Een aantal weken geleden bestelde ik een nieuwe bank, aangezien Mark de oude mee heeft gekregen. Levertijd: 8 tot 10 weken. De voorspelling van de meubelwinkel was dat hij 1 juli gereed zou zijn: net nadat ik de sleutel van mijn nieuwe huis zou hebben gekregen.
Donderdagavond kreeg ik een voicemail van de meubelwinkel: de bank stond klaar! Wanneer kon ik ‘m komen ophalen? (Want ze hebben geen bezorgservice; ze laden de boel voor je in een busje dat je dan een uur mag lenen om de bank zelf naar huis te rijden.)
Euh… wut? Da’s dik twee weken vroeger! Heel fijn dat ik niet meer geïmproviseerd hoef te zitten, maarre… hoe en wanneer ga ik dat ding nu ineens ophalen? Daar had ik natuurlijk nog niets voor geregeld.
In mijn eentje gaan was niet zo’n goed plan – weliswaar bestaat de bank uit drie delen, maar die door de deur naar binnen dragen is toch best een uitdaging. Dus moest ik iemand om een gunst gaan vragen.
Toen ik vrijdag gelijk de winkel belde om te informeren wanneer ik langs kon komen, bleek zaterdag niet echt een optie, omdat de woonwinkel die dag geen leenbusjes meer beschikbaar had, alleen nog aanhangers. En mijn Suzuki’tje heeft geen trekhaak. Dezelfde dag nog ophalen kon wel, vertelde de dame, er waren voor deze vrijdag nog busjes over.
Het was eigenlijk wel fijn om gelijk die bank in huis te hebben bedacht ik, want zaterdag zouden er weer kijkers komen. Dan konden ze beter inschatten hoe de woonkamer in te richten was, dus een grotere kans op verkoop.
Mjah… eh… hm… wie woont er bij mij in de buurt en kan ik zo gek krijgen om per direct met mij een bank op te gaan halen…?
Mark bleek niet beschikbaar. Om Judith helemaal vanuit Arnhem of Mike vanuit Kessel te laten komen vond ik wat sneu, en als Rinske of Koen al tijd had om vanuit Malden te komen rijden, konden ze hun 3 jonge kinderen vast niet spontaan ergens onderbrengen.
Ik moet duidelijk meer vrienden in de nabije omgeving gaan regelen! (Voor wie naar het oosten des lands wil verhuizen: ik heb nog een huis over. Special price for you! )
Uiteindelijk bleek Kees mijn redder in de nood! <3 Dus haalde ik hem op en reden we samen naar het magazijn. Met de bus naar huis rijden, boel thuis uitladen, plastic en karton verwijderen, onderdelen in elkaar haken en klaar!
Maar… toen hij eenmaal stond, was ik niet enthousiast. Het is niet de kleur die ik had gewild. Ik had meer bruin in gedachte. In ieder geval iets dat een stuk warmer is dan deze tint.
(Op de foto is vanwege het slechte licht helaas niet heel goed te zien wat nou de kleur is, maar het is een soort grijs/beige.)
Het is ontzettend moeilijk kiezen van zo’n klein staaltje in de winkel. Ze hadden ook geen enkel meubelstuk staan met de stof die ik had uitgekozen, zodat ik beter kon beoordelen hoe het in het groot zou uitpakken. Sterker nog: zowat álle showmodellen in de winkel waren grijs, want dat is blijkbaar in de mode. De kleur die ik koos heet ‘dark beige’ en inderdaad, als je hem vergeleek met als dat grijs in de winkel, leek hij bruinig. Maar nou ik hem gecombineerd zie met mijn houten meubels, zit er toch nog veel te veel grijs in voor mijn smaak.
Niet dat ik beter een andere kleur had kunnen kiezen, want alle andere opties waren ook niks. De enige kleuren die ik ook mooi vond waren alleen voor open geweven stoffen, en daar worden Sammy en zijn nageltjes veel te blij van – dan heb ik na een jaar geen bekleding meer over.
Natuurlijk kan ik nog e.e.a. opleuken met kussentjes, maar als ik kussentjes kies die bij de rest van mijn meubels passen, dan passen ze niet goed bij de bank. En vice versa. En dekentjes of grand foulards erover is ook niet optimaal. Die blijf je recht trekken. Plus, ik wil gewoon een mooie bank zonder lapmiddelen!
Nog iets dat me tegen is gevallen: hij is veel harder dan mijn vorige bank. Als je de hele dag gelopen hebt door woonboulevards dan zit hij heerlijk: een goede steun in de rug en onder je billen, en ik kom daadwerkelijk met mijn voeten aan de grond. Maar nadat ik me een avondje in het hoekje had genesteld, kreeg ik toch best pijn in mijn kont. Terwijl ik niet eens voor de hardste vulling heb gekozen.
