“En, Lenny, wat heb jij gedaan afgelopen weekend toen het bloedheet was?”
Nou, ik ben in meerdere lagen bedekkende kleding muziek gaan maken op een weiland zonder bomen of andere beschutting!
Zucht.
Maar het was wél leuk!
Dat de temperatuur volgens de meter van mijn auto, toen het tijd was om af te breken, was opgelopen tot 36 graden, was echt wel een issue. Maar toch was er tegen mijn verwachting in ook op zondag behoorlijk wat publiek komen opdagen. En ik heb geen ambulance gezien, dus volgens mij hebben niet alleen wij, maar ook de andere aanwezigen het overleefd. (Er was wel een brandweerwagen, dankzij een deelnemer die bij het opruimen nog nagloeiende kampvuur-as in de container had gegooid… :-S )
Het wordt ‘kasteel Montfort’ genoemd, maar het is in praktijk grotendeels een ruïne met één herbouwde toren.
De meeste deelnemers deden het een stukje rustiger aan dan normaal. Dat was ook ons plan. Alleen waren we gevraagd om niet alleen op zaterdag overdag te spelen, tijdens de openingstijden van 11.00 tot 18.00 uur, maar ook tijdens het avondprogramma vanaf 20.00 uur. De eindtijd? “Nou, we verwachten dat het lang doorgaat, dus minimaal tot 12 uur!” Argh. Na wat onderhandelen mochten we gelukkig ook pas om 21.00 uur beginnen (we moeten niet alleen even kunnen uitrusten, maar ook avondeten koken, en op een kampvuurtje duurt dat rustig anderhalf tot twee uur). In praktijk stonden we alweer vanaf 20:30 uur te spelen, maar we hebben het er echt uit moeten persen. Rond kwart voor 10 haakte Jan af, rond 11 uur trok Flip het niet meer en daarna hebben we dus nog maar met z’n drieën doorgespeeld. Dank aan troubadour Lucas die ons om half 12 kwam aflossen, zodat ook de laatste bandleden konden crashen…
Ook overdag waren we blijkbaar veel actiever dan de meesten verwachtten, want we hebben van zeker drie mede-deelnemers een opmerking gekregen in de trant van “Jee, wat zijn jullie fanatiek!” Mjah, ik voel me toch verantwoordelijk om te doen waar we voor zijn ingehuurd. Maar we hadden inderdaad misschien iets minder vaak mogen spelen… Gelukkig waren er een paar gedwongen pauzemomenten, want als er een veldslag-demonstratie was, stond de omroepinstallatie zo hard dat het storend voor ons was om tegelijkertijd te spelen.
foto door Guus Zegmaar
Het was de bedoeling dat we zoals gebruikelijk op verschillende plekken op het terrein zouden spelen en tijdens het avondprogramma ook in het kasteel zelf. Maar in praktijk hebben we overdag maar op twee plekken gespeeld: langs de muur van het kasteel en onder onze eigen luifel, want dat waren de enige plekken waar genoeg ruimte was om te staan en waar ook schaduw was. In de volle zon spelen was gewoon echt niet te doen. En ‘s avonds kwamen we erachter dat de krappe, lage wijnkelder in het kasteel de enige plek was waar we met z’n allen konden staan, maar dat je daar écht niet met meerdere doedelzakken wilde spelen – het was immers de bedoeling het publiek te vermaken, niet weg te tetteren! Dus daar hebben we alleen ons repertoire met zangnummers gedaan, maar daarna zijn we toch maar weer buiten gaan spelen.
Omdat de eerstvolgende twee optredens van onze band ééndagsevenementen in het noorden zijn, is mijn volgende optreden samen met De Soete Inval pas weer in september. Dus nu heb ik even een maandje een welverdiende zomerstop!
Dankzij de oplettendheid van Rob, kwamen we erachter dat we inmiddels al 10 jaar vrienden zijn! Dat moest gevierd worden natuurlijk.
