Herinneren jullie nog de band die ik had geweven, waar een heel ander patroon uit kwam dan de bedoeling was? Zoals gezegd wilde ik nog een poging wagen om te kijken of het me nu wel lukte om het bedoelde patroon te krijgen.

Uiteraard ging het wederom niet meteen goed. Maar omdat ik toch aan het klooien was, probeerde ik bewust verschillende startposities uit.

Dat leidde tot iets dat ik maar mijn ‘Wonderband’ noem:

Allemaal ongeplande patroontjes, allemaal anders (de ene meer geslaagd dan de andere). En sommige ondersteboven. Dus eigenlijk is het ook een ‘Looking Glass-band’. Curiouser and curiouser!

Maar lo and behold, het laatste patroontje bleek de juiste! Dus kon ik toch nog een demo-bandje weven om tijdens evenementen te tonen.

Maar ja, wat kon ik met die Wonderband doen? Weggooien was ook weer zonde.

Uiteindelijk heb ik een stuk met geslaagde patroontjes die allemaal aan dezelfde kant stonden, eraf geknipt en er een sleutelhanger van gemaakt:

Wellicht verkoopt dat aan dagjesmensen die onze evenementen bezoeken. Die kunnen immers niets met hele rollen band; dat is meer geschikt voor onze mede-re-enactors.

Dus ha, nu heb ik een patroon waaruit ik maar liefst 4 verschillende mooie varianten weet te destilleren!

Afgelopen re-enactmentevenement was ik er aan begonnen, maar vanwege de lengte van het ding kreeg ik hem niet in een weekend af. Dus heb ik hem thuis opnieuw ingespannen op mijn weefgetouw en hem daar alsnog afgemaakt.

Tadaaaa:

De band is 1,32 meter geworden, dus lang genoeg om als decoratieve riem te kunnen dragen. Ik weet niet of het helemaal bij mijn outfit past, maar op zo’n manier je maaksels showen aan het publiek is net iets leuker dan alleen maar korte demo-bandjes aan het weefgetouw hangen.

Zoals je kunt zien op het patroon ernaast, is het motiefje iets compleet anders geworden dan de bedoeling was.

Ik heb alle kaartjes op de correcte wijze ingeregen, maar blijkbaar ben ik de mist ingegaan bij de startpositie van de kaartjes. En daardoor kwam er ineens dit uit. Met de achterkant boven nog wel, dus in eerste instantie leek het al helemáál nergens op.

Ik had de boel opnieuw kunnen inrijgen totdat het wél het bedoelde patroon was, maar dat had me flink wat tijd (en frustratie) gekost, terwijl het op een re-enactmentweekend de bedoeling is dat ik demonstraties geef. En aangezien dit motiefje eigenlijk ook heel erg mooi was, ben ik hier gewoon mee doorgegaan.

Voor mijn volgende weefsel ga ik dus waarschijnlijk hetzelfde patroon gebruiken – maar dan op de juiste manier…

Voor afgelopen re-enactmentweekend had ik een weefsel voorbereid. Bedenken van het patroon, knippen van de draden en inrijgen van de kaartjes doe ik altijd thuis, want tijdens een evenement zou dat te lang duren. Het is dan ook niet iets dat interessant is om te demonstreren. Bovendien is er een hoop concentratie vereist (en weinig wind… ). Op zo’n weekend hoef ik dan ‘alleen nog maar’ mijn weefgetouw in te rijgen.

Maar blijkbaar heb ik die week ervoor echt zitten slapen tijdens de voorbereiding, want hoe ik de kaartjes ook draaide – het gewenste patroon kwam er echt niet uit.

Bij controle bleek ik de volgorde van de gaten omgedraaid te hebben, waardoor de kleuren in de verkeerde gaten zaten. Uiteraard was ik niet van plan het op te geven. Het leek me wel een goede les om te kijken hoe ik zo’n fout kon herstellen.

Nou… ik heb de kaartjes op alle mogelijke mogelijke manieren geklapt, gekeerd en gekanteld, maar na een paar uur moest ik me er bij neerleggen dat dit patroon niet te fiksen was. De enige oplossing was om de kaartjes opnieuw in te rijgen.

