Van mij mogen alle folkbals zijn zoals het bal gisteren in de Junushof in Wageningen! Wat was het fantastisch!!
Dit bal had echt alle elementen waar ik blij van word:
Korte reisafstand: ik ben er in slechts 30 minuten rijden.
Een heel mooie locatie: een goede, grote vloer met veel zitgedeeltes die wel afgeschermd zijn van het dansgedeelte maar er toch ook weer mee in verbinding staan.
Goede bands: Nubia begon met fijne intieme muziek en daarna kwam Man Encantada met heerlijk energieke muziek waarop ik niet stil kon blijven staan! Ik was vooraf bang dat er te veel obscure dansjes gespeeld zouden worden of voornamelijk bourrées, maar dat was gelukkig niet het geval.
Lekker eten: tussen de twee bands door is er altijd een potluck maaltijd en dus staan de tafels bomvol met door iedereen meegenomen lekkers. Dat is altijd genieten en gisteren ook weer. Er waren zelfs toetjes in Halloween-thema!
Zingen! Tijdens het eten ging het over dingen die we vroeger keken op tv en vervolgens begonnen mijn tafelgenoten en ik spontaan een complete rits introtunes van series uit onze kindertijd ten gehore te brengen. Hoera voor like-minded people (en van dezelfde generatie)… gelukkig ben ik niet de enige die al die liedjes nog letterlijk kan meezingen!
Een massagetreintje, op de trap. Prrrrr….. that’s the spot! ^_^
Knuffels…. heel veel knuffels…. <3
En natuurlijk last but not least: dansen!! Wat een hoop leuke, fantastische mensen waren er en wat heb ik onafgebroken fijn gedanst. Van zwoele mazurka’s tot energieke tovercirkels tot wederom het betere gooi- en smijtwerk: Luc heeft namelijk weer wat lift-technieken op me toegepast en ik vond het heel bijzonder hoe makkelijk alles ging, zonder erop te moeten oefenen! Het scheelt enorm als je een danspartner hebt die je vertrouwt, omdat die precies weet hoe en waar die je moet optillen en met welke snelheid, want dan hoef ik alleen maar (inmiddels automatisch) te reageren op wat ik voel in plaats van er over na te denken en dan komt het vanzelf goed. “Deze lift zal ik niet zomaar op je toepassen hoor, maar het idee is dat ik je zo optil en je daarna via een koprol achterover op mijn schouder leg, waar je dan horizontaal op balanceert.” “Okee, klinkt gaaf, doen we!” *Hop, til, smijt, balanceer…. succes!*
Zelfs even aan de kant staan tijdens een dansje en gewoon kijken naar hoeveel lol anderen op de vloer hadden, was genieten! <3 En hoewel ik niet met iederéén op mijn lijstje heb kunnen dansen, is het wel gelukt om de meesten tijdig te vinden op de vloer. Gelukkig is er binnenkort weer balfolkfestival CaDansa!, zodat ik alsnog met de anderen kan dansen – en met de rest gewoon weer opnieuw! ^_^
Foto schaamteloos gejat van Alyson Farmer, want ik was zelf veel te lekker aan het dansen en socializen om foto’s te nemen.
Voor mijn coupeuse-opleiding moet ik onder andere een kinderjasje tekenen en naaien als examenstuk. Nou heb ik welgeteld één kind in mijn directe familie en dat is de 7-jarige Josh, dus die werd automatisch de uitverkorene. Stap 1 in het proces is haar maten opmeten, en aangezien ik daarvoor helemaal naar Zuid-Limburg moest rijden, combineerde ik het met een gezellig familiebezoekje bij Zwusje.
Voor haar verjaardag had Josh van mij een zelfgemaakt receptenboekje gekregen, dus stelde ik voor samen koekjes te gaan bakken. Zij mocht kiezen welke. Het werden (niet geheel onverwacht) de regenboog-cupcakes. Okee dan!
Vooraf had ik nagedacht wat het verstandigste zou zijn: eerst haar maten opnemen en dan samen bakken, of andersom. Naïeve, kinderloze ikke… Eenmaal gearriveerd werd me namelijk amper een kopje thee gegund – er moest gebakken worden en wel NU want ze had zich er al dagen op verheugd!!
Dus kreeg mamma even vrij-af en gingen Josh en ik samen aan de slag in de keuken.
Ik moet zeggen dat de hoeveelheid kliederboel me erg mee is gevallen. Tijdens het mixen is niet de helft van het beslag tegen de muur of het plafond beland en veruit het meeste beslag heeft het daadwerkelijk gered tot de bakjes (“Tante Lenny, mag ik de mixer aflikken?” “Ja hoor.” “Oh ik wil alvast wat snoepen!” “Nee, nu even niet meer, nu zitten er rauwe eieren in, daar kun je ziek van worden.” “Aww echt niet?” “En nu?” “Mag het eeeecht niet tante Lenny??” – en vervolgens iedere twee minuten opnieuw een lepeltje richting haar mond met een vragende blik. )
Steeds weer spullen uit de kast halen om mee te werken was niet haar favoriete bezigheid, het ging uiteindelijk natuurlijk om het kliederen met de kleurstoffen! (Naast het zo veel mogelijk proberen te snoepen van het beslag.)Oh ja, en versieren, dat was ook favoriet. Nou ja, eigenlijk vooral zo veel mogelijk gekleurd glazuur op je vinger doen en aflikken…
Dus uiteindelijk hadden we daadwerkelijk 8 cupcakes voor het toetje en ze zijn veel beter gelukt dan ik had verwacht! (Ik heb wel flink moeten begeleiden bij het maken van de laagjes, want anders was het waarschijnlijk een voornamelijk bruine spiraal geworden. )
En complimenten voor Josh, want ze heeft daarna (na enig aandringen) ook nog keurig geholpen bij alles afwassen (nadat we er een ‘was- en droogmachine’ van hadden gemaakt met vooral veel watergespetter.)