Er betaat wel wat twijfel over de exacte datum. In mijn herinnering hebben we elkaar leren kennen tijdens de bruiloft van Menno en Dorine, oftewel 30 juni 2012. Maar Rob vond nog een foto van september 2011 terug, waarop wij beiden naast elkaar staan tijdens het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak. Het is alleen aan de foto niet te zien of we elkaar toen al daadwerkelijk kenden, of dat we gewoon toevallig naast elkaar stonden tijdens het kijken naar een presentatie. We zaten destijds namelijk in verschillende workshopgroepjes. Hmm, hadden we ons vriendschapsjubileum wellicht al gemist?
We besloten dat het niet uitmaakte en dat het hoe dan ook gevierd moest worden. Gezien onze drukke agenda’s ging precies op 30 juni afspreken namelijk ook niet lukken. Maar gisteren was Rob zo’n bikkel dat hij op de terugweg vanuit Le Son Continu nog even bij mij langsreed om lekker te gaan uit eten in het centrum van Nijmegen.
Tijdens de Vierdaagse, ja. Dus dat was gezellig druk. Maar het restaurantje dat ik had gevonden (een van de weinige die open was op maandagavond én waar je kon reserveren) was goed voorbereid: ze hadden het terras op hun stoep volledig ommuurd, zodat er een knusse enclave ontstond. Bij de ingang stond een soort bouncer, die je pas toeliet door het lintje voor de ingang te verwijderen wanneer de medewerker achter dat lintje, je naam in Het Grote Reserveringsboek had teruggevonden. Het voelde als een VIP-lounge!
Na heerlijk te hebben gegeten, zijn we nog even door het feestgedruis in de stad gaan lopen. Op de kade zochten we een relatief rustig plekje om te zitten en, met uitzicht op de bootjes op de Waal, de door mij meegenomen fles bubbels te openen. Proost – op ons jubileum! (En gelijk maar even een selfie gemaakt om dit moment wél heel duidelijk vast te leggen. )
Barbecueën vind ik supergezellig! De zomer is niet compleet als ik dat niet minimaal 1x heb kunnen doen. Als kinderloze single is het wel een beetje een ding, want in je eentje is er weinig aan en ik word nooit bij anderen uitgenodigd, want de meeste mensen barbecueën blijkbaar vooral met hun eigen gezinnetje. Dus komt het er altijd op neer dat ik zelf wat moet organiseren als ik het wil doen, en gezien de drukke agenda’s van mijn vrienden maar moet hopen dat het barbecue-weer wordt op de relatief ver vooruit geprikte datum. Gelukkig kwam dat gisteravond helemaal goed!
We waren met 8 volwassenen en zowel Rinske als Bob & Alice hadden ook hun kids meegenomen. Ik moet bekennen: 5 rondrazende koters in mijn huis en achtertuin was even slikken. XD Gelukkig speelden ze lief met elkaar en konden ze op het pleintje achter mijn huis lekker rauzen. Voor zover ik kan beoordelen heeft, op één stuk speelgoed uit mijn ‘voor als er kinderen langskomen’-doos na, alles het overleefd (de over mijn vloerkleed heen gegooide bak eten ging er zonder vlekken uit). De hotdogs en spekspiesjes die ik vooral voor hen had ingeslagen vielen in de smaak en de zak marshmellows was na 2x met mijn ogen knipperen leeg. De sneaky stouterds kwamen bij mij vragen om meer cola nadat hun ouders (buiten mijn medeweten om) al nee hadden gezegd tegen nog een glas, dus ze zijn met een buik vol suiker naar huis gestuurd (succes ermee, hè ). Er is uiteraard veel te veel eten over dus mijn vriezer zit vol en de komende dagen eet ik nog steeds bbq-hap. Oftewel: het was een geslaagde avond! ^_^
Je zou toch bijna zijn vergeten dat er zoiets bestaat als bedrijfsuitjes? Maar het kan weer, en dus regelden enkele collega’s dat we gisteren iets leuks gingen doen met ons team. (Onze manager: “We hebben de afgelopen jaren niks kunnen doen, dus het budget dat jullie hebben is nu 3x zo hoog.” Hoezee! )
Het was een verrassing wat we overdag gingen doen; de enige hint was dat het niet heel erg sportief ging worden. Dus googlede ik het adres dat was doorgegeven als verzamelpunt, want ik houd niet van verrassingen en ik moet weten welke kleding en schoenen ik aan moet doen.
