Lewis Carroll Genootschap symposium: Lize’s avonturen

Normaal gesproken is het symposium van het Lewis Carroll Genootschap aan het begin van het jaar, maar vanwege redenen die we allemaal kennen, kon dat dit jaar niet. Gelukkig was er in april wel een digitale bijeenkomst, waarin ik mijn boek kon presenteren. Vandaag was dan eindelijk alsnog een fysieke bijeenkomst. En wat was het leuk en gezellig!

Ik voel me inmiddels helemaal thuis in de groep. Ik ken inmiddels behoorlijk wat mensen en zij kennen mij, dus ik had continu aanspraak zonder er moeite voor te hoeven doen (je kent de meer gebruikelijke situatie vast wel: het awkward met je glas in je knuisten naast een groepje staan in de hoop dat je betrokken wordt bij het gesprek, of zodat het in ieder geval niet lijkt alsof je in je uppie staat. Brrr. :-P). En hoewel het kennisniveau over Lewis Carroll en zijn werken flink varieert, is het toch een plek om even lekker te ‘nerden’ met gelijkgestemden. Ik begreep Casper dan ook helemaal, toen hij tijdens zijn presentatie volledig leegliep van frustratie over het feit dat boekverkopers structureel een foutje maken in het beschrijven van een minuscuul detail in eerste edities van “The Hunting of the Snark” (het onderwerp van zijn presentatie was ook echt alléén dat foutje :-D ) en zijn nog grotere frustratie over het feit dat hij nergens met zijn frustratie heen kon. Boze brieven sturen hielp toch niet, maar bij ons kon hij het tenminste spuien. :’-D

Creatief gebruik van roller-up banner en statafel tegen storende lichtinval op een projectiescherm XD

Verder heb ik naar aanleiding van zijn presentatie over aanhalingstekens in de ‘Alice’-boeken een goed gesprek gehad met Nicolaas Matsier over het gebruik van interpunctie door Lewis Carroll in zijn teksten. Eindelijk iemand die ook om dit soort details geeft! (Uiteraard heb ik die interpunctie ook zo in mijn eigen boek verwerkt. Niet dat het iemand gaat opvallen. Maar daar gaat het niet om.)

En ja, je leest het goed: Nicolaas Matsier. De vorige keer sprak ik met Maxim Februari, dus deze bijeenkomsten zijn ook nog eens goed voor mijn literaire netwerk. ;-)

En voor het scoren van mooie dingen! Want de belangrijkste presentatie van de dag was de presentatie van de facsimile van de eerste vertaling ter wereld van “Alice’s Adventures in Wonderland” met kleurenillustraties: “Lize’s avonturen in het Wonderland“. Een jarenlange klus, maar met een heel mooi resultaat. Ik had vooringetekend en kon gelijk een exemplaar mee naar huis nemen. <3

Dat moet gevierd worden! :-9

Natuurlijk had ik ook een stapeltje van “Alice’s Adventures under Water” meegenomen om op de boekentafel te leggen. Ik dacht vooraf dat ik er 3, heel misschien 4, kon verkopen, want ik had het boek al een half jaar geleden aan het Genootschap gepresenteerd, dus velen hadden inmiddels eentje gekocht. Echter: maar liefst 9 mensen hebben een exemplaar mee naar huis genomen! En daarmee ben ik sinds vandaag officieel uit de kosten! \o/

Herfstkrans

Heerlijk, die herfstsfeer! Na het knutselen van de herfstgnoom voor mijn zusje had ik de smaak te pakken. Tijdens een boswandeling met Kitty, anderhalve week geleden, had ik al natuurlijke decoratie verzameld om een herfstkrans mee te maken, maar het was er nog niet van gekomen. Ik kon namelijk geen geschikte takken vinden om een krans mee te vlechten. In de winkel lag ook geen mooie takkenkrans (inmiddels zijn de herfstspullen verdrongen door de kerstartikelen… :-S ), dus uiteindelijk koos ik maar voor een oasis als basis. Dat werkte ook helemaal prima, bij nader inzien, als je maar genoeg mos hebt om de boel mee te bedekken.

