Eindelijk weer een beetje beter, dus eindelijk weer een goede nachtrust. Dacht ik.
Afgelopen nacht werd ik rond 5 uur wakker van krijsende katten buiten. Nee hè, Sammy was weer ruzie aan het maken met de buurkat!
Ik krijg dan gelijk visioenen van een bloedende lieveling, die zielig in de struiken zijn wonden zit te likken. Daar breekt mijn hartje van! Dus hop, ochtendjas aan en naar de voordeur.
Vanuit de open deur kon ik helaas niets zien. Het geluid bleek uit de tuin van de overburen te komen. Zucht, dan maar op blote voeten de straat op.
Na een paar keer Sammy te hebben geroepen, was hij echter niet verschenen. Wel stak de buurkat zijn kop om de hoek van een struik, om daarna weer te verdwijnen.
Inmiddels constateerde ik dat blote voeten op asfalt tijdens nachtvorst best snel heel erg pijnlijk wordt, dus zat er niet veel anders op dan terugkeren naar huis. Dus ik draai me om en loop terug naar mijn voordeur.
En wie zie ik daar doodleuk in de deuropening zitten? Sammy. Die me aankijkt met een blik van: “Wat doe jíj nou buiten op dit tijdstip, gek mens?”.
Argh. Het beest had al die tijd gewoon binnen liggen maffen! De kat van de overburen had met een van de andere buurkatten ruzie zitten maken…
Daar sta je dan, met je goede bedoelingen, om 5 uur ‘s nachts in je ochtendjas op straat. :-S
Pfff, het heeft even geduurd, maar éindelijk ligt er nieuwe vloerbedekking op mijn trap!
De vorige eigenaren hadden donkerblauwe/grijzige vloerbedekking gelegd, maar die vond ik niet zo mooi. Hij maakte de gang nogal donker en zag er enigszins oubollig uit, zeker aangezien ze de vloerbedekking ook over de zijkanten van de trap heen hadden getrokken.
Op de foto lijkt hij mooier dan hij in werkelijkheid was…
Op de overloop zat bovendien een flinke kras, veroorzaakt door het schuiven met de wasmachine tijdens de verhuizing, die ik er niet uitgeborsteld kreeg. En zeker in zo’n halletje zonder ramen, maakt een donkere kleur de ruimte heel klein.
Weg ermee, dus!
Op 24 november ging ik aan de slag. Ik rukte en vloekte, totdat alle bekleding eraf was én alle 3.723 nietjes uit het hout gepulkt waren (argh!).
Op deze foto zie je beter hoe vaal/stoffig de oude vloerbedekking oogde.
De vloerbedekking kwam relatief makkelijk van de traptreden af, omdat het allemaal kleine losse stukjes waren. De overloop was een grotere uitdaging, maar gelukkig had ik geleerd van de andere ruimtes die we voor mijn verhuizing hadden gestript (eerst natmaken en een paar uur laten weken, en een tapijtmes gebruiken in plaats van een gewoon stanleymes) en slaagde ik erin om de boel los te krijgen, zonder weer een tapijtstripper te moeten huren.
De vloer bleek wel superoneffen te zijn: aan de zijkanten zaten overal putjes! Ik vroeg me af of dat eerst opgevuld zou moeten worden voordat er nieuwe vloerbedekking overheen kon…
Het ergste moest de dag erna gebeuren: alle lijmresten eraf schuren. Wat een k*-klus… :-X Alles zat onder het stof en vanwege de ijzige kou buiten had ik de voordeur niet open gezet, dus zat ik een dag later nog met hoofdpijn, ondanks het gebruik van een mondkapje.
De zijkanten van de trap heb ik redelijk lijmvrij gekregen, maar de treden waren bijna niet te doen. Toen besloot ik definitief dat daar weer vloerbedekking in plaats van lak op zou komen, want ik had geen zin om me hier nog een week mee bezig te houden.
De zijkanten van de trap konden dus wel in de verf gezet worden. Eerst een laagje grondverf en daarna dezelfde kleur erop als die op mijn zoldertrap, kozijnen en deurposten zit.