Het bleek een pand te zijn waar meerdere dingen in te doen waren: karten, lasergamen, bowlen en midgetgolf. Gezien de hint vermoedde ik dat het een van de laatste twee ging worden. Het werd inderdaad midgetgolfen – in blacklight!
We deelden ons op in teams van 3 personen en gingen letterlijk aan de slag. Ik was gelukkig niet de allerslechtste, al scheelde het niet veel. Degene die de meeste slagen nodig had zat ook in mijn team, dus we stonden onderaan in de einduitslag. Maar ach, we hielden de moed erin en besloten dat je na 10x tevergeefs proberen om je bal de eerste hindernis door te krijgen, ‘m daarna achter die hindernis mocht leggen. En dat, als je per ongeluk je bal óver de hindernis heen mepte en die via verschillende muren alsnog het eindveld op stuiterde, dat ook gewoon telde. Het moest wel leuk blijven natuurlijk.
Daarna was het tijd voor een etentje. Een speciaal etentje, want het werd gecombineerd met een moorddiner! Vooraf hadden we onze rollen al toegestuurd gekregen met de opmerking dat je kleden in de stijl van je rol mocht, maar niet verplicht was. Hoera, hier werd ik blij van!
Ik besloot me wel een beetje in te houden en alleen wat accessoires mee te nemen, want mijn collega’s zijn natuurlijk geen LARPers. Mijn rol was die van lief Pools dienstmeisje, die bezig was aan een mislukte studie Nederlands. Gelukkig had ik nog een schortje liggen dat ik ooit had genaaid voor een rolletje als dienstmeisje op een LARP en een verenplumeau die ik daar toen voor had aangeschaft. Verder was het een kwestie van twee restjes kant tegen een diadeem aannaaien, en klaar!
Tegen mijn verwachting in hadden de meeste collega’s daadwerkelijk iets aangetrokken dat bij hun rol paste! En de meesten deden ook oprecht hun best om zich in te leven in de rol. Tot grote hilariteit natuurlijk, want er was wel enigszins getypecast… Zo waren onze manager en onze office manager, die al jaren goed bevriend zijn, de gastheer en zijn vrouw. Zodra we aankwamen en omgekleed waren, begonnen ze al gelijk te kibbelen als getrouwd stel en dat ging de hele avond zo door.
Het moordspel zelf was een beetje tenenkrommend, zowel omdat de begeleidende opnames die soms moesten worden afgespeeld echt dramatisch slecht waren, en de rollen en teksten bovendien voor geen meter woke en behoorlijk stereotyperend waren (de variant van het spel die oorspronkelijk was uitgekozen door de organiserende collega’s werd zelfs afgeraden door de organisatie achter het moorddiner, omdat die behoorlijk vrouwonvriendelijk was en tegenwoordig écht niet meer kan, dus ik wil helemaal niet weten wat voor teksten daar in zaten…), maar dat voedde wel extra onze hilariteit en dus was het een heel leuke avond! Ik vermoed dat de komende weken, enkele collega’s nog structureel geplaagd gaan worden met de geheimen die bij hen uitkwamen tijdens het moorddiner.
Wat heb ik het onwijs leuk gehad op Historisch Festival Doorn!!
