Andronedoek

Ik ben zowel marketeer als muzikant, wat betekent dat ik niet alleen bezig ben met mooie muziek maken, maar ook nadenk over hoe het plaatje eruit ziet voor publiek. Voor Androneda maakte ik dus al podiumkleding. Maar ik wilde ook nog podiumáánkleding. De meeste balfolkpodia zijn namelijk niet erg sfeervol, dus als je zelf wat meeneemt dan maakt het al snel verschil.

Het eerste idee was een projecteerbare sterrenhemel, via een apparaat zoals deze. Het was alleen de vraag of zoiets zou gaan werken. Het gemiddelde nachtlampje is natuurlijk veel te zwak, dus het moesten minimaal lasers zijn. En dan is het nog steeds de vraag in hoeverre je het gaat zien als er ook nog ander licht in de zaal is. En of je de hoek richting de muur wel goed kunt instellen, zonder dat de lasers in je gezicht gaan schijnen tijdens het spelen. En of er wel altijd een mooie gladde muur is.

Nadat we hadden opgetreden op CaDansa, waar een heel mooi lampjesdoek achter het podium hing, kreeg ik een nieuw idee: een doek met onze naam en ons logo erop, met lampjes erin verwerkt zodat het logo echt temidden van een sterrenhemel zou staan! Oh, en met willekeurig twinkelende lampjes! <3 Wacht, nog gaver: willekeurig twinkelende sterren om het logo heen, en daarnaast LOOPEFFECTEN in de sterren van het logo!! \o/

Mijn muze begon gelijk te stuiteren en blééf stuiteren, ondanks alle praktische bezwaren die ik ook zag opdoemen. Ten eerste heb ik nauwelijks ervaring met elektronica. Ik weet nog wel wat een weerstand en een kathode is dankzij de elektronicadoos die ik als kind had, maar da’s toch wel al een tijdje geleden. Ten tweede kon dit best een kostenpost gaan worden. Ik zag de blik van mijn bandgenootjes al voor me… zij wilden uiteraard dat ons groepje zo snel mogelijk iets ging opleveren in plaats van nog meer kosten, want zij moeten er van leven. Ik moest hen er al eerder van overtuigen dat het plaatje er echt ook toe doet en dat op tijd een set promofoto’s en een website enzo hebben nuttig is… dus hoe ging ik dit nou weer verkopen?

Ik begon voorzichtig over een beschaafd formaat roll-up banner. Die was makkelijk op te bergen en mee te nemen, dat scheelt alweer. Maar we constateerden al snel dat zoiets nogal aan de kleine kant is. Bovendien: je kunt er geen elektronica in verwerken, want dat past niet in de cassette.

Toen ik naar de grotere modellen keek, bleek daar een enorm prijskaartje aan te hangen en dan zat er nog steeds geen licht in. Hm.

Muze bleef stuiteren.

Ik overwoog verschillende opties, vergeleek mogelijkheden en probeerde een prijsindicatie samen te stellen. Het zag er niet heel haalbaar uit en ik keerde maar weer terug naar het oorspronkelijke idee van een kant-en-klare projectielamp.

Muze barstte inmiddels bijna uit haar voegen. “MUST…. CREATE… !!!“, brulde ze me toe.

En inderdaad, ze had volkomen gelijk. Dat lampjesgordijn was zó’n gaaf en uniek ding, het móést gewoon gemaakt worden! Bovendien: ik ben in groepjes nu eenmaal degene die ongevraagd dingen maakt waarmee de boel beter oogt. Voor onze Yoshida LARP-groep maakte ik onder andere een torii en draagstoel. Voor Charm crewkaproens. Voor ‘t Vaerdich Volk een vaandel en bordjes. Voor Tweedledum & Tweedledee een cd-koffertje en draailierkofferhoes. De Soete Inval drong ik gelijk een website op en ook zij hebben nu een spiekbordje. Dit is nu eenmaal hoe ik ben en ik wat ik doe. Wil je dat niet? Dan moet je me niet voor je groepje vragen. Zo. :-P

Dus deed ik mijn bandgenootjes een offer they couldn’t refuse (hoopte ik): zij hoefden alleen bij te dragen aan de kosten van het statief dat nodig was om het doek aan op te hangen; het doek zou ik geheel zelf maken en financieren. Ik kon het immers afdoen als ‘hobby, dus mag geld kosten’. Om het plan tastbaarder en visueel te maken kocht ik via Marktplaats alvast een groot paars gordijn van 3,5 bij 2,5 meter en stalde dat uit op de vloer tijdens een van onze repetities. En waarempel: ze gingen akkoord!

Toen begon het pas. Ondanks alle beren die ik al had gespot vanuit mijn ooghoeken, had ik het project toch een beetje onderschat. Ten eerste: bijna 9 vierkante meter stof onder je naaimachine door halen is best een uitdaging. Als je een applicatie in het midden ervan moet naaien, moet namelijk de helft van de stof in de arm van je naaimachine worden ondergebracht. Proppen!!

De applicatie printte ik eerst op papier, zodat ik een patroon had om stof in de juiste vorm uit te kunnen knippen. Daarna diende het papier als template – want alles moest natuurlijk wel perfect worden uitgelijnd op het gordijn!