Volgens de verkoopster zal de bank in de loop van tijd vanzelf zachter worden, maar het is natuurlijk de vraag of hij net zo lekker gaat zitten als de vorige.
Dus nu ben ik een beetje sip. Zo’n bank is een behoorlijke uitgave, dus die vervang je niet zomaar weer binnen een jaar. Ik zit hier nog even aan vast.
Gisteren ging ik samen met Mike een hapje eten bij Odessa.
Ik was er nog nooit eerder geweest, dus dat was een goede reden om eens te gaan. Een tweede goede reden was de Albert Heijn spaarkaart, waardoor we het tweede driegangendiner gratis kregen.
Odessa is zeker aan te raden, al moet je wel je best doen om binnen te komen. De ingang blijkt aan de achterkant te zitten en zelfs dan is het nog niet helemaal duidelijk waar het bord heen wijst… Maar goed, we vonden het uiteindelijk allebei en het eten was heerlijk. Omnom, burgers met frietjes, en alles zelfgemaakt!
We waren redelijk op tijd klaar met de maaltijd, dus besloten we om nog een film in de bioscoop mee te pikken. Pirates of the Caribbean redden we net niet meer, maar Wonder Woman wel. Dus werd het die.
Ik had goede dingen gelezen online, en als vrouw zijnde was ik uiteraard benieuwd naar een film met een vrouwelijke heldin in de hoofdrol.
Het verhaal draait om een Amazone genaamd Diana, die door Zeus op de wereld gezet is om de aarde te verdedigen tegen oorlogsgod Ares, die een slechte invloed heeft op de mensheid. De film speelt in WOI en nadat een geallieerde piloot per ongeluk het eiland vindt waar de Amazones wonen, en vertelt dat de wereld in oorlog is, besluit Diana met hem mee te gaan omdat ze verwacht Ares tegen te komen, en hem te kunnen verslaan om zo de oorlog te beëindigen. Daarom trekken ze samen naar het front.
Helaas stelde de film me teleur.
Vooral het verhaal vond ik totaal niet boeiend. Ook waren de personages niet voldoende ‘likeable’. Alleen het begin op het Amazone-eiland vond ik interessant (want: compleet andere cultuur en mooie wereld), en het einde waarin het gevecht tegen de bad guys op zijn hoogtepunt was. Maar het hele middenstuk hadden ze net zo goed weg kunnen laten.
Het was duidelijk dat het verhaal is gebaseerd op het oorspronkelijke stripverhaal; het waren allemaal behoorlijke flat characters en ik bouwde er geen band mee op. De ‘slechterikken’ waren standaard bad guys/girls, inclusief gezichtskapje om verminkingen te bedekken. Ik denk dat ze flink wat hadden moeten aanpassen om de strip op het grote doek tot zijn recht te laten komen, want dit werkte voor mij niet.
Er waren pogingen tot grappige momenten, wanneer Diana, die van een geïsoleerd eiland komt, wordt geconfronteerd met de menselijke wereld. Maar ik vond ze te gemaakt en ook niet geloofwaardig, omdat er véél meer van dat soort momenten hadden moeten zijn. Desondanks leek ze veel dingen wel gewoon te accepteren of te begrijpen.
Er zat ook nog een moraal in: liefde overwint oorlog. Dat is een paar keer verwoord door de hoofdpersoon, maar het kwam onvoldoende tot uiting in het verhaal en daardoor werden die opmerkingen nogal kazig.
Een pluspunt van de film waren de gevechten: die waren erg mooi uitgevoerd en in beeld gebracht.
**** START SPOILER ALERT ****
Ook vond ik het verfrissend dat haar love interest aan het einde gewoon dood ging in plaats van last-minute alsnog te bedenken dat hij de explosieve lading kon laten ontploffen met een timer ofzo, en dan via een parachute alsnog zichzelf net op tijd redde terwijl iedereen denkt dat hij dood is.
**** EINDE SPOILER ALERT ****
Het was uiteraard een film met flink wat girl power, en dat is ook weer eens verfrissend. Wonder Woman hoort gewoon in het rijtje superhelden thuis, zonder dat ze haar schattig of alleen maar mooi hebben proberen te maken. (Okee, ze is eigenlijk té mooi, maar ik klaag ook niet over de spierbundels van Thor of Superman. Het zijn nou eenmaal superhelden. )
Overigens was de echter power woman voor mij Robin Wright in de rol van Antiope, degene die Diana traint:
Dáár zou ik graag meer van willen zien!
Maar girl power alleen kon deze film dus helaas niet redden.