Er waren behoorlijk wat bekenden onder de deelnemers die ik al een tijd niet meer had gezien en waar ik gezellig mee heb kunnen bijkletsen en knuffelen. En zaterdagavond na sluitingstijd heb ik, net zoals vroeger toen ik nog bij ‘t Vaerdich Volk zat, lekker met een groepje mensen liedjes gezongen. Dat heb ik gemist! <3 En al helemaal omdat ik vorig weekend niet mee kon naar de Slag om Doornenburg, omdat ik met corona thuiszat. :-/
Het was ook nog om een andere reden leuk. Het was namelijk een zogenaamd ‘multi period event’, oftewel: er stonden groepen van allerlei verschillende tijdsperiodes. Het terrein was dan ook enorm groot! De middeleeuwen zijn hartstikke leuk hoor, maar je ziet toch altijd hetzelfde, dus het was een zeer welkome afwisseling om ook eens groepen uit andere periodes te zien. Wat dat betreft was ik ook gewoon een bezoeker die haar ogen uit kon kijken!
Het gaf bovendien een heel andere sfeer. Het terrein was ingedeeld naar periode wat betreft de kampementen, dus de vroege middeleeuwers stonden bij elkaar, de Tweede Wereldoorloggroepen stonden bij elkaar, etc. Maar tijdens het evenement liep iedereen wel gewoon door elkaar heen. Wij speelden bijvoorbeeld echt niet alleen op het hoge/laat-middeleeuwse veld, maar overal. Daardoor kwam het voor dat je in je middeleeuwse kampement je ding zat te doen, terwijl er voor je tent een militair op wacht stond, met op de achtergrond een stoet geparkeerde oldtimers, en op het veld daar weer achter een groep uit de Napoleontische periode bezig was met oefeningen te paard! Of dat er een stoomtractor langsgereden kwam. En even later een militair voertuig uit WOII waar achterop ook wat Romeinen zaten. XD
Maak kennis met Rolf. Rolf was stoer. Rolf was net zo groot als een Shetland pony. :-X
En dan heb ik het nog niet gehad over de multi-period battle. Op historische evenementen zijn er meestal veldslagen of demonstraties van gevechten. Dat was er nu ook gedurende de dag, per periode, maar aan het eind van de dag was er een ‘veldslag’ van alle groepen door elkaar! Dat kon natuurlijk niks zinnigs worden en dat was ook niet de bedoeling – het ging meer om de lol voor de deelnemers dan voor bezoekers. Uiteraard ben ik gaan kijken, want dat moest wel hilárisch worden. En jawel: niet alleen stonden er militairen uit WOI en WOII vanaf de zijkant willekeurige kanten op te vuren terwijl Romeinen in de pan gehakt werden door lui uit de 80-jarige oorlog (de Romeinen waren dit weekend structureel de lul wat betreft alles – blijkbaar is er wel een rangorde tussen de periodes :-P), maar er denderden ineens ook lui over het veld met van die schuimrubberen worsten, supersoakers, en meer lolligs. Er was zelfs iemand verkleed als Darth Vader…?! XD
Ik moet wel zeggen: die re-enacters zijn zéér slecht in hun hits nemen hoor! Voor dit soort veldslagen kun je wellicht toch beter een zootje LARP-ers bijelkaar zetten, die maken er net wat spectaculairders van.
Voor ons was het natuurlijk ook superleuk om te spelen op de andere terreinen. En ik denk dat het voor degenen uit de andere periodes ook heel leuk was om ons daar te zien en te horen. Jammer dat het onmogelijk was om met alle groepen kennis te maken! Maar we hebben in ieder geval af en toe geïmproviseerd samengespeeld met een groep Geuzen met trommels en fluiten.
Foto door Kitty de Bruin
Er was flink wat publiek gedurende het hele weekend en we hebben met De Soete Inval veel bekijks gehad. We waren door de organisatie gevraagd om niet alleen zoals gebruikelijk op meerdere plekken op het terrein te spelen, maar ook om onderdeel te zijn van ‘de canon van Nederland’. Op beide dagen was er een momentje waarop we mochten toelichten wat er precies op het schilderij ‘De Tuin der Lusten’ van Jheronimus Bosch te zien is (onder andere diverse muziekinstrumenten), waarna we een optreden voor het aldaar verzamelde publiek mochten doen en iets over onze instrumenten konden vertellen.
