Bandsokken

Vandaag hadden we met Androneda de laatste repetitie voor kerst. Vorig jaar gaf ik mijn bandgenootjes rond deze tijd een chocoladeletter met gedichtje en dit jaar wilde ik ze ook weer verrassen. Gewoon, omdat het kan. ^_^

Ik had bedacht dat ik paarse sokken (onze huisstijlkleur) met heelal-print of sterrenbeelden (zoals in ons logo) erop wilde geven. Die kunnen we dan eventueel op het podium aantrekken (al betwijfel ik of ze goed combineren met onze bandjurkjes :-D ). Dus speurde ik internet af naar opties.

Teleurstelling: het bleek niet haalbaar. Er waren zeker wel sokken te vinden in de kleur en met de print die ik wilde, maar niet in Nederland. Omdat het bijzondere sokken waren, waren ze sowieso al niet goedkoop, maar om ze ook nog eens naar Nederland te laten verschepen, ging flink in de euro’s lopen. En dertig tot veertig euro voor een paar sokken vond ik toch echt te gortig! Bijkomend probleem was dat ze vanwege de lange productietijd en verzendtijd niet eens meer op tijd zouden arriveren. Laat staan dat het een milieubewuste aankoop zou zijn.

Dus viel ik maar weer terug op wat ik altijd doe als ik niet kan kopen wat ik wil: zelf maken!

Dat was ook al niet makkelijk, want ik moest wel kant-en-klare sokken als basis hebben. Het klinkt eenvoudig: drie paar paarse sokken kopen, maar dat valt in praktijk vies tegen. Want ten eerste moet je de juiste kleur paars vinden, ten tweede moeten die sokken in drie verschillende maten komen. Waarvan eentje in mannenmaat en eentje in mini-maat (Patricia heeft, in tegenstelling tot mij, wél een schoenmaat die qua formaat bij haar lengte past :-X ). Maatje 35 is lastig te vinden en mannensokken blijken in compleet andere kleuren geproduceerd te worden dan vrouwensokken, zelfs als ze van hetzelfde merk zijn. :-S

Na lang googlen vond ik dan eindelijk een merk sokken dat zowel in mannenmaat als vrouwenmaat dezelfde kleur paars verkocht. Ik moest wel de concessie doen dat de kleur lichter paars is dan ik eigenlijk wilde en dat Patricia’s paar iets te groot is. Maar het was dit of niks.

Ik kocht ook een witte textielstift. Nou ja, stift – het ziet eruit als een stift maar het is eigenlijk textielverf. Je moet het ding dan ook schudden en de punt indrukken als een grote balpen, waardoor er verf uit de punt komt. Dat spul blijft namelijk langer op je stof zitten dan gewone textielstift (schijnt), maar het nadeel is wel dat je er niet zo supersecuur mee kunt tekenen. De lijntjes zijn dan ook niet zo strak geworden als ik had gewild.

Om de sokken goed te kunnen beschilderen, stopte ik er een longdrinkglas in. Hee, je bent creatief of niet, toch? ;-) Dat werkte verrassend goed, ook omdat het de verf opving die door de stof heen ging, zodat de andere kant van de sok niet per ongeluk ook mee werd gedaan. De verf blijkt gelukkig prima van glas af te wassen.

Naast (uiteraard) ons logo, tekende ik ook voor iedereen zijn of haar eigen sterrenbeeld op de sokken. Blijkbaar kun je die op verschillende manieren tekenen, want ik vond van ze alledrie verschillende versies, maar dat was juist prima want zo kon ik verschillende plaatjes op de sokken zetten voor de afwisseling.

Om de verf beter te laten pakken, moest ik ze binnenstebuiten heet strijken of in de oven doen. Omdat 5 minuten lang (!) een strijkbout erop houden niet verstandig klonk, koos ik voor de oven-optie – al is sokken bakken ook echt heul raar. XD

Gelukkig overleefden ze het zonder bruine randjes te krijgen, dus kon ik ze inpakken en onder de boom leggen, zodat ze vandaag weer konden worden uitgepakt.

Gelukkig waren Wouter en Patricia er blij mee, en pasten ze iedereen voldoende! ^_^

Bandsokken

Nu maar hopen dat de decoratie inderdaad de was overleeft!