Tussen het maken van de cupcakes en het avondeten was er nog genoeg tijd over om tante Lenny flink moe te maken. Ik fungeerde als paard en als achtbaan, er werd een disco-feestje georganiseerd met de automatische kamerverlichting (mijn nichtje is vele malen beter in “Hey Google…” inzetten dan ik…) en uiteraard kwam ik ook thuis met regenboognagels.
“Harder, tante Lenny! Rennen! Gallopperen!” Ja ja… pfff “Hey Google, ik wil filmpjes van make-uppen!”
Volgens Zwusje is Josh één minuut nadat ze in bed lag, in slaap gevallen. Het was dus een geslaagde dag! Al waren tante Lenny’s lijf en oren daarna ook wel even aan wat rust toe…
No rest for the wicked, want hoewel we zaterdag alledrie hard gewerkt hadden om les te geven tijdens de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak en daar stiekem nog steeds best moe van waren, mochten we vandaag weer acte de présence geven tijdens het folkbal in De Wilde Wereld in Wageningen!
Dat bal heeft altijd een hele leuke, unieke sfeer. Het wordt georganiseerd door de muzikanten van Madlot, die dus ook altijd zelf spelen, maar daarnaast nodigen ze altijd een gastband uit (ons in dit geval), speelt altijd ‘de houtzagerij’ (een vioolgroep) en is er bovendien ruimte voor nieuwe muzikanten om wat nummertjes uit te proberen en zo podiumervaring op te doen. Ik voel me daar altijd enorm welkom en dat is fijn!
Ik had de afgelopen week hard geoefend, want ik heb de laatste tijd wat moeite met overblazen. Het lijkt alsof mijn riet dat steeds minder makkelijk wil doen, dus het ging te vaak mis en daar baalde ik van. Maar tijdens het optreden ging het gelukkig supergoed, ik had slechts op één plek een keertje een oepsje! Misschien omdat ik door lichte zenuwen sowieso al wat meer druk zette dan gewoonlijk.
Wat ook fijn was, is dat we bijna geheel onversterkt speelden, want dat is daar gebruikelijk. We hadden alleen een zangmicrofoon met versterker meegenomen, want mijn stem is helaas niet hard genoeg om over de trekzak en saxofoon heen te komen. Daardoor zat mijn doedelzak eens een keer niet met kabeltjes aan mij vast en kon ik hem makkelijk wegleggen tijdens de zangnummers, zodat ik de vrijheid had om de microfoon in mijn hand te pakken in plaats van op het statief te laten staan en te bewegen, en dat zingt vele malen lekkerder!
Desondanks kan ik niet zeggen dat het optreden perfect verliep. Doordat de instrumentale liedjes geheel onversterkt waren, was de balans niet optimaal en had ik vaak moeite mezelf te horen, terwijl Patricia enorm aanwezig was met haar saxofoons (nee, doedelzakken zijn echt niet altijd heel hard!). En we hadden alledrie momenten dat we even zaten te prutsen met het arrangement. Ik vergat op een gegeven moment domweg wat ik ook alweer aan het spelen was, terwijl dat een stukje is waar ik normaal gesproken nooit over na hoef te denken! Er had dus een hoop beter gekund; ik denk dat het beter was gegaan als ik meer was uitgeslapen.
Gelukkig ging ons nieuwe nummer, een mazurka met melodie van Wouter waar ik een (Limburgse) tekst op heb geschreven, wel goed. Wageningen had dus de primeur!
Het nummer heet ‘Het lange aafsjied’ (het lange afscheid) en is geschreven vanuit het perspectief van iemand die een familielid of vriend heeft die ongeneeslijk ziek is, waarbij je alleen maar lijdzaam kunt wachten tot het einde eindelijk komt. Ik heb in mijn omgeving helaas diverse van deze gevallen van dichtbij gezien en dus was het niet moeilijk om de tekst te bedenken. Na afloop van ons optreden hoorde ik van een Limburgs sprekende danser dat het nummer heel erg bij hem binnen was gekomen, dus da’s een mooi compliment (en ook fijn dat er wel degelijk mensen zijn die de tekst verstaan. )
Voorafgaand aan ons optreden had ik ook al wat gedanst, maar je houdt je dan toch een beetje in omdat je je energie wil sparen. Gelukkig was er ook na ons optreden voldoende tijd om zelf nog even de vloer op te gaan en dat heb ik dan ook zeker gedaan! Met een fijne ontmoeting als resultaat: Luc bleek ook van het betere gooi- en smijtwerk te zijn en heeft diverse lift-technieken op mij uitgeprobeerd. Daar word ik altijd erg blij van! Hopelijk volgende week weer op een ander folkbal. ^_^
Het bal was pas om half 7 afgelopen, dus daarna hadden we honger en besloten we om samen een hapje te gaan eten in Wageningen. Omnom! Een fijne afsluiting van een fijn bal dus!
Normaal gesproken zou ik nu een post hebben gemaakt over hoe leuk ik had deelgenomen aan de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Maar ditmaal waren de rollen omgedraaid: na vele jaren aanwezig te zijn geweest als deelnemer, stond ik vandaag voor de groep als docente!
Ik was gevraagd om les te geven aan ‘begonners’ op de doedelzak: mensen die geen echte beginners meer zijn omdat ze al eens wat lesjes op het instrument hebben gehad, maar die nog niet goed genoeg zijn om mee te doen aan de lessen voor de halfgevorderden.
Nou is dat nog steeds een behoorlijk vaag criterium. Want wanneer val je precies onder die definitie? Ik had dus o.a. mensen die bijvoorbeeld één keer eerder aan een workshopdag hadden deelgenomen en daarnaast een cursusreeks van een aantal zaterdagen hadden gevolgd, maar ook mensen die al vier jaar speelden en in meerdere bandjes zaten. Maar ja, vier jaar dagelijks spelen is ook weer heel iets anders dan vier jaar lang het instrument eens in de twee maanden uit de koffer halen, dus ook dat zegt weer nauwelijks wat. Oftewel: ik moest voorbereid zijn op uiteenlopende niveaus. Dus had ik een flinke lijst aan onderwerpen voorbereid waar we mee aan de slag konden gaan, met optionele extra opdrachten voor mensen die zich verveelden, met als idee: beter te veel dan te weinig, iets weglaten kan altijd nog.