Ten tweede: als je stof op een ander type stof appliceert, gaat het altijd een beetje trekken. Normaal gesproken zijn bobbels van een paar millimeter niet onoverkomelijk, maar op zo’n groot oppervlak heeft het een ‘butterfly effect’ en trekt uiteindelijk alles enorm de verkeerde kant op! Meh. :-( Volgens mijn naaijuf (die ik uiteraard pas achteraf om advies vroeg) had ik het beter eerst kunnen vastlijmen met plakvlies en daarna pas gestikt. Nou ja, les voor de volgende keer. Ik heb uiteindelijk diverse stukken volledig losgetornd en opnieuw vastgezet, dat heeft gelukkig wel wat geholpen.

Thuistest: alles trekt :-( Je ziet dat pas als je het ophangt; als het plat op de grond ligt kreukelt het altijd wel ergens, omdat het zo’n enorme lap is.

Ook de hoeveelheid benodigd garen had ik onderschat: om zulke grote stukken stukken stof vast te zigzaggen (én stukken opnieuw te kunnen doen) had ik maar liefst 5 klosjes naaigaren nodig!

En dat was alleen nog maar het naaiwerk. Toen kwam de elektronica. Gelukkig heb ik schoonbroer Jurgen, a.k.a. ‘Koning Knipperlampjes‘, die bereid was me (flink) op weg te helpen. Want anders had ik eerst een hele studie moeten doen om te weten welk spul voor welke situaties geschikt is (Hoe fel zijn deze ledjes? In hoeverre zijn deze programmeerbaar?), waar je allemaal op moet letten (Welk voltage voeding hoort erbij? Welke controller kan dit aansturen?) en wat de meest voor de hand liggende probleemoorzaken zijn als het niet werkt.

Het oorspronkelijke plan was om ledjes te gebruiken die speciaal gemaakt zijn om in kleding (dus stof) te naaien en te verbinden met geleidend garen. Wat een gaaf spul!!! Ik werd helemaal happy van alle mogelijkheden die er waren. Maar 120 van die programmeerbare exemplaren werd wel héél erg prijzig. Het tweede plan, om gewone losse ledjes in het doek te naaien strandde ook, omdat 120 lampjes niet zomaar in serie te schakelen zijn op een lage voedingsspanning. En als je heel veel parallelle clusters ledjes maakt, wordt het een flinke uitdaging om al die stroomdraden in de stof elkaar niet te laten kruisen.

Na een hoop opties te hebben geanalyseerd op geschiktheid (is het flexibel en plat genoeg om in stof die je opvouwt te kunnen verwerken, én fel genoeg om zichtbaar te zijn vanaf een podium, én programmeerbaar met Arduino?), kwamen we uit op kant-en-klare ledstrips die ik in serie kon zetten. De boel besteld via AliExpress (waar ik op zich geen voorstander van ben, maar in Europa was het domweg niet te krijgen) en wachten op levering. Spannend! Zou het wel geschikt zijn? Zou het spul wel werken? Zou het überhaupt arriveren…?

Wonder boven wonder was alles ruim op tijd binnen en zag het er naar uit dat ik nog voor ons optreden in januari de boel klaar kon hebben. Dacht ik optimistisch. Want al snel bleek dat ik te weinig ledstrips had besteld. Drie strips zijn 150 ledjes, dus in theorie genoeg, maar doordat ze nogal dicht op elkaar zaten, had ik 5 strips nodig om het doek helemaal te kunnen bedekken. Dus nogmaals een bestelling geplaatst via Aliexpress en nogmaals gewacht.

Lo and behold: die arriveerde ontzettend snel! Dus kon ik eindelijk de voeding, alle ledstrips en de Arduino-controller aan elkaar solderen. Niet dat ik heel erg goed kan solderen… ik heb bovendien alleen een brakke soldeerbout liggen die ik ooit van mijn middelbareschoolvriendje kreeg. Dus tapete ik de kabeluiteinden ook maar goed vast.

Om te solderen is het handig als je drie of vier handen hebt in plaats van twee. Dan maar wat improviseren met houdertjes.
Tape, ter ondersteuning van mijn soldeervaardigheden.

Zou het nu toch nog op tijd gaan lukken? Heh, grapjas die ik was… enig idee wat er allemaal mis kan gaan met elektronica? :-P

Van Jurgen had ik een Arduino-controller gekregen die hij nog op voorraad had (na poging twee; de eerste zending raakte kwijt in de post :’-) ). Maar toen ik er een scriptje naar uploadde, werkte het niet goed: wat ik ook probeerde, hij wilde maximaal 109 van de 250 ledjes aansturen. Dat bleek na een hoop frustratie niet aan mijn programmeervaardigheden te liggen, maar een beperking van de capaciteit van de controller te zijn. Oh. Jurgen had er nog nooit meer dan 100 lampjes op aangesloten, dus daar had hij niet bij stil gestaan. (Want natuurlijk, ik kan ook nooit met iets kleins beginnen om het stapsgewijs te leren – ik moet het meteen overmatig groots aanpakken. *zucht*)

Positief denken: dik eenderde doet het in ieder geval…

Hij zou me een nieuwe controller sturen per post. Oh ja, ik moest dan wel een andere kabel hebben om het scriptje van de pc naar de controller te kunnen uploaden, die moest ik nog even regelen want die had ik niet in huis. Online besteld. Even dubbelcheck of ik wel de juiste variant bestelde: printerkabel? Check. USB-A naar USB-B? Check. Het juiste geslacht? Check.