Foto door Kees Verweij
Kortom: een weekend dat zeker voor herhaling vatbaar was! Hopelijk mogen we volgend jaar weer muziek komen maken.
Al een hele tijd geleden naaide ik een gardecorpse, oftewel een soort middeleeuwse reismantel. Die draag ik regelmatig als ik op middeeuwse festivals speel, vooral in de avonduren als het flink afkoelt.
Maar ik vond ‘m wel een beetje saai. Het was natuurlijk een enorme homp rode stof, die sowieso al niet zo flatteus om mijn lijf hing. Kon ik die niet wat opleuken? Natuurlijk kon ik dat!
Dus nu zitten er ook borduursels op, van groene wol die mooi bij de groene linnen voering past:
De motiefjes heb ik gebaseerd op de motieven die ik vaak op afbeeldingen van kleding in middeleeuwse manuscripten zag terugkomen. Geen idee of die dan ook daadwerkelijk op kleding werden geborduurd, want de artiesten konden natuurlijk ook uit gemakzucht en vanwege ‘iedereen doet het zo’ hebben getekend in plaats van gebaseerd op de realiteit, maar goed. Deze patroontjes waren in ieder geval makkelijk te borduren, want ik heb weinig borduurervaring.
Detail van de Luttrell Psalter (1325-1340)
Om heel eerlijk te zijn, zijn de borduursels aan de onderkant van het kledingstuk niet supermooi geworden. Ik heb het allemaal op het oog geborduurd, maar misschien had ik toch beter een malletje kunnen gebruiken zodat de lijntjes overal even ver van de zoom af hadden gestaan en alle cirkels even groot waren geweest. Ach, het is nu klaar, en eigenlijk veel sneller dan ik had gedacht!
Ook had ik niet gedacht dat ik veel garen over zou houden (ik was zelfs bang dat ik er halverwege achter zou komen dat ik niet genoeg had), maar er zit nog steeds behoorlijk wat op het klosje. Zou ik misschien toch nog een tweede lijntje toevoegen langs het borduursel onderaan? Of ook nog dat patroon met cirkels aan de onderkant van de mouwen toevoegen? Wat vinden jullie?
[Update:] Ik heb ervoor gekozen om een extra lijntje onderaan toe te voegen, zodat het nog meer lijkt op het historische patroon. Alleen ging het klosje garen nu ineens heel hard op, en had ik nog maar nét genoeg om alleen het onderste lijntje te doen. Nou ja, zo kan het ook wel denk ik.
Na 3 jaar mochten we eindelijk weer dansen op dit lieve kleine festivalletje in een openluchttheater (ik had nog een kaartje met daarop ‘Dennefeest 2020 wordt Dennefeest 2021’ ). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!
Ik moest wel even op gang komen. Van de eerste twee bands werd ik nog niet heel enthousiast – het waren uiteraard goede muzikanten hoor, maar de eerste band speelde geen muziek die mij triggerde tot creativiteit in de dans, en de tweede band speelde heel veel Bretonse dansen en die vind ik gewoon niet zo leuk. Maar aan het eind van de avond speelde Toon van Mierlo, mijn favoriete doedelzakspeler, in maar liefst twee bands dus toen werd ik helemaal happy! De dansjes werden er ook spontaan leuker door.
We wisten van tevoren al dat het niet droog zou gaan blijven, dus de meesten waren goed voorbereid. We kregen inderdaad een paar hevige hoosbuien over ons heen, maar gelukkig duurden die niet lang. We staken onze paraplu’s op of trokken onze regenkleding aan en gingen gewoon de vloer op! Want niet dansen is jammer en bovendien is het voor de band ook sip als ze voor een lege vloer spelen.