Ik had nog nooit eerder een krans gemaakt, dus ik was er niet helemaal van overtuigd dat ik er iets moois van zou kunnen maken, maar gelukkig bleek het niet heel moeilijk. Bloembinddraad is je grote vriend, en verder blijkt het voornamelijk een kwestie van ‘meer meuk is meer beter’, dus vooral blijven toevoegen. :P

En voor een eerste keer ben ik zeker niet ontevreden over het resultaat! Het is even afwachten hoe lang het ding meegaat, want het is een combinatie van echte en nep-decoraties. Maar volgend jaar iets nieuws moeten knutselen vind ik helemaal geen ramp.
Ik <3 herfst!

Herfstgnoompje

Afgelopen vrijdag postte Zwusje het volgende plaatje op Facebook, met als bijschrift:

Ohhhhhh <3 <3 <3
Het is dat ik een schurfthekel aan freubelen heb…

(bron onbekend)

Want ja, je moet weten dat Zwusje en ik niet zo heel erg veel op elkaar lijken. Zwusje heeft onder meer het vermogen gekregen om levensgenietend met de poten omhoog in de zon te zitten, ik om freubels te creëren. Maar ik hou wel heel erg veel van mijn Zwusje. Dus besloot ik om deze herfstgnoom voor haar te maken, en hem als verrassing naar haar op te sturen.

Ze had in de comments wel opgemerkt dat ze geen echte bladeren wilde, want dat was zonde – hij moest idealiter wel meerdere jaren meegaan. Okee, dan worden het dus nepbladeren. Even snel naar het winkelcentrum in de wijk. Helaas vond ik geen exemplaren die zo’n mooie kleurverloopjes hadden, maar bij de Wibra hadden ze wel bladeren in drie verschillende herfsttinten. Dan die maar.

Voor de rest improviseerde ik met spullen die ik nog had liggen. Een halve bal van piepschuim, twee soorten stof en wat andere herfstdecoratie. En een plankje waar ik stof omheen niette dat ik opvulde met watten – want het origineel vond ik er wel erg plat uitzien. Het leek me leuker als er een beetje volume onder zou zitten. Die originele oogt namelijk alsof hij alleen recht van voren er leuk uitziet, maar niet als je er een beetje van opzij naar kijkt. Niet alleen omdat hij zo plat is, maar ook omdat er flinke openingen tussen de muts en neus zitten.

Volgens mij is dit de eerste keer dat ik een nietpistool voor een freubelprojectje heb gebruikt.

De blaadjes en het neusje naaide ik vervolgens tegen de stoffen basis. (De meeste freubelaars zouden waarschijnlijk hotglue hebben gebruikt, maar lijm en ik gaan niet zo goed samen.)

Snel een muts in elkaar gelockt, ook nog een beetje gevuld met watten en die aan de rest genaaid. Lusje aan de achterkant er tegenaan. Klaar!

Bestede tijd: 2 uur
Kosten: €1 (exclusief verzendkosten naar Zwusje)

Gezien de appjes met vele hartjes en kusjes die ik zojuist van Zwusje ontving, is ze er gelukkig erg blij mee. Mission accomplished! :-)

Compensatiekoopjes

In maart vorig jaar, de dag nadat werd aangekondigd dat we allemaal thuis moesten gaan werken vanwege corona, had ik een kappersafspraak gepland staan. Die kon ik dus ook afzeggen. Sindsdien ben ik niet meer gegaan. En zo vaak ging ik al niet, dus ik was al bijna twee jaar niet meer bij de kapper geweest….

Tsja, lang haar, dus een paar centimeter erbij valt niet zo heel erg op. En die pony kan ik zelf ook wel bijknippen. Alleen de henna-kleur was er wel uit, natuurlijk. En okee, de puntjes zagen er niet meer zo heel mooi uit…

Omdat de meeste maatregelen inmiddels zijn vervallen, en ik zelfs weer kan dansen, vond ik het een goed moment om, min of meer symbolisch, ook mijn haar weer te laten knippen. De kapper was erg blij mij weer te zien, maar ook in de afgelopen twee jaar heeft hij niet geleerd wat ‘tot net boven de wenkbrauwen’ en ‘een beetje rond, met het gezicht meelopend’ betekent. Oftewel: ik loop er tijdelijk weer eens als een debiel bij met een veel te korte en rechte pony. :-S

Dus zat er maar één ding op: nieuwe hoedjes kopen!  :roll: Want zo kan ik die pony verbergen, en aangezien het inmiddels herfst is, kan ik de leuke zomerhoedjes die ik nog niet zo lang geleden kocht, niet meer op.