In de tussentijd begon ik aan de taak om alle ledjes aan het gordijn te naaien. Ongeveer om en om, omdat ze te dicht op elkaar zaten – de helft bleef achter het doek en zou ik gewoon op zwart zetten. Maar dan bleven er nog steeds zo’n 150 lampjes over om met de hand vast te stikken en gaatjes voor te knippen. Argh. Het is dat ik afgelopen maandag ziek thuis zat en mijn hoofd toch alleen stond naar hersenloos werk, anders was dit nooit op tijd af gekomen. En in plaats van alle geknipte gaatjes netjes af te werken tegen rafelen, heb ik nagellak op de randjes gesmeerd. Werkt ook (hoop ik) en is een stuk sneller. (Note to self: de volgende keer het raam op een kier zetten, want na een dag lakken ben je high van de lucht!)

Bij nader inzien had ik nóg een extra ledstrip moeten kopen. Nou ja.

Eén dag voor ons optreden arriveerde zowel de nieuwe controller als de benodigde kabel. Ik had dus nog één avond om alles klaar te maken. What could possibly go wrong?

Wat denk je? Ik bleek alsnog de verkeerde kabel te hebben besteld! Het bleek een USB3 in plaats van USB2 kabel – blijkbaar is dat ook nog een variant. (Ik zweer je, het is een complot – de mensen die die kabels bedenken zijn een stelletje sadisten en proberen voor zo veel mogelijk apparaten zo veel mogelijk verschillende modellen te bedenken). Dus racete ik vlak voor sluitingstijd nog snel naar de Gamma (de enige winkel met kabels die op dinsdagavond om kwart voor 9 nog open was) om daar het allerlaatste voorradige exemplaar te scoren.

Nieuwe controller aangesloten. Scriptje proberen te uploaden… wilde ‘ie niet. Na veel vloeken en helpdesk Jurgen geappt te hebben, bleek dat ik de instellingen in Arduino moest veranderen omdat het een ander type controller was, en ook een andere COM-poort moest kiezen. Oh.

Scriptje opnieuw geupload. De lampjes deden het!! …Totdat ik de kabel naar de pc ontkoppelde en de voeding aansloot. Hij werkte alleen op USB-voeding, niet de losse voeding. Wut?? Alle kabels vervangen om te kijken of het een kabelbreuk was. Geen effect. Weer helpdesk Jurgen geappt. Oh wacht, waarschijnlijk was dit een afwijkend model controller en moest het kabeltje voor de plus in een ander gat. Kabel weer omgezet. Yes, we hebben stroom!!

Nu alleen nog ‘even’ het script opnieuw schrijven zodat het geschikt werd voor 250 ipv 109 ledjes. En zorgen dat de gewenste effecten erin zaten (uit oogpunt van efficiënte en vouwbare ledstripbevestiging op de stof zaten de lampjes van het logo uiteráárd niet op volgorde achter elkaar…). Maar gelukkig bleek het programmeren het makkelijkste onderdeel van het hele project te zijn. C++ is niet zo heel moeilijk en ik heb al vaker in andere talen wat geprogrammeerd, dus het basisconcept snap ik wel. Bovendien zijn er een hoop voorbeeldscriptjes online te vinden, die ik kon tweaken naar mijn eigen wensen.

Het was uiteindelijk kwart voor twaalf voordat alles klaar was, lang na Lenny-bedtijd, maar HET WERKTE!!! En het was GAAF!!!! :-D :-D :-D Ik heb echt wel een kwartier lopen stuiteren. En ik vrees dat ik de volgende avond, voor en na ons optreden, tegen veel te veel bezoekers: “Kijk naar onze lampjes!! Gaaf hè??” heb geroepen.

Maar hee, ik vind dat ik ook supertrots mag zijn dat dit (op tijd) is gelukt! Het is bijna precies geworden wat ik in mijn hoofd had, terwijl er toch een hoop dingen in zitten waar ik nog nooit eerder mee had gewerkt. Ja, ik heb veel advies gehad, waar ik het écht niet zonder had kunnen doen (eeuwige dank aan schoonbroer!), maar uiteindelijk ben ik toch degene geweest die de boel in elkaar heeft gezet.

Het werkte ook echt heel goed op het podium. Helaas was het plafond wat laag, dus de onderkant van het doek hing omgekruld op de grond, maar het paste op zich wel. Had het ding er niet gestaan, dan waren er wat lelijke tafels op de achtergrond zichtbaar geweest. En een hoop zooi – zo’n gordijn blijkt ook ideaal om al je meuk zoals instrumentkoffers, tassen, jassen en meer achter te gooien zodat het podium opgeruimd blijft! Plus een onverwachte fuctionaliteit: je kunt je er perfect achter omkleden als je je podiumoutfit nog niet aan hebt! :-D

Totale kosten: €157,68 (€26,- voor het gordijn plus verzendkosten (de stof voor de applicatie is een restant van wat ik voor een Victoriaanse onderrok kocht), €18,30 aan naaigaren(!) en €113,38 voor elektronica en bekabeling) Dat is exclusief de €116 voor het statief (een achtergrondsysteem dat eigenlijk bedoeld is voor fotografie), wat we met z’n allen hebben bekostigd.
Bestede tijd: Niet bijgehouden. Ik denk dat ik het ook niet wil weten. ;-)