De temperatuur was wel helemaal prima: warm genoeg om gewoon in je zomerjurkje te kunnen dansen tot ‘s avonds laat, maar niet dermate heet dat je je een ons zweette en het water niet aan te slepen was. En als het tijdens een regenbui wat afkoelde, kon je je prima warmhouden tegen je danspartner aan op de dansvloer, of bij iemand op schoot op de tribune tijdens het samen delen van je Alice in Wonderland-paraplu.
Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.
Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.
Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.
Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!
Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.
Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…
De reden waarom het visitekaartjesbakje van ons bordje wat gehavend bleek: er schijnt, tijdens het 17e-eeuwse evenement van vorige week waar ik niet bij was, per ongeluk een kanon overheen te zijn gereden… XD
Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding.
“Hey Lenny, Yvonne is ziek en nu heb ik een kaartje over voor het concert van Two Steps from Hell morgenavond in Amsterdam. Wil jij misschien mee?”
Euh… (*slikt alle bezwaren en beren op de weg in die automatisch in mijn hoofd opborrelen bij last-minute plannenwijzigingen*) nou ja, waarom ook niet?
Ik kende de groep niet maar het bleek, ondanks dat de naam wat anders doet vermoeden, geen death metal of zoiets te zijn. Two Steps from Hell maakt muziek voor filmtrailers en dergelijke, maar die is zo gaaf en bombastisch dat ze een flinke schare fans hebben en je er ook gewoon albums van kunt kopen.
Ik was benieuwd hoe ze de concerten dan vorm zouden geven. Dat was gelukkig niet met een synthesizertje op een podium, maar met een compleet orkest + koor. Erg mooi en indrukwekkend!
Het ding is wel, dat dit soort muziek amper opbouw kent. Je moet voor een filmtrailer, reclamefilmpje etc. de luisteraar natuurlijkmetéén meekrijgen. Dus de muziekstukken zijn relatief kort en hebben amper een intro; het gaat in 3 seconden vanaf de start van het nummer direct door naar EPISCH! EPISCH! MEER EPISCH! en dan is het klaar. In het concert als geheel zat dan ook niet super veel opbouw.
Ik vond de muziek heel mooi en een live orkest is natuurlijk fantastisch. Meerdere solo-muzikanten waren jaloersmakend goed, zoals de violiste, de celliste en de man die wel 45 verschillende blaasinstumenten kon bespelen. De zangpartijen waren me op een gegeven moment iets te veel van hetzelfde, zowel qua melodie als de hoeveelheid ‘Haaa-aaaa, haaa-aaaa’, want tekst zit in de meeste nummers niet, terwijl ze de zangeressen wel veelvuldig uitlichtten op de voorgrond. Het meest geniet ik er toch van als er een elektrische gitaar flink door de strijkpartijen ragt.
Naast lekker muziek luisteren was het natuurlijk ook een goede gelegenheid om weer eens bij te praten met Mike. Het werd een latertje, ik lag pas om kwart over 1 weer in bed, maar dat had ik er wel voor over!
Zo, dat zit erop. Vanochtend is dan eindelijk de nieuwe website van de Radboud Universiteit live gegaan. Het is een project waar ik zo’n 3 jaar mee bezig ben geweest en het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om het ding live te krijgen.
Het was namelijk geen kwestie van even een nieuwe vormgeving over de oude site heen gooien. We hebben zo’n 400 individuele websites op de universiteit, want iedere afdeling, onderzoeksgroep, clubje en andere eenheid die zichzelf heel wat vindt, moest en zou een eigen website hebben. “Ik heb een website, dus ik besta”, ofzoiets. Een hel, want nu staat dezelfde informatie op verschillende plekken, al dan niet up-to-date, en niemand weet meer welke informatie waar te vinden is.
