Dit weekend was echt de ideale combinatie van lekker thuis aankeutelen en leuke dingen doen met andere mensen.
Naast de gewone klusjes zoals huis poetsen en de was doen, kon ik ook wat andere dingen van mijn to-do list afstrepen, zoals het plaatsen van een nieuwe, niet meer tochtende brievenbus (dat klinkt makkelijker dan het in praktijk bleek, aangezien het gat in mijn muur daarvoor aangepast moest worden…) en wat naaiwerk. Daarnaast had ik op vrijdagavond repetitie met Androneda, op zaterdagavond het verjaardagsfeest van Rick en Suus, en vandaag Christmas Carol singing bij Rob en Carly.
Wat was het weer ontzettend gezellig om met een huiskamer vol mensen al dan niet meerstemmig kerstliedjes te zingen en lekker te eten! Omdat ik van twee jaar geleden al wist hoe fijn de stemming daar was, had ik het optuigen van de kerstboom en verder versieren van de woonkamer bewust tot vandaag bewaard, zodat de hele dag in het teken stond van pre-kerstpret. En wat maakt je nou gelukkiger dan leuke dingen met leuke mensen doen, om daarna thuis je kat precies op de maat van “It’s the most wonderful time of the year” te horen snurken terwijl jij lampjes ophangt? <3
(de schaapjes bij de kerststal gingen binnen een kwartier ten onder aan Sammy’s slachtpartij)
Ik was uit mezelf waarschijnlijk niet naar de bios gegaan om deel 2 van ‘Frozen’ te kijken, maar toen Yvonne me vroeg om mee te gaan zei ik zeker geen nee!
Nadat we eerst lekker hadden gegeten in het restaurantje bij de bios, plantten we onze achterwerken op het pluche en de 3D-brillen op onze neus. Let it go! Let’s go!
En ik was niet teleurgesteld. Het was een mooie film, met mooie muziek en mooie beelden. Hoewel ik me afvraag in hoeverre deze film geschikt is voor jonge kinderen – het verhaal is voor hen denk ik best complex en eng! Ook de liedjes zijn zeker niet van niveau ‘hoor het 2x en je zingt het mee’. Wat dat betreft zijn Disneyfilms toch echt wel aan het veranderen.
Op een positieve manier, wat mij betreft – in ieder geval op het gebied van rolmodellen. Was het vroeger zo dat de prins op het witte paard de prinses moest redden en zij vervolgens in katzwijm in zijn armen viel, later moest het ‘girl power’ zijn en moest de vrouw dus minstens net zo stoer en krachtig zijn als mannen. Maar de verplichte stoerheid van de man bleef in stand gehouden. In Frozen speelt de man verfrissend genoeg een meer ondersteunende rol. Frozen 1 was natuurlijk al een prachtig voorbeeld van hoe ‘ware liefde’ niet per se tussen man en vrouw hoeft te zijn en dat je ook prima door je zus in plaats van een kerel gered kunt worden. Frozen 2 zet de trend van de veranderende rol van de man door.
Op een gegeven moment is Anna heldhaftig bezig ‘het juiste’ te doen. Ze raakt daarbij in levensgevaar, maar gelukkig komt Kristoff op zijn witte paard rendier haar net op tijd redden. Wat zegt hij vervolgens? “I’m here. What do you need?”! – waarna hij haar een aanzet geeft zodat ze haar queeste kan vervolgen. Dat zinnetje typeerde voor mij volledig hoe het óók kan: twéé sterke, maar ook faalbare, gelijkwaardige personages die elkaar steunen, zonder dat een van beide hulpeloos is en de ander over-de-top alleskunner die het even komt overnemen.
Het is daarom wel een beetje jammer dat Kristoffs liedje een enorme boyband-vibe heeft…
Sowieso zijn niet alle liedjes helemaal geslaagd, maar er zit heel veel moois tussen. Er is naar mijn mening geen nummer dat ‘Let it go’ kan toppen. Het nummer dat in Frozen 2 waarschijnlijk als top-hit bedoeld is, vind ik niet het mooiste liedje; dat is wat mij betreft het allereerste liedje van de film, dat steeds als thema terugkomt (“All is found“).