Yay, mijn online bestelde items arriveerden gisteren! Samen met het spul dat ik vrijdag in de stad kocht, ben ik bijna compleet wat betreft Victoriaanse accessoires!
Ze zijn overigens niet alleen voor Orenda, maar ook voor Dancing at the Darcy’s – een ander Victoriaans LARP-evenement dat in oktober plaatsvindt. (Ik negeer nog even dat ik nog moet beginnen aan de baljurk daarvoor…)
Het parasolframe ga ik zelf bekleden met stof en kant. Want uiteraard zijn de kant-en-klaar (pun intended) te bestellen Victoriaanse parasolletjes niet bijzonder of authentiek genoeg voor mijn smaak. Ik ga ook kijken of ik de stok kan verlengen en er zo’n dubbelklap-exemplaar van kan maken.
Naast de waaier en parel-oorhangers, heb ik vooral gezocht naar dingen voor mijn haar. Kleding regelen is voor mij geen probleem, maar het idee van iets met mijn haar moeten doen, daar krijg ik slapeloze nachten van! Mijn haar is namelijk heel moeilijk op te steken. Het is fijn en stijl, wat betekent dat wat je er ook mee doet, het na een uur is uitgezakt. Vraag maar aan mijn moeder en mijn kappers. Ook heb ik dun haar: meer dan één lullig vlechtje krijg ik er echt niet uitgeperst (en het wordt ieder jaar dunner…). Ik ben dan ook heel onervaren in mijn haar opleuken, omdat ik het al lang geleden heb opgegeven. Maar in de Victoriaanse tijd was het een absolute no-no om als vrouw je haar los te laten hangen. In tegendeel: hoe meer vlechtjes, bloemetjes, lintjes etc. je er in kon frotten, hoe beter.
Wel een geluk: ook Victoriaanse dames hadden uiteraard niet allemaal een volle, lange bos haar. Dus het gebruik van nep-haar is zeer zeker historisch correct! Okee, zij gebruikten haar van overleden mensen, mensen die hun haar doneerden, of spaarden zelf een bos bij elkaar door jaren lang hun borstels uit te plukken, maar ik vind dat ik best synthetische haarstukjes mag gebruiken. Dus zet ik voor de chiquere gelegenheden mijn troef in: het gekrulde stukje nephaar, dat ik alleen maar met kammetjes en een aantrekkoordje om een knotje hoef te bevestigen! Ik ben echt superblij met deze vondst (via Etsy) en ik heb gelukkig ook goed gegokt wat betreft kleur, want hij match behoorlijk goed met mijn eigen haar.
(Over twee maanden is mijn pony hopelijk lang genoeg geworden om ‘m helemaal bij de rest van mijn haar te kunnen stoppen. Jawel, ik laat het ding bewust groeien tot en met oktober – je moet wat over hebben voor je hobby…)
Van de vlechten-aan-elastiek ga ik proberen zelf zo’n knot-kapje te maken, dat ik lager op mijn hoofd kan dragen voor minder chique gelegenheden (lees: niet het bal op Dancing at the Darcy’s, maar bijvoorbeeld een tochtje door een konijnenhol waarbij die mooie krullen gevaar gaan lopen. Pruiken en haarstukjes mooi houden tijdens een LARP is een uitdaging! En voor mij zelfs meer dan bewegen in een hoepelrok.).
Nu nog mooie witte handschoenen vinden. Het perfecte exemplaar kwam ik vrijdag al tegen in een vintage winkel in Nijmegen, maar ze waren helaas een maat te klein. So the quest continues!
Mijn nieuwe outfit voor Orenda is eindelijk af! Nou ja, genoeg af om te showen. Ik ben er nog niet helemaal tevreden over.
Natuurlijk had ik al eerder een Victoriaanse jurk gemaakt voor dit evenement, maar die is van wol en dus best warm voor Frankrijk in augustus. Bovendien duurt het evenement een week, dus zelfs als ik ‘m aanvul met mijn Old West dress, zijn het wat weinig outfits. Daarom moest er naast het badpak, ook een zomerjurk komen.
Na wat onderzoek leerde ik dat er in de Victoriaanse tijd vaak jurken werden gemaakt van ‘sheers’, oftewel enigszins doorschijnend katoen. Dat is lekker luchtig, zelfs wanneer je behoorlijk bedekt bent, en het valt heel mooi soepel in plooien. Dit soort stofjes waren vaak geheel wit, of met een klein patroontje op witte stof.
Toen ik onderstaande plaatje had gevonden wist ik zeker dat dit was wat ik wilde – wat een mooi model! En wat een leuk stofje!
