Zoals ik schreef, was ik er vooraf niet gerust op dat Keltfest warm en droog zou worden. Maar wat een omslag maakte het weer vrijdag! Gelukkig had ik zonnebrandcrème en een strohoed meegenomen, want zeker op zaterdag schroeide je bijna weg in het heerlijke zonnetje!

Dit jaar was ik er voor het eerst niet als bezoeker, maar als medewerker. We stonden er namelijk met onze reënactmentgroep The Basic Elements. Gezellig samen met een hoop andere reënactmentgroepen, waaronder lang niet alleen middeleeuwse groepen, maar ook Vikingen, Schotten en Kelten.

Daar lag ook wel gelijk een beetje het probleem. Omdat er erg weinig Keltische reënactmentgroepen zijn, vraagt de organisatie ook groepen met een wat andere focus / tijdsperiode, zoals wij. Maar ja, wat doe je dan? De eisen vanuit het festival waren mij vooraf niet helemaal duidelijk. Moesten we zo veel mogelijk authentiek middeleeuws zijn? Of ons een beetje aanpassen zodat het er wat keltisch uitzag (o.a. geen klompen, harnassen of geregen sluitingen aan de voorkant, hoofddoek overbodig en blote armen mag best)? Of kwam het allemaal niet zo nauw omdat de insteek van het festival vooral was dat het ‘sfeervol’ moest zijn in plaats van streng authentiek?

Ik zit daar dan gelijk mee in mijn maag, want ik wil het graag goed doen. De organisatie blij maken, mijn groepsleden blij maken, de bezoekers blij maken, en liefst wilde ik ook nog eens mezelf blijmaken en mijn nieuwe jurk aantrekken. Maar ik had geen middeleeuwse kleding zonder geregen sluiting aan de voorkant, behalve een linnen onderjurk. En ik wilde ook niet buiten de groep vallen door iets anders aan te doen. Argh!

Pas na overleg met mijn groepsgenoten, die me verzekerden dat het allemaal niet zo nauw kwam en ook anderen van onze groep ditmaal niet geheel authentiek gekleed waren (keltisch dan wel middeleeuws), kon ik het enigszins loslaten en besloot ik mijn middeleeuwse onderjurk aan te trekken met daar overheen de overjurk van mijn keltisch geïnspireerde outfit zodat ik van alles net niks was.

De bezoekers merkten in ieder geval niet dat het niet historisch correct was. Wel met als gevolg dat diverse mensen mij vroegen van welke clan mijn ruiten waren, en er was zelfs iemand die mijn outfit kwam bestuderen omdat ze zelf nergens had kunnen vinden hoe dat soort dameskleding er precies uitzag. Toen moest ik maar even bekennen dat ik ook maar wat had gedaan

Sowieso blijven de opmerkingen vanuit het publiek altijd grappig. Naast de gebruikelijke “mijn hemel wat een kutwerk”-gerelateerde uitingen over het kaartweven, riep iemand tijdens het doedelzak spelen ook uit: “Oh, en ook nog op blote voeten, zodat je goed kunt aarden!’ Mjah, dat, of gewoon omdat het fokking warm was met al die wol in de brandende zon…

Het publiek was in ieder geval supergeïnteresseerd! Normaal gesproken lopen er altijd wel hopen verveeld kijkende mensen langs, maar nu was het overgrote deel oprecht benieuwd wat we aan het doen waren. En de doedelzak viel een stuk meer in de smaak dan op een gemiddeld middeleeuws festival, maar dat was gezien het keltische/schotse thema ook wel een beetje te verwachten

Het is eigenlijk ideaal om daar als groep te staan. Je mag lekker relaxed in het zonnetje hobbyen tegen (kleine) vergoeding en gratis entree op het festival. We zitten niet full-time aan ons kampement gekluisterd; af en toe kun je best even het kamp uit om je eigen dingen te doen, waardoor ik diverse balfolkdansjes heb kunnen meepikken tijdens de muziekoptredens.