Weer een hindernis: het kiezen van de vloerbedekking. Man, wat is dat lastig! Ik bestelde diverse staaltjes online en liep verschillende tapijtzaken af, waar ik ook allerlei stalenboeken leende, om ze thuis te vergelijken. Want in de winkel een keuze maken is echt niet te doen, je moet dat thuis zien. En dan nog is het enorm lastig om op basis van zo’n klein lapje, in te schatten hoe een complete trap en complete vloer eruit gaat zien.
Ik wist dat ik iets gemêleerds wilde, zodat stof en kattengrit niet te veel gaat opvallen, iets lichts, om de ruimtes niet kleiner te laten lijken, en iets laagpoligs, zodat het makkelijker schoon te houden was. Maar welke kleur paste bij zowel de tegelvloer beneden als bij de ruimte boven?
Ik heb niet precies gevonden wat ik in mijn hoofd had. Eigenlijk wilde ik vloerbedekking met drie verschillende tinten, maar de meeste laagpolige gaan maar tot twee. Maar ik moest uiteindelijk iets kiezen. Dus bestelde ik half december eindelijk de vloerbedekking.
En toen kwam de kerstperiode, dus was iedereen druk en/of vrij en kon de afspraak pas in januari ingepland worden. Maar afgelopen vrijdag was het dan éindelijk zo ver! Ik was nog hartstikke ziek, maar daar ging ik die afspraak niet voor verzetten; ik keek al lang genoeg tegen een kale trap aan en moest al lang genoeg iedere ochtend over een betonnen vloer naar de badkamer lopen! Gelukkig kon ik gewoon onder een dekentje op de bank zitten terwijl de twee heren in de gang hun werk deden.
De oneffen betonvloer bleek geen probleem te zijn, zeker omdat er nu ondertapijt zou komen. Sterker nog: ze complimenteerden me uit zichzelf met hoe schoon ik de trap had gekregen, dat zagen ze niet vaak! En ze waren verbaasd dat ik er in was geslaagd de zijkanten te schilderen; doorgaans adviseerden ze mensen om er maar gewoon weer vloerbedekking overheen te leggen, als dat er eerder al had gezeten. Ha!
Dit is het resultaat:
Uiteraard geven de foto’s totaal geen goed beeld (*zucht*). Het lijkt grijs, maar het is beige/bruin. Dus eigenlijk moet je langskomen om het resultaat te kunnen beoordelen.
Ik ben er zelf helaas niet 100% tevreden over. Zoals ik al zei had ik liever nog een extra tint donkerbruin er doorheen gewild en bovendien pakt een groot stuk vloerbedekking toch altijd anders uit dan je vooraf denkt.
Maar ik denk wel nog steeds dat het de beste keuze was uit alle staaltjes die ik heb meegenomen. Ook is het weer een stuk lichter in huis geworden. En deze vloerbedekking voelt veel zachter aan mijn voetjes als ik ‘s ochtends naar de badkamer of het toilet loop!
Wow. Just wow. Wat een fantastisch evenement was Eurosing! Dit is er een die de boekjes in gaat. Het was memorabel, spectaculair, en compleet anders dan het gemiddelde LARP-evenement.
Over Eurosing
Eurosing was bedoeld als een parodie op het Eurovisie Songfestival (zo veel mogelijk over the top, meer glitter is meer beter, en je mag je geslacht, kledingvoorkeur en seksuele voorkeur op alle mogelijke manieren combineren), in LARP-vorm. Met een flinke vleug ‘Project Catwalk’, want het was de bedoeling dat we in 24 uur tijd een volledige act voor ons eigen team uit de grond stampten. Het enige dat je mocht voorbereiden, was een liedje kiezen waar een karaoke-versie van beschikbaar was. Ter plekke moesten de songteksten worden geschreven, op basis van een thema dat je op vrijdagavond pas te horen kreeg. Verder kreeg je een budget van €50,-, waarmee je op zaterdag de stad in kon om te shoppen voor requisieten en spul om een kostuum voor je performers mee te bouwen. En uiteraard moest je ook nog een choreografie in elkaar zetten, deze en de tekst uit je hoofd leren, met de licht- en geluidstechnici je wensen doorspreken en microfoons testen, en repeteren. Dit alles voor de grote show die op zaterdagavond om 21.00 uur zou starten. Alsof dat niet al genoeg was, was er natuurlijk ook nog rollenspel: politieke intriges en drama. Heul. Veul. Drama.
