Mondmasker maken

Het naaiproject waarvan je wist dat het er aan zat te komen.

Ik moest even zoeken naar een goed patroon, want onze overheid vindt het niet-medische mondkapje blijkbaar zo’n enorme onzin dat ze niet eens een patroon publiceren waar de Nederlander mee aan de slag kan zodat het ding ten minste énigszins veilig is. Dus nam ik eentje die door de Belgische overheid is geadviseerd.

Voor degenen die het ook willen proberen: op het Berninablog kun je het downloaden en er staan bovendien ook voor beginners redelijk duidelijke instructies bij. (Let op: ‘binnenkant van het mondmasker’ betekent niet ‘de verkeerde kant van de stof’… *zucht*)

Ik begrijp nu ook waarom de overheid deze dingen nu ineens wel verplicht stelt: het is domweg een ontmoedigingsbeleid om met het OV te gaan! Want no-way dat ik zoals op onderstaande foto publiekelijk rond ga lopen als het niet ábsoluut noodzakelijk is… :-S

Verf de voorraadkast

Ik ben dit weekend weer lekker nuttig bezig geweest: ik heb mijn voorraadkast geschilderd! Ja ja, ik hoor het je denken… dat ik mijn friggin’ voorraadkast schilder geeft aan dat zelfs ík inmiddels het einde van mijn to-do lijst aan het bereiken ben. Maar hoewel het inderdaad niet bepaald de ruimte in huis is met de hoogste prioriteit, was het stiekem wél nodig…

De muren waren behoorlijk smerig, met allerlei donkere vegen, gelige spetters en een soort blauwe waas naast de lichtknop. De onderkant van de trap was nog erger: daar zag het uit alsof er ooit een leiding had gelekt en de boel was gaan schimmelen. Er loopt daar alleen geen leiding, dus wat er nou voor heeft gezorgd dat het er zo uit is gaan zien? Geen idee, ik heb het de vorige bewoners nooit gevraagd. Maar het idee dat ik voedsel in dezelfde ruimte bewaarde, was toch niet helemaal geruststellend.

Gewoon over alle yuck heen schilderen leek me niet verstandig, ook omdat ik geen zin had om vier lagen verf erop te moeten smeren om het dekkend te krijgen. Dus ging ik eerst aan de slag met een teiltje ammonia (en handschoenen, en een open voordeur voor de ventilatie…). Het kostte behoorlijk wat schuren, maar mijn moeite werd beloond. Ik had niet verwacht dat de muren daar zó veel schoner van zouden worden!

Verven was desondanks nog steeds nodig, want de muren waren helemaal vergeeld. Dus het hout nog even opgeschuurd en overal verf op gesmeerd. En nu ziet het er weer mooi uit!

Voor
Na
Voor, na schoonmaken, en na schilderen
Voor, na schoonmaken, en na schilderen.

Ik ben alleen niet helemaal tevreden met het felle wit van de trap, maar dat was een beetje een oepsje. Ik dacht dat ik nog muurverf in kleur ral 9010 had liggen, maar die kon ik niet vinden. Alleen een pot ‘wit’ van Histor. Daar zat nog een bodempje in waarvan ik niet wist of het genoeg zou zijn, maar omdat ik onnodig nieuw kopen zonde vond, besloot ik gewoon te kijken hoe ver ik kwam. Houtverf moest ik sowieso nieuw kopen, dus kocht ik een matchende Histor houtlak in dezelfde kleur ‘wit’. Maar toen bleek ik inderdaad niet genoeg muurverf te hebben én herinnerde ik me alsnog waar ik de grote emmer ral 9010 had gelaten. Dus heb ik die alsnog op de muren gesmeerd. En nou steekt het wit van de trap wel heel erg af tegen het gebroken wit van de muur. Zeker omdat ik niet van fel wit houd. Maar ach, het is maar de voorraadkast. Het ziet er nu in ieder geval een stuk hygiënischer uit!

Nieuwe speelpijp

Ik had al heel lang problemen met de speelpijp van mijn lagelanden-doedelzak. Dankzij het meeslepen naar al die festivals, was de speelpijp in de loop van tijd een beetje kromgetrokken. Ik had de doedelzak al eens opgestuurd naar de bouwer om te kijken of hij er nog iets aan kon fiksen, maar ik was niet tevreden over het resultaat.

Op Le Son Continu probeerde ik een hoop alternatieve rieten, om te kijken of een ander riet misschien al zou helpen. Maar nee, het klonk allemaal voor geen meter, dus het lag toch écht aan de speelpijp.

Op dat festival waren een heleboel doedelzakbouwers aanwezig, en met een rondje langs hen voor advies over mijn oude speelpijp en riet had ik al een redelijk beeld weten te vormen over in wie ik vertrouwen had. Daarnaast kon ik ook nog eens overal doedelzakken uitproberen. Er bleven een paar bouwers over en uiteindelijk besloot ik bij Matthias Branschke een nieuwe speelpijp te bestellen.