De komende tijd ga ik er nog wat aan tweaken, want de boel moet nog netjes afgewerkt worden. Er moet een case om de voeding heen (het is eigenlijk een inbouwvoeding) en ik moet bedenken hoe ik de controller veilig opberg (die hangt nu gewoon los aan de kabels te bungelen, wat geheid een keer stuk gaat). En ik wil nog een paar extra loopjes voor de logolampjes programmeren, en iets authentiekere twinkels in de andere sterren. Oh, en eigenlijk moet er ook nog een mooie en stevige draagtas voor worden genaaid. Om de een of andere reden is een creatief project nooit écht af…

Volgens Jurgen duurt het nu niet lang voordat ook ik een epileptisch knipperende kerstboom ga hebben. Nou zal dat wel meevallen, maar ik ben wel enorm geïnspireerd door al die elektronica bedoeld om in kleding te naaien… Wellicht wordt mijn volgende LARP iets in SF-thema. Omdat het kan. B-)

Optreden in Nijmegen

Gisteravond was dan eindelijk ons optreden met Androneda in Nijmegen. Ondanks dat het inmiddels ons 5e optreden was, voelde het voor mij toch als hét optreden waar we naartoe werkten. Waarschijnlijk omdat het als tweede optreden, na ons ‘introductieoptredentje‘, was gepland en de rest van de boekingen later kwam. En omdat we dit oorspronkelijk als deadline hadden gesteld om genoeg repertoire te hebben (faal – we zitten nog steeds maar op amper een uur en een kwartier in plaats van anderhalf uur). En omdat het in Nijmegen was, mijn thuisstad, en ik dus hoopte aan mijn vrienden te kunnen laten zien wat we inmiddels kunnen neerzetten.

Ik had dan ook al mijn in de regio wonende vriendjes en buren uitgenodigd die ooit (bijvoorbeeld op mijn verjaardag) hadden aangegeven dat balfolk dansen eigenlijk wel leuk te vinden en vaker te willen doen. Het was dan ook wel een beetje sip dat helemaal niemand van hen is komen opdagen… Nou ja.

Spelen ging niet helemaal vlekkeloos (note to self: niet meer ons allerlangste liedje dat me veel concentratievermogen kost om te onthouden waar ik ben, aan het eind van de setlist plaatsen), maar ik heb geweldige bandgenootjes en samen vingen we alles op, zodat de dansers gewoon door konden gaan.

Ik geloof dat de aanwezigen onze muziek oprecht waardeerden en ik heb mooie complimenten gehad van mensen die ik erg respecteer wat betreft muzikale ervaring, dus daar ben ik erg blij mee!

En: we hebben onszelf voor het eerst uitbetaald! De eerdere inkomsten gingen op aan o.a. de fotoshoot, website, en… ons gloedjenieuwe achtergronddoek met lampjes!! (Zie foto’s! Maar daarover in de volgende blogpost meer…) Dus dat is ook een mooie mijlpaal.

Helaas hebben we voorlopig nog geen nieuwe boeking binnen, maar dat geeft ons tijd om weer hard verder te werken aan nieuw repertoire.

Ik had nog niet verteld dat ik helemaal zelf een scottish heb geschreven! Mijn eerste door de anderen goedgekeurde nummer in ons repertoire dat volledig instrumentaal is (mijn eerdere pogingen zijn weggegooid of verbasterd tot andere nummers, alleen het zangnummer had het tot nu toe gered) – ik ben zo trots! :-D Helaas hadden we geen tijd meer om daar voor gisteravond nog een arrangement voor te maken, maar dat komt nu wel.

Voorlopig is het dus no rest for the wicked! (Nou ja, vanavond lig ik echt wel op tijd in bed, ter compensatie van gisteravond… ;-) )

Verjaardag in Bokrijk

Omdat Josh nog steeds te klein is voor pa’s traditionele verjaardagsviering (met z’n allen naar de bios), gingen we net als vorig jaar naar het Belgische Bokrijk.

Dit jaar hadden we wél een plekje in het restaurant weten te bemachtigen, en hoewel de sfeer belabberd was, Josh teleurgesteld moest worden omdat pannenkoeken maar tot 17.30 uur werden geserveerd en wij om 17.32 uur bestelden (…) en we behoorlijk op de tocht zaten, was het eten boven verwachting lekker!

(Ook traditioneel: Zwusje die niet fatsoenlijk op de foto wil. Nou, dan ga je zo maar online. :-P )

Gelukkig was het dit jaar droog en minder druk. Én Josh durft inmiddels in haar eentje in de carrousel.

Zwusje weigerde daarentegen met haar vent in het Lunapark of de botsauto’s te gaan zodat ze nog verder online voor schut gezet kon worden, dus haalden we lekkere warme chocomel (het was toch wel een beetje koud) en wandelden we gewoon wat door het park, totdat Josh te moe werd.

En zelf was ik eigenlijk ook wel moe van al dat op en neer rijden van de afgelopen dagen, dus ik was ook blij mijn eigen bedje weer op te kunnen zoeken. Maar het was toch fijn weer wat leuks met de familie te hebben gedaan.

Onbekendendiner

Twee jaar geleden werd ik voor het eerst uitgenodigd door René en Sanne voor hun ‘onbekendendiner’. Dat organiseren ze regelmatig en het idee is dat zij een etentje faciliteren en alleen maar vrienden uitnodigen die elkaar onderling niet kennen. Superleuk concept!