Uiteraard is er ook buit: twee hele mooie lappen wol. Ik wist van tevoren dat het kraampje waar ik de wol voor diverse eerder gemaakte outfits kocht, er weer zou zijn. Dus racete ik zaterdagochtend net voor openingstijd al langs om alvast de mooiste wolletjes te claimen, voordat het bezoekend publiek er hun grubby hands op konden leggen. Het voordeel van al vanaf vrijdagmiddag aanwezig zijn op het terrein om op te bouwen

En dan was er nog de gezelligheid ‘s avonds. Vanwege een gebrekkige voorraad brandhout, party-crashten we gewoon bij het kampvuur van de buurgroep. De ene nam mede mee, de ander snaai, en ik kwam met mijn liederenboek opdraven. Succes gegarandeerd!

Met een zongebruind koppie, een gigantisch slaapgebrek, nieuwe vrienden en een blij en tevreden gevoel nam ik zondagavond afscheid van het terrein. Dag dag Keltfest, dag dag lieve leuke gezellige mensen. Hopelijk tot een volgende keer!

Kasteel Hernen ligt heerlijk dicht bij ons in de buurt. Vandaar dat we daar met onze groep The Basic Elements natuurlijk graag willen reënacten! Een delegatie van de kasteelbeheerders was in januari al een kijkje komen nemen op ons winterkampement. Ze waren enthousiast en bleken graag met ons te willen samenwerken!

Het plan is om volgend jaar een groot middeleeuws evenement te gaan neerzetten. Maar wij waren natuurlijk dermate enthousiast, dat we daar niet op wilden wachten. Dus vroegen we of we dit jaar ook alvast mochten komen. Dat mocht. Maar vanwege weinig ruimte in PR-budget en -planning, hadden we afgesproken dat het een soort ‘try-out’ zou worden, waar bewust weinig ruchtbaarheid aan gegeven zou worden. Gewoon een kampementje opbouwen in kleine samenstelling, waarbij we onze ambachten zouden uitvoeren. Konden wij ook kijken hoe we het terrein het beste in konden delen, hoe het zat met de voorzieningen, etc.

Ik verwachtte dan ook slechts een handjevol bezoekers per dag – de normale bezoekers die het kasteel kwamen bezichtigen als dat ‘s middags open was. Maar we hadden geluk: het was flink druk, en vooral op zondag waren er veel bezoekers. Blijkbaar was er in de buurt de Batenburgse Dag, en veel mensen die er fietsend op afkwamen, reden langs ons kasteel, zagen dat er iets te doen was, en stopten om een kijkje te nemen. Zelf de lokale media was aanwezig!

Wat ambachten betreft, merk ik dat ik het soms moeilijk vind om te kiezen: doedelzak spelen of kaartweven? Zodra ik aan het kaartweven ben, zien mensen mijn doedelzak liggen en vragen ze daarnaar. En andersom, als ik aan het spelen ben, vind ik het jammer dat mijn weefgetouw onbeheerd staat en ik mensen wel zie kijken, maar er niets over kan vertellen.
Ach ja, het is in ieder geval een teken dat ik mezelf goed bezig kan houden!

Waar ik ontzettend blij mee ben, is dat ik heel veel progressie zien in de weefsels die ik produceer! Inmiddels heb ik een goed weefgetouw en heb ik ook door op welke manier ik deze het beste kan inrijgen. In het inrijgen van de kaartjes word ik ook steeds handiger en ik heb nu een paar foefjes bedacht om te onthouden waar ik ben gebleven, zodat ik geen fouten maak als ik mijn werk moet onderbreken om mensen wat uit te leggen. Ook dit evenement heb ik weer een paar nieuwe handigheidjes bedacht.

En je ziet het gelijk terug in de kwaliteit van het patroon:

Zaterdag was het loeiwarm, zelfs nadat we ‘s middags waren ‘verblijd’ met een flinke hoosbui. Ongelooflijk hoeveel regen daar in een minuut naar beneden kwam zetten! We hadden ons onder de luifels gepositioneerd – niet alleen om zelf droog te blijven, maar omdat we om de zoveel seconden een duw tegen het doek moesten geven om de poel water die zich erin had opgehoopt, weer te verwijderen. Zo snel liep dat ding vol!

Na dik een uur klaarde het weer op en konden we verder met onze ambachten.

‘s Avonds bedachten we dat het wel handig zou zijn om voor het slapen gaan, de tenten en luifels regenproof vast te zetten. Wellicht kregen we ‘s nachts immers weer zo’n hoosbui over ons heen en dan hoefden we in ieder geval niet in pyjama de tent uit om de boel te ontwateren. Zo gezegd, zo gedaan.