Zelfgetekende broek

De module ‘Broeken’, het tweede deel van mijn coupeuse-opleiding, heb ik inmiddels ook bijna af. Alle tekenopdrachten zijn gedaan (mijn werkboek ligt ter beoordeling bij de juf) en alle werkstukjes (voorbeelden maken van onderdelen van broeken, zoals zakken en ritsen) zijn af. Tot verbazing van mijn opleidingsgenootjes en lichte paniek van mijn juf, want ik kan pas in januari de laatste dingen oefenen voor het examen (dat pas in mei is…), zoals kleding afpassen en bijwerken als deze niet op het model blijkt te passen. Terwijl ik nog twee lessen heb voor de kerstvakantie, maar de juf moet blijkbaar iets voorbereiden hiervoor en dat lukt niet meer op tijd. Dus ga ik de komende twee lessen maar verder met oefenbroeken naaien.

Gelukkig heb ik een opdracht van Judith liggen voor een spijkerbroek, want mijn allereerste zelfgetekende broek is ook al af!

Het stofje lag al meer dan 2 jaar in mijn kast. Ik had het destijds daadwerkelijk gekocht om ooit een broek van te maken, maar dat was er initieel niet van gekomen en later bedacht ik me dat ik het lapje beter bewust nog even kon bewaren totdat ik was aanbeland bij de broekenmodule, zodat ik er gelijk iets goeds van kon maken. :-)

Door een meetfoutje was de broek initeel te hoog. Ik heb hem maar liefst twee keer lager gemaakt. De voorkant is nog steeds iets aan de hoge kant, maar soit.

Het betekende dat ik de steekzakken ook twee keer moest verlagen. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik de inkijk (het stofje achter de steekzak) al had geknipt. Omdat ik het per sé wilde patternmatchen, zodat het motiefje op de pijp mooi doorloopt in het motiefje op de zak, moesten die dus ook opnieuw. Maar hee, het is om te oefenen.

Pattern matching: geslaagd! ^_^

Dat is ook de reden dat ik paspelzakken aan de achterkant maakte. Ik ben op zich geen grote fan van paspelzakken en ze zijn een b*tch om te maken, maar juist vanwege dat laatste besloot ik ze toch maar erin te zetten. Want je zult zien dat ik voor een van de examenopdrachten straks een paspel moet maken en dan kan ik het maar beter goed geoefend hebben!

Kosten: €6 (voor 2 meter stof, waar ik nog een stuk van over heb. )
Bestede tijd: niet bijgehouden; ik heb besloten dat niet te doen voor alles wat ik voor mijn opleiding maak.

Stretchrokjes

Voor mijn coupeuse-opleiding moet ik zo veel mogelijk oefenen met kledingstukken naaien. Momenteel ben ik met de module Broeken bezig, maar tegelijkertijd kan ik natuurlijk ook nog steeds rokjes maken.

Een van de dingen die ik wilde uitproberen, is tot wanneer je nog weg kunt komen met een rok zonder rits of andere sluiting, als je stretchstof gebruikt. Ik had nog twee stofrestanten liggen die eindelijk een keer opgebruikt moesten worden, en die toch te klein waren voor iets substantieels. Dus dat werden korte rokjes.

Met het stofrestant van mijn streepjestrui maakte ik een rokje met band. Ik was benieuwd of de stretchnaad voldoende speling zou bieden om het ding nog over mijn heupen te krijgen. Conclusie: ja, dat lukt!

De band heb ik helaas niet helemaal goed uitgemeten, zodat het streepje op een beetje een ongelukkig plek uitkomt, maar goed.

Het stofrestant van mijn vest gebruikte ik voor een rokje met beleg in plaats van een tailleband. Ook nu gebruikte ik de stof deels binnenstebuiten voor een leuk effect, alleen is het decoratieve randje te kort om zichtbaar te zijn als je iets over de rok heen draagt. Dat ging helaas niet anders, want ik heb écht flink moeten passen en meten om dit nog uit de stof te krijgen! Er was zo weinig over dat ik niet eens genoeg had voor een belegje, dat ik dus maar van een ander stofje heb gemaakt. Ben benieuwd wat de juf daarvan vindt… 🙄

Omdat het joggingstof is, heb ik ook een onderrokje van voeringstof aan het beleg genaaid, om te voorkomen dat het ding opkruipt tijdens het lopen. Bedacht ik me achteraf. Omdat voering niet rekt, heb ik dus ook een beetje geïmproviseerd met het aan het beleg stikken ervan, omdat ik anders alsnog een rits in de zijnaad had moeten zetten. Wederom spannend wat het oordeel van de juf gaat zijn over mijn oplossing. 😋

