Omdat gisteren dierendag was, wordt er deze week door de Dierenbescherming gecollecteerd. En ik help ook een handje mee!

Aldus toog ik vanavond langs de deuren. Ik worstelde me over vastgeroeste tuinhekjes, door overwoekerde voortuinen, langs eng kijkende tuinkabouters en een toiletpot met planten erin (?) en probeerde niet te huiveren van al die semi-gietijzeren plantenpotten met  ‘welcome’-bordje erboven, die je om de vier tuinen tegenkomt.

Vervolgens werd ik dan getrakteerd op vals hondengeblaf of bijzondere deurbelgeluiden (inclusief de complete “Nederland, oh Nederland, jijhij bent de kampiejoeoen”-melodie).

Of er open werd gedaan was altijd maar afwachten. De meest dichtgerolluikte huizen bleken toch bewoond, terwijl er bij woningen waar overal de lampen aan waren en de ramen open stonden, regelmatig gewoon niet werd open gedaan. En het is belachelijk bij hoeveel mensen de bel stuk is!

Het leggen van contact was ook interessant. Sommige mensen grijpen al naar de portemonnee voordat je hebt verteld waar je eigenlijk voor collecteert. Anderen maken een praatje. Bij weer een ander trof ik een open deur aan, waarbij van achteruit het huis klonk: “Ik heb net gedweild, ik kan niet bij de deur komen!”. Turkse vrouwen moesten aan hun man vragen of het mocht, en oude kerels keken moeder de vrouw aan voor de huishoudportemonnee.

De meeste mensen waren gelukkig wel bereid om wat te geven, er waren nauwelijks mensen die botweg ‘nee’ zeiden. Al moest ik heel af en toe wel even uitleggen waar ik voor kwam (“De Dierenbescherming? Is dat niet van de Peej Veej Veej?”).

Het langs de deuren gaan vind ik absoluut niet vervelend om te doen. Het is zelfs leuk om je eigen buurt eens van wat dichterbij te kunnen bekijken.
Van vroeger herinner ik me nog ‘de eieractie’; het langs de deuren verkopen van paaseieren voor het kerkkoor, waar mijn moeder altijd zo’n bloedhekel aan had. Als kind ging ik mee, en ik vond het helemaal niet erg. Wel was het vervelend als je in de tweede ronde de bestelde eieren moest afleveren, en je tot vier keer toe terug moest naar een huis omdat de mensen steeds niet thuis waren. Maar daar heb ik nu geen last van.

Wel duurde het allemaal veel langer dan ik had verwacht. Voordat men de bel heeft gehoord, de hond aan de kant heeft geschopt, de voordeur heeft bereikt en de portemonnee heeft gevonden en heeft bepaald hoeveel kleingeld er beschikbaar is, ben je rustig twee minuten verder.

En stiekem is het nog best vermoeiend om te doen. De meeste mensen maakten van de gelegenheid gebruik om al hun losslingerende kleingeld te dumpen, dus die collectebus moet je op een gegeven moment toch wel met twee handen vast gaan houden.

Rond half tien kreeg ik het standaard riedeltje nog maar amper m’n strot uit (“Ik kom controle… corrige… collecteren voor de Dierenbescherming!”) en begonnen mensen geïrriteerd op hun horloge te kijken (hoewel ik officieel tot 22.00 uur langs de deuren mag), dus ben ik maar gestopt.

Morgen ga ik nog een uurtje verder voordat naailes begint, en donderdag kan ik dankzij thuiswerken wat eerder beginnen. Ik heb tot en met zaterdag de tijd, dus hopelijk krijg ik alle straten gedaan die in mijn zone vallen.

En als jullie zelf iemand voor de deur zien staan: wel iets geven hè?