat onder andere het maken van mijn garenklosjesgordijn het een beetje heeft vervroegd. Zo ligt er al een stapeltje boeken klaar om gelezen te worden tijdens donkere avonden, en heb ik alle versies van Monkey Island aangeschaft tijdens een Steam-sale, om die weer een keer te kunnen gaan spelen in de kerstvakantie ofzo. Wat kon ik nog meer doen? De voorraadkast onder de trap aanpakken! Want een volle, knusse voorraadkast vind ik heerlijk en is natuurlijk dé ideale manier om winterklaar te raken.

Tijdens de eerste lockdown was ik al eens enthousiast aan de slag gegaan met die voorraadkast en had ik alles van een nieuw laagje witte verf voorzien. Later dat jaar reorganiseerde ik de boel nog wat en ook op latere momenten bracht ik steeds verder verbeteringen aan wat betreft de indeling. Maar het kon vast nog mooier.

Jullie kennen vast wel die trend van tegenwoordig om een loeistrakke pantry te hebben, met allemaal van die plastic bakjes gesorteerd op kleur, zoals ze onder andere in The Home Edit laten zien:

Super om naar te kijken natuurlijk, maar ik ben er om meerdere redenen toch niet helemaal fan van. Ten eerste laat ik mijn verpakkingen het liefst zo lang mogelijk dicht, totdat ik werkelijk iets van de inhoud nodig heb. Als je alles gelijk overgiet in een bakje, blijft het veel minder lang goed. Ten tweede zijn doorzichtige bakjes wel handig om te kunnen zien wat er in zit, maar veel etenswaren kun je beter in een ondoorzichtige doos bewaren omdat licht ook invloed heeft op de kwaliteit ervan. En ten derde heb ik domweg niet zo veel snacks en ander eten in huis als de gemiddelde Amerikaan, en al zeker niks dat zo fantastisch kleurrijk / op kleur te sorteren is… Oh ja, en ik houd niet van plastic.

Ik koos dus voor een middenweg: een zo veel mogelijk netjes ingedeelde voorraadkast, maar wel eentje waar functionaliteit net iets belangrijker bleef dan hoe het oogt. Want tsja, die stofzuiger moet toch echt ergens staan, net als die bezems en dweilen. En de potjes met etenswaren wil ik in één oogopslag kunnen blijven zien, zodat ik weet wat ik nog in huis heb en snel kan checken wat de houdbaarheidsdatum is. Ik stopte dus alleen maar allerlei kleine huishoudelijke objecten, zoals schuursponsjes en luciferdoosjes, bij elkaar in een mandje. Idem voor spul dat ik zelden gebruik, zoals de potten verf (die ik liever in de schuur bewaar bij de rest, maar deze verf is duur en mag niet bevriezen in de winter).

Om het toch ook mooi te maken, zette ik niet alleen alles zo netjes mogelijk neer, maar niette ik ook kanten bandjes langs de randen van de planken. Wat een leuk  effect geeft dat!! <3 (Ik had dit kant nog in mijn kast liggen en gelukkig ook nog genoeg over om alle randjes mee te kunnen aankleden, maar ik heb geen idee meer waar dit een restant van was. Ik dacht in eerste instantie dat ik het had gekocht voor het naaien van mijn talma wrap, maar daar blijken alleen maar lange franjes op te zitten.)

Voor en na

Om meer ruimte te maken, zowel op de legplanken als op de vloer, besloot ik dat vooral de tassen gereorganiseerd moesten worden. De AH-shopper met mijn voorraad plastic tasjes verving ik door een rieten mand, waar ik ze nog veel makkelijker snel uit kan trekken. De stoffen draagtasjes, boodschappentasjes, diepvriestasjes en groentennetjes kregen een plekje aan een haakje aan de deur (in een grotere tas), net zoals mijn kleine handtasjes en vaak gebruikte laptoprugzak. Maar alle minder vaak gebruikte rugzakken en grote handtassen verhuisden naar de kast op zolder, waar ik al mijn koffers en reistassen bewaar.

In die zolderkast was te weinig plek, dus zaagde en bevestigde ik er een tweede legplank in van hout dat nog in de garage lag. (De vorige bewoners gebruikten deze kast als kledingkast, vandaar de hangstang. Maar die is voor mij niet nuttig.)

En hoewel ik binnenkort een nieuwe keuken ga uitzoeken, bood een extra plank in een van mijn keukenkastjes dermate veel direct voordeel, dat ik ook die zaagde en installeerde. Dit is echt veel handiger om mijn pannen te kunnen bewaren in plaats van een la, waarin je alles in elkaar moet stapelen en dus de binnenkant van de pannen beschadigt. Voorheen gebruikte ik mede daarom zowel de legplanken als de la, maar nu past alles in dat ene keukenkastje en heb ik zelfs een la over!