Ik ging specifiek voor een zwarte hoed met brede rand, maar raad es: ze hadden nog veel meer leuks!  :D

De laatste twee hoedjes lijken wel wat op elkaar (ze zijn overigens bruin, niet grijs zoals de foto’s doen lijken). Maar ik kon niet kiezen. De tweede vond ik meteen het allerleukste bij mijn gezicht staan, maar de decoratie aan de zijkant maakt het wat truttiger en dat maakt hem waarschijnlijk veel minder goed te matchen met mijn outfits dan de eerste. Maar hij was te leuk om te laten liggen.

(Vrouw in de Hema, die mijn tas met het hoedenwinkellogo zag: “Ah, jij bent ook naar de snoepwinkel geweest!” Ha, een mede crazy hat lady! Jawel, wij weten waar we moeten zijn. ;-) )

Hm, over matchende outfits gesproken. Misschien kon ik dan ook nog even kijken voor leuke kleding? En toen ging ik helemáál los. Want kijk nou, wat een leuk spul! Allemaal uit dezelfde winkel! Allemaal in mijn favoriete kleurtinten! Perfect voor de herfst! En toen ik vond dat ik echt genoeg kleren had gekocht, was ik ook nog eens zo dom om, tien meter voordat ik mijn fiets had bereikt, ook nog even een schoenenwinkel in te wippen…

Maar hee, het is dus feitelijk allemaal de schuld van de kapper.

Naaldvilt-plantje

Van het naaldvilten van afgelopen weekend tijdens ons Heksengodinnenweekendje, is natuurlijk ook resultaat!

Omdat ik zo gek ben op plantbeestjes, zoals die Harry Potter-mandragora, maakte ik ook een variant van vilt. Ik kon hem nog niet meteen laten zien, omdat ik thuis nog even metaaldraad in de blaadjes wilde steken, zodat die mooi rechtop blijven staan. Inmiddels heb ik wat vuilniszaksluitinkjes van plastic ontdaan en ze erin verwerkt, dus hier is hij dan:

Het potje vind ik niet helemaal optimaal matchen qua stijl, dus nu heb ik ook weer een goed excuus om los te gaan in het tuincentrum. ;-)

Verzekeruzelf van verborgen kosten

Ik heb weer eens ruzie gemaakt met een bedrijf.

Het is waarachtig ongelooflijk hoeveel bedrijven er blijkbaar wegkomen met slecht gedrag! Ben ik nou echt een van de weinigen die oplet én er tegenin gaat als ze iets proberen te flikken…?

Het bedrijf dat ditmaal aan de schandpaal mag is Verzekeruzelf.nl. Ik had eerder dit jaar bij hen een nieuwe inboedelverzekering afgesloten, aangezien mijn oude verzekering werd overgenomen door een ander bedrijf en de premie daardoor flink omhoog zou gaan. Ik had dus zoals gebruikelijk veel tijd besteed aan het vergelijken van alle prijzen en verschillende voorwaarden, voordat ik een keuze maakte. Verzekeruzelf bleek de beste voorwaarden-premie-combinatie te hebben. Dus verzekering afgesloten (via Independer), klaar. Dacht ik.

Totdat ik eens goed naar de maandelijkse afschriften keek. Wat bleek: naast de vooraf gecommuniceerde premie van €6,78 werd er iedere maand ook nog eens €1,25 aan ‘transactiekosten’ afgeschreven. Dafuq…?

Dus ik zoeken in mijn documentatie. Nee hoor, zowel op mijn polis als in de polisvoorwaarden stond echt niets over transactiekosten. Had ik dat vooraf geweten, dan had ik wel een andere verzekering gekozen, want dit had natuurlijk behoorlijk wat impact op het maandbedrag!