Mijn voorbeeld, uit 1864
Vervolgens bleek het zowat onmogelijk te zijn om zo’n sheer te vinden. Ik heb in Nijmegen, in Utrecht en in Den Bosch gezocht, maar ik vond slechts twee stofjes die globaal in de buurt kwamen qua dikte, en een niet al te modern motiefje hadden, en daar was lang niet genoeg van over om zowel een rok als blouse van te maken. Meh.
Uiteindelijk vond ik er eentje via Etsy. Ik koop normaal gesproken geen stof online omdat ik het wil kunnen zien en voelen – plaatjes zeggen lang niet alles! Maar deze foto’s waren zo duidelijk en ik had dermate weinig alternatieven, dat ik het er toch maar op waagde en bijna 13 meter helemaal vanuit Zuid-Korea liet aanrukken.
En ik heb geen spijt! Want het stofje was precies zoals ik dacht dat het zou zijn! En het kreukt wonderbaarlijk genoeg ook nog eens nauwelijks. Het enige dat is mis gegaan is dat er in de omschrijving stond dat de stof zo’n 1,10 meter breed was (een gebruikelijke maat voor de VS; Europese stoffen zijn doorgaans 1,50 meter breed). Dus heb ik al mijn patroondelen hertekend, zodat het efficiënter op de stof zou passen. Wat bleek toen ik wilde gaan knippen? Hij was wel gewoon 1,50 meter… Dus kon ik wéér de patroondelen aanpassen en heb ik ook nog eens een paar meter te veel besteld (en betaald). Maar goed, beter te veel dan te weinig.
Wel jammer dat het roze bloemetjes zijn. Ik had liever blauw gehad, zoals in mijn voorbeeld. Roze is gewoon niet mijn kleur en ik vind het ook niet zo passen bij mijn personage. Maar ja, het was dit of niks.
Het patroon was ook een uitdaging. Want uiteraard is er nergens een kant-en-klaar patroon voor zoiets te krijgen. Het meest in de buurt kwam dit basispatroon voor het blouseje. Wat ik uiteindelijk alleen voor de uitlopende ondermouwen, de schoudernaad (die iets naar achteren zit) en de methode van dubbel aanrimpelen heb gebruikt. Want de mouwen zaten voor geen meter. Victoriaanse blouses hebben niet de moderne mouwkoppen die wij kennen en ze beperken je enigszins in je bewegingsvrijheid. Met mijn brede schouders scheurde ik er zowat uit als ik mijn armen naar voren deed! Dus na twee niet werkende proefmodellen te hebben gemaakt, besloot ik er een ‘fuck it’ tegenaan te gooien en er een moderne mouwkop in te zetten. Het is voor LARP, dus ik moet kunnen bewegen! (Je weet immers nooit wanneer je een wit konijn door zijn hol moet volgen. )
De derde, werkende, mockup voor het lijfje had ik van witte katoen gemaakt, omdat ik die nog op voorraad had en het goedkoop spul is. Achteraf gezien handig, want ik kon ‘m (na het verwijderen van de ondermouwen) daardoor als voering hergebruiken. Dat doorschijnende katoen is heel leuk, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat men je korset ziet zitten. (Voor de rok is voering niet nodig, want er zit een witte petticoat tussen de rok en de hoepelrok. )
Het lange onderstuk dat aan het lijfje zit, heb ik zelf getekend, na er ook eerst een mock-up voor te hebben gemaakt. Omdat de boel enorm wordt gerimpeld, vond ik het namelijk erg lastig om te bepalen hoe het uiteindelijk zou vallen.
Het rokpatroon was eenvoudiger: daarvoor kon ik mijn al eerder zelfgetekende patroon van de andere Victoriaanse outfit recyclen, aangezien ik dezelfde hoepelrok eronder ga dragen. Dat ik van plan was hem ditmaal bij de band te rimpelen in plaats van te plooien, maakte voor het patroon niet uit. De enige wijziging was de boel wat korter maken en de strook voor de ruches apart knippen.
Al met al heb ik behoorlijk veel tijd gestopt in de voorbereidingsfase. Ik was dan ook blij toen ik eindelijk daadwerkelijk kon beginnen met naaien! Hoewel… toen moest ik dus enorme hoeveelheden gaan rimpelen. Twee rijen boven elkaar ook nog eens. Zucht… Maar ik zag in ieder geval progressie, al ging het langzaam.
Omdat ik de strik op mijn vorige jurk zo leuk vond uitzien, vroeg ik me af of ik er hier ook eentje op moest maken. Maar toen ik de eerste versie van de jurk had aangetrokken om te passen en mezelf in de spiegel zag, kon ik alleen maar denken: “OMG WAT IS DIT VEEL ROZE!!” En dan ook nog al die ruches… dat werd wel heel overdadig! Maar mijn naailesgenootjes riepen allemaal “Mét strik!!” in koor. Okee, okee… Als het dan toch mierzoet wordt, dan inderdaad maar beter overtuigend mierzoet.