Ons doel is om toe te werken naar één website waar alles op te vinden is, die niet meer is ingedeeld op basis van onze organisatiestructuur. Leuk in theorie, maar in praktijk betekent dat heel veel afstemmen met inhoudelijk deskundigen binnen allerlei plekken in de organisatie, die je ten eerste moet overtuigen dat ze hun eigen site los moeten laten, ten tweede moet overtuigen dat heel veel content domweg weggegooid moet worden omdat die weinig bijdraagt richting onze bezoekers en ten derde moet alle resterende content herschreven worden op een klantgerichte manier. En dan staat het nog steeds niet daadwerkelijk op de nieuwe site.
We hebben het project daarom in twee fases opgeknipt: in fase 1 zetten we alleen de meest belangrijke content, waar de meeste bezoekers voor komen, op de website. Die nieuwe website draait dan tijdelijk naast de resterende oude sites. In fase 2, na livegang van het eerste deel, gaan we stapsgewijs alle oude sites één voor één ontmantelen en de content ervan (indien nuttig en herschreven) overzetten naar de nieuwe site.
Daarnaast wilden we een nieuw CMS, want het oude heeft behoorlijk wat beperkingen en kon niet alles wat we wilden. We zijn overgestapt op Drupal. Dat is open source en dus flexibel. Ik dacht: nou mooi, dan heb je een goede basis die je een beetje kunt tweaken naar je wensen en kies je wat kant-en-klare modules die je installeert voor aanvullende functionaliteiten. Niet dus. Ons technische team is enorm lang bezig geweest met alles bouwen en inrichten. Voor mijn gevoel hebben we zelf een compleet nieuw CMS ontwikkeld!
Om een lang verhaal kort te maken: alles liep gigantisch uit en de periode waarin we dachten live te kunnen gaan, is meermaals opgeschoven. Uiteindelijk hadden we écht een datum, die daadwerkelijk naar de rest van de organisatie is gecommuniceerd. Maar ook die bleek lastig te halen. De rest van de organisatie en het management was er echter inmiddels klaar mee en dus werd er veel druk uitgeoefend om tóch live te gaan. Dan krijg je compromissen. We hadden al veel geschrapt in de functionaliteiten; de site met nog minder mogelijkheden opleveren zou geen ‘minimum viable product’ meer opleveren. Dus werd er voor gekozen om de livegang op te splitsen: op de afgesproken datum alleen live voor mensen die ons interne netwerk gebruikten (voornamelijk studenten en medewerkers) en een paar weken later alsnog live voor de buitenwereld (voor o.a. aankomend studenten, sollicitanten, stakeholders etc.). Ook weer leuk bedacht, want zo kun je de grootste kinderziektes er vast uit halen voordat iederéén ze ziet, maar voor enkele teams, waaronder voor mij, zorgde dat alleen maar voor meer complexiteit en dus nog meer werk.
Die interne livegang was een paar weken geleden.
Onze bingokaart, waarop we alle voorspelbare reacties van bezoekers op de nieuwe site konden afvinken. Hij is inmiddels bijna vol.
De externe livegang zou vorige week zijn – precies tijdens mijn weekje vakantie, die ik onder andere had opgenomen om de laatste hand te kunnen leggen aan de werkstukken voor mijn coupeuse-examen. Dat was niet handig, maar okee, het moest maar. Dus droeg ik alles over en zette ik eindelijk het project even uit mijn hoofd. Afgelopen maandag logde ik weer in en wat denk je – de oude site stond nog steeds live. Er waren wat infrastructurele issues geweest, waaronder een beveiligingsprobleem en een crashende server. Argh. De dagen erna werden er verhitte discussies gevoerd over of en wanneer we dan alsnog live gingen. Afdeling ICT stond er niet achter om het er alsnog snel door te drukken, maar vanuit het management werd de druk weer opgevoerd en uiteindelijk zijn we vandaag alsnog live gegaan.
‘Het enige’ wat vanochtend mis ging was dat ons intranet ineens publiekelijk toegankelijk was… Maar dat is snel opgelost en inmiddels werkt alles weer. Wellicht valt straks alles alsnog om, maar hoe dan ook, het ding staat nu dus eindelijk live. Hoezee! En straks is er taart. Bij de interne livegang was er al een feestelijke borrel georganiseerd (waar ik het eerste uur van gemist heb, omdat ik nog hard door zat te werken omdat alles nog stééds niet af was…), inclusief een showtje van een vuurspuugster die een banner met een afbeelding van onze oude site erop, ritueel in brand stak.