Uiteraard was er een wachttijd, zoals bij alle doedelzakbouwers, dus ik moest ongeveer een half jaar wachten voordat hij klaar zou zijn. Nou ja, het festivalseizoen was toen toch al bijna voorbij en als de speelpijp in maart klaar kon zijn, dan was dat net op tijd voor het nieuwe seizoen.

De productie van de speelpijp liep ietwat vertraging op en de post deed er ook erg lang over om het ding van Duitsland naar Nederland te krijgen, waardoor ik hem uiteindelijk vandaag pas in huis had. Maar ach, het is niet alsof er nu festivals zijn waar ik hem voor kan gebruiken… :-(

Hier is ‘ie dan:

Ik ben er heel tevreden over. Hij is nu mooi zuiver en er zit niet meer zo’n kraak in als in de vorige speelpijp. Ik heb als test het nieuwe riet even in de oude pijp gezet, en dat klonk weliswaar iets zuiverder, maar er was nog steeds een kraak.

De nieuwe speelpijp voelt half zo zwaar aan als de oude en de gaten zijn kleiner. Maar ik hoef er zo goed als niet aan te wennen, ik speel er gelijk op weg. Het riet is lekker licht en overblazen gaat supergemakkelijk.

Nieuw is het f/fis-gat onderaan. Standaardspeelpijpen hebben alleen een f-gat. In de hoogte kun je wel kiezen voor f of fis, maar niet in de laagte. Maar nu kan ik alleen het onderste gat dicht doen met mijn pink voor een fis en beide om een f te produceren. Dat geeft meer mogelijkheden voor het spelen!
De gebruikelijke techniek om dit te bereiken is via een metalen klepsysteem. Dat geeft blijkbaar net iets mooier geluid. Maar dat ziet er natuurlijk totaal niet middeleeuws uit en ik wil deze doedelzak juist voor De Soete Inval gebruiken. Het blijkt een goede keuze om deze variant te nemen, want de tonen klinken gewoon goed en het is echt heel makkelijk om slechts één van beide gaten dicht te doen. Volgens mij hoef ik daar ook nauwelijks op te oefenen, terwijl ik dat wel had verwacht.

De klank van de nieuwe speelpijp is wel een stukje scheller dan die van de oude, wat ik minder mooi vind. Maar het helpt misschien wel bij het spelen op het veld, want mijn doedelzak was altijd wat zachter dan die van de anderen en soms viel ik daardoor wat weg.

Dat de kleur van de nieuwe pijp niet helemaal matcht met die van de andere, maakt me niet uit. Die matchten sowieso al niet meer met elkaar. Het is inmiddels namelijk een ontzettende tweak-doedelzak geworden. Aangezien ik hem als eerste liet ombouwen van een cornemuse du centre naar een lagelanden-model, later de zak verving, en nu dus ook nog de speelpijp, zijn alleen de bourdonpijpen en het mondstuk nog origineel. Misschien moet ik hem maar Frankenstein gaan noemen. :-D

Dus. Hoera, ik kan deze doedelzak weer gebruiken zonder me rot te ergeren! En waarschijnlijk zijn mijn bandgenootjes er ook heel blij mee, aangezien we nu beter met elkaar zullen stemmen. Tegen de tijd dat we weer samen mogen spelen. Zucht.

Waarom protesteren tegen de lockdown onverstandig is

Ik zie op Facebook steeds meer berichtjes langskomen met de strekking ‘deze lockdown is overkill, we kunnen prima veel meer doen dan wat er nu mag’, of ‘belachelijk dat we zo beperkt worden, dit is nergens voor nodig’. Het lijkt op de oerstomme reactie van de NOS-journalist op de meest recente persconferentie: “Al weken zegt u dat Nederland zich voorbeeldig gedraagt en wat krijgen mensen ervoor terug: nog eens drie weken verlenging. Hoe rijmt u dat met elkaar?”  Alsof de overheid ons bewust zit te pesten met nare maatregelen. Ik word daar heel verdrietig en boos van en daarom wil ik graag uitleggen waarom dit een onterechte reactie is.

Je reactie is heel menselijk!

Uiteraard ben je klaar met deze lockdown, net als iedereen. Uiteraard kijk je niet uit naar ‘de anderhalve meter samenleving’ en ‘het nieuwe normaal’. Niémand vindt dit leuk, niémand wil dit.

Het vooruitzicht dat dit nog lang zo gaat blijven, is deprimerend. Dus het is heel logisch dat er weerstand tegen ontstaat en heel menselijk om te gaan zoeken naar een uitweg. Er worden dan ook door velen zelf redenaties bedacht waarom de WHO, het RIVM of wie dan ook ongelijk heeft of overdrijft. Er worden cijfertjes online opgezocht en daar worden zelf conclusies uit getrokken. Maar dat wil niet zeggen dat die redenaties kloppen – in dit geval is heel duidelijk de wens vader van de gedachte. Je beeldt jezelf in dat het ook anders kan, omdat jouw hoofd het nodig heeft om een uitweg te zien. Nogmaals, dat is heel menselijk. Maar luister alsjeblieft niet naar dat stemmetje, want het heeft ongelijk. Het is enkel een psychologische reactie op een moeilijke situatie waar je uit wil ontsnappen.