Vooraf dacht ik dat dit in ieder geval een relaxt evenement zou zijn qua voorbereiding. Mijn voorbereiding voor een evenement bestaat normaal gesproken uit een achtergrond in elkaar flansen en een kostuum naaien. Aangezien het kostuum ditmaal dus ter plekke gemaakt moest worden, was er niet veel voor te bereiden. Toch?
Vandaag teruggekeerd van Eurosing! Een verslag volgt morgen, want ik heb niet genoeg tijd om vanavond nog alles op te schrijven. Daarom voor nu een post over de laatste verrassingen die ons team had voorbereid.
Want ten eerste was er nóg een ‘bitch fight’ video! Die wilden we niet vooraf verspreiden; het idee was dat stalker manusje-van-alles Paddy deze scène stiekem had gefilmd. En op het evenement zelf zou hij de video via zijn telefoon aan andere deelnemers laten zien.
Ook deze was superleuk om op te nemen. Ik ben niet heel erg blij met mijn tekst, maar dat krijg je als er geen script is en je maar gewoon improviseert – wat ook dat is LARP!
En als tweede was er de foto die ik pas een paar dagen voor het evement bedacht te maken. Dit is er echt eentje in de categorie “Nee heb je, ja kun je krijgen”. Want wie had gedacht dat niet alleen ziekenhuispersoneel, maar ook politieagenten bereid waren om mee te werken aan ons mediamateriaal?! Jawel, de politie is daadwerkelijk je beste vriend.
Een van de Nijmeegse politieposten ligt op fietsafstand van mijn werk. Dus besloot ik in de lunchpauze op de bonnefooi langs te gaan om te kijken of ik ‘een belastende foto van een roddelfotograaf’ kon regelen. Mark was zo lief om weer mee te gaan en de roddeljournalist te spelen.
Eigenlijk dachten we allebei dat de agenten zouden weigeren mee op de foto te gaan, en dat het bij een fotootje van mij terwijl ik het bureau binnen loop zou blijven. Maar onderschat nooit de kracht van een klein meisje met een lieve glimlach en stoute schoenen! Want tot onze grote verbazing kwam er na mijn toelichting bij de balie, daadwerkelijk een agent naar buiten die wel mee wilde werken! Hij wilde alleen liever niet met zijn gezicht op de foto. Nou, dat kon wel geregeld worden!
Hij vroeg zelfs of hij me in de boeien moest slaan, of dat ik in een politieauto wilde stappen. Dat zou natuurlijk helemaal een coole foto opgeleverd hebben, maar het moest wel zo zijn dat er te roddelen viel over de reden waarom ik precies op het bureau moest zijn. En zo kon het nog alle kanten op…
Mijn zelfgemaakte tuniek is eindelijk af! Het is geen kledingstuk dat ik nu aan kan, maar dan ben ik in ieder geval voorbereid op de warmere dagen.
Na al die ingewikkelde kostuums was het wel weer tijd voor een relatief simpel kledingstuk, van een standaardpatroontje uit de Burda of Knip. Toch verliep dit naaiproces niet geheel vlekkeloos.
Ik had niet helemaal goed gekeken naar het voorbeeld (wie maakt er nou precies wat in het boekje staat? ) en besefte me pas na het knippen dat die mouwen er wel heel kort uitzagen. Oh, het zijn driekwart mouwen in plaats van lange mouwen… duh! En natuurlijk had ik niet meer genoeg stof over om er lange mouwen van te maken. Nou ja, driekwart it is.