Het is maar goed dat ik ook op mijn werk vaak flexibel moet zijn wat betreft de trainingen die ik geef aan collega’s, want op de ochtend zelf kreeg ik er spontaan een extra deelnemer bij, die geen goed Nederlands bleek te spreken. Of ik alles in het Engels kon doen? Natuurlijk, doe ik wel vaker.
Het thema van mijn workshop was ‘wiebelen’: zorgen dat je bourdons geen wiebelgeluid maken door ze goed te stemmen (leren luisteren is een ding!), zorgen dat je speelpijp geen wiebelgeluid maakt door goed druk te houden, en bewust wiebelen door vibrato toe te passen. Zo hebben we onder andere druk-oefeningen gedaan door alleen de bourdons te laten klinken in plaats van ook de speelpijp, en geoefend met juist wel de bourdon en speelpijp strak tegelijkertijd aan te spreken bij de inzet van een liedje, en ook weer strak alles te stoppen aan het eind, zonder ‘naloeien’ van de bourdons.
Aan het begin van de workshop gingen we relatief snel door de stof heen, maar na de lunch ging het allemaal wat moeizamer. De hoofden van de deelnemers raakten uiteraard vol en het melodietje dat ze eerder in majeur makkelijk wegspeelden, bleek in mineur een te grote uitdaging, dus die heb ik laten zitten, net als de tweede stemmen die ik voor beide liedjes had voorbereid. Maar iedereen leek het gelukkig wel heel interessant en nuttig te vinden! Er werden ijverig aantekeningen gemaakt en achteraf kreeg ik veel complimenten over de inhoud van de workshop en mijn lesgeven. Het scheelt natuurlijk dat ik uit mijn eigen ervaringen kon putten – ik weet wat ik zelf als leerling prettig en niet prettig vond tijdens die workshops.
Desondanks had ik wel een beetje last van het ‘imposter syndrome’ hoor. Ik bedoel: zo’n goede speler ben ik zelf ook niet; vibreren kan ik lang niet perfect op iedere noot, en mijn glissando’s zijn niet noodzakelijk veel beter dan die van mijn leerlingen… en dan moet ik het aan hen gaan voorspelen, en dan willen ze het ook nog opnemen op video? Argh!! Maar ik denk dat dat gevoel er ook een beetje bij hoort.
Extra leuk was trouwens dat we met heel Androneda aanwezig waren, want ook mijn bandgenootjes gaven vandaag les: Wouter aan beginners op de trekzak, en Patricia gaf een samenspelworkshop.
Maar nu ben ik echt wel bek-af hoor! Ook omdat ik behoorlijk vroeg was opgestaan omdat ik Menno, die met me mee zou rijden, moest oppikken en ik had beloofd eerder aanwezig te zijn om te helpen deelnemers te ontvangen. Aan het eind van de dag ben ik gebleven totdat alles opgeruimd was, want aangezien Menno ook met me terugreed, moest dus ook alle meuk die hij normaal gesproken als organisator meeneemt bij mij in de auto. Maar hee – mijn car of holding heeft het weer uitstekend gedaan hoor! Een stuk of 12 doedelzakken, 6 draailieren, 3 kratten bier, 3 kratten voedsel, een backpack, mijn eigen spullen en nog wat diverse andere meuk? Geen enkel probleem!
En ja, ik heb het Lies gelijk vergeven toen na mijn optimale tetris-actie bleek dat er toch nog een draailier omgewisseld moest worden – uiteraard de draailier die precíés in het midden van mijn auto, helemaal onderop stond.
Ik vind het heel erg mooi dat het cirkeltje inmiddels rond is. Ik ben in de afgelopen jaren door vele mensen ontzettend gestimuleerd om doedelzak te spelen, onder andere door stichting Draailier & Doedelzak, maar bijvoorbeeld ook door de mensen van Madlot, die me als beginnend rogue doedelzakspelertje op het Gebroeders van Limburgfestival onder hun hoede namen. Mijn voormalig doedelzakdocent Marcel heeft me zelfs een poosje gratis les gegeven, omdat hij het belangrijk vond dat de kennis over spelen bewaard bleef en hij hoopte dat ik het op een gegeven moment weer aan anderen kon gaan leren. Nou, Marcel: je doel is hierbij dus bereikt! En ik ben heel blij om weer wat terug te kunnen geven aan de doedelzakgemeenschap en andere mensen te stimuleren om ook verder te gaan met het instrument. ^_^
Deze week was dierendag, dus ook weer de collecteweek van de Dierenbescherming! En natuurlijk deed ik weer mee.
De afgelopen jaren was ik wijkcoördinator voor mijn eigen wijk en een aangrenzende wijk, maar dit jaar heb ik er nog een wijk bijgenomen, want de Dierenbescherming had mensen tekort. Er bleek maar één collectant zich te hebben aangemeld in die wijk, dus dat was toch nauwelijks extra werk.
Extra werk werd wel veroorzaakt door PostNL. Die vonden het namelijk niet nodig om mij te verwittigen wanneer ze de door mij bestelde collectematerialen kwamen afleveren. Waardoor ze me niet thuis troffen tijdens die levering. Aangezien ze het ook niet nodig vonden om mij daarvan op de hoogte te stellen, noch van het feit dat ze daarna het pakket op een afhaalpunt voor me hadden neergelegd, ging het pakket een week later retour afzender. Toen ik daar eindelijk achter kwam, omdat ik me afvroeg waar de spullen bleven, en toch maar even contact opnam met de Dierenbescherming, beloofde de Dierenbescherming de spullen opnieuw naar me te versturen.