Realiseer je: Er wordt jou helemaal niet gevraagd om deze situatie en deze maatregelen prima te vinden. Je mág de lockdown en alle andere maatregelen verafschuwen. Wat je gevraagd wordt, is om je er desondanks aan te houden.

Niet alle politici zijn slecht

Een groot probleem is het afnemende vertrouwen in de overheid en in de wetenschap. ‘Wetenschap is ook maar een mening’ en ‘politici zijn allemaal egoïstische zakkenvullers’ is al lang de gedachtentrend, ook voordat het virus toesloeg. En dat maakt het nog laagdrempeliger om tegen overheidsrichtlijnen aan te schoppen of om te gaan geloven in complottheorieën.

Ik heb niet de illusie dat ik deze tendens kan omkeren met woorden, maar laat me in ieder geval dit zeggen: de meeste politici deugen.

Je hoeft het niet eens te zijn met alle standpunten van een bepaalde partij om te kunnen vertrouwen op de bijbehorende politici. Het is een illusie dat er een partij of politicus is waar je het 100% mee eens bent. Het belangrijkste is dat je er op kunt vertrouwen dat hij of zij het beste met je voor heeft.

Ik ben geen VVD-stemmer en ik ben geen fan van Rutte. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet in hem geloof. Ook al ben ik het niet altijd met hem en zijn partij eens, ik geloof oprecht dat hij vanuit zijn visie ons land zo goed mogelijk probeert te besturen. En dat kan ik niet zeggen van politici zoals Wilders, Baudet of Trump. Van die mensen geloof ik dat ze vooral uit eigenbelang handelen en bewust proberen mensen te manipuleren zodat het in hun eigen straatje past. Dus laten we vooral dankbaar zijn dat we momenteel een regering hebben die in ieder geval probeert om iets goeds te doen voor het volk.

En nee, niemand is perfect, ook zij maken fouten, maar de beste stuurlui staan aan wal en pas achteraf kun je het beste beoordelen wat er eigenlijk gedaan had moeten worden.

Realiseer je wat een ontzettende kut-taak deze mensen momenteel hebben. Ze kunnen het niet goed doen. Nemen ze te weinig maatregelen en breekt het virus uit, dan krijgen ze kritiek dat er te weinig en te laat actie is ondernomen. Nemen ze veel maatregelen waardoor het virus niet meer verspreidt, dan krijgen ze kritiek dat de maatregelen te zwaar zijn. Of het inderdaad té zware maatregelen waren of precies de juiste zwaarte maatregelen, dat zullen we of nooit weten, of pas achteraf. Nou, ik heb liever per ongeluk te veel maatregelen dan te weinig.

De overheid is je moeder

Voortbordurend op het aspect ‘ondankbare taak’ en ‘boos zijn is menselijk’: probeer de overheid (en het RIVM enzo) te zien als je moeder. Weet je nog, dat ze jou vroeger dingen verbood en je daar stampvoetend boos om was, omdat het zo ontzettend onterecht en oneerlijk was? En dat je je achteraf realiseert dat het heel logisch en goed was dat ze je dat verbood?

De overheid heeft dezelfde functie: beslissingen voor jou nemen waar je zelf niet toe in staat bent, omdat je niet het totaalplaatje kunt overzien en/of niet over voldoende kennis beschikt om een goede afweging te kunnen maken.

In een democratie kiezen we mensen om ons land te besturen. Een democratie betekent niet dat het volk over iedere individuele beleidskeuze mag stemmen. Dat is ten eerste niet werkbaar en bovendien niet wenselijk, juist vanwege het feit dat je niet op ieder onderwerp expert kunt zijn. We kiezen mensen waar we op vertrouwen, om beslissingen te nemen die zo veel mogelijk in ons belang zijn. En die mensen laten zich daarvoor weer informeren door experts.

A: Jij bent geen expert

Laten we ons vooral realiseren dat wij geen virologen zijn of anderzijds experts op dit gebied. Er zijn mensen die daar voor hebben doorgeleerd en dit nadenkwerk voor ons doen. De mensen die momenteel de overheid adviseren, doen dat vanuit jarenlange kennis en ervaring. Zij kunnen dat écht beter dan wij.

De cijfertjes die jij op internet vindt, moet je juist kunnen interpreteren in hun context. Dat vereist kennis en ervaring en een kritische kijk op de bron van de cijfers. Wat jij op internet vindt is doorgaans niet voorzien van de juiste context en sterker nog, kan afkomstig zijn van een site met een eigen politieke agenda, waardoor de cijfers worden verdraaid of bewust in een bepaald daglicht worden gepresenteerd.

Brexit is een goed voorbeeld van wat er gebeurt als mensen over onderwerpen mogen stemmen waar ze eigenlijk geen verstand van hebben. Ze stemmen op basis van ontevreden gevoel, niet op basis van inzicht in de consequenties. Eisen dat corona-maatregelen worden opgeheven is vergelijkbaar.