Tijdens het evenement ben ik dus maar aan mijn back-up-weefsel begonnen (jawel, ik ben door schade en schande wijzer geworden en goed voorbereid…). Maar inmiddels heb ik thuis het oorspronkelijke patroon opnieuw ingeregen.

En wat denk je? Weer fout!! :-S

Ik had in één kaartje een foutje gemaakt: twee draadjes omgewisseld. Grom… kon ik dus weer de hele mik losmaken en het weefgetouw nogmaals opnieuw inrijgen. Waarom vond ik dit ook alweer een leuke hobby??

Nog veel meer uur later had ik dan eindelijk mijn demonstratiebandje af. En een armbandje voor in de marktkraam, gemaakt van het restant aan draad. Meer zat er niet in – het grootste gedeelte van mijn mooie handgeverfde wol heb ik verspild :’-(

Over het demonstratiebandje ben ik helaas ook niet erg tevreden. De donkerste en de middelste kleur contrasteren te weinig, waardoor je het donkere randje om het patroon nauwelijks ziet. Alleen de lichtste blauwtint heeft voldoende contrast. En ik heb te veel gevarieerd in de mate van aanstampen en aantrekken van de weefdraad, waardoor het patroontje en de breedte van de band niet gelijkmatig is.

*zucht*
Ach ja, het kan helaas niet altijd goed gaan.

Op zoek naar een ander patroon en eens kijken of ik van mijn overige kleuren wol wél wat moois kan maken dat demonstratiewaardig is.

Frustrerend. De afgelopen weken heb ik erg weinig geblogd. Niet omdat ik niks aan het doen ben – in tegendeel. Maar het zijn allemaal langlopende projectjes, waar ik niet snel resultaat van kan laten zien.

Maar vandaag had ik ineens inspiratie voor een ongepland fröbelklusje, dat wel even tussendoor kon.

Na het kaartweven van een band, houd ik altijd een behoorlijke hoeveelheid restdraden over. Dat voorkom je niet, aangezien er altijd enkele centimeters aan het begin en eind moeten zitten om de boel aan je weefgetouw vast te knopen.

Toen ik vanmiddag mijn werktafel opruimde, vond ik restjes zijdegaren van mijn eennalaatst geweven band. Zijdegaren is duur spul. Niet alleen in de middeleeuwen, maar ook nu betaal je er best wel een aardig bedrag voor. Dus had ik ze nog niet weggegooid, in de hoop er misschien toch nog iets anders mee te kunnen.

Ineens wist ik wat: kwastjes!

In de middeleeuwen werden die dingen veelvuldig gebruikt om tasjes en dergelijke op te leuken. En hoewel ik er zelf momenteel geen bestemming voor heb, zijn ze misschien geschikte koopwaar voor in onze marktkraam tijdens re-enactmentevenementen.

Over een week kan ik uitproberen of dat inderdaad zo is. Zo ja, dan heb ik een ideale manier gevonden om geld te verdienen met mijn weefafval…

Ik had dan wel zo’n babydoek gemaakt voor de kleine van Thom, maar er kriebelde toch nog iets. Aangezien ik sinds kort ook letters kan weven, zou ik namelijk ook een band kunnen weven met daarin de naam en geboortedatum van zijn dochter…

In de middeleeuwen werden regelmatig banden met teksten geweven voor ceremoniële doeleinden. Dus waarom niet voor een geboorte?

Het patroon kostte wel enige meters papier om uit te tekenen

En uiteraard was dit ook niet in een uurtje af…

Ik ben niet ontevreden met het resultaat. Aan het eind had er wat meer spatiëring tussen de elementen mogen zitten en het sterretje is meer een zonnetje geworden, maar er zitten niet echt (zichtbare) fouten in: (klikbaar)

Alleen jammer dat hij niet overal even breed is geworden. Normaal heb ik er niet zo’n moeite mee om de weefdraad overal precies even strak aan te trekken, maar ditmaal heb ik dat blijkbaar niet zo gelijkmatig gedaan.