Eens kijken, wat wordt mijn volgende klus? Zucht, die nieuwe keuken dus vrees ik… Tijd voor een einde aan dat KVOG-gen (Keuken-Verbouw-Ontwijkend-Gedrag), Lenny!  :|

Vliegengordijn van garenklosjes

Soms geeft je muze je de meest fantastische ideeën. En soms moet je je muze eigenlijk een schop onder haar hol geven…

Die van mij fluisterde me namelijk jaren geleden in wat een fantastisch idee het zou zijn als ik een vliegengordijn van lege garenklosjes zou maken! Superleuk, doen!! Ik had zoiets nog nooit ergens gezien, zelfs niet op Pinterest, dus dit was vast ook nog eens mega-origineel. (Spoiler: ik weet inmiddels waarom niemand anders hier aan is begonnen…)

Dus begon ik te sparen. Want het leukste is natuurlijk als je zo’n gordijn maakt van daadwerkelijk gebruikte klosjes; ze ergens kopen doet af aan het concept.

Dus spaarde ik door.

En spaarde ik door.

En vroeg ik vrienden en mijn naailesgenootjes om hulp, die ijverig voorraden voor me begonnen aan te leggen die ze periodiek aan mij doneerden.

En spaarde ik verder door.

En plaatste ik nogmaals oproepjes om hulp.

En spaarde ik door.

Want weet je hoeveel f*cking klosjes je nodig hebt om zo’n gordijn te maken??

Ik weet niet meer precies wanneer ik ben begonnen met sparen, maar het kan best een jaar of 8(!) geleden zijn. Regelmatig sorteerde ik de boel en keek ik hoe ver ik kwam, door alles op de grond te leggen. Pas recentelijk besloot ik dat ik éindelijk genoeg had en dat ik dit stomme project éindelijk kon afronden! Hoezee!

Toegegeven: ik heb veel meer garenklosjes gespaard dan ik nodig had voor het gordijn, maar garenklosjes komen in heel veel verschillende vormen en maten. En ik besefte dat alleen die kleine klosjes gebruiken, het mooiste resultaat zou opleveren. Ik heb nog wat geëxperimenteerd met strengen van ander formaat klosjes aan bv. de zijkanten, of een rijtje grotere klosjes aan de boven- en onderkant, maar koos er uiteindelijk toch voor om alleen de kleintjes te gebruiken. En dus moest ik langer doorsparen.

Toen ik er eenmaal genoeg had, legde ik alle klosjes netjes in een mooi patroon neer op mijn zoldervloer (waar ik de deur dicht kon doen als ik er niet was, om te voorkomen dat Sammy er mee los ging). Sommige klosjes waren flink vergeeld en andere een beetje, maar daar heb ik gebruik van gemaakt in het patroon: de meest vergeelde liggen in het midden, zodat je een soort verloopje van gelig naar fel wit krijgt naar de buitenranden toe. (Helaas niet goed te zien op de foto.)

Later heb ik de twee hoogste lichtgroene klosjes toch op een andere plek gezet. Iets met voortschrijdend inzicht. Helaas had ik te weinig lichtgroene en oranje klosjes om een perfect symmetrisch patroon te kunnen maken.

Vervolgens zaagde ik een houten latje (een restant van een ander project dat nog in mijn schuur lag) op maat, schilderde ik het wit en draaide ik er metalen oogjes in.

De grootste uitdaging van dit project was om te bedenken hoe ik er voor ging zorgen dat de klosjes aan het koord (katoenen koord van de Praxis) bleven hangen. Ze allemaal direct tegen elkaar aan rijgen zou namelijk starre en niet zo’n mooie strengen opleveren (en nog meer klosjes kosten). De openingen in garenklosjes zijn best wel groot, dus gewoon een knoopje in het koord leggen of knijpkralen gebruiken, ging niet werken. Ik koos uiteindelijk voor houten kralen, die ik aan de boven- en onderkant van de klosjes reeg. Met het idee dat ik die kralen wel met een knoopje in het koord op hun plaats kon houden.

Om de een of andere reden had ik me in mijn hoofd gehaald dat ik dit geheel best in een dag of twee in elkaar kon knopen. Gekke ikke. Toen ik eenmaal begon, realiseerde ik me pas wat voor klus dit ging zijn. Ten eerste was het natuurlijk belangrijk dat alle kraaltjes en klosjes precies op gelijke afstanden van elkaar aan het koord kwamen te zitten, anders kreeg je een rommelig patroon. Maar de openingen van de kralen waren ook best groot en er bleken drie knoopjes over elkaar heen nodig te zijn om te voorkomen dat die ook gingen zakken. Drie knoopjes over elkaar heen maken in een touw op steeds exact de juiste locaties is een ding, kan ik je vertellen. En natuurlijk waren ook niet alle klosjes even lang, want ze zijn van verschillende merken. Bij de ene is de bovenkant bijvoorbeeld strak recht, terwijl bij een andere het kraaltje bijna geheel in een kuiltje verdwijnt.