Wederom kwam er niets. Na herhaaldelijk contact opnemen en steeds gerustgesteld te worden dat het er echt uiterlijk de zaterdag voor de collecteweek zou zijn, had ik bij de start van de collecte nog steeds niets. Waardoor ik mijn collectanten zonder ID-bewijs, zonder persoonlijke QR-code en zelfs met enkele onverzegelde collectebussen de straat op heb moeten sturen. Gelukkig had ik wel nog nét genoeg bussen in huis, want die bewaar ik zelf het hele jaar door. Wat bleek: het bedrijf dat de pakketten namens de Dierenbescherming verstuurde, was vergeten mijn pakket opnieuw op de post te doen. Grom… Donderdag arriveerde het alsnog via een spoedzending, waarna ik weer bij iedereen langs kon gaan om alsnog de resterende spullen af te geven, zodat ze in ieder geval de laatste paar dagen goed voorzien op pad konden. Je moet iets over hebben voor het goede doel…
Maar goed, het is ook wel weer heel dankbaar werk. En ik houd er ieder jaar leuk voer voor een blogpost aan over! Dus ook ditmaal kun je meelezen met mijn belevenissen tijdens de collecteweek.
Uiteraard begon ik in mijn eigen straat, want die mensen ken ik.
Buurman van een paar deuren verder: “Normaal geef ik niet aan collectes…”
Ik: “Nee, maar vandaag is dierendag, en ik ken jou!”
Buurman: *schiet in de lach en geeft geld*
Als marketeer vind ik het ook gewoon leuk om te proberen mensen te overtuigen geld te geven. Niet door slinkse trucjes, maar gewoon door vriendelijk te zijn en een extra lieve glimlach op te zetten. Daar kom ik persoonlijk het verst mee.
Op een gegeven moment deed een man de deur open en ik zag al gelijk aan zijn gezicht dat hij niets ging geven. En inderdaad. Dus wenste ik hem zeer vriendelijk een goede avond en liep ik verder. Toen ik klaar was bij het volgende huis aan de overkant van de straat, draaide ik me om en zag ik hem ineens op de stoep op me staan te wachten: “Ik heb me bedacht… Als mensen de moeite doen om langs te gaan met een bus, dan…” Waarop hij een briefje van 5 euro in mijn bus stopte.
Helaas is er soms een te grote taalbarrière, waardoor iemand overhalen niet lukt.
Ik: “Goeieavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Buitenlandse man: “…”
Ik: “Euh…. collecte? Voor de Dierenbescherming?”
Buitenlandse man: “Ja, iek heb dieren.”
Ik: “…. Wilt u iets doneren?”
Buitenlandse man: “Nee.”
En er was een vrouw die vroeg of ik Spaans sprak? Want Engels was ook geen optie. Helaas werd ik er iets te veel door verrast en kwam ik niet verder dan “Dinero… por los animales…”, maar toen ze verder vroeg kwam ik er echt niet meer uit. Tijd om Duolingo weer eens aan te zwengelen, want dat lukte me vroeger toch beter!
Maar ook oer-Nederlandse mensen zijn soms onbegrijpelijk hoor. Een man begon spontaan te lachen toen ik zei dat ik kwam collecteren voor de Dierenbescherming. “In het kader van de gevaarlijke honden”, vroeg hij?
Ik: “Pardon?”
Man: “Ja, er is toch zo’n discussie dat gevaarlijke honden niet meer gefokt mogen worden? Dus grappig, dat je dan langskomt voor de Dierenbescherming.”
Ik: …
(Nee, ik snap nog steeds niet wat daar nu precies grappig aan was. )
En toen ik bij een ander huis aanbelde en meldde dat ik kwam collecteren voor de Dierenbescherming, vroeg de jongen die open deed: “Euh, wat moet ik doen?” en moest ik hem uitleggen dat hij, als hij wilde, geld in het gleufje kon gooien of digitaal geld kon doneren. Alsof hij nog nooit een collectant had ontmoet…?
Onduidelijke deurbel-aanwijzingen – een bloemlezing.
Hoewel er best wel wat mensen zijn die overduidelijk thuis zijn en gewoon niet open doen, blijven ook de meeste mensen die niet willen geven best vriendelijk.
Een mevrouw meldde me: “Nee, ik wacht op Jantje Beton. Of op KIKA. Sorry. Ik heb ook niks met dieren eigenlijk. Tsja, ik verontschuldig me er wel voor, hoor!”
Een mijnheer die bozig was omdat ik aanbelde tijdens zijn avondeten, wist ik toch te kalmeren.
Man: “Ik zat te eten! Doen jullie dat bewust, rond deze tijd komen??”
Ik, eerlijk: “Ja. Dan zijn de meeste mensen thuis.”
Man: “Als je weet dat mensen dan eten, zou je dat juist niet moeten doen!”
Ik leg uit dat het erg varieert hoe laat mensen eten. Sommigen om half 6, anderen pas om 7 uur. En dat het na half 8 helaas al donker is en dat mensen dan helemaal niet meer de deur open willen doen.
De man lijkt verrast over dat antwoord en bijzonder genoeg accepteerde hij mijn uitleg, want hij gaf me alsnog geld – en nog met een glimlach ook!
Zelfs toen ik een keer zonder aanbellen omkeerde en weer richting straat liep omdat er een ‘geen collectes’-bordje bij de bel hing, ging ineens spontaan de voordeur open. Ik begon uit te leggen dat ik al was omgedraaid omdat ik het bordje had gelezen, maar de vrouw wilde er niets van weten: “Nee, je staat er nu, kom maar!” Huh? “Ja”, zegt ze: “zonder dat bordje heb ik iedere dag mensen aan de deur. Maar ik heb twee katten van de Dierenbescherming.” En ik kreeg toch een donatie in mijn bus!
Er was slechts één seniore man die echt lomp was en naar me schreeuwde: “Ik blijf niet aan de gang! Gisteren ook al geweest!!”, waarna hij de deur dichtsloeg. Mja, mijnheer was vast een beetje seniel, want er liep deze week echt niemand anders in mijn straten te collecteren hoor…
Ah ja, de hink-stap-sprong-hindernisbaan, oftewel “het tuinpad”.Hoeveel voorgangers zouden zich hun hoofd hieraan hebben gestoten, voordat de bewoners besloten deze lintjes op te hangen?Praktisch, je snoeischaar opbergen op de plek waar je ‘m het vaakst nodig hebt!