Dus een mailtje gestuurd naar Verzekeruzelf, met het verzoek om deze kosten niet meer in rekening te brengen en het teveel betaalde bedrag terug te storten.

Uiteraard kreeg ik nul op het rekest. En het standaard antwoord dat ik ook al op hun site had gevonden:

Om automatische incasso mogelijk te maken, zijn er extra (administratieve) handelingen nodig om betalingen goed te verwerken. Deze handelingen zorgen voor extra kosten. Daarom betaal je € 1,25 transactiekosten voor elke incasso die wij doen. Transactiekosten zijn de enige extra kosten die je bij Verzekeruzelf betaalt. Zo betaal je bij ons geen poliskosten.

Ja, bullshit!!

Ten eerste: welk bedrijf rekent kosten voor een automatische incasso?? De meeste bedrijven rekenen hoogstens een extra bedrag als je per se iedere maand handmatig je premie wil overmaken. Automatische incasso’s zijn juist optimaal voor bedrijven, omdat ze zo weten dat het geld netjes iedere maand volledig en op tijd wordt overgemaakt!

Ten tweede: Ze bieden geen alternatief. Automatische incasso is de enige betaalmogelijkheid bij hen, dus het is heel raar als ze om die reden extra geld aan je vragen. Dan zijn het gewoon standaard bedrijfskosten.

Ten derde: hoe kan een automatische incasso jou maar liefst €1,25 per klant per keer kosten? Dan zit je bij de verkeerde bank en/of zijn je interne processen wel heel suboptimaal ingericht!

Ten vierde: Je mag niet zomaar geld van mijn rekening afschrijven als ik daar niet mee akkoord ben gegaan! Als je extra kosten voor iets rekent, zul je me daar toch echt van tevoren op moeten wijzen.

Dus klom ik weer in de pen en vertelde ik ze dit allemaal. En vroeg ik ze om aan te tonen dat ik akkoord was gegaan met die transactiekosten.

In de reactie op mijn mail negeerderen ze al mijn argumenten en schreven ze enkel:

Wij zijn een internetverzekeraar, u heeft uw aanvraag dus via internet ingediend. Het is niet mogelijk de aanvraag in te dienen als u niet akkoord gaat met de akkoordverklaring. De akkoordverklaring vindt u op de laatste pagina van uw aanvraag, u heeft expliciet via een vinkje moeten aangeven dat u akkoord bent met de verklaring. Wij hebben dus geen getekende document van u.

Oftewel: nee, we kunnen niet aantonen dat u akkoord bent gegaan…

Ik wist 100% zeker dat ik geen akkoordverklaring had getekend waarin deze kosten stonden vermeld. Ik ben namelijk iemand die wél alle kleine lettertjes leest! (En zelfs al had ik dat niet gedaan: kosten die dermate hoog en structureel zijn als deze, mág je wettelijk gezien niet eens in je kleine lettertjes verstoppen).

Dus surfte ik naar Independer en doorliep ik nogmaals het aanvraagproces tot aan de allerlaatste pagina. Ik opende de voorwaarden en… inderdaad, geen melding van transactiekosten. Sterker nog, op de Independerwebsite stond expliciet vermeld dat de getoonde prijzen inclusief administratiekosten en dergelijke waren, en hoogstens exclusief eenmalige poliskosten.

Omdat ik bij Verzekeruzelf niet verder kwam, nam ik contact op met Independer en legde ik de situatie aan hen voor. Zij reageerden een stuk klantvriendelijker en gaven me bovendien per direct gelijk. Dit was inderdaad niet de bedoeling en ze zouden zelf contact met Verzekeruzelf hierover gaan opnemen. Yay!

En jawel hoor, Verzekeruzelf bond in en beloofde de kosten niet meer af te schrijven en het teveel betaalde bedrag te restitueren! Nou ja, dat zeiden ze tegen Independer. Niet tegen mij. Pas na twee weken kreeg ik een ingewikkelde tussentijdse factuur per mail waaruit ik kan afleiden dat ik wat geld terugkrijg. Geen begeleidende mail, geen excuses, niks.