Dus dit is het geworden:
Het blouseje kon niet dicht aan de voorkant, want er kan natuurlijk geen korset om mijn paspop, dus dat ziet er wat raar uit.
Hieronder daarom ook foto’s waarbij ik het geheel aan heb, al zijn ook die niet optimaal. Ik was in mijn eentje, dus ik moest goochelen met statief en timerfunctie. Het hielp niet dat de zon inmiddels erg fel was, het waaide, en de kat spontaan moordneigingen kreeg van de bewegende ruches en ook nog eens ontdekte dat je ook ónder een hoepelrok kunt duiken. Zucht…
De fotosessie was gelijk mijn test om te zien of alles wel werkte zoals bedoeld. Ik constateerde dat de rok niet strak genoeg dicht kon en daarom te laag hangt, waardoor hij achter iets op de grond valt. Blijkbaar heb ik in mijn eentje mijn korset strakker weten aan te trekken dan mijn naai-juf, toen ik haar vroeg om de gewenste omtrek voor me af te spelden! Gezien die flexibiliteit in korsetstrakte heb ik inmiddels twee rijtjes met knoopsgaten gemaakt, zodat de taillewijdte van de rok variabel is.
Waar ik echt niet tevreden over ben en wat ik opnieuw moet gaan doen, is de voorkant van de blouse. Daar flubbert een enorme hoeveelheid stof. Dat ik dat nu pas zie, komt doordat ik hem zoals gezegd op de paspop niet kon dichtknopen, en in je eentje passen met korset erg lastig is. In de voering heb ik figuurnaden gemaakt, maar de patroonstof heb ik alleen gerimpeld. Ik dacht dat, als ik het merendeel van de rimpels zou positioneren ter hoogte van de buste, dit wel zou compenseren. Niet dus. Blijkbaar moet ik ook hier figuurnaden in zetten om dat een beetje strakker te krijgen. Vreemd, want ik kan ze op mijn voorbeeldplaatje niet bespeuren. En balen, want het gaat flink wat tijd en moeite kosten om het geheel weer los te tornen.
Als ik er toch opnieuw mee aan de slag moet, kan ik misschien ook de moed verzamelen om de onderkant van de mouwen van ruches te voorzien, net als op het voorbeeld. Initieel had ik die weggelaten omdat ik ten eerste helemaal klaar was met al die ruches maken en ik het ten tweede zo ook wel mooi vond. Maar nu ik het terugzie op de foto, denk ik dat het wel meerwaarde heeft. Een extra laagje erop zorgt er waarschijnlijk ook voor dat ze iets mooier uit gaan staan.
Een ander verschil tussen mijn jurk en die op mijn voorbeeldafbeelding is, dat laatstgenoemde een lage neklijn heeft, waarbij de voering even hoog is als de patroonstof. Ik heb er voor gekozen om de patroonstof hoger te laten doorlopen dan de voering, zodat je nog een stukje huid er doorheen ziet. Dat kwam destijds ook vaak voor, zag ik op andere plaatjes.
Beide halsranden zijn afgewerkt met een biaisbandje (de witte is afkomstig uit de winkel, die met bloemetjes is zelf gemaakt). Het stukje beleg achter de sluiting dat boven de voering uitkomt heb ik verstevigd met een huidskleurig stukje vlieseline, uit angst dat anders de stof scheurt als er spanning op de knopen en knoopsgaten komt te staan.
Voor de blouse heb ik stofknopen gemaakt, zodat ze mooi matchen. Voor de roksluiting vond ik in een door Alexandra gedoneerde bak oude knoopjes, twee enigszins op elkaar lijkende paarlemoeren knopen. Die werken heel mooi bij deze stof! Jammer dat je ze niet ziet als de blouse er overheen valt.
Bestede tijd: 71 uur (waarvan bijna 25 uur patroon schetsen, mock-ups maken en patroondelen hertekenen vanwege de verkeerde stofbreedte, en exclusief de tijd die het herstellen van het blouseje gaat kosten) Kosten: €160,- (€5,50 voor de stofknopen, €3,50 voor het garen* en de rest is voor de 13 meter stof**. Voering en vlieseline komen uit mijn voorraad, de paarlemoeren knopen waren een donatie.)