Gelukkig zijn er ook mensen die oprecht blij worden van geld doneren. Die legen enthousiast hun volledige portemonnee boven je bus en roepen je na: “Ik hoop dat je héééééél veel ophaalt!” <3
Ook zijn veel mensen zijn opgelucht dat ik nog ‘gewoon’ met een collectebus kom in plaats van een abonnement ofzo kom aanbieden.
Vrouw: “Wat fijn dat je met een bus komt! Hier.” *geeft geld* “Wacht, ik heb nog meer voor je, omdat je de enige bent die zo komt.” *Haalt nog meer geld ergens vandaan*
Ik: “Dankuwel!”
Vrouw: “Nee, JIJ bedankt!!”
De QR-code waarmee kleingeldloze mensen kunnen doneren wordt niet heel vaak gebruikt, maar is toch voor enkele mensen een uitkomst.
Ik: “Goeieavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming!”
Man: “Oh, da’s jammer.”
Ik: …
Man: “Ik bedoel, ik heb geen kleingeld in huis!”
Ik wijs hem op de mogelijkheid om via QR-code te doneren, en hij zegt: “Eigenlijk geef ik nooit aan goede doelen, maar ik hou wel van dieren”, waarna hij digitaal doneert. Mooi toch?
Da’s ook een manier om je brievenbus permanent af te sluiten.
Kinderen blijven bijzonder. De meeste vinden het leuk om voor pappa of mamma muntjes in mijn bus te gooien. Ik probeer dan ook altijd een gesprekje met ze aan te gaan, terwijl de ouders geld aan het zoeken zijn en zij bij de deur blijven drentelen (al was het alleen maar om ongemakkelijke stiltes te voorkomen). Maar af en toe verrassen ze me.
Ik tegen een jongetje van een jaar of negen: “Hebben jullie ook dieren?”
Jongetje: “Nee.”
Ik grap: “Misschien wel wat spinnen of muggen, haha!”
Jongetje: “Er was blijkbaar een muggenplaag.”
Ik, nog steeds grappend: “Oh jee, en dan staan we hier, met de deur open en het licht aan….”
Jongetje: “Muggen komen niet af op licht, ze komen af op CO2 en zweet. Ze komen dus ook op jou af als je ‘s avonds buiten loopt.”
Ik: “…”
Nadat een man weer naar binnen was gelopen om geld voor me te halen, hoorde ik hem vanuit de woonkamer wat mompelen, en daarna: “Dacht het niet, muts!!”
Eenmaal terug bij mij: “Ik had het niet tegen jou hoor, ik had het tegen de hond.”
Gelukkig maar.
Duidelijk.
Er was ook nog wat oponthoud onderweg. Uiteraard aai ik ieder kat die ik tegenkom en zich laat aaien, maar ditmaal trof ik een zeer vriendelijk maar wel zéér mager scharminkeltje aan. Dermate mager dat ik me flinke zorgen maakte. Zou het een zwervertje zijn? Dan kon ik haar niet zomaar aan haar lot overlaten! Maar ik kon haar ook niet zomaar mee naar huis nemen – stel dat ze wel van iemand in de buurt was?
Aangezien ik toch al bij iedereen aan het aanbellen was, vroeg ik niet alleen om geld, maar ook om informatie over de kat. Wellicht wist iemand wel waar ze thuishoorde.
Bewoner A: “Oh, die kat! Ja, die zat gisteren ineens voor onze deur. Nou, ik moet er niets van hebben, ik ben allergisch voor katten! Mijn man wilde haar wat geven, maar ik dacht, mooi niet, dan zit het beest straks binnen en kan ik het hele huis schoonmaken! Bah!!”
Bewoner B was gelukkig een stuk invoelender en vertelde me dat hij het beestje ook al had gespot en wat te eten had gegeven omdat ook hij zich er zorgen over maakte. Hij had zelfs al de Dierenambulance gebeld en die waren het katje komen ophalen! Ze bleek gechipt te zijn, maar het gekoppelde adres was in Groningen. Vreemd genoeg had hij de kat de volgende dag weer zien lopen. Blijkbaar hadden ze haar opnieuw losgelaten? Hij snapte er niets van.
Ik vond het een vreemd verhaal en besloot gelijk zelf de Dierenambulance te bellen. Na het mailen van wat foto’s bevestigden ze dat het om dezelfde kat ging. Het beestje bleek wel degelijk een baasje te hebben, een paar straten verder, en ze was zo mager omdat ze een nierziekte had. Ach gut. Dus weer aangebeld bij bewoner B om het verhaal te delen en hem te waarschuwen dat hij wellicht beter niet meer kon voeren, aangezien ze misschien speciaal voer nodig had.
Van de ene kant een opluchting, van de andere kant is het nog steeds heel sneu voor het beestje… maar ik heb gedaan wat ik kon.
Opvallend is overigens dat het aantal video-deurbellen zowat verdrievoudigd was ten opzichte van vorig jaar. Blijkbaar is het hip om zo’n ding te hebben. Maar ik vind ze vooral irritant: je hebt geen idee waar je moet kijken: naar de deur of naar de lens op dat ding? En is iemand naar jou aan het kijken of kun je best nog even aan je gezicht krabben? Vaak zijn ze ook helemaal niet goed opgehangen – op zo’n plek dat ze helemaal niet naar de bezoeker zijn gericht, dus wat heb je er dan aan? Of er komt na een tijdje een keiharde automatische stem uit, die in het Engels meldt dat je een bericht kunt achterlaten omdat er blijkbaar niemand thuis is (doorgaans precies wanneer iemand de deur open doet, waardoor je geen gesprek kunt beginnen). Als mensen wel thuis zijn, doen ze namelijk nog steeds gewoon de deur open om te kijken wie er staat, dat doen ze nauwelijks via die camera lijkt het.