437 Klosjes, 874 kralen, zo’n 44,5 meter koord en vele uren in ongemakkelijke houdingen op de grond zitten later:

Zoals je ziet is het me helaas niet gelukt om alles mooi op gelijke afstanden van elkaar te knopen, waarbij alle klosjes op de oneven strengen gelijk hangen en die op de even strengen ook, maar ze ten opzichte van elkaar een stukje verspringen. Als je een paar keer een paar millimeter afwijkt met de plek van een knoopje, heeft dit meteen flinke gevolgen voor het resultaat. Kijk dan ook vooral niet hoe ongelijk de onderkanten hangen. :-/

Als ik het nog een keer moest doen, dan zou ik alles erin knopen terwijl het ding al hangt in plaats van liggend op de grond, omdat je dan beter kunt zien of de boel recht hangt ten opzichte van elkaar. (Ergonomisch maakt het niet uit – dingen erin knopen terwijl de koorden hangen is weer slecht voor je schouders in plaats van je rug.)

Ik denk ook dat het eindresultaat nog mooier was geweest als ik nog meer strengen had gemaakt en de klosjes dus iets dichter bij elkaar hadden gehangen. Maar daar had ik dan nóg een jaar of wat voor door moeten sparen. En het was echt heel erg tijd dat dit gordijn gemaakt ging worden.

Oftewel: ik verklaar het vliegengordijn hierbij ‘goed genoeg’. Nu is het ding tenminste voor het eind van de zomer klaar, zodat ik hem in de deuropening van mijn hobbykamer kan hangen. (In de winter hang ik daar isolerende lamellen.)

Wat me overigens 100% meevalt is dat de strengen niet in elkaar blijven hangen! Ik was bang dat, als je er doorheen loopt, de koordjes in elkaar zouden draaien op de plekken waar geen klosjes zitten en je dus continu de boel uit de knoop moest halen. Maar dat gebeurt gelukkig niet.

Kosten: € 35,29 (kralen, koord en schoefoogjes)
Bestede tijd: zo’n 8 jaar dus…

Volgens mij telt dit wel als mijn langst lopende creatieve project! Maar nu is het eindelijk uit mijn systeem. Ben je nou blij, muze?? Want ja, je had gelijk: dit is echt een heel leuk resultaat en ook perfect passend als entree voor mijn hobbykamer. Maar wil je de volgende keer alsjeblieft ook even nadenken over de praktische uitvoerbaarheid van je ideeën…?

U made moving ropez. U realize I are going to destroy diz, right?

Iedereen die klosjes heeft gedoneerd voor dit project: heel erg bedankt! En mocht iemand ook een muze hebben met onzalige ideeën die door deze blog geïnspireerd is geraakt: ik heb dus nog een bak garenklosjes van andere formaten en kleuren over. Je mag ze hebben. Voordat die van mij hier weer een ander project voor verzint. ;-)

Thor: Love & Thunder

Het was lang geleden dat ik naar de bios was geweest en ik zag een leuke trailer van “Thor: Love & Thunder” langskomen. Dus appte ik Ted of hij zin had om samen de film te gaan kijken. Dat wilde hij wel, én hij besloot me alvast voor mijn verjaardag op het uitje te trakteren (aangezien hij net als 98% van mijn andere balfolk-vriendjes tijdens mijn verjaardagsfeestje op Boombal is).

Ik ben niet echt een superheldenfilm-liefhebber, maar de Thor-reeks vind ik wel leuk. Het is natuurlijk allemaal superepisch, want goden en redden van werelden met behulp van superkrachten etc. etc., maar al die epischheid wordt gecompenseerd doordat de film zichzelf en de hoofdrolspeler echt totáál niet serieus neemt. Ik heb dan ook continu liggen (niet zitten, het was zo’n heerlijke ‘druk-op-het-knopje-en-een-voetenbank-klapt-uit-stoel) grinniken op het pluche. Bovendien wordt Thor in de loop van tijd steeds menselijker in plaats van goddelijker (nou ja, wat betreft gedrag dan, niet lichaam).

En nee, het plot is niet heel bijzonder, met name omdat er een hoop “Maar als <dit zo is>, waarom hebben ze dan niet <dat gedaan>??”-momenten in zitten. En het plastic-achtige speelgoedharnas van Thor is een beetje jammer. Desondanks kan ik de film aanraden, om de volgende redenen:

  1. Chris Hemsworth;
  2. Hilarische humor;
  3. Chris Hemsworth, gelukkig weer zonder buik en met lang haar;
  4. Gigantische gillende geiten (“WHÈÈÈÈÈÈÈÈHH!!!”);
  5. Chris Hemsworth, op een groot scherm;
  6. Een soundtrack vol Guns n’ Roses en gelijksoortige muziek;
  7. Chris Hemsworth, zonder kleren.

Een avondje met een mooie man op het scherm voor je én een mooie man naast je, wie wil dat nou niet? Topavond!  ;)