Hoewel ik twee jaar geleden dus al was geweest, werd ik ook dit jaar last-minute uitgenodigd aangezien er een aantal afzeggingen waren. Daardoor was er wel één persoon aanwezig die ik de vorige keer al had ontmoet, maar ach. Ik herkende hem alleen nog vaag, maar hij herinnerde zich mij wel nog (“Ah ja, degene die LARPt!”… Mjah, met dit soort hobbies blijf je nu eenmaal wat makkelijker hangen. :-P )

Het thema was ‘foute kerstmok’ ofzo – we hadden allemaal een schattige mok gekregen met kerstopdruk en de tafel was ook gevuld met kaarsjes in kerstige vorm.

Het fonduen had nog wat voeten in de aarde, want ze deden het voor het eerst en hadden zich niet helemaal gerealiseerd dat één enkel waxinelichtje de fonduepan niet warm genoeg houdt om er kip en ander vlees goed gaar in te kunnen krijgen… Na wat experimenteren met lampenolie bij gebrek aan spiritus (conclusie: lampenolie krijg je niet aan het branden zonder lont) hebben we er maar zo veel mogelijk waxinelichtjes onder gepropt op een verhoginkje. Voor zover ik kon beoordelen was al het vlees dat ik op heb gegeten bruin van binnen in plaats van rood, en ik heb vannacht niet boven de wc gehangen, dus het zal wel goed zijn gegaan. :-P

Minuscule stukjes vlees in een niet bepaald loeihete pan en slechts één prikkertje per persoon betekent dat je gezellig de hele avond aan tafel zit en er dus goed geouwehoerd kan worden. Gelukkig klikte het prima tussen de gasten; de conversaties bleven lekker op gang en er is veel gelachen. Het was dan ook een erg geslaagde avond! Eigenlijk is het jammer dat je weet dat je elkaar bij een volgende diner niet meer terug gaat zien. :-)

Folk voor het WNF

Al meerdere jaren wordt door ‘Folk voor het goede doel’ een sessiemarathon georganiseerd, waarbij het de bedoeling is dat er zo veel mogelijk geld wordt opgehaald voor een specifiek doel – dit jaar het WNF. Bands treden gratis op om luisteraars en dansers te trekken en sessiespelers laten zich sponsoren: hoe langer ze doorspelen, hoe meer geld ze ophalen. Aangezien het evenement 24 uur duurt, is dat dus doorbikkelen ‘s nachts!

Wij waren gevraagd om met Androneda het podiumprogramma voor de zaterdagavond af te sluiten. Oftewel spelen van 00.00 tot 01.00 uur. Het was voor ons een goede gelegenheid om wat extra podiumervaring met z’n drieën op te doen, maar natuurlijk niet echt een optimale tijd voor een ochtendmens, zeker aangezien Alphen aan den Rijn bijna anderhalf uur rijden is. Gelukkig was er de mogelijkheid om daar te blijven overnachten op een luchtbedje.

Vanwege de kerstdrukte hadden we alleen geen repetitie gehad sinds het vorige optreden, dus hebben we vooraf maar even in de backstageruimte ons programma nog een keer doorgenomen.

Het optreden ging best goed, al had ik weer momenten waarop ik mezelf niet goed hoorde ten opzichte van de anderen. En blijkbaar moesten een hoop mensen de laatste trein hebben ofzo, want aan het eind van het optreden liep het erg hard leeg. Het was sowieso niet zo heel druk wat betreft luisteraars / dansers, dus ik hoop maar dat ze genoeg ophalen.

De sessie was vooral Iers, en aangezien ik dat repertoire niet ken, mijn doedelzak nogal hard is ten opzichte van gitaren/harpen/violen/fluiten en ik alleen in G kan spelen, opteerde ik ervoor om gewoon te luisteren.

Om kwart voor drie vond ik het mooi geweest en kroop ik mijn slaapzak in – waarna bleek dat mijn luchtbed heel langzaam leeg liep en ik ‘s ochtends bijna op de grond lag. Grom… dat wordt een nieuw luchtbed, want zo’n minuscuul gaatje vind je natuurlijk nooit. Sowieso heb ik alleen maar hazeslaapjes gedaan, ondanks dat het helemaal niet rumoerig was in de slaapzaal.

Om half 8 stond ik uiteraard alweer naast mijn bed, pogend de anderen niet wakker te maken, maar het ontbijt bleek pas om half 9 geserveerd te worden. Dus ben ik weer bij de sessie gaan luisteren, die inderdaad nog steeds liep! En toen ook deze muzikanten ontbijt wilden hebben maar de sessie niet stop wilden leggen, heb ik toch nog even doedelzak gespeeld en een paar liedjes gezongen.

Nu brak thuis. De rest van de dag gaat zeker niet productief worden…

“And you’re singing the songs, thinking this is the life, and you wake up in the morning and your head feels twice the size. Where you gonna go, where you gonna go, where you gonna sleep tonight?”

Sheep Wars: biologisch orgasmisch

Zodra het woord ‘kerst’ ook maar ergens op mijn blog of Facebookpage viel, begonnen lezers al te melden dat ze zich verheugden op onze jaarlijkse ‘Sheep Wars’-traditie. Hee mensen, hebben jullie enig idee hoe moeilijk het is om ieder jaar weer met een vers en origineel idee te komen?? De feestdagen zijn voor mij inmiddels één grote stressperiode: op de kerstborrel van mijn werk moet ik origineel gekleed komen, voor de sinterkerstviering moet ik met een creatief cadeau komen, met kerst moet ik een nieuwe schapenseksgrap maken… the pressure!! :-P

Anyway, het is zowel mijn moeder als mij én mijn zusje gelukkig ook dit jaar weer gelukt om met iets op de proppen te komen.