Zoals een goede Disneyfilm betaamt, zit hij ook vol met schattige wezentjes die je per direct mee naar huis wil nemen. Yvonne claimde het vuurwezentje, ik de stenen trol Paddie (Ken ik iemand die goed is in beeldhouwen? Deze hoort niet in pluche of kunststof uitgevoerd te worden. ).
Al met al was het dus een geslaagde film en een gezellige avond!
Als het aan mij had gelegen hadden we afgelopen mei al een site gehad, maar helaas werd mijn eerste ontwerp door mijn bandgenootjes afgekeurd. Er moesten meer mooie foto’s in. Mjah, graag wat mij betreft, maar dan moeten we die foto’s wel hebben! En da’s erg lastig als je nog niet hebt opgetreden.
Aldus werd besloten om die fotoshoot te regelen. En daar ging nogal wat tijd overheen. In de tussentijd heb ik de website wel al gebouwd, maar de finishing touches konden uiteraard pas worden gedaan nadat de foto’s gereed waren.
Het was nog best een bevalling, want ik ben natuurlijk geen visual designer of front-end ontwikkelaar. Dus zocht ik een gratis WordPress-template als basis. Maar dat was nog niet zo eenvoudig.
Als online marketeer heb ik natuurlijk wel een paar basiseisen aan zo’n template. Zo moet hij mobielvriendelijk zijn. En op de desktopsite moet het hele menu zichtbaar zijn in plaats van hetzelfde verstopte menu zoals op mobiel. Ik heb bovendien een hekel aan ontwerpen met van die paginabrede horizontale vlakken boven elkaar, omdat bezoekers daardoor kunnen denken dat ze aan het eind van de pagina zijn en niet verder scrollen – maar dat soort lay-outs zijn momenteel super hip. En al die éénpagina-websites mogen wat mij betreft ook gelijk in de prullenbak. Iets dat aan al deze eisen voldeed was op zich al behoorlijk moeilijk om te vinden – en dan wilde ik ook nog per se iets dat kon werken met transparante vlakken, zodat de achtergrondafbeelding goed zichtbaar ging zijn.
Uiteindelijk heb ik niet alleen flink zitten prutsen met de CSS van de template om alles te krijgen zoals ik het wilde, maar ook nog de php-code moeten aanpassen. Wie bedenkt er dat je moet kiezen tussen óf een logo, óf een sitetitel in de header?? Dat wil je toch allebei? Maar nee, de meeste templates vinden dat een van beide voldoende is. Gelukkig heb ik wel een beetje verstand van programmeren en kon ik de boel voldoende aanpassen.
Aangezien er zo veel werk in zat, zat ik wel even met geknepen billen toen ik het resultaat doorstuurde. Maar gelukkig vonden mijn bandgenootjes deze versie wél mooi en hoefde ik maar heel weinig dingetjes aan te passen op basis van hun feedback.
Dus hèhè, we doen online nu eindelijk helemaal mee!
Het heeft even geduurd, maar de resultaten van onze fotoshoot zijn eindelijk binnen!
Arme Ork… ik ben echt geen makkelijke opdrachtgever vrees ik. Wellicht zullen de meeste opdrachtgevers niet zo’n specifiek idee hebben als ik over hoe het zou moeten worden. Maar ik ben een perfectionistische marketeer, dus ik wil het ten eerste precíés hebben zoals ik het in mijn hoofd heb en ten tweede ben ik niet tevreden met alleen maar mooie plaatjes, ze moeten ook nog eens functioneel bruikbaar zijn.
Per foto zie ik precies voor me hoe die ingezet kan worden voor onze promotie: een Facebookomslag, een poster voor een evenement, een achtergrond voor de website… En daar zitten dus ook weer specifieke eisen aan verbonden. Want voor een websiteachtergrond heb je bijvoorbeeld een relatief neutrale foto nodig met een bepaald contrast ten opzichte van de content die er overheen komt. Voor een Facebookomslag een specifieke (superonpraktische) hoogte/breedteverhouding. En de kleurtint van de foto’s moet natuurlijk ook zo veel mogelijk overeenkomen met onze huisstijlkleur (paars).