Realiseer je dat jij die irritante persoon aan de zijlijn van het voetbalveld bent die alles veel beter denkt te kunnen managen dan de coach.

B: Je kunt nu even niet langetermijndenken.

Policiti hebben dus de taak om beslissingen te maken die in het belang zijn van ‘het volk’, of ‘onze samenleving’. Dat er vanuit de politiek een beslissing wordt gemaakt waar jij persoonlijk niet blij mee bent, wil dus niet zeggen dat ze hun werk niet goed doen. Ten eerste kun je het nu eenmaal niet voor iedereen goed doen en ten tweede zijn mensen heel erg geneigd om naar hun eigen kortetermijnbelangen te kijken. De overheid is bij uitstek de instantie die kijkt naar de langetermijngevolgen van besluiten. Dat iets op de korte termijn voor jou nadelig is (zoals een lockdown), is op de lange termijn juist voordelig voor jou. Alleen kun je dat niet zien omdat je niet over voldoende kennis beschikt, en/of omdat je in je eigen emotie zit waardoor je even niet verder kunt kijken.

Dat laatste is een beetje vergelijkbaar met waarom arme mensen domme keuzes maken. Ze zijn niet daadwerkelijk dom, ze bevinden zich enkel in een stress-situatie. En dan schakelen je hersenen over op kortetermijn-overlevingsmodus. En dat is precies wat er nu gebeurt.

Dus luister alsjeblieft naar je moeder. Ze heeft het beste met je voor en ze weet het beter, ook al kun je dat nu even niet toegeven.

Conclusie

De situatie is kut. Dat is een feit. Daar willen we vanaf. Dat is een feit. Maar om daar zo snel mogelijk van af te komen, moeten we iets doen wat nu misschien een beetje tegennatuurlijk voelt: ons neerleggen bij de situatie en regeltjes opvolgen.

De mensen met de meest ondankbare taak ooit proberen ons zo goed mogelijk te helpen. Ze vinden het ook niet leuk om ons dit op te leggen, maar het is op de langere termijn echt voor onze bestwil.

Realiseer je dat ‘het nieuwe normaal’ ook maar tijdelijk is. Dit duurt niet de rest van je leven. Als je deze woorden hoort, vertaal ze in je hoofd dan naar ‘het tijdelijke nieuwe normaal’ (want ja, je moeder is helaas ook niet altijd een communicatie-expert en brengt goedbedoelde dingen soms ook ietsje onhandig).

Je mag boos en gefrustreerd zijn, maar ga alsjeblieft niet maatregelen negeren of er tegen protesteren. Met het publiekelijk oproepen tot stoppen van de maatregelen wakker je het onderbuiksentiment bij anderen alleen maar meer aan en wordt het voor de overheid en de gezondheidsinstanties alleen maar moeilijker om hun werk te doen.

Dankjewel voor je begrip en je inspanning. Laten we er samen iets van proberen te maken.

Nieuwe bloglay-out

In het huis van de timmerman piepen alle deuren. Dus tsja, hoewel ik online marketeer ben, liep mijn blog nogal achter wat betreft mobielvriendelijkheid. Als in: dat was hij niet.

Niet dat ik er nooit eerder over had nagedacht hoor. Maar mijn oude lay-out was niet volledig onbruikbaar op mobiel, dus het had niet superhoge prioriteit. En daar kwam bij dat ik domweg geen geschikte alternatieve lay-out kon vinden.

Ik kan namelijk niet zelf WordPress-thema’s maken. Ik kan ze wel (grondig) aanpassen, maar ik moet wel een basis hebben die qua indeling overeenkomt met wat ik wil. En ik kon domweg geen geschikte basis vinden die aan al mijn wensen voldeed. Want ik heb blijkbaar een nogal ouderwetse smaak. Ik houd nu eenmaal van die basic ‘scrapbook’-stijl, waarbij het lijkt alsof je post op een stukje papier staat en er omheen allerlei bureauprullaria liggen. Vroegah was dat superhip. Maar die lay-outs leenden zich er totaal niet voor om responsive te zijn, want op mobiele telefoons vallen al die decoratieve afbeeldingen weg.

De gratis WordPress themes die je momenteel kunt downloaden zijn allemaal ‘hip’. Dus in een stijl en vooral een indeling die mij niet bevalt. En met een heleboel opties die ik niet nodig heb en die vooral in de weg zitten. Vandaar dat ik meermaals een vergeefse zoektocht naar een nieuwe lay-out heb uitgevoerd, om de boel vervolgens weer teleurgesteld in een virtuele hoek te flikkeren en te besluiten dat andere dingen meer prioriteit hadden.

Hoera voor corona-quarantaine, want nu heb ik tijd om hier weer eens goed in te duiken. Na lang zoeken vond ik dan éindelijk een bloglay-out die in de basis paste bij wat ik wilde en voldoende aanpasbaar was. Vervolgens heb ik er een flinke hoop custom CSS tegenaan gegooid. En nadat ik ook nog wat in de php-bestanden had geklooid, was het eindelijk hoe ik het wilde. Ongeveer dan. Ik heb een paar concessies moeten doen, maar dat heb ik wel over voor een responsive lay-out. De afbeelding in de header is geheel zelf in elkaar gephotoshopped en dus ook geen design-prijs waardig, maar ik vind ook die leuk genoeg.