Het nadeel van steeds verder afvallen terwijl je kleding voor jezelf probeert te tekenen, is dat de dingen die je maakt, niet meer passen op het moment dat ze af zijn. Al mijn rokjes, deze en de eerdere, zijn structureel te wijd bij de taille. :-S

Dat zie je niet op bovenstaande foto’s, want het tweede nadeel is dat de kledingstukken niet meer op mijn paspop op maat passen. Toen ik op een gegeven moment wat… euh… ‘ruimer’ werd dan mijn pop, hing de boel gewoon wat losser er omheen. Niet zo’n groot probleem. Maar deze rokjes krijg ik amper erop en het ziet er natuurlijk ook niet meer mooi uit als ik er foto’s van wil nemen, zo strak gespannen. :-S

Hierbij dus ook maar een lelijke spiegelselfie om te laten zien hoe het eigenlijk hoort te passen:

Of ik ze daadwerkelijk ga dragen, weet ik wederom niet. Ik heb nog steeds te weinig shirts en truien die er leuk mee combineren. En tops tekenen is pas de volgende module van mijn opleiding. ;-)

Blackmail: de LARP

Ondanks alle nieuwe maatregelen is het toch gelukt om gisteren naar een short-LARP te gaan: “Blackmail – de LARP”. Het was al vanaf het begin de bedoeling dat alle deelnemers alleen met QR-code én verplichte zelftest (ter plekke uit te voeren) binnen mochten komen, maar na de meest recente persconferentie moest ook het tijdstip worden verschoven zodat we voor 5 uur klaar zouden zijn (want dan schijn je veiliger te zijn tegen het virus… :-S). Dat betekende vroeg op om op tijd in Den Haag te kunnen zijn, en dat we nog iets minder speeltijd hadden, maar het kon in ieder geval doorgaan.

De LARP draaide om een drugsbende, die zich bezighield met het verpakken en verspreiden van cocaïne en amfetamine. Er zouden nieuwe rekruten komen die moesten worden getest en ingewerkt. Dresscode: ‘moderne crimineel’ (wat dat dan ook mag inhouden :P ). Het zou zich, heel passend, afspelen in een leeg kantoorpand.

Het evenement was niet alleen last-minute aangepast, maar ook last-minute georganiseerd. Ik ontving dan ook pas 10 dagen van tevoren de uitnodiging om mee te doen. 5 Dagen van tevoren ontving ik mijn rol. 4 Dagen van tevoren kreeg ik de vraag of ik nog wat extra’s wilde voorbereiden. Ik was namelijk degene die moest controleren of het afwegen en verpakken van de drugs wel precies volgens protocol verliep. Het was de bedoeling dat degenen die de nieuwe rekruten zouden spelen, aan het werk gezet gingen worden. Er was vitamine-B-poeder geregeld dat voor drugs door moest gaan en er waren nog diverse andere attributen aangeschaft, zoals verpakkingspapiertjes, capsules, en meer. We hadden zelfs een microscoop en professionele weegschaal! Of ik wilde uitdenken hoe dat proces precies moest verlopen en het nog wat moeilijker wilde maken voor de rekruten?

Dus kon ik me als een gek gaan inlezen in het wel en wee van de drugsbusiness. Want dat is dus écht een ver-van-mijn-bed-show. Ik kom kwam weliswaar veel op festivals, maar niet het soort waar snuiven en slikken heel normaal is. ;-)

Korte samenvatting: in twee dagen tijd was mijn complete Google-historie verpest en ik sta nu waarschijnlijk op de watchlist van de AIVD, omdat ik op sites zoals drugsforum.nl ben geweest (ja, dat bestaat gewoon) en allerlei vage YouTube-video’s heb gekeken. Ah, the things you do for LARP… (Gelukkig was dit minder gruwelijk dan toen ik me ooit moest voorbereiden op het schminken van dierlijke bijtwonden in het gezicht :-X)

Ik moest eerst de basics leren: bijvoorbeeld dat amfetamine hetzelfde is als speed. Oh. Nadat ik ook wist hoeveel gram er doorgaans van het spul gekocht wordt, hoeveel lijntjes je daaruit haalt en wat de gemiddelde straatwaarde van het spul is, begon ik me te verdiepen in de productieprocessen. Gelukkig hoefde ik niet de complete laboratorium-kennis op te doen, maar ik moest bijvoorbeeld wel weten hoe versnijden van het spul werkt (voor degenen die net zo’n n00bs zijn als ik: het toevoegen van ander, er op lijkend poeder, zodat je meer aan je spul kunt verdienen omdat je geen pure coke of speed meer verkoopt) en hoe je het verpakt. Dus ik weet nu onder andere precies wat je wel en niet kunt mengen en hoe je een ‘pony pak’ vouwt! Wat zullen mijn ouders weer trots zijn. :P