Er was slechts één bewoner die op afstand communiceerde: “We zijn niet thuis, lieve mevrouw. We zitten in Spanje!” Tsja, heeft het nou echt meerwaarde om op zo’n moment te kunnen zien wie er voor je deur staat…?
Ondanks al mijn andere drukke bezigheden heb ik deze week 3 avonden langs de deuren kunnen gaan en dus zitten mijn bussen (twee, want eentje wordt op een gegeven moment veel te zwaar om omhoog te houden) inmiddels lekker vol. Volgende week komen mijn collectanten langs om hun opbrengsten met me te tellen. Ik ben heel benieuwd hoeveel er is opgehaald, want ik heb dit jaar meer collectanten dan vorige jaren, omdat twee collectanten met hun partner samen zijn gaan collecteren!
Oh, en mocht je nou ook wat willen doneren, maar is er niemand bij jouw deur geweest: dat kan! Je kunt via deze link heel makkelijk wat in mijn digitale collectebus gooien: https://qr3.ideal.nl/73031e16-ff3f-447a-b0ba-2c5c4144ce47
Alvast bedankt!! ^_^
Een half jaar geleden had Edwin me een liedje laten horen dat hij zelf had ingezongen. Ik was positief verrast en stelde gelijk voor dat we maar eens samen wat moesten gaan zingen! Dat kwam er alleen niet van – om de een of andere reden gaven we eerst een keer samen een balfolkworkshop en gingen we uit eten en naar de bios, voordat deze afspraak eens van de grond kwam. Maar vanmiddag was het dan eindelijk duetjes-tijd!
Vooraf had Edwin me getipt over het liedje “Let’s duet” van John C. Reilly, een liedje uit een film. Ik kende het niet, maar hij bleek hilarisch. Gelijk ingestudeerd natuurlijk. Het was het eerste en het laatste liedje dat we vanmiddag zongen en het was ook het grootste succes – lol gegarandeerd met deze wel zeer dubbelzinnige tekst, en bovendien pasten onze beider stemmen zowel goed bij het liedje als bij elkaar!
Andere duetjes die we zongen, ondersteund met een karaoke-versie op Youtube, waren in meer of mindere mate succesvol, maar hoe dan ook leuk om te doen. En we worden oud – een hoop liedjes uit de afgelopen decennia die Google suggereerde, zeiden ons bijster weinig… lang leve de 80s!
Er is inmiddels een lijst met liedjes die we actief moeten gaan opfrissen, en dat is geen probleem, want deze zangsessie is zeker voor herhaling vatbaar!
De afgelopen weekend-evenementen had ik regelmatig moeite om mijn draai te vinden, als praktisch personage in een epische setting met veel magie en goddelijke krachten. Het plot matchte vaak niet met mijn speelstijl en ik worstelde hoe ik daarmee om moest gaan. De oplossing bleek eigenlijk behoorlijk eenvoudig: regel je eigen plot!
Vorig evenement had ik het idee geopperd om een maankijker te maken. Daar wilde ik dit evenement mee verder gaan. Dus verzamelde ik vooraf wat items die daarbij zouden kunnen helpen, bedacht ik wat insteken voor spel met anderen, en ging ik met goede moed naar het evenement. Ik had een behoorlijk lange persoonlijke to-do list, want naast het maken van die maankijker wilde ik ook mijn lessen in sloten openen afronden bij mijn leermeester, was ik door een mede-speler gevraagd om haar te helpen tijdens een ritueel, en wilde ik nog wat spel aanzwengelen voor een andere mede-speler. Maar aangezien dit evenement de afronding van de huidige verhaalcyclus zou zijn, lag het in lijn der verwachting dat er een hoop dwingend plot op ons af zou komen, dus of daar allemaal tijd voor zou gaan zijn…?
En dat was inderdaad een uitdaging. Op zaterdagochtend was er geen andere keus dan ons behoorlijk lang met het centrale plot te bemoeien en er was daardoor geen ruimte voor eigen spel, want het betrof een lange boswandeling met de complete spelersgroep en daarna weer zo’n situatie waarbij je op een veld een groep tegenstanders treft en er chaos ontstaat, magiërs en priesters het plot proberen op te lossen, de vechters ze verdedigen terwijl ze dat doen en de genezers rondrennen om de vechters te verbinden. En de rest wat aan de kant ronddrentelt en uit het gevecht probeert te blijven totdat het voorbij is. Leuk voor heel veel mensen, maar ik weet inmiddels dat dit niet werkt voor mij en mijn personage (dus voor de duidelijkheid: ik bedoel niets negatiefs richting de plotschrijvers die echt hun best hebben gedaan en veel leuks hebben neergezet!). Tegen lunchtijd (hangry!!) zat ik er dan ook echt even doorheen en had ik er geen zin meer in. Maar na de lunch ging het beter en ben ik erin geslaagd het grootste deel van het plot te negeren en gewoon lekker mijn eigen ding te doen. En daar werd ik heel gelukkig van, want mijn personage heeft heerlijk kunnen knutselen en experimenteren!
Zo was er een dichte, gevaarlijke mistlaag om onze locatie heen. Wat doe je dan? Mede-spelers aan een lang touw vastknopen en ze de mist in sturen om data te verzamelen en metaal te vinden voor de maankijker. Geen probleem, als er wat is, trekken we je gewoon via het touw terug!
En die maankijker was echt een enorm succes! Ik heb inmiddels een groepje mede-spelers gevonden die net zo graag praktische dingen doen als ik, dus Rauron (Kevin), Henri (Erik) en Jipke (ik) hebben onder andere een prototype geknutseld van… wc-rollen. Yep. dát vind ík nou leuk om te doen!
Hij bestaat uit meerdere losse stukken, dus de kijker kan echt in en uit elkaar geschoven worden!foto door Rick Boeve
Vervolgens hebben we geprobeerd te berekenen hoe bol de lenzen moesten zijn en hoe ver deze uit elkaar geplaatst moesten worden in de koker. Dat was mede afhankelijk van de afstand van ons tot de maan. We hebben er landkaarten met schaal bij gepakt, een sextant, en hebben heerlijk zitten beredeneren hoe we dan via al deze data aan de afstand tot de maan konden komen. Waren we niet op een locatie geweest waar we geen toegang meer hadden tot onze schepen, dan hadden we ook de laatst benodigde databron (een scheepsalmanak) kunnen bemachtigen om de berekening daadwerkelijk te voltooien!