* Normaal gesproken rekenik garen niet mee, tenzij ik het er speciaal voor heb moeten kopen, maar in dit kostuum zit minstens een halve kilometer aan draad…
** Inclusief 20% kwantumkorting (onderhandelen heeft zin, ook via Etsy!), dik €20,- aan verzendkosten en de 3 meter die ik te veel kocht. In totaal heb ik zelfs 4,5 meter stof over.
Toen ik met Kees naar het concert van K’s Choice ging, wilden we vooraf eigenlijk het ‘shared dinner’ (drie gangen met allerlei gerechtjes van de kaart bij elkaar) in restaurant De Hemel nemen. Maar daar was toen wat weinig tijd voor. Oftewel: een ideaal excuus om een keer terug te gaan om het alsnog te gaan verorberen!
Het weer was gisteravond heerlijk, dus plantten wij ons achterwerk op het terras.
“Weten jullie hoe het ‘shared dinner’ werkt?”, vroeg de ober.
“Euh, nou, jullie zetten het eten hier neer, en dan doe ik zo: *wijst naar open mond*”, flapte ik er uit.
De ober vond het de meest briljante uitleg die hij tot nu toe had gehoord.
En het bleek inderdaad zo te werken! Omnomnom…
Na drie gangen weggewerkt te hebben plus nog twee koppen thee, vonden we het wel genoeg geweest. Het werd ook wat frisjes, omdat het inmiddels al bijna 10 uur was. We rekenden af en maakten aanstalten om op te staan. Toen kwam ineens een andere ober aan, die met een glimlach en een ‘alsjeblieft’ een gigantische schaal tortillachips met dipsaus voor ons neerzette, en zich vervolgens weer uit de voeten maakte. Euh… da’s wel een heel groot alternatief voor een pepermuntje… Of vinden ze ons zo gezellig dat ze ons wat langer willen laten blijven?
De oorspronkelijke ober, bij wie we ook zojuist hadden afgerekend, kwam weer langsgelopen en zag het enorme bord bij ons op tafel staan. De blik op zijn gezicht was onbetaalbaar.
Het was snel opgelost, want het bleek de bestelling van twee tafels verder te zijn. En hij stond niet op onze rekening, dus we konden gewoon naar huis.
Nou is het wel zo dat we eigenlijk dachten dat het shared dinner uit grote vleesspiezen bestond. Wellicht is de kaart in de tussentijd veranderd? Mjah, dat betekent dat we nóg een keer opnieuw moeten afspreken om ergens vleesspiezen te gaan eten. Zo blijven we natuurlijk bezig. Ach en wee.
Wat een goed feestje was dat gisteren! Jolanda en Tim zijn beiden deze maand jarig en ze zijn dit jaar ook nog eens 10 jaar bij elkaar, dus ze besloten uit te pakken met een feest in een fort in Utrecht.
De gasten kwamen uit verschillende vriendenkringetjes, maar aangezien ik zowel aan LARP als balfolk doe, kende ik zowat 90% van de aanwezigen.
Het was ook nog eens een ideale dag, want het was droog en lekker warm (hoewel ietwat klam), dus we konden lekker lang buiten blijven en in het fort was het ook goed vertoeven.
En er was voor allen wat! De avond begon met een picknick, met etenswaren die mensen zelf hadden meegenomen en die buiten op een tafel werden uitgestald. Daarna kon je lekker buiten of binnen in het fort hangen en kletsen, of gaan dansen.
Zowel Nubia als Wouter en de Draak speelden live balfolk muziek, en diverse LARPers hebben zich ook aan een dansje gewaagd! Yay, nieuw bloed!
Daarna was het tijd voor dansen op foute muziek vanaf een laptop. Het zou kunnen dat ik daaraan heb bijgedragen via een USB-stickje. Hee, iemand moet er toch voor zorgen dat ook de jaren 80 aan bod komen?
In de uitnodiging stond dat we ook onze instrumenten mee mochten nemen voor sessiespelen, maar eenmaal daar bleek dat er na 11 uur buiten geen lawaai meer gemaakt mocht worden. En ik vermoedde dat doedelzak helaas onder de noemer ‘lawaai’ geschaard zou worden… Ook mijn liederenbundels zijn in mijn tas gebleven, want hoewel ik graag had willen zingen rond het kampvuur, was het binnen op de dansvloer ook superleuk.
Eigenlijk was de avond dus gewoon veel te kort. Volgend jaar moeten ze er maar een festivalletje van maken, heb ik voorgesteld.
Om 1 uur was het feestje afgelopen en was het tijd om te helpen opruimen. Waardoor ik om kwart voor 2 pas wegreed uit Utrecht en iets voor 3 uur ‘s nachts in bedje belandde. *Geeuw* Maar dat had ik er graag voor over!