Er is één ding dat me nog niet gelukt is, en dat is om de weergave van de categorie(ën) waar de blogpost in valt, bovenaan naast de datum van de post te tonen in plaats van onderaan de post. Op individuele blogpagina’s heb ik het voorelkaar gekregen, maar niet op de homepage waar alle posts onder elkaar staan. Om de een of andere reden zit de functionaliteit waarmee de meta-data in die pagina wordt opgebouwd/getoond, onnoemelijk verstopt in de php-bestanden en ik kan het domweg niet vinden. Grom. Maar ik heb genoeg geklooid vandaag, ik laat het even rusten.

Waarschijnlijk zitten er her en der nog wat foutjes in de vormgeving die ik nog niet heb ontdekt, dus als je iets raars tegenkomt, laat het me dan vooral weten!

Parlour domes

Een aantal jaar geleden kreeg ik van vrienden een echt Victoriaans balboekje cadeau. Een superleuk ding! Ik heb het meegenomen naar Dancing at the Darcy’s, maar voor de rest lag het boekje eigenlijk maar in de kast.

Voor mijn meest recente verjaardag kreeg ik van mijn ouders een echt zilveren Victoriaans portemoneetje. Ik ben van plan dat ook daadwerkelijk te gaan gebruiken, maar aangezien het volgende Victoriaanse LARP-evenement is uitgesteld, blijft ook dit ding nog wel even in de kast liggen.

Zonde, natuurlijk. Eigenlijk moest ik ze op de een of andere manier tentoonstellen. Maar hoe? Veel mensen hebben zo’n staande glazen vitrinekast in huis, maar persoonlijk gruwel ik daarvan. Het moest dus iets anders worden. Hmm, waar kun je kleine Victoriaanse objecten nou goed in displayen? In een ‘parlour dome’ natuurlijk! Je kent ze vast wel, die glazen stolpen op een houten voetje. Zo rond 1860-1880 waren die dingen echt megahip. Iedere dame van stand had wel een of meerdere van die exemplaren in huis, gevuld met gedroogde bloemen, wassen fruit, klokken, of andere curiosa, om het bezoek mee te imponeren. En laten die glazen stolpen inmiddels wéér helemaal in zijn! Dus kon ik er voor niet al te veel geld twee op de kop tikken bij een woonwinkel (online, uiteraard). Je ziet aan het voetje wel dat ze cheap-ass zijn in plaats van ‘the real thing’, maar ach.

Enthousiast legde ik de objecten in de glazen stolpen, en was teleurgesteld. Ik had weliswaar zo laag mogelijke stolpen gekocht, maar de spulletjes vielen nog steeds helemaal weg in de koepels als ze plat op het hout lagen. Dat zag er vooral heel sip uit.

Aan de knutsel dan maar, om een displayverhoging te creëren. Karton vormde de basis.

Over het karton naaide ik een lapje velours om het mooi af te werken. Doordat velours wat wrijving geeft, blijft het portemonneetje uit zichzelf op het schuine vlak hangen. Het boekje steunt op twee luciferhoutjes die ik tussen de stof en het karton heb vastgelijmd.

Tadaa:

Zo, nu krijgen ze de aandacht die ze verdienen!

Coronaconcert

Toen ik de beelden van Italiaanse balkons zag, waarop mensen muziek stonden te maken voor hun buurtgenoten, overwoog ik al om eens spontaan bij ons in de buurt te gaan spelen. Maar ja, ik wist niet of iedereen op een doedelzak zat te wachten en ik woon niet in een omgeving waar je makkelijk veel volk bij elkaar trekt als je gewoon maar begint te doedelen.

Tijdens een lunchwandeling trof ik mijn buren. “Hee, kun je niet een doedelzakconcert geven?”, vroeg mijn buurvrouw. “Dat zou ik leuk vinden!”
Hm, okee. Er zaten dus daadwerkelijk mensen op te wachten! Toen raakte ik al een stuk gemotiveerder. En besloot ik om een officieel concertje te organiseren, in plaats van zomaar spontaan ergens te gaan spelen.

De uitnodigingen stopte ik in de bus van een groot deel van de bewoners in de straat (‘mijn hoek’, zeg maar). De hele straat werd te veel, want ik had natuurlijk geen idee op hoeveel opkomst ik kon rekenen en er moest wel genoeg ruimte overblijven om 1,5 meter afstand van elkaar te houden!