Ik ga dus maar goed opletten of ze in het volgende polisjaar niet opnieuw proberen wat extra’s af te schrijven. Of ik ga dan uit principe maar op zoek naar een geheel andere verzekeraar.

Ik ben ook benieuwd of ze deze correctie nu voor al hun klanten gaan doen, of alleen degene die er over klaagt. Ik heb een vermoeden…

Heksengodinnenweekendje

Het leven wordt weer normaal! Dus dit weekend konden we eindelijk weer eens een weekendje met de Heksengodinnen afspreken. <3

Nou ja, dat was de bedoeling. Zelfs zonder Corona is het natuurlijk mogelijk dat iemand ziek wordt en zich last-minute moet afmelden. En daarom moesten we het dit weekend helaas zonder Suus doen. :’-(

Hoewel we niet compleet waren, hebben we er toch een heel fijn weekend van gemaakt! We hadden een prachtig huisje in Drenthe geboekt, dat niet alleen beschikte over een grote tuin, maar ook een open haard, sauna en jacuzzi! En hoewel sauna voor mij niet is weggelegd, heb ik van de andere faciliteiten zeker weten genoten. (We zijn er vanuit gegaan dat de buren te ver weg zaten om van ons te genieten – want wie heeft er badpakken nodig als je met meiden onder elkaar bent? ;-) )

Naast goed bijpraten en badderen, hebben we ons onder andere beziggehouden met naaldvilten. Dat was een van onze eerdere activiteiten, waarvoor we dermate veel te veel hadden ingekocht die zo goed was bevallen, dat we hadden gezegd het vaker te willen gaan doen.


Ook zijn we beide dagen gaan wandelen, in nabijgelegen nationale parken. Hoewel het ‘s ochtends nog behoorlijk frisjes was, warmde het gelukkig al snel op en hebben we zelfs zonder jas in het zonnetje gelopen. We zagen van bos tot watertje, van plankenpad tot drassige wei, en van paddenstoelen tot hertensporen.

Het was gezellig, inspannend, ontspannend en fijn! Hopelijk de volgende keer wel weer compleet – we hebben alweer een plan voor een nieuwe activiteit! ^_^

Collecte voor de Dierenbescherming

Het is de week van Dierendag, dus ook dit jaar vrijwilligde ik weer als wijkhoofd en collectant voor de Dierenbescherming. Blijkbaar leverde dat flink wat karmapunten op, want ondanks de continue stortregens in de middag, klaarde het alle avonden dat ik wilde lopen wonderbaarlijk op, en ben ik volledig droog gebleven! \o/

Naast collecteren met bus, kon het ook dit jaar weer via QR-code. Die hadden we vorig jaar ook al, om meer afstand te kunnen houden bij het ontvangen van donaties, maar ik merk dat steeds meer mensen snappen hoe het ding werkt. Sommigen vragen al uit zichzelf of er ook een QR-code ofzo is, wegens gebrek aan cash geld in huis. Mooi, want ten eerste geven de mensen doorgaans een hoger bedrag als ze overmaken, en ten tweede scheelt mij dat een lamme arm van het kleingeld tillen. :-)  (Tegen het gebruiken van ‘ik heb geen kleingeld in huis’ als smoesje om niks te hoeven geven, werkt het overigens niet. Want als ik ze dan wijs op de QR-code, zeggen ze alsnog nee.)

Vriendjes maken met local wildlife

Jullie zijn van mij gewend dat ik blog over al mijn belevenissen tijdens het leuren langs de deuren, maar dit jaar zijn er eigenlijk niet zo heel veel bijzondere dingen voorgevallen. Natuurlijk zijn er altijd wel grappige reacties als ik vraag om geld, zoals:

“Ik geef al veel te veel weg, ik hou niks over!”

(Op heel vriendelijke toon:) “Eerlijk gezegd heb ik daar nou helemaal geen interesse in!”

Maar ik heb inmiddels de meeste bijzonderheden in de straten in onze buurt wel al eens gezien. Er zijn weinig nieuwe opvallendheden.

Behalve dit dan. In de categorie ‘bijzondere voortuinmeuk’: een riksja…?