Vorig jaar kon ik helaas niet naar Dennefeest vanwege een ander festival, maar dit jaar was ik er gelukkig weer bij! Want Dennefeest is altijd supergezellig. Lekker knus in een openluchttheater midden in een bos, met leuke mensen, goede bands, lang dansen (van 14.00 tot 24.00 uur) en ook erg praktisch: op slechts een half uur rijden van huis, dus overnachting regelen is niet nodig. Een festivalsfeertje zonder dat het echt een festival is met bijbehorende vermoeidheid – ideaal wat mij betreft!
Toen ik er heen reed was ik even bang dat het net als in 2014 in het water ging vallen, want ik reed door een enórme hoosbui heen. Maar eenmaal aangekomen was het droog, en dat is het gebleven tot ergens halverwege de avond. En toen hielden de bomen genoeg regen tegen zodat dat helemaal niet erg was.
Het was ook dermate warm dat ik pas rond kwart voor 10 ‘s avonds een vestje over mijn zomerjurkje aan heb getrokken, wat ook alleen maar nodig was omdat ik even stilzat vanwege een bandwissel.
Memorabel was het voor het eerst een (enorm snelle) wals in 7 dansen en ook nog een Scottish in 9 (Dankjewel Rudy! Wij kunnen dat! ).
Wat me opviel is dat ik daar nooit alleen kan zijn. Zodra ik naast de vloer ga staan, komt er iemand om me er weer op te slepen. Zodra ik ergens ga zitten, komt er iemand naast zitten. Het is een uitdaging om even naar het toilet te kunnen. Wat een voorrecht om zo veel leuke mensen te mogen kennen! <3
Omdat ik in augustus een week lang in Victoriaanse kleding ga rondlopen en het waarschijnlijk warm gaat worden, vond ik mijn Victoriaanse laarsjes minder geschikt. Die knellen namelijk behoorlijk en na een dag er op lopen ben ik er echt wel klaar mee. Bovendien zijn ze hoog en van plastic in plaats van leer, dus warm, en zwart, wat niet bij mijn wit/roze zomerjurk gaat passen.
Maar Victoriaanse schoenen zijn uiteraard moeilijk te vinden, tenzij je een godsvermogen wil betalen plus nog eens verzend- en importkosten vanuit de VS. De maker van de laarsjes die ik heb heeft weliswaar ook lagere, witte exemplaren in het assortiment, maar die gaan waarschijnlijk net zo oncomfortabel zitten, dus daar begin ik niet meer aan.
Laat ik nou in mijn zoektocht op internet op zo’n Brocante woonwinkel in Nederland stuiten, die een paar échte Victoriaanse linnen schoenen had staan…
Nou ja, Victoriaans – dat is wat zij zeiden in de omschrijving. Ik vermoed zelf dat ze Edwardiaans zijn, van rond 1910. Zo’n 45 jaar te modern voor bij mijn jurk. Maar hee… het is geen re-enactment toch? En het komt echt wel in de buurt.
Het probleem was alleen dat de maat onbekend was (die vermeldden ze vroeger niet zoals wij nu doen). De totale lengte van hak tot punt was 29 cm, maar ja, gezien de lange punt zegt dat niks. Ik moest ze dus op goed geluk bestellen en maar hopen dat ze zouden passen.
Ze bleken helaas te groot. Ik heb maat 38 en vermoed dat ze geschikt zijn voor iemand met maat 39 of 40. Desondanks: als ik de punten opvul met schuim zodat ik niet naar voren zak, kan ik ze wel aan… En ze zitten verrassend comfortabel! Hoewel dat schuim wel wat warm is. En de punten zijn wel érg lang in verhouding tot mijn lichaamslengte.
Dus nu ben ik in dubio. Opvullen en dragen? Terugsturen naar de winkel, en dan is het maar jammer van de verzendkosten? Of ter overname aanbieden aan andere deelnemers aan Orenda (of Dinner at the Darcy’s – ook een Victoriaans evenement waar luchtige schoenen wel handig zijn), hopende dat er iemand anders net zo gek is als ik om €110 neer te tellen voor schoenen die je niet dagelijks kunt dragen?
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Sommige mensen kunnen heel spontaan barbecuen. Ze kijken naar buiten, bellen wat mensen, scoren vlees in de supermarkt en mikken de boel op het rooster. Hoppakee, we hebben een barbecue!
Ik kan dat niet.
Ten eerste ben ik bang dat er dan niemand komt opdagen. Want spontaan dingen doen is leuk, maar veel van mijn vrienden hebben net zo’n strakke weekendplanning als ik en zijn dus weken van tevoren volgeboekt. En weken van tevoren weet je nog niet in welk weekend het barbecueweer wordt.