Druivensuiker blijkt uitstekend geschikt voor het versnijden van je coke en is geheel legaal. En dus ook ideaal als requisiet voor je LARP-evenement. :-D

De LARP zelf was ook best spannend opgezet: we waren maar met een klein groepje mensen, en het draaide heel erg om spelen met hiërarchie, controle (verliezen) en afpersing. En natuurlijk gewelddadig gedrag. Vooraf hadden we dan ook een workshop om elkaars grenzen te verkennen en te oefenen met fysiek contact. Dat was wel nodig, want jeetje, wat is het moeilijk om écht keihard agressief te zijn en helemaal niks te dulden van de rekruten, ook niet het minste beetje attitude of tegenspraak! (En al helemaal als ze een kop groter zijn dan jij.) Enerzijds was ik blij dat mijn personage een van de minst agressieve bendeleden was en een zwak had voor één van de rekruten, anderzijds was het jammer omdat ik daardoor wat minder hard werd uitgedaagd om mijn eigen roleplaygrenzen te verkennen. Gelukkig was ik niet de enige die moeite had met het neerzetten van een harde bende. Desondanks was het heel leerzaam en een mooie ervaring! (En ook wel geruststellend om te constateren dat dit écht heel ver af staat van wie ik OC ben.  ;) )

Ik zal niet ingaan op de details van ons spel (what happens at bende stays at bende), maar hierbij wel een foto van onze disfunctionele boevenclub. Slechts 6 van ons hebben het evenement uiteindelijk overleefd. :D

 

Een lief cadeautje

Toen ik begin vorige maand ging collecteren voor de Dierenbescherming, had ik wel een heel bijzondere ontmoeting met een van mijn straatgenoten, die wat verderop om de hoek woont. Hij herkende me van mijn doedelzakoptreden op straat tijdens de lockdown, en had me blijkbaar met mijn knijpertje zwerfvuil zien opruimen, en omdat hij dat zo lief vond, wilde hij een cadeautje voor me kopen. <3

Toen ik vandaag naar het postNL-punt wandelde om een exemplaar van mijn boek naar een koper te verzenden, ging ineens zijn voordeur open, en stond hij daar met een glimlach op zijn gezicht en een pakje in zijn hand op mij te wachten!

Nadat ik naar hem toe was gelopen, vertelde hij me dat hij al meermaals geprobeerd had het cadeautje te overhandigen, maar dat ik steeds niet thuis was geweest. Hij had het ook al eens voor mijn deur gezet, maar blijkbaar was ik toen nét het hele weekend weg, en dus had hij het maar weer opgehaald.

“Je bent niet vaak thuis”, merkte hij op.

Nou ja, ik ben sinds corona behoorlijk vaak thuis vind ik zelf, maar alles is relatief natuurlijk.  :P
Ik bedankte hem hartelijk voor het cadeautje en vertelde hem dat hij dan alsnog maar eens langs moest komen als ik wél thuis was.

“Ja, ik houd je in de gaten!”, riep hij me na.

Heh, dat was me al duidelijk inmiddels. :lol:

Maar ondanks dat ik blijkbaar niet ongemerkt door mijn straat kan lopen of van huis kan zijn, is dit echt een superlieve actie!! Blijkbaar doe ik toch ergens iets goed? <3

Boekpromotie-video

Zowat iedere vakantie heb ik een flinke to-do lijst die ik af wil werken, en iedere keer bedenk ik spontaan een creatief project om er ook nog even tussen te proppen. Deze week was dat het opnemen van een promo-video voor mijn boek. Want kerst komt eraan, dus ik moet mijn doelgroep ervan overtuigen mijn boek op hun verlanglijstje te zetten!

In plaats van weer een gewoon berichtje met een foto op social media, besloot ik me maar eens te gaan wagen aan een video. Da’s namelijk superhip. Het ding is alleen dat ik zelf geen video-fan ben: ik kijk het amper en ben ook niet bepaald de meest cameragenieke persoon. Maar, alles voor de sales! Als zelfpublicerend auteur moet je nu eenmaal alles uit de kast trekken om je boek verkocht te krijgen (ik zit inmiddels op 253 exemplaren!).