Om kwart over 1 ‘s nachts zaten we nog onder een van de luifels te kletsen. Inmiddels was het om ons heen gaan onweren, maar we maakten ons niet zo’n zorgen. We hadden immers alles goed vastgezet. Het had ook wel wat, zo in de warme nacht nog buiten zitten met een continu oplichtende hemel en gerommel om je heen.

Toch checkten we, als heuse nep-middeleeuwers, even buienradar. Euh…

En ja hoor. De regen werd steeds heviger, totdat het echt van het tentdoek afgutste. De wind begon ineens op te steken en de luifel vervaarlijk te klapperen. We hielden de palen maar even preventief vast, maar binnen niet veel meer dan een minuut besloot de complete luifel samen met ons de lucht in te gaan! We wisten ons nog net veilig onder het instortende ding vandaan te maken en toen stonden we in de stromende regen. Binnen drie seconden waren we doorweekt.

We zagen dat de andere luifels het ook niet overleefden. Het was direct duidelijk dat er niet veel anders op zat dan evacuëren.

Met z’n allen (inclusief arme Maaike, die als enige al was gaan slapen en die we dus in ondergoed uit haar tent haalden) renden we voor ons leven naar de poort van het kasteel, waaronder we beschut konden staan. En van daaruit deden we guerillamissies naar onze tenten, om de belangrijkste spullen te redden.

Het meeste bleek al lang zeiknat, door de rivieren die onder het tentdoek doorstroomden. En wat nog niet nat was, werd wel doorweekt tijdens het transport over de paar meter die de tenten van de kasteelpoort scheidden.

Gelukkig wist ik mijn doedelzak wel droog te houden. En omdat ik, ondanks dat het half twee ‘s nachts was en ik doorweekt was, het eigenlijk niet eens koud had en ook niet zo moe was, hield ik er samen met de rest van de groep goed de moed erin. Niemand wilde per direct naar huis – samen uit, samen thuis, besloten we.

Heel praktisch overwogen we onze opties en concludeerden we dat we het kampement nu niet meer konden redden en we maar in het ondergrondse keukentje van het kasteel, dat niet op slot was, moesten overnachten.

Het was een beetje tetrissen, maar we pasten er net in. Alle geredde slaapmatjes, kussens en dekens werden verzameld en herverdeeld zodat iedereen een min of meer comfortabel slaapplekje had. Met een paar droge handdoeken depten we de ergste nattigheid af en probeerden we toch nog maar wat slaap te krijgen.

Zonder de mug, die ons had bestempeld als feestmaal, zou dat nog gelukt zijn ook. Dus na maximaal een half uurtje slaap, stond ik met de anderen weer op om de schade buiten op te nemen.

Wonder boven wonder was er niets echt stuk, alleen maar een hoop spul met waterschade. De tenten stonden nog, de doeken waren niet gescheurd en zelfs mijn kaartweefgetouw was niet ingestort. Bovendien hadden de meesten meer dan één outfit bij zich, dus kon er ook nog wat droogs worden aangetrokken.

Omdat er hoe dan ook snel weer bezoekers gingen komen, gingen we aan de slag om het kampement zo goed als het ging weer op te knappen. Luifels werden overeind gezet, geïmproviseerde waslijntjes werden tussen palen en bomen gespannen, en doeken, kleding en bontjes werden te drogen gehangen.

De beheerster van het kasteel, die het overduidelijk erg vond dat ze vannacht niets voor ons had kunnen doen behalve hopen dat we zo verstandig waren om het kasteel in te vluchten, stelde zelfs haar droger voor ons ter beschikking (alleen jammer dat we als reënactors uiteraard veel wol, linnen en bontjes hebben, wat er niet in mag…).

Ruim op tijd was het kamp weer toonbaar en konden we bezoekers ontvangen (die deze dag alleen niet in de tenten mochten kijken en de waslijnen met niet-middeleeuws textiel maar even moesten negeren). We waren blij dat we niet hadden opgegeven en ‘s ochtends gelijk hadden ingepakt om naar huis te gaan, zoals we die nacht hadden overwogen!