Dat was dus een behoorlijk heen-en-weer gemail. Zeker aangezien de foto’s die buiten waren genomen, enorm zwaar bewerkt moesten worden met Photoshop. Het is goed dat ik op een gegeven moment te horen kreeg: “en nou is de beschikbare revisietijd echt op”, want anders was ik volgend jaar nog bezig geweest met verzoekjes om dingen toch net iets anders te doen of bij te werken. :-X
Hoewel ik dus nog steeds niet tevreden ben over onze huidskleur op de foto’s, is het totaalresultaat desondanks erg mooi geworden:
Naast bovenstaande foto’s zijn er ook nog individuele foto’s van ons gemaakt in de studio en is er een foto van alleen onze instrumenten. Uiteraard ben ik niet superenthousiast over hoe ik daar op sta, maar dat blijf je toch van je eigen foto’s zeggen vrees ik.
Ik heb in ieder geval zeer veel respect voor mensen die mooie dingen kunnen maken én het met mij uit weten te houden… En hopelijk willen ze ook na de opdracht nog met me blijven omgaan. Als je je Zwusje inschakelt voor het maken van een logo weet je dat ze niet zo snel het contact zal beëindigen, maar met niet-familieleden weet je niet zo zeker of ze niet gillend wegrennen wanneer ze je daarna weer zien…
Maar eigenlijk zaten ze helemaal niet lekker. Ik kan niet tegen schoenen met spitse neuzen, ik moet een ronde neus hebben. Bovendien zijn ze van synthetisch materiaal, dus ze zweten enorm. En die synthetische kantjes die erin zijn verwerkt ogen leuk, maar toen het afgelopen Moresnet de hele zondag regende had ik daardoor wel behoorlijk natte sokken…
Omdat ik in mei weer een Victoriaans LARP-evenement heb, besloot ik dat het tijd was om te investeren in beter schoeisel.
Bij La Rose Passementarie hadden ze een pre-order actie voor diverse Victoriaanse schoenen, waaronder dit stel. Bij voldoende aanmeldingen zouden ze een lading uit het buitenland laten komen. Het was natuurlijk een groot risico, want de kans dat schoenen je goed passen is erg klein, terwijl ze wel behoorlijk aan de prijs waren. Zeker laarsjes zijn bij mij lastig: als ik ze niet strak kan sluiten, sloffen ze bij de hak vaak uit. Maar dit paar had wel een iets plattere neus dan de meeste Victoriaanse modellen (spits was toen blijkbaar hip), dus wellicht zouden deze wel bij de tenen beter zitten.
Nog een groot voordeel: ze kunnen bij heel veel soorten outfits, want hoewel de mode in de 19e eeuw behoorlijk snel veranderde, werd dit model in een groot deel van de Victoriaanse periode gedragen. Ze zijn dus zowel geschikt voor mijn kostuums van rond 1865 (Orenda) als die van rond 1888 (Moresnet) als die van rond 1876 (The Baron of Belgrave Square)!!
Dus ik besloot het risico te nemen en bestelde ze via de pre-order. Vandaag kwamen ze binnen!
De pasvorm is niet 100% goed, want ze zitten behoorlijk strak bij mijn wreef. De tenen hebben ook niet zo veel ruimte als bij schoenen met ronde neuzen, dus een beetje knelt het wel, maar dat verwachtte ik al – en ze zitten wel al veel beter dan mijn oude paar. Bovendien is dit echt leer, dus zweet het ook minder.
Dus yay, er is weer een onderdeel van mijn kostuum voor Belgrave afgevinkt!
Vanochtend kreeg ik ineens een NL-Alert: ramen en deuren dicht houden vanwege een grote brand in Oeffelt. Geïrriteerd drukte ik de melding weg. Oeffelt, da’s echt niet super dicht bij mij in de buurt hoor, waarom krijg ik dit?? En verder dacht ik er niet bij na.
Nog geen minuut later kreeg ik een appje van Rinske. Of ik het nieuws had gehoord? De opslag waar zij hun persoonlijke re-enactmentspullen én de gezamenlijke spullen van ‘t Vaerdich Volk hadden opgeslagen, was waarschijnlijk afgebrand… Er was nog geen officiële duidelijkheid, omdat een kleinere opslagruimte wel was gered, maar de kans is groot dat hun spullen in de grote opslag stonden en dus ook weg zijn.