Vooral leuk zijn de lieve reacties en kleine gesprekjes met mensen.

“Hallo, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“En hoe controleer ik dat?”
“Ik heb hier een legitimatiebewijs hangen. Dat mag u van dichtbij bekijken als u wil?”
“Nou ach, je ziet er zo betrouwbaar uit…”

“Ik heb twee tweetjes voor je, vind je dat genoeg?”
“Jazeker, daar ben ik heel blij mee!”
“Als je even wacht, vijf minuutjes, dan haal ik boven nog twee tweetjes.” *Loopt langzaam naar boven en roept van halverwege de trap:* “Ik ben al achtentachtig!”
Eenmaal beneden: “Ja, hier zijn ze dan. Ik hoop dat je er blij mee bent. Weet je, ik ben al bijna negentig!”

Dafuq…? Nadat de deur werd geopend, kwam er een keffertje naar buiten stormen. Het is blijkbaar een hondenhekje. :-D

Uiteraard heb ik ook in mijn eigen straat gecollecteerd, want het levert natuurlijk meer op als mensen je kennen. Er wordt blijkbaar over me gepraat, want de schuintegenoverburen vertelden me dat ze misschien ook interesse hadden in een sedumdak – of ze binnenkort een keer langs mochten komen om van mijn opgedane kennis gebruik te maken? Natuurlijk mag dat. :-)

En verderop in de wijk trof ik een oud-naailesgenootje, die me spontaan uitnodigde om even binnen naar haar twee nieuwe kittens te komen kijken. <3

Maar het allerbijzonderste was de wat oudere buurtgenoot van verderop om de hoek, die ik nog niet kende. Toen hij open deed:
“Jij bent toch die doedelzakspeelster?”
“Haha ja, dat hebt u goed onthouden!”
“Mag ik je wat vragen? Hou je van chocolade?”
“Euh, jazeker…?”
“Dan ga ik een cadeautje voor je kopen. Omdat je altijd de straat hier bijhoudt.”
“Oh… wat lief…!”
“Ja, jij bent ook lief!”
Daar was ik wel even door overdonderd… <3 <3 <3

Het was dus weer een leuke en succesvolle week. Volgende week komen mijn collectanten de busopbrengst tellen; hopelijk waren zij ook succesvol.

Oh, en mocht jij ook nog wat willen doneren: dat kan via mijn digitale collectebus! Alvast heel erg bedankt, namens de dieren. :-*

De garagesale

In het dorp van mijn ouders werd gisteren een garagesale georganiseerd. Pa en ma vonden het dé uitgelezen kans om van een hoop oude meuk af te komen en hadden flink uitgeruimd. Maar aangezien mijn moeder een grondige hekel heeft aan onderhandelen enzo, had ze gevraagd of ik, met mijn meer sales-geörienteerde mentaliteit, wilde komen helpen. Natuurlijk wilde ik dat. En wellicht kon ik zelf ook nog de (gelukkig bescheiden) meuk in mijn ‘donatiedoos’ op zolder kwijtraken.

Het weer was helaas prut; dat heeft waarschijnlijk gezorgd voor minder opkomst. Maar het gebrek aan lokale dorpelingen die het rondje langs alle verkopers tijdens een wandeling aan zich voorbij hebben laten gaan, werd gecompenseerd door buitenlandse opkopers die blijkbaar al voor openingstijd bij iedereen langsreden en de beste spulletjes eruit pikten! Ook waren er behoorlijk wat geïnteresseerden van buiten het dorp gekomen.

Er is dus best wel wat verkocht, maar dat lag ook aan de belachelijk lage prijzen die paps en mams hanteerden, in het kader van ‘neem het alsjeblieft mee zodat wij het niet alsnog weg hoeven te gooien’. Er werden kinderen verblijd met gratis knuffeltjes, en zelfs een van de kraampjes zelf (handgemaakt door pa, nog voor mijn communie <3 ) werd verkocht door iemand die het voor haar winkel wilde. En allerlei herinneringen uit mijn jeugd zijn schaamteloos verkocht of uiteindelijk in de prullenbak beland. Tsk. ;-) Mijn sales-vaardigheden heb ik dus niet ingezet en ik heb er maar gewoon voor de gezelligheid bij gestaan, want pa en ma konden het prima zelf af.