Dus worstelde ik me door minutenlange filmpjes van andere schrijvers ter inspiratie en wist ik uiteindelijk vooral heel duidelijk wat ik níét wilde… :-P

Donderdag ging ik aan de slag met mijn camera en gisteren monteerde ik de boel in elkaar. (Da’s echt een flinke klus!) Allemaal zonder enige kennis van zaken of budget. En uiteraard moest ik mezelf er meermaals van weerhouden om de boel weg te flikkeren, omdat het continu zien van je eigen hoofd en aanhoren van je eigen stem, behoorlijk tenenkrommend is – vooral als je ook nog eens een buitenlandse taal probeert te spreken! *cringe*

Dusse… ik laat jullie het filmpje hierbij vast zien, voordat ik het in de Alice in Wonderland Facebookgroepen plaats, in de hoop dat jullie zo vriendelijk zijn om het me te laten weten als het resultaat écht te knullig is om de wereld in te slingeren. ;-)

Script: door mij
Presentatie: door mij
Opnametechniek: door mij
Bewerking: door mij
Ondertiteling: door mij
Achtergrondmuziekje: door https://www.bensound.com

Het geluid is helaas niet hoe ik het graag zou willen, maar blijkbaar galmt mijn kamer en ik weet niet hoe ik dat holle geluid met een audiobewerkingsprogramma eruit krijg. De ‘special effects’ zaten leuker in mijn hoofd, maar mijn videobewerkingsprogramma heeft alleen wat basic opties.

Het oorspronkelijke plan was om ook wat uit het boek voor te lezen, maar dan werd de video te lang (voor social media geldt dat je video echt niet langer dan 3 minuten mag zijn, dan haken mensen af). Dus heb ik aparte voorleesfilmpjes opgenomen, die ik later ook ga posten! Mits ze wat zijn geworden, want ik heb het materiaal nog niet bekeken omdat deze video prioriteit had, en de helft van de opnames voor deze video bleek ik te kunnen weggooien omdat mijn camera om onduidelijke redenen steeds bleef herfocussen. :-S

Hopelijk to be continued dus! Interesse? Abonneer je op mijn kanaal! ;-)

Knusse kachel

Ik houd van een open haard! En van kampvuurtjes! Maar helaas, mijn huis heeft geen open haard. En de kampvuurtjes op festivals zijn de afgelopen tijd ernstig gereduceerd.

Toen ik 4,5 jaar geleden op zoek ging naar een nieuw huis, heb ik actief gekeken naar eentje met een open haard. Uiteindelijk koos ik mijn huidige huis, dat alles had wat ik wilde – behalve die haard. Er bleek ooit wel een kachel in te hebben gezeten, maar die was weggehaald uit de woonkamer en ook het rookkanaal was verwijderd.

Maar ik wilde eigenlijk wel die kachelknusheid in huis, in de winterse periodes… Wat nu?

In deze tijd van fijnstofproblematiek en dreigende regelgeving is het niet slim om geld te investeren in het (opnieuw) aanleggen van een open haard, dus dat heb ik ook maar niet overwogen.
Een kachel op gas is om min of meer dezelfde redenen niet handig – we moeten juist van het gas af.
Een gelhaard dan? Nee, die stinkt.
Een bio-ethanolhaard? Dat leek even interessant, maar toen las ik over ongemerkt schadelijke gassen die vrijkomen en de waarschuwingen vanwege brandonveiligheid.
Dus bleef over: de elektrische haard.

Die komen in vele varianten, de ene nog nepper dan de andere. Maar ik wil geen kitsch. Bovendien heb ik geen plek voor een grote kachel. Nou ja, niet op de locatie waar ik hem wil hebben: in het zicht als ik op de bank zit. De ideale plek zou direct onder mijn tv zijn, maar daar zit een grote radiator. Dus moest hij aan de zijkant. En dan kon hij niet strak tegen de muur, dus wilde ik eentje die bijvoorbeeld rond was.

Ik vond de Dimplex Opti-Virtual 360: perfect qua vorm, en op YouTube zag hij er heel realistisch uit! Maar toen ik hem ging bezichtigen in de showroom, bleek hij live om te huilen – er zat een heel duidelijk plat schermpje in het midden, waar een filmpje op werd afgespeeld. :-(  Terug naar de tekentafel dus.