Bij aankomst in het ouderlijk huis viel de aandacht gelijk op Greta’s boze gezicht. Oh nee hè, zij weer met haar mening! :-O De beestjes wisten overduidelijk ook niet hoe te reageren en stonden er maar wat schaapachtig bij.

Maar hee, Greta, muiltje dicht! Vleesproductie is echt niet zo erg – we zijn nu eenmaal omnivoren. Het gaat om de manier waaróp je de beestjes houdt, toch? En je wil toch ook niet dat de reproductie van de schapenpopulatie lam wordt gelegd en onze volgende generatie de diersoort niet meer kent??

Dus kwam ik met een schaapvriendelijk alternatief, geheel volgens hedendaagse normen.

Zo, probleem opgelost! O:-)

Zwusje had zich dit jaar aan mijn kant geschaapt geschaard en in het gehele ouderlijk huis plaatjes van reproducerende schaapjes achtergelaten. Als in: overal. Met de hoop dat pas tegen volgend jaar kerst de laatste plaatjes zijn ontdekt en verwijderd. XD

Oftewel: het was wederom een zeer gezellige en geslaagde kerst! :-D

Star Wars: ewoks, porgs en een hobbit

Na gezellig bij Judith te hebben gegeten en bijgekletst te hebben, pakten we de bus naar de vernieuwde Vue in Arnhem centrum om ‘Star Wars: The rise of Skywalker’ te gaan kijken.

Een opvallende feature van de verbouwde bios is dat de stoelen verstelbaar zijn: je kunt een voetensteun omhoog laten klappen en de rugleuning naar achteren laten zakken! Die voetensteun was wel nodig, want in normale positie was de zitting van de stoel te diep voor mij en kwam ik bovendien niet met mijn voeten bij de grond… Maar op deze manier was het wel relaxed.

Ik was wel een beetje dom geweest, want Judith had mij uit 3 tijdstippen laten kiezen en ik had gewoon de meest praktische (‘s avonds) uitgekozen, maar helemaal niet opgemerkt dat deze versie in 2D in plaats van 3D was. Duh! Dat was zonde, want Star Wars in 3D heeft echt wel meerwaarde.

Misschien dat ik daarom niet helemaal een ‘wauw’-beleving had en echt in de film zat, zoals bij de vorige films? Want hoewel het zeker een heel onderhoudende film was, miste ik toch net iets erin. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen wat het nou precies is, maar waarschijnlijk de sfeer. In deel een van deze trilogie zag je enorm veel subtiele verwijzigingen naar de 6 oude films terug en voelde je gewoon de liefde en het respect ervoor terug in de film. Zand voelde daar ook als echt zand, roest als echte roest. In deel twee maakten vooral de personages impact en die film was een soort introductie op het nieuwe: we laten het oude los en gaan onze eigen weg. To be continued. Maar dit derde deel was natuurlijk gelijk de afronding van de trilogie en doordat er zó veel plot in één film gepropt moest worden, voelt het alsof er weinig tijd overbleef voor het uitlichten van andere, minder direct plotrelevante dingen.

Het plot was ook niet heel bijzonder. Soms zelfs erg ongeloofwaardig. In deel 2 mislukte een belangrijk plan nog domweg, wat verfrissend was. In deze film waren een hoop dingen wel héél erg convenient. Je verbrandt je schip en kunt niet meer weg? Oh, er ligt nog wel eentje in zee die je kunt gebruiken. Het belangrijke item waar je al de helft van de film naar op zoek bent wordt stuk gemaakt? Maakt niet uit, precies hier hebben we nog een exemplaar op voorraad. En van dat superverborgen land waar tot voor kort niemand het bestaan van wist, weten we natuurlijk wel precies waar de communicatieapparatuur staat en wat we stuk moeten maken om de vijand te verslaan. Hadden de filmmakers meer tijd genomen en al dat plot over meerdere films verspreid, dan hadden ze niet deze makkelijke oplossingen hoeven te bedenken en was het gewoon een stuk spannender geweest – er waren geen ‘puntje van je stoel’-momenten omdat er domweg te weinig moeilijke situaties voorkwamen die niet al gelijk 2 seconden later opgelost waren.

Ik miste ook een beetje emotionele impact in de film. Ze probeerden het wel, maar het bereikte me niet. De personageontwikkeling bleef vooral beperkt tot Rey en Kylo Ren, maar kwam niet heel intens op mij over, hoewel het dat wel had moeten zijn. Rey’s relatie met Finn is (gelukkig) op een laag pitje gezet en beperkt zich tot Finn die zich op een afstandje zorgen over haar maakt en Rey die hem negeert (sowieso doet Rey eigenlijk alles alleen en holt de rest er een beetje achteraan). Het in deel twee veelbelovende personage Rose Tico speelt in deel drie vooral voor de vorm mee, omdat ze er in deel 2 nu eenmaal in zat.