Potverdorie. Alleen al bij de gedachte kreeg ik pijn in mijn buik. Ook al zit ik niet meer bij de groep, natuurlijk leef ik nog steeds met hen mee en natuurlijk ook met mijn vriendin. Bovendien: als mede-fröbelaar weet ik maar al te goed hoe onvervangbaar die spullen zijn. Niet alleen keert een eventuele verzekering (als je die überhaupt hebt) hoogstens de dagwaarde uit van tenten, meubilair en aanhanger, het gaat vooral om al die met bloed, zweet en tranen (en véle uren) handgemaakte spulletjes die je in de afgelopen jaren hebt vervaardigd. Geen geld dat die ooit terug kan kopen. Een crowdfundingsactie opzetten om de groep en/of het festival weer op gang te krijgen, zal dan ook maar beperkt zin hebben.
Ook de spulletjes die ik destijd voor de groep maakte – vaandel, kussentjes, naambord, welkomsbordjes en nog veel meer, zullen waarschijnlijk in de vlammen zijn verdwenen. Ik weet hoe ik zou reageren als ik dat allemaal opnieuw zou moeten maken in korte tijd: misschien maar niet.
Het is toch om te huilen? Ja, het zijn ‘maar’ spullen en niemand is gewond geraakt. Maar hier mag je best heel hard om janken. Voor veel mensen (ook voor al die andere mensen die hun spulletjes in die opslag hadden staan) zal dit domweg het eind van hun hobby betekenen. :’-(
En dan resten alleen nog de mooie herinneringen.
Ook deze draak van het Gebroeders van Lymborchfestival stond in de afgebrande opslag.
Helpen jullie duimen dat in ieder geval de aanhanger van ‘t Vaerdich Volk aan de vlammen is ontsnapt?
Toen ik op de basisschool zat speelde ik heel veel met Geke, een vriendinnetje uit de straat, die een paar huizen verder woonde dan ik. Ze was een jaar ouder en zat dus ook een klas hoger, maar na schooltijd kwam ze regelmatig bij ons in de tuin spelen. Wij hadden namelijk een enorm grote tuin, inclusief schommel, zandbak en hutten. Of we speelden in ‘de bosjes’; een heuveltje grond met bomen dat eigenlijk van de aardappelboer erachter was, maar dat was geannexeerd door alle kinderen uit de buurt. Als het slecht weer was knutselden we onder andere aan een poppenhuis. Toen het klaar was hadden we geen idee wat we er mee moesten, want het maken ervan met behulp van schoenendozen en oude tijdschriften was juist het leuke!
Toen zij naar de Mavo ging en ik een jaar later naar het VWO op een andere school, en buiten spelen bovendien niet meer ‘cool’ was, zijn we elkaar uit het oog verloren.
Een tijdje geleden was ze op vakantie in Zuid-Limburg en besloot ze haar man en kinderen te laten zien waar ze vroeger had gewoond. Het was goed weer, dus niet geheel toevallig was mijn pa op dat moment in de tuin aan het werk. Ze heeft hem aangesproken en is zo weer aan mijn e-mailadres gekomen.
Na wat heen-en-weer mailen besloten we al snel dat we maar weer eens moesten afspreken. Aangezien zij inmiddels in Den Haag woont en ik in Nijmegen, planden we enkele weken geleden een lunch in Utrecht.
Die ik helaas last-minute moest afzeggen omdat ik ziek was. Ik zat daadwerkelijk al in het treinstel toen ik er een halve minuut voor vertrek weer uit moest rennen om in een prullenbak op het station over te geven… Supergênant. :-X
Vandaag was poging twee en nu ging het gelukkig wel goed. In een lunchtentje hebben we onder het genot van een paar kopjes thee en broodjes lekker herinneringen opgehaald en uitgewisseld hoe onze levens nu in elkaar zitten (heel anders ).