Uiteraard hebben we ook een hoop lol gehad tijdens het proces, want alles formuleren in mijl is saai. Aldus ontstonden nieuwe maateenheden, zoals de Henri-pas, de Rauron-span en de Jipke-voet.
Er zijn vervolgens een hoop andere spelers bij gesleurd om o.a. te zorgen dat er lensglas werd gecreëerd uit zand en er metaal gesmolten en gevormd werd voor het definitieve omhulsel. Ik had via Marktplaats een bolle loep gekocht om te dienen als physrep voor een lens, maar PostNL faalde weer eens en slaagde er niet in het ding binnen een week bij me af te leveren, dus improviseerde ik en had ik twee brillenglazen meegenomen die dan maar als lenzen moesten dienen. Terwijl er weer een of andere epische strijd op het veld plaatsvond, zaten Rauron en Jipke gezellig aan een tafel te keuvelen (slechts af en toe gestoord door gegil vanaf genoemde veld) en onze lenzen in de juiste bolling te schuren en polijsten.
Ook Kevin was voorbereid naar het evenement gegaan en had een échte telescoop meegenomen! Dus toen ‘s avonds laat onze maankijker eindelijk af was, heeft hij dat ding daadwerkelijk opgezet. Episch! (Helaas was er een onderdeel vergeten en lukte het niet om de maan helder in beeld te krijgen, maar dat drukte bij mij de pret zeker niet.)
Naast al dat geknutsel en geëxperimenteer, heeft mijn personage ook nog goede gesprekken gehad, een hoop ongemakkelijke momenten, en waren er heerlijke knuffel(hoopje)s. Beide nachten ben ik er niet in geslaagd om respectievelijk voor drie uur en voor kwart voor 4 naar bed te gaan, dus ik moet nog steeds bijkomen. Oftewel: het was zeker een succesvol evenement. Ik heb Jipke nu eindelijk neer kunnen zetten zoals ik haar heb bedacht (een zeer nieuwsgierige, leergierige onderzoeker met soms wat gebrek aan zelfbeheersing uit enthousiasme), en hopelijk helpt dat om het foutieve beeld dat bij de eerste evenementen bij mijn medespelers en de verhaalschrijvers is ontstaan (een dievegge die dingen in het honderd laat lopen met impulsieve domme plannen) te corrigeren.
Dus ik heb zin in het volgende evenement! Niet in het minst omdat ik alweer plannen voor een nieuw knutselproject heb…
Afgelopen vrijdag was het weer zo ver: het jaarlijkse symposium van het Lewis Carroll Genootschap.
Ik vertrok met volgeladen auto naar Zaltbommel, want voorafgaand aan het symposium moest ik nog even 14 trekzakken, die vanuit Stichting Draailier & Doedelzak tijdelijk bij mij waren gestald, overdragen aan Wouter en na afloop zou ik gelijk doorrijden naar een LARP-evenement .
We werden inmiddels traditioneel ontvangen met gebak met Carroll-gerelateerde opdruk. Jummie!
Ook was er wederom een boekenmarktje, doordat diverse aanwezigen boeken uit eigen collectie hadden meegenomen om te verkopen. Er werd enthousiast gesnuffeld in dozen en uiteraard is er ook bij mij het een en ander aan mijn vingers blijven plakken.
Er waren verder meerdere presentaties, zoals een hele interessante van prof. dr. Blom, bijzonder hoogleraar Klinische Psychopathologie, over het Alice in Wonderland-syndroom en de vraag of Lewis Carroll wellicht eraan leed.
Ook was er een opgenomen interview met Imme Dros, die recentelijk een nieuwe vertaling heeft geschreven van zowel “Alice’s Adventures in Wonderland” als “Through the Looking-Glass and what Alice found there”. Het was maar goed dat ze zichzelf te oud vond om naar het symposium te komen voor een live interview, want er was behoorlijk wat kritiek op diverse keuzes die ze bij het vertalen had gemaakt. Er was bijvoorbeeld verbazing en onbegrip voor de keuze om de vingerhoed die Alice in haar schortje vindt als prijs voor bij de caucusrace, te vervangen door een veiligheidsspeld. (“Want tegenwoordig weet niemand meer wat een vingerhoed is”, volgens Dros.) Nee, wij Carrollians slikken niet zomaar alles.
En we zijn ook creatief. Was er twee jaar geleden nog een bijzondere oplossing voor naar binnen schijnend zonlicht, ditmaal bleek het geluid van het opgenomen interview erg slecht en werd dit opgelost door een microfoon voor een aan de laptop aangesloten boxje te houden.
En dan was er nog de quiz. De opdracht was om plaatjes van illustraties te koppelen aan de naam van de illustrator. Argh. Ik wist al dat ik hier niet goed op ging scoren, want ik heb geen interesse in alternatieve illustraties voor de Alice-boeken en heb me er dan ook nauwelijks in verdiept. Desondanks werd ik door de bedenkster van de quiz indringend aangekeken toen ze de uitslag ging communiceren en meedeelde dat ze wel zéér teleurgesteld was in “bepaalde mensen…”.
Hee, in mijn verdediging: ik had ook nog eens de opdracht niet helemaal goed begrepen want ik dacht, gezien de opbouw van het antwoordvel, dat er van iedere illustrator 3 afbeeldingen waren en was dus begonnen met per naam 3 afbeeldingen te zoeken, terwijl ik beter gewoon per afbeelding een illustrator had kunnen achterhalen. Nou ja, je kunt niet overal goed in zijn.
Helaas kon ik na afloop niet lang blijven hangen, want ik moest dus gelijk door naar een LARP, maar gelukkig heb ik ook in de pauzes even kunnen kletsen met oude bekenden en nieuwelingen. Want ja, er was gelukkig wat nieuwe aanwas! Hopelijk blijven zij hangen bij het Genootschap, want dat kunnen we wel gebruiken.