Meer interessant zijn de veel oudere personages die hun terugkeer maken: niet alleen heeft de inmiddels overleden Carrie Fisher toch weer een rol als Leia (ongelooflijk wat techniek tegenwoordig kan – alleen haar rare manier van praten is (gelukkig) niet gereproduceerd) én laten de producenten enkele belangrijke in de film overleden personages even terugkomen zodat de film het niet zonder hen hoeft te doen, maar ook zien we oude bekenden als Palpatine en Lando Calrissian terug. Dus tip als je de film wil gaan kijken: hoewel je om het verhaal te kunnen volgen eigenlijk alleen de laatste twee delen terug hoeft te kijken, biedt het terugkijken van alle delen nog net iets meer meerwaarde. :-)

De film doet dus wel zijn best om zowel recentelijk geïntroduceerde personages terug te laten komen als wat meubilair uit de oudere films, waarmee het een mooie afronding wordt van álle delen in plaats van alleen de laatste trilogie en ook een soort eerbetoon is aan alle personages. Zelfs populaire wezentjes zoals porgs en ewoks krijgen nog even een korte shot, omdat ze er nu eenmaal bij horen.

Uiteraard was het niet alleen oude garde die langs kwam, maar zaten er ook weer nieuwe personages en nieuwe schattige wezentjes in. Ik heb goed gelachen om Babu Frik, die me aan een gremlin deed denken. Helaas kan ik Dominic Monaghan echt alleen als hobbit zien en niet als ander personage. Maar goed, ik kan Kylo Ren ook echt niet zien als de zoon van Leia en Han, omdat hij zó ontzettend niet op hen lijkt… dat blijft me storen.

Mijn conclusie over deze film is dan ook: Het is op zich een prima film die de aandacht heel goed vasthoudt, maar eentje die vooral is gericht op plot vertellen en afronden. Wil je weten hoe alles ten einde komt en hoe de personages nou echt in elkaar verweven zijn? Ga kijken! Wil je de film vooral zien voor de sfeer en emoties? Dan mist hij wat mij betreft net de pzazz die ik van een film van dit niveau en met deze voorgeschiedenis had verwacht.

Sinterkerstsurprises

Zoals (bijna) ieder jaar spraken Bob, Alice, Mark, Bo en ik weer af om samen Sinterklaas/kerst te vieren. Helaas konden Suus en Gijs er dit jaar niet bij zijn, maar we hebben het desondanks gezellig gemaakt.

Ditmaal dobbelden we niet om prulcadeautjes, maar spraken we af om een goed cadeautje te kopen en surprises te maken. Dus werden er lootjes getrokken.

We moeten blijkbaar wel wat aan de communicatie gaan doen, want er gaat regelmatig wat mis. Zo miste ik al een keer een datumprikker, dacht iemand een andere keer dat we surprises zouden doen in plaats van cadeautjes, en ditmaal werd door sommigen juist gedacht dat we alleen cadeautjes deden en geen surprises… Oeps. Ach ja, het belangrijkste is dat we met z’n allen een supergezellig avondje hebben gehad!

Om toch een beetje een spelelement te hebben, had ik een spelletje bedacht om te bepalen in welke volgorde de surprises uitgepakt mochten worden. Het was een soort memory-spel, waarbij het de bedoeling was dat je de twee kaartjes met jouw naam erop vond. Maar naast naamkaartjes waren er ook kaartjes met opdrachten, zoals ‘sla een beurt over’, ‘draai de beurt de andere kant op’ en ‘hussel 2 / 4 / 6 / alle kaartjes’. Eigenlijk moet je zoiets eerst playtesten met een paar groepjes mensen om het goed gebalanceerd te krijgen, maar het spel bleek gelukkig redelijk goed te werken en uiteindelijk heeft iedereen zijn cadeautje/surprise mogen uitpakken. :-)

Ik had Bob getrokken. Het was niet heel moeilijk om iets voor hem te bedenken, want hij kookt graag. Bovendien zijn Bob en Alice al tijden een verbouwing aan het plannen, waar een nieuwe keuken onderdeel van is. En op Bob’s verlanglijstje stonden diverse dingetjes voor in de keuken.

Dus schafte ik iets aan van zijn lijstje met nog wat anders erbij en knutselde daar een heuse keuken omheen. :-)

Ik was zo slim geweest om de dozen van mijn recente online bestellingen te bewaren, dus ik had een hoop karton in huis om als basis te gebruiken. Verder gebruikte ik eigenlijk alleen (geprint) papier, aluminiumfolie, een restje stof, een plastic zakje, plakband, hobbylijm en Pritt.

Van tevoren had ik een schets gemaakt van hoe de keuken ingedeeld moest worden. Maar toen de boel klaar was, zag het er wel wat kaal uit. Tsja, het was nu eenmaal de bedoeling dat het een showroomkeuken was die hij zelf nog in moest richten, niet een volledig gedecoreerde. Maar toch… in showroomkeukens staan ook wat accessoires, om de klant een beeld te geven van hoe het kan worden?

Dus knutselde ik enthousiast verder, want ik had de smaak te pakken. En liep het uiteraard uit de hand.

Keukengerei aan een rekje aan de muur… Nee, niet erop gelijmd, maar 3D!

Een haakje aan de zijkant van de kast…. Oh, en een handdoek aan dat haakje!

Een blik met kookgerei en een plantje. Hee, weet je wat ook gaaf is: een snijplank, gemaakt van aan elkaar gelijmde luciferhoutjes!

Een rolgordijntje boven het raam. Natuurlijk, er moet ook een touwtje aan het rolgordijn om het te kunnen neerlaten!

Zucht. Op een gegeven moment kon ik mezelf er eindelijk van overtuigen dat er nu écht genoeg details aanwezig waren en verklaarde ik de knutsel af.