Toen ik mijn setlist samenstelde (een half uur, langer denk ik niet dat mensen geïnteresseerd blijven in één doedelzak) werd ik alleen maar enthousiaster. Want ik had ineens geen beperkingen meer! Met mijn middeleeuwse groepje kan ik alleen maar middeleeuwse nummers (of in ieder geval oude nummers, die mogelijk uit de middeleeuwen stammen) spelen. Met mijn balfolkgroepje kan ik alleen maar liedjes spelen waar balfolkers op kunnen dansen. Maar nu kon ik gewoon liedjes kiezen die ik mooi vind en leuk vind om te spelen! Het maakt zelfs niet uit als het ‘afgezaagde folkdeunen’ zijn die niemand meer speelt omdat ‘iedereen’ ze kent – mijn publiek kent er namelijk helemaal niets van. :-)

Ik heb dan ook een hoop oud Tweedledum & Tweedledee-repertoire afgestoft en aangevuld met nummers die ik nog nooit eerder in het openbaar heb gespeeld. Eindelijk een reden om die eens goed in te studeren!

En het was ook eindelijk een reden om weer eens wat leuks aan te trekken en make-up op te doen…

Vanmiddag stond ik om één uur met mijn instrument klaar op ons garagepleintje. (Maar goed dat ik net mijn garagedeur van een nieuw likje verf had voorzien. ;-) ) En jeetje, wat een opkomst! Ik denk dat er 15 van de 21 uitgenodigde gezinnen zijn komen opdagen! Gelukkig hield iedereen keurig afstand van elkaar. Mensen hadden tuinstoelen meegenomen, luisterden leunend op het hekje vanuit hun achtertuin, of stonden in hun garage. Het was meteen supergezellig zo in het zonnetje en je kon merken dat mensen dankbaar waren voor het uitje en een gelegenheid om elkaar weer even te spreken (wat achteraf ook uitgebreid gebeurde).

Vanuit deze positie ziet het er misschien een beetje sip uit, maar overal zaten mensen. Een andere buurman heeft intensief foto’s én video’s gemaakt; hopelijk krijg ik die binnenkort ook nog binnen.

De doedelzakmuziek zelf werd ook erg gewaardeerd en ik kreeg als dank van diverse mensen kaartjes, lekkers en bloemetjes. <3

Diverse buren riepen dat we dit eigenlijk vaker moesten doen en dat die-en-die ook een instrument speelt en dus ook wel wat zou kunnen doen. En zo ontstond spontaan een plan om tijdens de eerstvolgende burendag een muzikale bijeenkomst op dit pleintje te organiseren, met uitleg van balfolkpasjes en met hapjes en drankjes. :-)

Omdat ik het wel een beetje jammer vond om een week te oefenen en dan maar één concertje te geven, had ik een paar dagen geleden ook het zorgcentrum in de naastgelegen wijk, waar dementerende ouderen wonen, gebeld. Wellicht vonden ze het leuk als ik daar ook even kwam spelen? En ja hoor, de leiding was gelijk enthousiast. Dus ben ik later op de middag ook daar nog even gaan doedelen op het binnenplein van het gebouw. Met een iets aangepast repertoire: meer meeswing-walsjes in plaats van moeilijke bourrées, en een nummer als ‘Komt vrienden in de ronde’ in de hoop dat er wat herkenning zou zijn.

Nou, dit bleek inderdaad een heel andere doelgroep… :-D

Ten eerste is ‘anderhalve meter afstand houden’ geen concept dat dementerende bejaarden begrijpen. Sterker nog, het hele concept ‘persoonlijke ruimte’ blijken ze niet meer te kennen. Twee senioren hebben op handbreedte afstand van me staan praten (ook tijdens het muziek maken, uiteraard…) en ze sluiten je echt domweg in zodat je ook niet aan de kant kunt!

De opkomst was zeer matig. Er was o.a. een vrouw die de hele tijd alleen maar rondjes liep met een kinderwagen met twee knuffels erin. Ze zei af en toe wat tegen me, maar er was geen chocola te maken van wat ze bedoelde. Er was een vrouw die even op het balkon kwam kijken, een ‘ga weg’-gebaar maakte en weer vertrok. Achter een raam zag ik wat beweging. Uiteindelijk kwamen een vrouw en later nog een man op het terrasje zitten. De vrouw leek nog goed bij; ze wiegde mee met de muziek en applaudiseerde.

Ik: “Het volgende nummer komt uit Turkije.”
Vrouw: “Dit nummer komt uit Turkije.”
Man: “Huh??”
Vrouw: “DIT NUMMER KOMT UIT TURKIJE!”
[…]
Ik: “Het nummer dat ik nu ga spelen is Spaans.”
Vrouw: “Dit nummer is Spaans.”
Man: “Huh??”
Vrouw: “SPAANS!!!”
[…]
Ik: “Dit was het laatste nummer, dankjulliewel voor het luisteren!”
Vrouw: “Vond je het leuk?”
Man: “Nee.”
XD

Ach, waarschijnlijk hebben ze van binnen stiekem wel genoten van de afleiding. Maar het is duidelijk dat ik écht geen type ben voor de zorg. :-X Diep respect voor die medewerkers hoor! (Idem voor mensen die de hele dag met kinderen werken.) Tsja, ik houd het maar op het leveren van een muzikale bijdrage aan de maatschappij. Hopelijk is dat genoeg om toch nog wat karma-punten bij elkaar te sprokkelen. :-)

Zonnestroom!