Ook het weer werkte eindelijk mee: we hielden het de hele zondag droog en konden aan het eind van de dag bijna alles, inclusief de tenten, droog weer inpakken! En die paar schapenvachtjes, die worden thuis wel weer helemaal vochtvrij.

Terugkijkend op het weekend heb ik echt heel veel plezier gehad. Met het terrein, met mijn ambachten en met mijn lieve groepsgenootjes. Het was ‘s nachts even aanpoten, maar we hebben nu wel weer een mooi verhaal erbij. Plus, we hebben inmiddels bewezen dat The Basic Elements alle elementen aankan: van min 10 graden, tot onweer met windvlagen en stortregen! Go us!

Afgelopen weekend was er een dorpsfeest in het Vlaamse Hamont-Achel. Je kent het concept misschien wel: een of ander godsdienstig beeldje wordt ieder jaar symbolisch van de ene naar de andere locatie geleurd en daar omheen wordt vanalles georganiseerd.

Het was echt een hele happening: de complete hoofdstraat werd er voor afgesloten en volgens degene die ons geboekt had, kwamen er mensen voor hun huis uit die normaal nooit het daglicht zagen.

Het was dus geen middeleeuws festival, maar wij waren ingehuurd door het plaatselijke museum, om hun stukje op te leuken en wat publiek te trekken.

We mochten opbouwen op het grasveldje voor het mooie oude pand. Ik keek tweemaal. Maar de man bedoelde echt dat we op het keurig onderhouden gazonnetje mochten bivakkeren. Hoezee, perfect rechte grond voor onder onze tenten!
Het arme grasveldje heeft het uiteraard niet overleefd, na kennisgemaakt te hebben met onze centimeters dikke houten haringen en verschroeiende vuurkorven. Hee, niet ons probleem. En aangezien de toiletten om de hoek waren en we de sleutel kregen om ook ‘s nachts het gebouw te kunnen betreden, zijn de bosjes in ieder geval gespaard gebleven.

De man had overigens gelijk: ‘s middags kwam er een enorme meute mensen de straat op en bevolkte ook in grote getalen ons middeleeuwse dorpje.

Ik dacht dat de interesse in ons wel iets lager zou zijn dan gebruikelijk, aangezien dit niet noodzakelijk de doelgroep was voor middeleeuwse ambachtsinformatie (als ik terugdenk aan de dorpsfeesten in mijn eigen dorp, draaide het vooral om bier, te harde muziek en meer bier). Maar niets was minder waar! Aan het eind van de dag had ik een schorre keel van het vertellen en pijn in mijn wangen van het blazen op de doedelzak. De mensen bleven maar komen en ik had amper tijd om even te pauzeren.

Als je zit te weven ben je natuurlijk makkelijker aanspreekbaar dan wanneer je muziek maakt, maar dat ook dat laatste erg werd gewaardeerd, was te merken aan de vele vrolijke gezichten en opgestoken duimen in mijn richting.

Weliswaar kwam er af en toe een fanfare door ons historische kampement gedenderd, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

En ik ben ook een flink eind opgeschoten met mijn kaartweefsel. Niet dat het heel erg bruikbaar is, want als ik continu onderbroken word door nieuwsgierigen dan vergeet ik welke kant ik ook alweer op aan het draaien was, dus het ding zit vol fouten, maar ik kan het wel als demonstratiemodel inzetten.

En dan was er natuurlijk nog de gezelligheid ‘s avonds laat, als we zonder pottenkijkers om ons kampvuurtje konden zingen en mede drinken. Wat is dat toch heerlijk!

Een geslaagd weekend dus, zeker aangezien het weer ook nog eens meewerkte. Lekker ontspannen hobbyen met vrienden – en we kregen er nog voor betaald ook! Doe mij dat vaker…

Mijn eerste ‘officiële’ reënactmentweekend was een succes!

Afgelopen weekend stonden we met de groep in Duitsland, waar een kasteel opgeleukt moest worden. En wat een kasteel! Prachtig gelegen bovenop een heuvel, met eveneens prachtig uitzicht op het dal, het dorpje aldaar en andere bergen. En ‘s ochtends werden we gewekt met kanonschoten – hoe episch wil je het hebben?