Ik ben weer eens heel trots op mijn pappie. Een paar jaar geleden schreef hij een boek over Ulestraten (het dorp waar ik ben opgegroeid) in de Tweede Wereldoorlog. Dat was een dermate groot succes dat het opvolging verdiende en dus is hij de afgelopen drieënhalf jaar bezig geweest met het doorspitten van archieven en het houden van interviews met (oud)bewoners, om een nieuw boek te schrijven over hoe het dorp zich na die periode heeft ontwikkeld: “Van boerengemeenschap tot forensendorp”.
Het is een enorm dikke pil geworden (terwijl hij nog heel veel materiaal heeft geschrapt omdat het niet meer paste) en gisteravond was dan eindelijk de officiële boekpresentatie.
Pa deed het echt supergoed. Hij is basisschoolleraar geweest en dus is hij gewend voor een groep te spreken en de toehoorders geëntertaind te houden over een onderwerp. Het publiek hing bijna twee uur lang aan zijn lippen en er was voortdurend een geroezemoes in de zaal omdat mensen iemand herkenden op een oude foto of zich nog iets konden herinneren van wat er werd verteld over het verleden!
Dit boek was ook een klein beetje een familieprojectje: net als bij het vorige boek heeft mijn zusje de omslag ontworpen en ik heb de website voor de voorverkoop in elkaar gezet. Dit keer heb ik me ook bemoeid met de inhoud: ik heb alle hoofdstukken proefgelezen en pa advies gegeven over hoe hij de informatie nog beter kon structureren (want ik kan me goed voorstellen dat je op een gegeven moment zelf het overzicht kwijtraakt als je zoveel info hebt). Als dank werd ik aan het eind van de presentatie naar voren geroepen en kreeg ik officieel het eerste exemplaar uitgereikt! 😍
Daarna kon ik samen met mijn moeder, tante en vriendin van mijn moeder aan de bak, want we waren ook gecharterd om te helpen de vooraf bestelde boeken uit te delen aan de aanwezigen. Dat liep natuurlijk direct storm toen de presentatie was afgelopen, maar ma had het zeer efficiënt georganiseerd (ik heb het niet van een vreemde) en binnen no-time had iedereen een exemplaar in handen, dat daarna natuurlijk gesigneerd moest worden door de auteur. 😊
Er zijn al 370 exemplaren in de voorverkoop besteld en er gaan er gegarandeerd meer worden verkocht. Zo trots op mijn pappie!!
Gisteren speelden we met De Soete Inval voor het eerst op Historisch Merxem, een festivalletje in een fort in het Belgische Merksem (bij Antwerpen). De eerste keer voor ons dat we daar waren, maar blijkbaar ook de allereerste keer dat er live muziek was in de kampementen. Ze hadden ons gezien op Quondam en behoorlijk wat moeite gedaan om geld bijelkaar te sprokkelen om ons ook naar hun evenement te halen. Wat een eer! Het was dan ook erg dankbaar om daar te spelen.
Het middeleeuwse terrein was heel klein – dermate klein dat we vanaf één speelplek gelijk het hele terrein van muziek konden voorzien. Rondlopen en op verschillende plekken spelen zoals we normaal gesproken deden, was dus geen optie daar. Hoewel muziek erg werd gewaardeerd door de deelnemers die er met hun tenten stonden, vermoedden we dat full-time doedelzakgeluid wat minder zou worden gewaardeerd, en aangezien het een multi-period-evenement bleek te zijn, besloten we tussendoor een paar keer te verkassen naar de andere velden. Want ook soldaten uit de Eerste Wereldoorlog en cowboys & indianen houden van muziek, toch?
En inderdaad, dat deden ze. De soldaten betaalden ons dan ook navenant voor onze diensten.
Al die verschillende tijdsperiodes gaf een heel leuk effect, zoals we vorig jaar al in Doorn constateerden. Want als je in een Vlaams cafétje, dat onderdeel is van het fort, even zit uit te blazen en er ineens een sergeant in Tweede Wereldoorlog-tenue binnen komt lopen, waan je je wel in ‘Allo ‘allo.
Toch maakten we ons aan het begin van het evenement wat zorgen. Want het was niet alleen een historisch evenement, het was ook een soort dorpsfeest, inclusief open dag van verenigingen die in het fort gehuisvest waren. Er waren dus op andere plekken ook reusachtige carnavalspoppen en er blèrde muziek met heftige beats of zelfs gegrunt door boxen. De kampementen zouden om 18.00 uur sluiten voor publiek, maar daarna kon er nog gedronken worden op het terras bij dat cafétje in het fort. Daar was ook een podium en wij waren daar om 19.00 uur een uurtje ingepland. Tussen een dj en een piratenband in. Euhm…. We zijn sowieso al niet echt een podiumband en zou dat publiek nou echt op ons zitten te wachten…?
De tunnel naar de plek met het podium gaf al een bijzondere tijdsreizende sfeer…
Het podium waar wij die avond ook moesten spelen, nu nog bezet door een dj…
Op vrijdag hadden we een repetitie gepland staan en dus hebben we een deel van de repetitietijd besteed aan het nog snel in elkaar zetten van een podiumprogramma. Met succes, want het sloeg enorm aan! Tegen onze verwachting in was het publiek zeer enthousiast. Mede ingegeven door enige alcohol moet erbij worden gezegd. Het was dan ook een zeer bijzondere ervaring om te spelen voor stomdronken Vlaamse dorpelingen die voor het podium aan het dansen en meebrullen waren, terwijl ze tegelijkertijd bekers bier op hun hoofd probeerden te balanceren.
Maar hee, enthousiast publiek is enthousiast publiek! Er werd achteraf zelfs nog geroepen om een ‘encore’ en iemand moest en zou even met mij op de foto.
Het zou dus best kunnen zijn dat we volgend jaar weer gevraagd worden.
)
)