En dan was er nog het middenstuk aan de voorkant. Eigenlijk liep de contraststof onderaan in een rechte lijn door, in plaats van mee omhoog te buigen. En had je dus een grote driehoek van stof aan de voorkant. Omdat dat stuk van mijn buik het deel is dat ik graag wat verhul, leek zwart mij daar een prima kleur voor. Maar in praktijk werd het een dermate groot donker oppervlak, dat alle aandacht er juist heen werd getrokken!
Dus heb ik aan de voorkant alles weer losgetornd (stretchnaden lostornen gaat 3x zo langzaam als normale naden lostornen ), de zwarte stof ingeknipt en de stof met het motiefje een stuk hoger vastgemaakt (de eerste keer zat het nog niet goed, dus kon ik nog een tweede keer de naad loshalen. :-S ). Onder fronsende wenkbrauwen van mijn naaijuf, want dit kan natuurlijk absoluut niet volgens het patroon. Maar hee, het is toch stretchstof, en ik wil natuurlijk iets maken dat ik (ditmaal wel…) daadwerkelijk aan ga trekken.
De zoom midden-voor kwam daardoor natuurlijk ook hoger te hangen, maar eigenlijk vind ik dat juist een leuk effect geven! Helemaal in combinatie met de volgens het patroon in punten hangende zijkanten. Met als extra voordeel dat er middenvoor nu ook wat extra plooien zijn, waardoor het nog meer verhullend is.
Dus is het alsnog een tuniek geworden die me charmant staat. Blij!
Bestede tijd: 16,25 uur (grrr…) Kosten: Euh, shit… bonnetje kwijt. Ik weet alleen nog dat de zwarte stof €3 was. Het zal al met al wel geen heel duur ding geworden zijn.
Eerder vertelde ik jullie over de postcard video die we voor Eurosing maakten. Ik kon toen nog niet vertellen dat we nog meer hadden opgenomen!
Ik had namelijk bedacht dat we ook een bitch fight tussen de twee zangeressen, die tijdens de opnames ontstond, konden filmen. En dat filmpje daarna anoniem konden lekken naar EuroNews, de IC nieuwssite van het evenement.
Dat plan viel in goede aarde en aldus geschiedde. Iedereen speelde erg leuk mee en voegde toe aan de scène, zoals onze manager die zijn hand naar de camera uitstrekt om het filmen te stoppen. Met het volgende resultaat:
Daarna kwam de suggestie om deze video niet zomaar aan de organisatie aan te leveren, maar het via een rivaliserend team te laten uitlekken. Superleuk! Ook dat gebeurde en ook zij hebben er weer heel veel aan toegevoegd, want ze hebben het filmpje opgenomen in een persoonlijk vlog van een van hun zangeressen, en die video in zijn geheel verspreid.
Een fantastisch voorbeeld van hoe iedereen voortbouwt op elkaars ideeën rondom het Eurosing-evenement. Dit is wat er gebeurt als je creatieve rollenspelers bij elkaar zet.
Ik geloof niet dat ik al eerder zo veel voorpret heb gehad voor een LARP-evenement!
Met ons Eurosing-team zijn we in de fase dat we een liedje voor de uitvoering moeten kiezen, dus dat was een hoop luisteren en keuzes maken. (Meh, dit is moeilijk! Ik had verwacht dat op een gegeven moment ‘het perfecte liedje’ wel zou komen boven drijven, maar ik ben over geen enkele van de kandidaten oprecht enthousiast. )
Zaterdag had ik weer een workshopmiddag van de Draailier & Doedelzak zaterdagcursus.
En vandaag mocht ik de opnamestudio in!
Niek, de zanger van de band waar ik al eerder het nummer ‘Homeland’ mee samen speelde, is namelijk ook bezig een eigen nummer in elkaar te zetten, samen met de eigenaar van een opnamestudio. Daar wilde hij ook graag een doedelzak in hebben, maar een doedelzak zat niet in de samples waar de studio over beschikt. Of ik wat wilde komen inspelen? Sure!
Mijn hemel, wat een hoeveelheid knopjes en stekkertjes zitten er in zo’n ruimte! Het was voor mij de eerste keer dat ik in een echte studio was – de nummers voor Tweedledum & Tweedledum hebben we gewoon in een kapelletje en in de huiskamer opgenomen. Ik was wel al eens in een radiostudio geweest, maar da’s toch ook echt heel wat anders.