Ik moet zeggen dat dit cadeau een wat grotere opgave is dan het naaien van een babydoek. Je kunt dit namelijk niet voorbereiden: je moet wachten op het geboortekaartje, zodat je de datum en exacte naam weet. Dus het is hard doorwerken als je het op tijd af wil hebben voor een kraamvisite  Iets om rekening mee te houden, mocht ik dit nog een keer willen doen.

Nu ik de double face-techniek beheers, kan ik veel mooiere patroontjes weven met mijn kaartweefgetouw. Zoals dit bladermotief:

Het bandje dat ik heb gemaakt is bedoeld als demonstratiemateriaal voor tijdens re-enactmentevenementen, dus een kort stukje was voldoende. Omdat ik veel te veel garen had ingeregen, heb ik van het resterende deel gelijk een boekenlegger voor in onze marktkraam gemaakt:

Ik vind het echt supermooi geworden, al zeg ik het zelf. Niet zozeer vanwege mijn weefkwaliteiten (er zitten her en der wat foutjes in en in het begin waren niet alle draden gelijk op spanning), maar het patroon vind ik erg geslaagd en bovendien ben ik fan geworden van dit materiaal: een dik zijdegaren. Het blijft mooi glad tijdens het weven en kleeft dus niet aan elkaar zoals wol, het is supersterk én het geeft niet al te veel mee. En deze kleuren vind ik ook prachtig samen, net als het beetje glans dat er in zit.

Naar middeleeuwse normen is dit zijdegaren veel te dik vrees ik. Dus nu moet ik maar eens op zoek naar fijner garen. Ik denk dat ik dat online moet gaan kopen, want ik had al veel mazzel dat ik dit spul gewoon in de Nijmeegse wolwinkel vond.

Ik heb nu ook nieuwe afwerktechnieken geprobeerd. In eerste instantie knoopte ik de uiteinden vast, maar dat werd niet zo mooi. Vlechtjes pakten ook niet altijd mooi uit. Mijn laatste bandjes stikte ik vast. Dat vond ik echter ook niet optimaal resultaat geven. Op de linker foto heb ik de uiteinden in bosjes verdeeld en omwikkeld met garen, op de rechter foto heb ik de weefdraad met een naald een paar keer teruggestoken in het weefsel en vervolgens gewoon afgeknipt.

Het is ontzettend fijn dat ik tegenwoordig lid ben van een Facebookgroep genaamd ‘Historic Tablet Weaving’. In het begin zocht ik alles zelf uit met behulp van een basisboek en door maar gewoon wat te prutsen en experimenteren. Ik had immers geen juf en moest zowat alles zelf ontdekken. Nu kan ik in die groep om tips vragen en ook heel veel leren van wat anderen posten, zoals bijvoorbeeld bovenstaande afwerktechnieken.

Grappig dat anderen dezelfde dingen blijken te doen die ik ook zelfstandig had ‘uitgevonden’: spanning verbeteren door er gewichtjes aan te hangen, een kiltspeld gebruiken om de kaartjes tussentijds bij elkaar te houden, enzovoorts. En dat bepaalde wol absoluut ongeschikt is om mee te weven en dat je kamgaren moet gebruiken om te voorkomen dat het breekt tijdens het weven. Het had me echter veel tijd en frustratie gescheeld als iemand het me gewoon een keer voor had gedaan en me enkele foefjes had geleerd, in plaats dat ik zelf het wiel moest uitvinden…

Blijkbaar geldt dat voor zowat alle handwerktechnieken, zoals ik ook al merkte bij het breien en naalbinden. Maar ik blijf vrees ik toch altijd het type ‘zelluf doen!’

De eerste dagen van mijn kerstvakantie ben ik een soort kluizenaar geweest. Ik heb mezelf in mijn hobbykamer teruggetrokken en alleen maar naaiprojectjes afgerond. Heerlijk, om zo veel van mijn to-do-lijst af kunnen strepen!