We hadden vooraf misschien wel onze prijzen op elkaar af moeten stemmen, want als ik een prijssticker van €2,50 op mijn boek plak, terwijl pa en ma een kast vol boeken hebben met de sticker ‘alles voor €1’, dan krijg je natuurlijk commentaar. :-P

Anyway, ik heb uiteindelijk een whopping €3,25 aan de dag verdiend, wat natuurlijk ruimschoots opweegt tegen de benzinekosten voor een ritje Nijmegen – Zuid-Limburg. :-P  Maar het was natuurlijk ook gewoon gezellig. En ik heb zelfs nog een exemplaar van “Alice’s Adventures under Water” verkocht aan een vriendin van mijn ouders, met wiens dochter ik vroeger op de basisschool heb gezeten. (Want ja, ik grijp iedere kans aan om mijn boek te verkopen. ;-) )

 

Bal met een bekende datum

Wat fijn dat we in de Balfolk-gemeenschap zulke fanatieke mensen hebben. Zelfs in Coronatijd werd de moed erin gehouden en werd als alternatief een ‘Bal met onbekende datum’ georganiseerd, met als insteek: we weten nog niet wanneer het weer mag, maar dit bal gaat er hoe dan ook komen, omdat het niet afgezegd kan worden! En inderdaad: zodra we elkaar weer mochten aanraken van de richtlijnen, werd gelijk in het eerste weekend erna dit bal gepland in Nijmegen. Dat was gisteren en vandaag (maar vandaag kon ik er niet bij zijn).

In het kader van ‘draag je steentje bij’, voorzag ik in twee slaapplekjes voor bevriende dansers, en vrijwilligde ik voor het scannen van de Corona-toegangsbewijzen bij de entree. Ik was erg benieuwd hoe dat zou verlopen: zouden er mensen zijn die moeilijk gingen doen? Maak gelukkig was de stampij beperkt gebleven tot gemopper op Facebook voorafgaand aan het bal, en zijn de mensen die zich niet kunnen vinden in het huidige beleid gewoon thuisgebleven. Hopelijk heeft ook iedereen gehoor gegeven aan het vriendelijke verzoek om, als je gevaccineerd bent, alsnog een zelftest te doen (want dansen is wel écht intiem contact), maar dat hebben we natuurlijk niet gecontroleerd.

Heel erg veel geholpen bij de ingang heb ik overigens niet, want er waren meer dan genoeg vrijwilligers. Dus speelde ik ook maar even voor valet parking service (ja, die muzikanten van tegenwoordig hebben eisen, hoor! ;-) ).

Dus ik heb zaterdagavond weer heerlijk gedanst!! Danste ik op de middeleeuwse kermis nog slechts met één partner, nu heb ik weer gewisseld, zoals het hoort op een ‘social dance’-evenement. En het was helemaal niet raar of wennen! Het was juist meteen weer als vanouds, met slechts een paar ‘oh ja’-momenten (wat wordt het warm daar!). Ik had vooraf bedacht dat ik het de eerste avond maar gewoon bij volgen zou houden, want ik was vast te veel vergeten over hoe leiden ook alweer ging, aangezien ik daar pre-Corona nog niet bepaald routine in had opgebouwd. Maar omdat er veel nieuwe gezichten en beginners bleken te zijn, die ik niet aan de kant wilde laten zitten, ben ik toch al snel wat dansjes gaan leiden – wat direct eigenlijk best okee ging! En ook fysiek was het prima vol te houden om meteen weer een hele avond (van 6 tot 12) te dansen.

Nou ja, mijn hoofd dacht er toch iets anders over blijkbaar, want ondanks dat ik pas na 1 uur in bed lag, duurde het erg lang voordat ik in slaap viel en was ik ook belachelijk vroeg alweer wakker. Blijkbaar had mijn onderbewuste een hoop nieuwe indrukken en heerlijke dansjes te verwerken. Maar een nachtje weinig slaap heb ik er graag voor over. Hopelijk volgen er snel meer bals!