Behalve dan dat je daar ook niet zomaar met elkaar kunt communiceren. Heel onhandig, als je wat probeert te zeggen en je microfoon staat niet aan. Of als je de mensen aan de andere kant van het raam ziet praten, en je geen idee hebt of ze gewoon aan het babbelen zijn, of dat ze het onderling hebben over het liedje, of dat ze je tussendoor instructies aan het geven zijn.
Het stond er zeker niet in 1 take op, want er was niet bepaald een uitgewerkt plan toen ik arriveerde. De intro hebben we ter plekke bedacht (ik zat thuis alweer veel te moeilijk te denken, het hoefden blijkbaar maar een paar lange tonen te zijn). En verder besloten we dat ik exact moest meespelen met de melodie, maar die had ik die ochtend pas een paar keer doorgenomen dus dat ging ook niet gelijk goed.
Wat het extra lastig maakte, was dat ik in eerste instantie mijn bourdonpijpen nauwelijks kon horen als de begeleiding door mijn hoofdtelefoon klonk. Het is sowieso heel moeilijk om eerst alleen je bourdons even te laten klinken en daarna pas een melodie mee te gaan spelen (het scheelt maar een fractie in druk of je speelpijp wel of niet meedoet), op exáct het juist moment (zodra je iemand achter het raam een seintje ziet geven ben je eigenlijk al te laat met druk aanzetten) en mijn bourdons zijn ook nog eens lang niet altijd stabiel genoeg om met beide tegelijk een strakke toon te produceren zodra ik aanzet. En als je jezelf niet hoort, is het helemaal een ramp. Maar toen er een extra microfoon achter me werd gezet en de microfoon voor me niet meer werd teruggespeeld in mijn hoofdtelefoon, lukte het eindelijk (ongeveer – volgens mij gaat het er uiteindelijk gewoon afgeknipt worden. :’-) ).
Na enkele takes stond dan eindelijk alles erop en waren we allemaal tevreden over het resultaat. Nu maar afwachten totdat het nummer volledig ingespeeld en afgemixt is. Dat kan nog wel even duren.
Voor mij was het een superleerzame én leuke ervaring! (En we gaan het nog wel even hebben over de verdeling van de royalties, mocht het een superhit worden. )
Een jaar geleden was ik bij de oprichtingsbijeenkomst van het Lewis Carroll Genootschap. En inmiddels bestaat het alweer een jaar! Tijd voor een tweede bijeenkomst dus.
Ditmaal vond het plaats in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag – een passende locatie gezien het onderwerp en niet geheel verrassend, aangezien onze voorzitter de oud-directeur van de KB is. Wel een eind rijden; Utrecht was toch iets centraler.
Ik moet bekennen dat ik niet ga vanwege de inhoud van de lezingen – ik ben geen verzamelaar, vertalingen hebben niet echt mijn interesse en ik loop ook niet alle Alice-geïnspireerde tentoonstellingen en uitvoeringen af. Gelukkig werden de lezingen wel leuk gebracht en werd er flink gelachen. Maar ik ga natuurlijk vooral om kennis te maken met andere Nederlandse Carroll/Alice-fans.
Want waar anders kan ik nou een half uur lang met iemand babbelen over de details van Alice’s kleding die op de illustraties te zien is, en in hoeverre deze bij haar maatschappelijke klasse en in het modebeeld van 1865 passen?
Ik heb ook nog een hoop andere leuke gesprekken gehad (“Hee, ben jij Lenny van de website?” ). Er waren wederom zo’n 30 personen aanwezig en de hoeveelheid fanatisme verschilde behoorlijk: van hardcore levenslange fans tot mensen die zijdelings iets met de Alice-verhalen deden tijdens werk of stage (of die gewoon als plus-één door hun partner waren meegesleept). Ze waren prima te ontdekken door te letten op de reacties op grapjes tijdens de lezingen. “Ik heb overwogen om de kostprijs van het boek met Jabberwockyvertalingen €18,72, of misschien €18,71 te maken” snapt bijvoorbeeld lang niet iedereen gelijk, dus op basis van de tijd tussen de grap, de toelichting ervan en de reactie kon ik de meesten wel classificeren.