Helaas zat er niks blogwaardigs tussen. Een tussenschot voor in mijn nieuwe tent, een extra dunne chemise (onderjurk van een reënactment outfit) en een stuk progressie in de Old West dress. En een kraamcadeautje, maar ook daar kan ik nog niet over bloggen uiteraard.

Omdat ik voor de kerstdagen alle must-sews weg had gewerkt, had ik vandaag eindelijk tijd om met een nieuw kaartweefproject te beginnen. Als ik op evenementen uitleg wat je allemaal met kaartweven kunt, vertel ik dat je ook complexe patronen, waaronder letters, in weefsels kunt maken, door de kaartjes niet als groep, maar individueel te draaien. Beetje jammer alleen dat ik daarvan geen voorbeeld had ter demonstratie, omdat ik de techniek zelf nog niet onder de knie had…

Tot nu toe heb ik altijd ‘voorgeprogrammeerde’ patronen geweven. Door de verschillende kleuren garen vooraf in een bepaalde volgorde door de gaten in de kaartjes te rijgen, en vervolgens de kaartjes volgens een vaste routine (bijvoorbeeld 4x voorwaarts, 4x achterwaarts) te draaien, ontstaat een repetitief patroon. Dat is relatief makkelijk – vooral het inrijgen is veel denkwerk.

Maar wat ze in de middeleeuwen deden, was voornamelijk een techniek genaamd ‘double-faced weaving’. Dan bevatten alle kaartjes slechts twee verschillende kleuren, op een vaste wijze door de gaten geregen. Tijdens het weven bepaal je pas het patroon, door kaartje 1 de ene kant op te draaien, kaartje 2 de andere kant op, etc.. Er is altijd één van beide kleuren boven en de andere kleur zit onder, zodat de achterkant van je weefsel een spiegelbeeld wordt van de voorkant.

Het individueel draaien van de kaartjes is natuurlijk een stuk complexer dan alles tegelijk draaien. Maar het moest er maar eens van komen.

Met mijn gebruikelijke optimisme bedacht ik gelijk een woord dat ik wilde weven, in plaats van een eenvoudig motiefje. En ook nog eens met breekbaar linnen, in plaats van wol of katoen. Dus ik had helemaal niet verwacht dat het gelijk een succes zou worden!

Work in progress:

Tadaaaaaaaa (klikbaar):

De ‘t’ zou ik bij nader inzien hoger hebben gemaakt en de eerste twee letters zijn niet op correcte wijze geweven, maar volgens mij zie je dat laatste alleen als je een ervaren kaartwever bent. Aangezien dit stuk band bedoeld is om bezoekers op een middeleeuws evenement te laten zien wat er mogelijk is, is dit dus prima bruikbaar.

Aan het eind heb ik zoals je ziet nog even geëxperimenteerd met patroontjes uit de losse pols.

Omdat ik nog wat draad over had op mijn weefgetouw, heb ik gelijk een eenvoudig armbandje geweven voor in de marktkraam. Hier zie je goed hoe de voor- en achterkant spiegelbeeld van elkaar zijn. Hij is dus ook tweezijdig te dragen.

Hoewel ik eerst dacht dat deze techniek veel moeilijker was dan degene die ik eerst deed, en het inderdaad veel meer concentratie vereist om de juiste kaartjes de juiste kant op te draaien, is double-faced weaving op een bepaalde manier ook weer makkelijker. Ik vond het nu veel duidelijker om te zien waar ik was gebleven of welke kant ik op moest draaien, zonder naar het patroon te hoeven kijken.

Ik ben echt helemaal trots op mezelf! Het voelt echt alsof ik hiermee een volgend niveau heb bereikt. *Ding* Achievement unlocked!
En nu ik deze techniek beheers, durf ik pas echt te beweren dat ik kan kaartweven.

Uiteraard zijn er nog véél meer technieken om te leren, kan ik nog veel dingen in mijn weefsels verbeteren en zijn er nog vele patronen en materialen om te ontdekken. Ik kan dus nog jaren vooruit hoor. Maar met deze techniek ligt er een heel scala aan nieuwe mogelijkheden voor me open. Yay!