Gelukkig was nu ruim op tijd bekend dat het gisteren ideaal bbq-weer zou worden én had ik nog niets in mijn agenda staan, dus kon ik woensdag ‘al’ mensen uitnodigen.
Een dag later had ik slechts 1 bevestiging en van ongeveer de helft van de genodigden een reactie in de trant van ‘Oh leuk!! Maar ik heb helaas al <andere bezigheid>’. Ai…
Maar als je rekent op de spontaniteit van je vrienden, moet je zelf ook spontaan doen. Dus dwong ik mezelf om te wachten tot zaterdagochtend om inkopen te gaan doen. Want ik ken dat inmiddels: dan heb ik op vrijdag alles ingeslagen en daarna laten 3 mensen alsnog weten dat ze ook komen. En raak ik in paniek omdat ik mogelijk te weinig eten heb (wat nooit zo is, maar van dat idee kom ik ook nooit af).
Anyway, het kwam helemaal goed, want uiteindelijk zaten we met 9 volwassenen en 3 kinderen in de achtertuin!
Dan is er ten tweede nog het issue van de voorbereidingen. Als ik denk aan ‘barbecue met gasten’, dan kan ik niet gewoon vlees inkopen en voor de rest wel zien. Het moet er ook wel een beetje leuk uitzien en er moeten genoeg groenten komen en mensen moeten comfortabel kunnen zitten en…
Dat werd dus in de hitte gras maaien en uitgewaaierde planten snoeien.
Het was ook de vuurdoop voor mijn overgebleven keukenspullen. Want na de inboedelverdeling had ik de helft minder servies. Zou dat goed komen? Maar gelukkig kon ik net genoeg schaaltjes bij elkaar schrapen en vulde ik de rest aan met plastic bordjes en bestek.
Oh jee, de stoelen! Waar moest iedereen zitten? Ook daar had ik er nu minder van, maar ook daar kwam ik nét mee uit. Maar ja, mijn bistro-tuinset ziet er vooral leuk uit, alleen zitten die metalen dingen voor geen meter. Dus zat ik ‘s middags toch nog ‘even’ kussentjes ervoor te naaien… *zucht*
Mijn overwinning: ze zijn met restgarens gemaakt, dus op de vastbindlindjes matcht de zichbare naad niet perfect met de stof, en ik heb ze met de locker in elkaar gezet in plaats van eerst netjes te stikken. En de vulopening met de machine dichtgestikt in plaats van met de hand, wat mooier zou zijn geweest. Goed van mij, toch?
Van lelijke jaren 70 gordijnen naar comfortabele kussentjes.
De vulling is ook verschillend: ik had nog wat stukken schuim liggen die ik in vorm kon knippen, maar niet genoeg voor alle vier. De meest rechtse bevat twee dunne lagen schuim op elkaar, de middelste een dikke laag schuim, en de linkse (en degene die je nog net ziet) gewone kussenvulling. Het dunne schuim geeft duidelijk het mooiste effect, maar ik zou mijn gasten moeten vragen welke het meest comfortabel zat. (En even moeten kijken of die met kussenvulling nu netter plat zijn gaan liggen na ingezeten te zijn.)
Laten we zeggen dat het maar goed is dat ik geen keukenprinses ben en me ook nog verplicht voelde om allerlei fancy salades te gaan maken. Ik hield het bij groenten in stukjes snijden.
Oh ja, er zouden kinderen komen! Die moesten natuurlijk ook iets te doen hebben. Dus had ik een doosje met speelgoed (in de loop der tijd bij elkaar gesprokkeld) en een kleed voor ze klaargelegd. Rinske en Koen kwamen zelf met een zwembadje aanzetten om de kinderen bezig te houden. Hartstikke leuk, zet maar op.
Ik had alleen niet beseft dat dat uiteraard betekende dat AL het speelgoed IN het zwembad zou eindigen… Niet alleen de plastic eendjes, maar óók de knuffeltjes, de houten tol, de magische kubus en de Rubik’s kubus. Waarna er binnen een spoor van natte voeten met gras en aarde richting toilet zou ontstaan, plus een natte vieze vlek op handhoogte op de muur. Uiteindelijk allemaal geen probleem hoor, maar ik sta me daar dan echt te verbazen over hoe kinderen functioneren en waar je allemaal rekening mee moet houden!
De barbecue was hoe dan ook een succes. Er was genoeg eten en het was erg gezellig met zo’n grote club mensen.
De avond eindigde met een handjevol overgebleven gasten rondom een vuurschaal en iets te veel rosé. *hips*
(Voor wie naar het oosten des lands wil verhuizen: ik heb nog een huis over. Special price for you! 
)
isteren ging ik samen met Mike een hapje eten bij Odessa.