Ik moet trouwens wel gaan uitkijken met wat ik op mijn blog zet. De vorige keer noemde ik het een ‘ouwelullenclubje’ en dat had iemand onthouden, die me er nu ietwat verontwaardigd op aansprak… (Hallo meneer Koksma! Ik zal het niet meer zeggen hoor! En zie, ik heb mijn blogpost inderdaad vanavond nog online gezet! )
Na alle ontmoetingen en de ontvangst van het allereerste exemplaar van het nieuwe tijdschrift van het Genootschap, kon ik dus weer tevreden naar huis rijden.
Nou ja, tevreden… twééëntwintig euro aan parkeergeld?? Gek zijn ze daar in de Randstad!! :-O )
Voor LARP-evenement Eurosing moet ieder team een ‘postcard video’ opnemen: een kort filmpje dat voorafgaand aan je optreden wordt afgespeeld en waarin je je team en land voorstelt. Gelukkig waren we daar op tijd mee begonnen en was hij al weken geleden af – ruim voor de deadline dus.
Ons filmpje speelt zich grotendeels in een ziekenhuis af, omdat ons team als achtergrondverhaal heeft dat de eigenlijke zangeres een ongeluk heeft gehad en daardoor niet kan optreden, waardoor ik en een andere deelnemer haar plaatsvervangers zijn geworden. Maar dat ongeluk vond pas op nieuwjaarsdag plaats, dus moesten we de video nog even achterhouden. Moeilijk! Want ik vind hem zo leuk geworden! Al zeg ik het zelf, want ik was degene die alle beelden in elkaar mocht monteren.
Dat was nog best een uitdaging. Gelukkig had ik er aan gedacht om iedereen te instrueren in landscape modus op te nemen en er op gestaan dat we de scènes meerdere malen uitspeelden, zodat we verschillende varianten hadden en opnames vanuit meerdere hoeken waar ik uit kon kiezen. Maar ja, de belichting in een ziekenhuis is verre van optimaal, dus veel opnames zijn erg gelig geworden. De camera die we op een statief hadden bevestigd, maakte nog veel geler beeld dan onze mobiele telefoons en bleef ook nog eens continu herfocussen, waardoor die opnames nauwelijk bruikbaar zijn geworden. Maar de beelden op de mobiele telefoons waren allemaal best wel bewogen, omdat ze vanuit de hand waren opgenomen. En de filmpjes die mensen thuis hadden gemaakt (niet iedereen kon aanwezig zijn) bleken alsnog voor de helft in portrait modus te zijn opgenomen…
En dan heb je nog de lolbroeken die er op staan om bewust bij elke take de ballonnen te verwisselen, zodat ‘ie steeds een andere kleur ballon in zijn handen heeft (ik kijk naar jou, Arjan!).
Het montageproces bestond dus niet alleen uit het selecteren van de juiste fragmenten vanuit de juiste hoek, maar ook uit het zoeken naar zo stabiel mogelijke beelden die zo min mogelijk geel waren. En de afweging: ga ik die ene perfecte scène gebruiken, ook al ligt er een hoop plastic in beeld en zie je per ongeluk één van de camera’s staan…? :-S Ondanks dat het geen makkelijke taak was, vond ik het wel een enorm leuke taak om te doen. Ik kan dit! Misschien moet ik dit vaker gaan doen.
Eigenlijk zou de organisatie er zelf een intro en outtro aan plakken en er muziek onder zetten, nadat we ons filmpje aanleverden. Maar ik besloot alles zelf al toe te voegen, want dan kon ik de scènes timen met de muziek. Het werkt namelijk zo veel beter als je je eindshot synchroniseert met de muzikale climax! (Verder ben ik helemaal geen perfectionist hoor ).
Al met al ben ik erg blij met het eindresultaat. Vooral omdat ons filmpje echt een verhaal vertelt. Dus wederom dank aan mijn team voor dit supercoole resultaat van onze gezamenlijke inspanningen en brainfarts!