En zo was ik al een paar jaar bezig met opties zoeken en weer afwijzen.

Recentelijk liep ik tegen de Eurom Orsa aan. Minder elegant vormgegeven dan die Dimplex, maar ook rond, niet te breed, en hij leek best realistisch te branden. Dus een kijkje genomen in een showroom, want ik had inmiddels wel geleerd niet af te gaan op een filmpje. En hij zag er echt goed uit! (Nou ja, voor een elektrische haard dan.)

Hij was wel €420 in die showroom. Online was hij maar €350. Tsja, ik vond het niet zo netjes om bij het ene bedrijf te gaan kijken, om vervolgens bij een andere te bestellen. De service van een showroom, daar moet je ook voor betalen. Maar het scheelde wel €70… Hm, moreel dillemma.
En toen zag ik online een tweedekansje. De sokkel waar het hout in kan was beschadigd; er zaten wat butsen in de onderkant, dus 50 euro korting. Waardoor ik hem voor €300 kon krijgen. Okee, einde dilemma, dat wordt hem!

Want ik had initieel niet eens door dat je het onderstel ook eraf kon laten. Ik twijfelde in de showroom daarom nog of ik hem wilde, omdat het toch nog een behoorlijke unit bleek, zeker omdat hij zwart is. Maar zonder onderstel zou hij een stuk minder aanwezig zijn in mijn kamer. Dus geen probleem dat het ding beschadigd was!

Dit is hem dan, in volle glorie:

Ik sloopte niet alleen het onderstel eraf (het hout onderin vind ik wel heel leuk ogen hoor, en op de foto ziet het er prima uit, maar het ding is live toch best hoog), maar ook de decoratieve stang aan de rechterkant (brrr, RVS… ). De houdertjes konden er niet af helaas, maar die vallen niet zo op. Dus zo staat hij nu in mijn kamer:

Disclaimer: volgens het instructieboekje mag je hem nevernooit zonder dat onderstel gebruiken. Maar ik denk dat dat er staat omdat je hem ook als verwarming kunt gebruiken. Hij heeft een kachelfunctie die warmte de ruimte in blaast, en ik denk dat de onderkant van de haard dan erg warm wordt, waardoor je hem niet zomaar direct op je vloer mag zetten. Maar ik heb niet de intentie de verwarmingsfunctie te gebruiken, het gaat mij puur om het vlameffect. Dus dan lijkt het me geen probleem.

Laat de koude winter-lockdown maar komen, in mijn huis is het knus! ^_^

Deurisolatie

Winter is coming, gas is duur en de wereld gaat eraan, dus het is een goed moment om nog eens extra naar de isolatie van je huis te kijken. Ook aan de binnenkant!

Mijn werk-/hobbykamer stook ik graag warm, omdat ik daar heel veel tijd doorbreng. Maar de deur van die kamer staat altijd open, om ervoor te zorgen dat Sammy er gezellig bij kan komen zitten wanneer hij wil, en ook daar kan komen als ik er niet ben. En dan ontsnapt de warmte dus naar de niet-verwarmde gang en het trapgat naar zolder.

In de woonkamer heb ik het opgelost door een kattenluikje in de woonkamerdeur te zetten, maar die deur was toch niet meer origineel en de smaak van de vorige bewoners komt niet geheel overeen met die van mij, dus ik vond het niet zo’n probleem om erin te zagen. Maar de hobbykamerdeur maakte ik liever niet stuk.

Een paar jaar geleden besloot ik, om de warmte toch een beetje binnen te houden, in de koude seizoenen een gordijn voor de deur te hangen. Gewoon een oud gordijn dat nog over was van mijn vorige huis, en waar ik snel een lapje fleece tegenaan had genaaid omdat het gordijn te kort was voor de deuropening.

Niet de mooiste oplossing natuurlijk. En hoewel enigszins effectief, is de isolatiewaarde van een gordijn ook niet zo hoog. Tijd voor wat anders.

Ik bedacht dat pvc-lamellen wellicht een goede oplossing zouden kunnen zijn. Die heb je immers ook voor koelingen in winkels, en doorgangen naar magazijnen enzo. Daar heb je kant-en-klare systemen van, maar die zijn dan weer net niet in mijn deurbreedte, of enorm duur vanwege het fancy ophangsysteem dat eraan zit. Gelukkig blijk je ze ook los op rol te kunnen kopen, per strekkende meter!