Tadaaa:

Ik ben stiekem best wel trots op hoe goed hij is gelukt! Het enige jammere is dat het aanrechtblad rechts niet goed aansloot op de kastjes. Dat komt doordat ik aan de buitenkant geen plakband kon gebruiken omdat dat niet mooi uitziet, maar ook niet zomaar lijm naar binnen wilde spuiten omdat daarachter de cadeaus waren verstopt. Dat maakte het ook moeilijk om plakband aan de binnenkant te bevestigen.

Maar ach, uiteindelijk is het de bedoeling van een surprise dat hij gesloopt wordt, niet dat hij op een plank wordt gezet om te bewonderen. :-)

Ook de anderen die een surprise hadden geknutseld, hadden zich enorm uitgesloofd. Zo was er een televisie met verwisselbaar beeldmateriaal (en werd arme Bo geplaagd met het feit dat haar generatie de explosiehelden van onze generatie niet kende) en kreeg ik een heuse ‘Lenny de Bouwer’-pop!

 

Eén van de gereedschappen aan de toolbelt was een tornmesje en daarmee kon ik het arme popje opereren om het cadeautje eruit te halen. :-D

Na het uitpakken van alle geschenken hebben we nog lang gezellig gebabbeld en gesnackt. Het plan was om nog een of twee spelletjes uit de kast te halen, maar we hadden zo veel om over bij te praten dat we daar niet eens aan toe zijn gekomen. Het was dus wederom een geslaagde editie van Sinterkerst!

Tournée du Chat de Cheshire

Soms mag je jezelf best een cadeautje geven, toch? Mijn oog was al een tijdje geleden gevallen op dit mooie kunstwerkje en toen ik hem in de vorm van een poster tegenkwam op Displate, besloot ik hem aan te schaffen!

(Voor degenen die het niets zegt: dit is natuurlijk gebaseerd op de bekende Le Chat Noir-poster. :-) Alleen jammer dat de ontwerper de boektitel in plaats van de naam van de auteur in het vak onderaan heeft gezet, dan was het helemaal perfect geweest.)

De poster is van metaal en was supermakkelijk op te hangen aan de muur door middel van plakmagneten. Geen geboor in en gevloek over afbrokkelende muren dus! En hij blijft daardoor verschuifbaar, dus perfect waterpas te hangen.

Metaal is op zich niet zo mijn type materiaal, maar je kon ook voor een matte in plaats van glanzende versie kiezen en in combinatie met het ontwerp lijkt het laagje dat erop zit behoorlijk op papier. Met als voordeel dat het niet scheurt of verkleurt en strak op te hangen is zonder lijst.

Ik ben blij! :-D

Verjaardagsbal

Gisteren piepte ik er tijdens de kerstborrel van onze dienst stiekem iets eerder tussenuit om nog even rustig thuis te kunnen eten, want om 7 uur moest ik alweer in Zeist zijn voor een soundcheck. We waren namelijk gevraagd om met Androneda te spelen op het verjaardagsbal van Henri, Eline en Pascale.

Normaal gesproken wordt er bij Balfolk Zeist gedanst op mp3’tjes, maar soms is er een speciale gelegenheid, zoals nu dus een verjaardagsfeest, waar wel bands voor worden ingehuurd. Omdat we nog geen avondvullend programma hebben, speelden we een uur en werden we daarna afgelost door een andere band.

De ruimte was wel een uitdaging om in te spelen. Het galmde namelijk behoorlijk en eigenlijk was het niet nodig om onze instrumenten te versterken (behalve mijn zang), ware het niet dat de balans tussen onze instrumenten dan niet klopte. Want geloof het of niet: mijn doedelzak kan echt niet op tegen Patricia’s saxofoon of Wouter’s doedelzak… Maar er was geen officiële geluidsman, alleen iemand die ons uitlegde hoe het mengpaneel werkte en waar we de kabels en microfoons konden vinden. Er waren bovendien geen monitors en de boxen die naar de zaal gericht waren stonden áchter ons, dus we konden ook niet alles optimaal inregelen omdat je dan feedback kreeg. De geluidskwaliteit was daardoor verre van optimaal en ik had soms moeite om mezelf te horen. Dat was wel jammer, want dat speelt niet bepaald lekker.

Desondanks ging het spelen op zich me wel erg goed af. Ik had geen moeite de arrangementen te onthouden en ik speel de meeste nummers inmiddels redelijk op automatisme – zelfs de drie nieuwe nummers die we ditmaal voor het eerst ten gehore brachten. Dat helpt wel als je jezelf niet zo goed hoort. ;-)

Wat ik bijzonder vind, is dat ik helemaal niet zenuwachtig ben voor een optreden met onze band. Terwijl ik helemaal niet gewend ben om echt op een podium (of in dit geval, een gemarkeerde plek op de vloer die daar voor door moest gaan) voor dansers te spelen en zingen. En ik was ook niet meer zo hypergefocust als op CaDansa, waar ik toch wel een beetje stijf als een konijntje in koplampen op het podium stond van de concentratie. Hoewel ik me nog steeds wat beperkt voel in mijn bewegingsvrijheid door alle kabels om me heen, slaagde ik er ditmaal in om wat meer mee te bewegen met het ritme en mijn bandgenootjes aan te kijken. Dit was pas ons derde optreden, dus da’s een goed teken!

Het publiek danste enthousiast op onze liedjes en het applaus klonk gemeend. Volgens de organisator was de opkomst ook hoger dan normaal (zelfs hoger dan bij andere speciale gelegenheden), dus we mogen zeker niet klagen. Op naar het volgende optreden!