Overdag stond ik in de keuken om wafels te bakken, want het was de bedoeling dat we zelf lekkers mee zouden nemen. Om half 5 trof ik Manuel in het B&B’tje in Utrecht, dat ik had gereserveerd omdat ik geen zin had om ‘s nachts nog terug te rijden naar Nijmegen, en om 5 uur zaten we klaar om lekker bij de Japanner te gaan smikkelen (een van de weinig eetgelegenheden die open was).
Gelukkig heeft de knoflook in het voedsel niemand ervan weerhouden om met me te dansen, want ik heb bijna de hele avond en nacht op de vloer gestaan!
Het thema van het bal was ‘de sneeuwkoningin’, naar het sprookje van Hans Christian Andersen. Daarom werd er bij de opening een deel van het verhaal aan ons voorgelezen, en werden stukjes verhaal steeds afgewisseld met muziek om op te dansen, al dan niet tijdens het verhaal. Aangezien Wim te Groen de volgende set op zich nam (een solopianist die altijd erg mooie, gevoelige nummers speelt), denk ik dat dit bal wel kwalificeert als ‘het stilste bal van 2017’. Gelukkig kwam er daarna ook weer wat meer leven in de tent en is er ook flink rondgehupst na alle zwoele mazurka’s.
Het was zo leuk dat ik geen foto’s heb gemaakt (maar dankzij Rob Wevers gelukkig toch nog een plaatje ).
Om middernacht werd de traditionele nieuwjaarsgigue gedanst: na het aftellen tot 12 uur startte de cirkeldans en kon je dankzij het steeds wisselen van partner in korte tijd heel veel mensen een gelukkig nieuwjaar wensen. Daarna zijn we vuurwerk gaan kijken en hebben we, ook traditioneel, buiten een tovercirkel gedanst.
We bleven totdat iets na 3 uur de laatste noten van de laatste band hadden geklonken, waarna ik toch wel moest bekennen dat mijn knieën en voetjes enigszins zeer begonnen te doen (we begonnen om kwart voor 8). We hielpen nog even met opruimen, en crashten toen om 4 uur ons bedje in – ons B&B lag zeer praktisch in dezelfde straat als het bal! Niet dat ik veel heb geslapen, want alle fijne dansjes bleven gewoon doorwalsen in mijn hoofd, dus ik werd continu weer wakker. Maar ach.
Ons superdeluxe ontbijt werd om 10 uur de kamer in gebracht: versgeperst sinaasappelsap! Croissantjes en andere broodjes! Een gekookt eitje! Vers fruit met yoghurt! Omnom, dat ging er wel in.
Fijn dansen met fijne mensen en lekker eten – een ideale start van 2018. Maar eenmaal thuis toch nog maar even 2 uurtjes op bed gaan liggen, want ik ben geen 18 meer.
Want tot onze grote verbazing kwam er na mijn toelichting bij de balie, daadwerkelijk een agent naar buiten die wel mee wilde werken! Hij wilde alleen liever niet met zijn gezicht op de foto. Nou, dat kon wel geregeld worden!
), de zwarte stof ingeknipt en de stof met het motiefje een stuk hoger vastgemaakt (de eerste keer zat het nog niet goed, dus kon ik nog een tweede keer de naad loshalen. :-S ). Onder fronsende wenkbrauwen van mijn naaijuf, want dit kan natuurlijk absoluut niet volgens het patroon. Maar hee, het is toch stretchstof, en ik wil natuurlijk iets maken dat ik (
)
letten op de reacties op grapjes tijdens de lezingen. “Ik heb overwogen om de kostprijs van het boek met Jabberwockyvertalingen €18,72, of misschien €18,71 te maken” snapt bijvoorbeeld lang niet iedereen gelijk, dus op basis van de tijd tussen de grap, de toelichting ervan en de reactie kon ik de meesten wel classificeren. 
(Hallo meneer Koksma! Ik zal het niet meer zeggen hoor! En zie, ik heb mijn blogpost inderdaad vanavond nog online gezet! 