Dus hoppakee, 11 meter besteld en het spul in vijf gelijke stukken geknipt.

Vervolgens maakte ik met een gaatjestang een opening in de hoekjes en klemde ik er metalen nestels in.

Het gordijn had ik aan de deurpost bevestigd door middel van spijkertjes en vuilniszakbinders. Ik hoefde maar een paar spijkertjes eruit te trekken en op een betere plek te timmeren. De vuilniszakbinders recyclede ik ook (nylondraad was mooier geweest, maar dat is dramatisch om aan elkaar te knopen op precies de juiste lengte).

Toen kwam het lastigste onderdeel van de klus: de lamellen precies op maat knippen aan de onderkant. Het ding was namelijk dat de lamellen een beetje krom stonden, omdat ze op een rol hadden gezeten. En ik kon niet inschatten of het beter was als ze tegen de dorpel aan zouden vallen, of dat ze er precies boven zouden hangen.

Aan de onderkant sluiten ze nu dus nog niet helemaal mooi aan. Maar ik ga de constructie eerst een paar dagen laten uithangen om te kijken of de pvc wat rechter wordt, en zo niet, dan zet ik er even de strijkbout op. Dan knip ik daarna nog wel af wat nodig is, en/of verleng of verkort ik de bindertjes bovenin nog even. En dan kan ik die uiteindjes ook afknippen.

Het resultaat is in ieder geval een veel lichtere gang! Nu kijken of de temperatuur ook langer aangenaam blijft wanneer de thermostaat beneden uitslaat omdat de zon naar binnen schijnt. (De woonkamer ligt op het zuiden, mijn hobbykamer op het noorden.)

Workshop mondharp en meer gezelligheid

Meh, weer een lockdown, maar ditmaal laat ik me een stuk minder weerhouden van het doen van leuke dingen.

Na een jaar proberen was ik er eindelijk in geslaagd om weer eens een afspraak met Roland te arrangeren, dus troffen we elkander maandagavond in een restaurantje in Utrecht. Daarvoor had ik voor het eerst sinds de corona-crisis de trein genomen en het viel me alleszins mee, ook het een uur lang een mondkapje ophouden (weliswaar was het geen spits, dat scheelde).

Ik vergat wel prompt om bij binnenkomst netjes te wachten totdat iemand met een scanapparaat aan kwam zetten, maar gelukkig deden ze er niet moeilijk over en kwamen ze me alsnog bij onze tafel controleren op groen vinkje. Om 8 uur stonden we alweer keurig buiten, want tsja, vanaf dat moment kwamen de coronaatjes er natuurlijk aan. (….)

Niet de meest charmante foto van mij… maar de lol straalt er wel vanaf. Omnom, toetje! :-D

En gisteren ging ik lekker met Rinske lunchen in Nijmegen (gewoon op de fiets dus), alvorens we een workshopje mondharp gingen doen!

Selfies maken is een vaardigheid. Misschien ben ik hier gewoon te oud voor. ;-P

Een paar jaar geleden had ik namelijk een mondharp van haar als verjaardagscadeau gekregen en ze had er ook eentje voor zichzelf gekocht. Toen wilden we al een workshopje gaan doen, want een uitje is nu eenmaal leuker dan gewoon YouTube video’s kijken, dus dit was een uitstekend excuus om weer eens af te spreken.

Maar ja, toen kwam corona en moesten we de workshop annuleren, want op dat moment was er nog veel onduidelijkheid over hoe het virus verspreid werd, en dingen in je mond stoppen klonk toen niet zo verstandig. Omdat het de laatste tijd beter leek te gaan, plande ik hem na dik anderhalf jaar opnieuw, en gaf ik hem als verjaardagscadeau aan Rinske. Aangezien de huidige maatregelen hem niet verboden, hebben we hem ditmaal wel door laten gaan – uiteraard ruim op afstand van de docent, in zijn huiskamer tussen een indrukwekkende verzameling uiteenlopende instrumenten!

In zo’n drie kwartier liet hij ons diverse technieken zien en mochten we zelf onze eerste pogingen wagen. Er geluid uit krijgen bleek helemaal niet moeilijk, en verschillende klanken creëren met je mondholte (oeioeioeioei enzo :-D ) had ik ook supersnel onder de knie. Meer moeite had ik met de technieken waarbij je hard blaast op het ding, of waar je je tong voor moest gebruiken. (“Maak een r-klank” klinkt eenvoudig, maar niet als de Hollandse R bedoeld wordt – die met de tong voorin je mond. Dat krijg ik als Limburgse ook zonder mondharp niet voor elkaar! :’-D ) Maar uiteraard moeten we nu gewoon gaan oefenen. Hopelijk kan ik de mondharp straks gaan gebruiken als begeleidingsinstrument bij De Soete Inval, want jawel: het ding is geheel middeleeuws verantwoord!