Ik had me van tevoren afgevraagd of ik haar nog wel zou herkennen na al die jaren, maar dat was geen probleem! Als ik toevallig op straat langs haar heen was gelopen had ik de connectie wellicht niet direct gelegd, maar nu ik haar actief zocht in de menigte haalde ik haar er direct uit.
Uiteraard maakten we voordat we weer afscheid namen nog even een selfie, want het is het leukste om oude en nieuwe foto’s te vergelijken. Dus… zijn we veel veranderd?
Tijdens ons optreden op CaDansa gebruikte ik voor het eerst mijn nieuwe setje microfoons. Helaas constateerde ik dat mijn vingeraanslagen op de speelpijp werden opgepikt door de microfoon die daaraan was bevestigd.
We kregen het niet opgelost, dus mocht ik Wouters zelfgefröbelde oplossing daarvoor lenen: een soort handschoen waar je de microfoon aan kon bevestigen, zodat het ding aan je hand i.p.v. aan de speelpijp vastzit.
Op zich slim bedacht, maar als handschoen had hij een brace gebruikt. Ten eerste was die wat groot voor mijn hand en ten tweede zijn die dingen natuurlijk bedoeld om je pols te stabiliseren, wat mijn bewegingsvrijheid tijdens het spelen nogal beperkte. Dat speelde dus niet optimaal. Maar het klonk i.i.g. wel veel beter.
Na het optreden was Justus, onze geluidstechnicus tijdens het festival, zo lief om met al zijn materiaal bij mij thuis langs te komen om te experimenteren of de frequentie van mijn ‘vingerplopjes’ wellicht weg te filteren was. Tijdens de soundcheck voor het optreden was er te weinig tijd geweest om dit uit te proberen.
Helaas was de conclusie dat de plopjes precies dezelfde frequentie hadden als een van mijn bourdons. Dat eruit filteren leidde dus ook tot minder bourdongeluid, wat ik uiteraard niet wilde.
Ook het toevoegen van extra trillingsabsorberend materiaal tussen de speelpijp en de microfoonhouder had niet geholpen, en zelfs het bevestigen van de microfoon op het leer in plaats van het hout gaf niet het gewenste effect!
Nou kan ik natuurlijk de speelpijpmicrofoon en de bourdonmicrofoons individueel naar het mengpaneel laten gaan, in plaats van ze in mijn batterypack/mixer te combineren en dan één kabel naar het mengpaneel te leiden. Maar ten eerste ziet dat nog rommeliger uit qua kabelzooi, ten tweede zit ik dan op nog meer plekken vast aan kabels, en ten derde moet ik dan iedere keer de geluidstechnicus gaan instrueren wat er precies weggefilterd moet worden.
Gelukkig kwam Lucas met een idee: een filter plaatsen tussen de speelpijpmicrofoon en mijn batterypack/mixer, waardoor de filtering van de storende frequentie al plaatsvindt voordat het geluid wordt gemixt met het inkomende signaal vanuit de bourdonmicrofoons!
Het gaat alleen nog even duren voordat hij die oplossing voor me in elkaar kan fröbelen – waarschijnlijk niet voor ons eerstvolgende optreden. Dus moest ik een tijdelijk alternatief hebben. Dus bedacht ik een variant op Wouters handschoen:
Het is echt niet meer dan twee aan elkaar genaaide elastiekjes, waarvan er eentje het met het microfoonhoudertje meegeleverde klittenbandje vervangt! Supersimpel, snel aan- en uit te doen, en niet belemmerend voor mijn bewegingsvrijheid.
Het elastiekje om mijn pols waar de kabel aan zit is een eenvoudige oplossing voor het probleem dat die microfoon natuurlijk top-zwaar is en de neiging heeft naar voren te kiepen. Ik dacht eerst dat ik zou moeten gaan werken met harde plaatjes ofzo, maar dit lusje in het elastiek om het kabeltje heen werkt ook!
Het is even afwachten hoe goed het ding zich houdt tijdens een optreden en of ik inderdaad snel genoeg kan wisselen van doedelzak- naar zangmicrofoon, maar tijdens het oefenen thuis bleef hij prima zitten, dus ik heb goede hoop. En het is als het goed is natuurlijk ook een tijdelijke oplossing, hoewel dit ook fijn kan zijn als back-up. Want idealiter hoef ik straks alleen maar dat batterypack dat over mijn schouder hangt, te verwijderen in plaats van ook nog iets van mijn hand af te halen, om de doedelzak aan de kant te kunnen leggen. Hoe minder gedoe met materiaal tijdens een optreden, hoe beter wat mij betreft!