Woehoe, sinds vanmiddag ben ik de trotse bezitter van zonnepanelen! \o/

Blijkbaar werken deze installatiebedrijven gewoon door, en hoewel de werklui onderling voor geen meter (letterlijk) afstand houden, zaten twee van de drie zowat full-time op het dak, dus hoefde ik alleen de elektricien in de gaten te houden.

Uiteraard ging de installatie niet geheel van een leien dakje. Mijn oorspronkelijke plan was om mee te doen met de collectieve inkoopactie van Vereniging Eigen Huis. Dat scheelde namelijk flink wat in de prijs. Maar toen bleek dat het plaatsen van zonnepanelen op dakkapellen principieel niet in dat pakket zat, omdat niet alle dakkapellen voldoende draagkracht hebben. Beetje jammer, want de vorige eigenaren van mijn huis, die het ding hebben laten plaatsen, wisten me te vertellen dat de constructie erg stevig was gemaakt. En bovendien hebben mijn buren, met exact dezelfde dakkapel, er al jaren twee panelen op liggen zonder problemen.

Dus toen toch maar elders een paar offertes opgevraagd, want ik wilde uit principe zo veel mogelijk panelen, ook al zijn die niet allemaal nodig gezien mijn huidige verbruik.

Maar ja, de ene leverancier gaf aan dat er 6 panelen op mijn dak gingen passen, de ander dat er 7 zouden passen, weer een ander dat er 8 zouden passen, en van de vierde kreeg ik te horen dat mijn dak ongeschikt was voor zonnepanelen. Zucht. Het probleem was namelijk dat ik al een zonnecollector op het dak had, vanwege mijn zonneboiler. En het was niet duidelijk of er tussen die collector en de dakkapel nog zonnepanelen zouden passen.

Degene die dacht dat er 8 op konden had de beste offerte, dus ik sprak met hen af dat we in principe gingen voor 8 stuks, en mocht in praktijk blijken dat het niet ging lukken, dat er gewoon minder gelegd zouden worden.

Begin van de middag arriveerden de werklui en hoera, het bleek (nét) te passen! Maar toen stuitten ze op een ander probleem: de bekabeling van de omvormer naar de meterkast. Blijkbaar zit mijn wasmachine op zolder niet op een eigen groep, maar zit alles op die verdieping, dus ook de CV-ketel, het licht etc. op die groep. Ook nog zonnepanelen daarop aansluiten zou tot overbelasting leiden. Okee, extra groep aanleggen dus. Maar dat betekende dat ze nieuwe kabels moesten trekken. En het volgende probleem was dat dat niet kon. Er was één leiding van de meterkast naar zolder, waar coaxkabels doorheen liepen, maar die was te smal voor de stroomkabel. Wat nu? Ze konden moeilijk een stroomkabel langs mijn trappen omhoog gaan leggen.

Na een hoop gezucht en gevloek van de elektricien, kwamen ze met een alternatief: de stroomkabel buitenom leggen. Rechtstreeks vanachter de dakgoot recht naar beneden, langs mijn voordeur en dan via een gat in de muur naar de meterkast. Euh… dat werd wel een heel prominent over de muur lopende buis… Na nog wat meer overleg stelden ze voor de buis wat om te leiden en langs de regenpijp te laten lopen, dan een stukje ondergronds door de voortuin langs mijn muur, en van daaruit iets omhoog en dan door de muur naar de meterkast. Mjah, niet de meest ideale oplossing, maar de enige acceptabele, dus dat moest dan maar.

En ze hebben het heel netjes aangelegd hoor! Je ziet er bijna niets van. De panelen liggen ook veel netter dan ik had gevreesd. Ook al moesten ze om mijn dakkapel en zonnecollector heen, ze liggen eigenlijk best mooi naast elkaar, zodat mijn OCD niet iedere keer dat ik die dingen zie, getriggerd wordt. ;-)

Dus draait mijn vaatwasser momenteel op gratis stroom! Alles is mooi op tijd voor de zonnige dagen klaar, zodat ik optimaal van het licht kan profiteren. Ben benieuwd hoeveel het me in praktijk op gaat leveren.

(Aangezien ze toch in de meterkast aan het klooien waren, heb ik gelijk geïnformeerd in hoeverre het haalbaar was om die coaxkabels te vervangen door internetkabel. “Nou, ze zitten echt muurvast!”, was het antwoord. Het zou wel kunnen, maar dan moet er toch wel ergens een gaatje worden gemaakt om beter bij de buis te kunnen, want even de kabels er doorheen trekken gaat ‘m niet worden. Zucht. Op naar de volgende dure klus dus, want dit gaat me duidelijk niet zelf lukken…)

Do all the stuff!!

Nu de corona-isolatie in volle gang is, staat mijn Facebooktijdlijn vol met berichten van wanhopige ouders die gek worden van hun kinderen. Mijn collega’s organiseren digitale borrels via Zoom om toch maar iets van sociale contacten te onderhouden. En ondertussen zit ik heerlijk thuis en voel ik me een beetje raar.