Mijn team, met rechts de smeulende restanten van de oude site. Burn, baby, burn!!
Het werk is uiteraard nog lang niet klaar, want nu moeten door het technische team nog alle features opgeleverd worden die er eigenlijk al lang in hadden moeten zitten. En daarna alle aanvullende ‘would haves’ voor de volgende fase. En moet het contentteam aan de slag met het overzetten van de content op de resterende oude sites en die stapsgewijs uitfaseren. Maar gelukkig gaat het tempo nu wel een stuk omlaag.
En dat was echt nodig, want ik stond eerlijk gezegd wel een beetje op omvallen. Toen begin dit jaar de coronamaatregelen verdwenen, constateerde ik al dat ik nu ineens zowel mijn normale activiteiten terug had, als nog steeds alle extra activiteiten had die ik had opgepakt tijdens de coronaperiode om mezelf bezig te houden. En dat was best wel veel. En toen bleken ook nog allerlei deadlines allemaal in mei/juni te vallen: de livegang van de website, mijn coupeuse-examens, en ook nog een paar hobbydingen. Terwijl ook nog eens de festivalperiode was begonnen en ik dus complete weekenden weg was vanwege optredens met de band.
Maar ik leef nog. En hoewel ik op het werk wel een paar steekjes heb laten vallen (als zelfs ík het overzicht verlies, dan is er écht wat aan de hand…) en zangles meermaals heb moeten verzetten, zijn de meeste dingen goed blijven lopen (het huishouden doen heeft geen prioriteit en mag je best een weekje overslaan, toch? :-X ).
Afgelopen week, nadat ik mijn coupeuse-examen had afgerond, heb ik nog even hard gewerkt om mijn enorm opgelopen to-do-list wat te reduceren: ik heb diverse klusjes in huis alsnog gedaan en mijn overlopende stapel met her- en verstelwerk weggenaaid, zodat ik weer zowel mentale als fysieke ruimte heb voor nieuwe naaiprojecten als zo meteen de zomerstop is van mijn coupeuse-opleiding. Nu heb ik ook weer tijd om afspraken te maken met vrienden die ik de afgelopen periode wat heb verwaarloosd.
En omdat ik niet leer van mijn fouten en het blijkbaar niet kan laten, heb ik me gelijk iets nieuws op de hals gehaald: ik heb me opgegeven voor een koor, dat in november mag meezingen tijdens een concert van K’s Choice in de Stadsschouwburg in Utrecht!! Verplichte aanwezigheid bij alle 6 de repetities, die op weekenddagen in oktober en november vallen. Dus ik heb er een LARP-evenement voor moeten afzeggen, een vervangend muzikant moeten regelen voor een optreden met De Soete Inval en een Heksengodinnenuitje moeten verzetten, maar dat was te overzien. Want hoe gaaf is het om met één van je favoriete bands te mogen optreden?? <3
Meer details volgen later. Nu eerst even niks vanavond naar een concert in Amsterdam, morgen een bandrepetitie met Androneda in Nieuwegein, zaterdag een optreden met De Soete Inval in Ommen, en zondag naar Zuid-Limburg voor vaderdag. (Heerlijk toch, die rust… )
Maar gisteren was Rob zo’n bikkel dat hij op de terugweg vanuit Le Son Continu nog even bij mij langsreed om lekker te gaan uit eten in het centrum van Nijmegen.
)
). Er is uiteraard veel te veel eten over dus mijn vriezer zit vol en de komende dagen eet ik nog steeds bbq-hap. Oftewel: het was een geslaagde avond! ^_^
). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!
In het concert als geheel zat dan ook niet super veel opbouw.