Als beheerder van een Alice in Wonderland-website krijg ik nog wel eens gratis spullen toegestuurd. Meestal boeken om te recenseren, maar soms ook wel eens ander spul, in de hoop dat ik het wil promoten in mijn webshop.
Vandaag arriveerde een Alice in Wonderland-lamp, helemaal uit China! Het is een zg. ‘lightbox’ met verschillende laagjes decoratie over elkaar heen, om diepte te creëren. In dit geval zie je Alice door het konijnenhol vallen.
Cat for size (en omdat hij niet aan de kant wilde gaan)
Het rechthoekige design en de kleur van de kast en de lampen zijn niet helemaal mijn smaak, maar desondanks is het mooi gemaakt en zeker iets waar bezoekers van mijn site interesse in zullen hebben. Ik verwachtte dat het wel crappy materiaal zou zijn, want uit China, maar dat valt heel erg mee! Het is natuurlijk even afwachten hoe lang de lampjes het blijven doen, maar het ding ziet er stevig uit en het was echt netjes verpakt, met een daadwerkelijk spelfoutloze Engelstalige handleiding erbij!
Het is zelfs nog best een fancy ding, want op de aan/uit-schakelaar zit ook een dimfunctie en via de meegeleverde afstandsbediening kun je hem niet alleen dimmen, maar ook via een timerfunctie na een of meerdere uren automatisch uit laten gaan. Of langzaam pulserend aan en uit laten gaan (geen idee waarom je dat zou willen, maar da’s vast iets wat ze in Azië kunnen waarderen).
Dus kijk wat er inmiddels op mijn nachtkastje staat: een hele verzameling aan Alice in Wonderland-lampen! <3 <# <3 (De theekopjeslamp kreeg ik van Suus en de houten lamp van mijn schoonbroer. Beiden handgemaakt!)
Arme Sammy… Vandaag voor de zoveelste keer naar de dierenarts geweest.
Zondag had hij ineens een kleverige plek op zijn wang, waar pus uit bleek te komen. Volgens mijn overbuurman (gepensioneerd dierenarts) moest ik gelijk de boel laten ontsmetten en hem op een antibioticakuur zetten.
De weekenddienst dacht daar anders over. Nee mevrouw, dit is geen spoedje. Houd de wond zelf maar open en schoon.
Maandagochtend toch maar even naar mijn eigen dierenarts gebeld. Die gaven hetzelfde advies. Alleen langskomen als hij niet meer at enzo.
Mjah. Dus ik braaf tweemaaldaags een tegenstribbelende kat proberen vast te houden en tegelijkertijd pus uit de wond te halen en de boel schoon te spuiten met lauw water in een plantenspuit.
En wat denk je dat er dinsdag gebeurde? Hij kwam me niet meer begroeten als ik opstond of thuis kwam en at maar de helft van zijn eten op. Goh, wat een verrassing.
Dus vanochtend alsnog langsgegaan. Hij blijkt koorts te hebben en de korst op zijn wang waarvan ik dacht dat het door krabben kwam, blijkt afstervende huid te zijn… De dierenarts heeft nog enkele dikke klonters pus uit de wond gehaald en hem eindelijk antibioticum gegeven.
Nu moet hij tien dagen lang tweemaaldaags twee pillen krijgen, naast het blijven schoonmaken en open houden van de wond. Naast de dagelijkse portie pijnstiller in zijn eten en de zalf die ik al driemaaldaags in zijn oog moest doen vanwege weer een hoornvliesbeschadiging. Naast het anti-jeukmedicijn dat hij iedere ochtend al krijgt voor zijn allergie. Gelukkig hoeft hij voor zijn gescheurde kruisbanden niks te slikken…
Arm beestje. Ik hoop echt dat hij binnenkort van alle ellende af is, want hij heeft nu al meer dan een half jaar allerlei kwaaltjes! :’-(
). 