Zowel zaterdag als zondag kwamen er bezoekers om het kasteel te bezichtigen en te kijken naar o.a. middeleeuwse ambachten en gevechten. Hoogtepunt van de dag was ‘de belegering van de burcht’; een toneelstukje opgevoerd door mensen uit de verschillende reënactmentgroepen die waren uitgenodigd, waarbij met veel bombarie kanonnen werden afgeschoten, de poort werd opgeblazen en na enige schermutselingen, de kasteelheer en zijn vrouwe gevangen werden genomen.

Die kanonnen maakten me toch een kabaal… Dankzij de bergen er omheen, hoorde je het gedonder helemaal rondgaan en weer terugkomen. De dorpsbewoners bleken er wat minder van gecharmeerd, want die stuurden, ondanks alle netjes verkregen vergunningen, de politie op ons af…

Minpuntje was dat er een inschattingsfoutje was gemaakt bij de indeling van het terrein. Er waren te veel groepen en te weinig vierkante meters, dus wij stonden helaas niet bij de andere groepen in en rondom de burcht zelf. We moesten het doen met een extreem schuin aflopend veldje, bereikbaar via een flinke klim over steile oneffen trapjes door het bos.
Die klim moesten we iedere keer maken als we water wilden hebben of naar de wc wilden en bovendien is een schuine ondergrond niet optimaal voor het opbouwen van een kampement.
Ook vonden lang niet alle bezoekers ons – ik schat dat maar zo’n 20% van de mensen ook ons veldje heeft bezocht. Super jammer natuurlijk.

Maar het had ook wel weer z’n voordelen, zo lekker met je eigen groepje tenten op je eigen terrein. En het weer was fantastisch met volop zon! Ik kreeg er dan ook echt een vakantiegevoel van. Heerlijk relaxed mijn dingetje doen, de avond ervoor op het gemak opbouwen zonder stress of deadline, een beetje muziek maken, een beetje kaartweven (op mijn nieuwe weefgetouw natuurlijk)…

Ook ehm… bijzonder: het veldje waar we kampeerden, bleek vlak naast het graf van de vroegere kasteelheer te liggen. Daar kwamen we achter toen enkele mensen hun kleine behoefte maar in de bosjes gingen doen en ineens een grote grafsteen tegenkwamen. En ja, het scheen er ook te spoken. Ons terrein werd ook wel ‘het dodenveldje’ genoemd… Nou ben ik behoorlijk nuchter, maar ik sliep er toch net iets minder lekker door (en dat plassen heb ik ook maar ergens anders gedaan)

Na overdag de mensen vermaakt te hebben, hadden we ‘s avonds de tijd voor onszelf.
Om degene die vroeg naar bed wilde niet weer tot last te zijn door tot laat bij het kampvuur lawaai te maken, trok ik me de tweede avond met Marion en Thom terug naar een veldje verderop, gewapend met een picknickkleed, een fles honingrum, bier, een zak chips en een liederenboek (en bij nader inzien toch ook maar een zaklamp). Daar hebben we tot midden in de nacht heerlijk zitten blèren zingen. En waarschijnlijk de dorpsbewoners beneden wederom geïrriteerd; geen idee hoe ver geluid ‘s nachts vanaf een bergtop eigenlijk draagt… :-X
Maar het was echt onwijs gezellig! En eng – we dachten de hele tijd iets achter ons te horen en ogen te zien. Op een gegeven moment kwam er écht iets door de bosjes gelopen. We hoorden het duidelijk ritselen en langskomen en het was niet klein

Toch hebben we alles overleefd en zijn we zondagavond weer veilig thuis gekomen. Na wel halverwege op de snelweg zonder benzine de vluchtstrook op te moeten pruttelen… Ai.
Maar ik was nog steeds in opperbeste, stressloze stemming en sprong gewoon bij Marion in de auto om samen op basis van het navigatiesysteem bij het dichtstbijzijnde tankstation een jerrycan te kopen (het benzinestation was godzijdank én bemand én op zondagavond open én had nog één jerrycan op voorraad. En hoewel ‘jerrycan’ geen Duits woord blijkt te zijn, kon ik de bedoeling toch duidelijk maken). Weer terug naar de snelweg, zonder overreden te worden de tank gevuld en wederom naar hetzelfde tankstation gereden om de boel verder te vullen.
Het kostte een uur extra om thuis te komen, maar het kon mijn humeur niet deren – op slaap had ik dit weekend toch niet gerekend. Het was leuk!!