Toen ik net hoorde dat we twee weken binnen zouden moeten blijven, zag ik daar helemaal niet tegenop. Want hoewel ik een hoop sociale hobbies heb en regelmatig van huis ben om iets leuks te doen, ben ik een echte introvert. Met mijn grote hoeveelheid hobbies blijft er ook genoeg leuks over om thuis te doen. Ik heb een baan waarmee ik prima thuis kan werken, en bij gebrek aan partner en kinderen lukt dat ook nog daadwerkelijk zonder volledig geschift te worden. De sociale interactie, knuffels en liefde krijg ik van mijn kat!

En inderdaad, we zijn inmiddels 3,5 week verder en ik vind het prima te doen, in tegenstelling tot de rest van de wereld geloof ik. Maar ik loop weer tegen iets heel anders aan.

Jullie kennen me allemaal wel als een enorm productief persoon. En die persoonlijkheidstrek van me ging een beetje in overdrive. Toen ik hoorde dat we binnen moesten blijven, ging er in mijn hoofd iets los: ‘Okee, nu moet je je kans grijpen en ALLES op je to-do-lijst wegwerken!’ Wat natuurlijk godsonmogelijk is. (Enig idee wat ik nog allemaal zou willen doen? Het leven is te kort!)

Maar ja, ik vind op de een of andere manier dat ik moreel verplicht ben om deze tijd zo effectief mogelijk te benutten. Aan wie ik dat verplicht ben, geen idee. Het lijkt gewoon zo zonde om nu een beetje te gaan vegeteren op de bank. Ik kan ook niet full-time werken (er is wel werk, maar iedereen is veel trager dan normaal dus ik zit vooral op input van collega’s te wachten), dus hoor ik dan niet op een andere manier nuttig te zijn ter compensatie?

Aldus heb ik de afgelopen periode gedaan:

En daarnaast nog een hoop kleine dingetjes plus het werken aan continu lopende zaken, zoals het schrijven aan mijn boek, muziek maken en het dagelijks bijhouden van Spaanse les via Duolingo.

De lijst lijkt voor jullie misschien lang, maar het voelt voor mij nog als te weinig. Ik blijf maar nieuwe dingen erbij bedenken die ik óók nog zou kunnen (moeten) doen.

Zo legde ik behoorlijk veel druk op mezelf. Ik moet bekennen dat ik daardoor daadwerkelijk opgelucht was toen Rutte bekendmaakte dat we nogmaals 3 weken thuis moesten blijven. Want dat maakte alles doen een stukje haalbaarder en gaf me eindelijk wat rust in mijn hoofd.

Zucht. Ben ik raar? Ik weet rationeel gezien heus wel dat ik dit niet allemaal per sé hoef te doen. Maar ik voel me er nu eenmaal ook goed bij om dingen gedaan te krijgen. Volgens mij word ik depressief van niks doen en is dit mijn (iets op hol geslagen) coping-mechanisme t.a.v. de corona-situatie. En zeg nou zelf: de hele avond onproductief Netflixen op de bank (wat ik ook structureel doe!*) is toch véél ontspannender als je het gevoel hebt dat je dat verdiend hebt, dan wanneer je jezelf er schuldig om voelt?

(*Hoewel ik moet bekennen dat ik zaterdagavond al om kwart voor 9 lag te snurken op de bank en daardoor het einde van de film heb gemist, zo moe was ik van het schilderen. Misschien toch ook maar iets meer beweging op de to-do-lijst zetten? Dat dagelijks van en naar mijn werk fietsen mis ik namelijk wel!)

Garagegroen

Toen ik verhuisde was de eerste prioriteit uiteraard om het huis geschilderd te hebben. De tuin op orde maken was tweede prioriteit. De garage stond helemaal onderaan de lijst, maar nu de rest is gedaan en ik toch het huis niet uit mag, leek het me een goede klus om te tackelen.

Ik dacht eerst dat de wit met zwarte vlekken op de deur vogelpoep waren, maar dat bleken toch echt beschadigingen in de verf te zijn. Hoog tijd dus voor een nieuwe laag, en dan was ik gelijk helemaal van die lelijke roodtint af (die ook op mijn kozijnen had gezeten).

De online bestelde verf, ‘vóór 12 uur besteld, morgen in huis’, arriveerde na 8 dagen. Maar dat was niet zo’n probleem, want het weer was er toch nog niet naar. Pas sinds dit weekend vriest het niet meer ‘s nachts, dus begon ik gisteren met schoonmaken en schuren en de eerste laag, en schilderde ik vandaag de tweede laag. Ik heb niet alleen de deur gedaan, maar ook gelijk het hout aan de bovenkant van een nieuwe laag wit voorzien. Lekker, dat goede weer – het was al vroeg warm genoeg om in mijn kluskleding buiten te staan dus was ik nog voor de lunch klaar! :-D

Ik ben erg tevreden met de kleur; het is toch altijd afwachten hoe die uitpakt (zeker bij online bestellen, want op je monitor kun je een kleur nooit goed beoordelen). En de buren hebben ook al complimenten geuit, dus die zijn ook tevreden. Alleen valt het nu extra op hoe slecht de garage rechts er aan toe is… :-)