We sloten de dag af met nog even bij mij thuis theeleuten en nakletsen. Dus yay, mijn weekje vakantie blijkt toch nog leuk besteed te kunnen worden! (Ook al heb ik maandagochtend als een malloot moeten rondbellen en mailen, om alle trainingen die ik voor mijn vakantie voor mijn collega’s dacht te hebben geregeld, en die gisteren van start zouden gaan, alsnog coronaproof te organiseren… :-S )

Moresnet 2,5: Avondrood

Gisteren was de Moresnet baravond – mijn eerste LARP sinds maar liefst twee jaar…  :?

Ik vond het fijn dat het een baravond was in plaats van gelijk een heel weekend LARPen, want met alleen een avondje konden we er op ons gemakje weer even inkomen. Niet alleen het LARPen zelf was lang geleden voor mij, maar wat was er ook alweer allemaal gebeurd…? En wie speelde ook alweer wie…?

Er waren ook outfit-issues. Ten eerste mijn haar. Het is altijd al een uitdaging om mijn pony weg te moffelen in een Victoriaans kapsel, maar die veel te korte sprietjes gaven helemaal hoofdbrekens, en er is veel gel en haarlak aan te pas moeten komen om mijn haardracht er nog enigszins uit te laten zien.
Ten tweede was mijn kostuum inmiddels veel te wijd. Ik ben behoorlijk afgevallen de afgelopen maanden en dus was mijn blouse een tent en moest ik mijn rok zo ver strakker vastzetten met een nieuw knoopje en knoopsgat, dat hij niet meer zo heel mooi hing.
Tot overmaat van ramp bleek ook nog eens het elastiek in mijn thermobroek verpulverd te zijn van ouderdom, waar ik pas ter plekke achterkwam op het moment dat ik hem probeerde aan te trekken. Zucht. Gelukkig had Rinske een extra exemplaar mee dat ik mocht lenen.

Helaas vond ik de avond zelf ook niet zo’n succes. Van voorpret en vooraf plannetjes maken was niet echt sprake, want we wisten niet waar we zouden zijn of waarom, dat hoorden we pas ter plekke. Er was wel vooraf gezegd dat de plotlijntjes van de grote evenementen niet verder uitgediept zouden worden deze avond, dus ik verwachtte iets anders om ons mee bezig te houden, en ons zou stimuleren om weer even in het spel te komen. Maar er was ook geen alternatief plot. Het enige wat er te doen was, was toch weer verder praten met andere aanwezigen over wat er voorheen was gebeurd. Maar op Rinske’s personage na, was er die avond helaas zo goed als niemand komen opdagen waar ik actief lijntjes mee had lopen (er waren maar zo’n 20 aanwezigen). Dus kon ik alleen met haar mijn spel verder uitdiepen en bleef het voor de rest vooral oppervlakkig praten, praten en praten met anderen. Terwijl ik en mijn personage toch meer doeners zijn. En mijn personage niet goed is in politieke intriges of strategie (da’s iets voor mannen, uiteraard), maar vooral goed is in discreet luisteren (en daarna met voorkennis handelen). Gelukkig was Gijs er met zijn nieuwe personage, wat potentieel bood voor nieuw drama.

De locatie was dezelfde als de vorige keer, en ook nu was er een feest in de ruimte naast ons aan de gang waardoor er continu gedreun van een beat te horen was. Niet zo sfeervol in je Victoriaanse setting, en in combinatie met de luidruchtige mijnwerkers aan de tafel naast ons, was het ook nog eens vaak lastig om een gesprek goed te kunnen volgen. En er waren ook geen andere ruimtes waar je je even kon terugtrekken voor een meer privé-conversatie. Gelukkig leidde dat plus het kleine aantal aanwezigen ertoe dat de klasse-verschillen wat minder strikt werden gehanteerd en iedereen met iedereen aan tafel zat, anders was het spel écht beperkt geweest.

Het was dus niet een heel goede start van een nieuwe LARP-periode, maar het was wel fijn om veel mensen weer eens OC te zien en te spreken!