Er zijn te veel leuke dingen om te doen in het leven! Dus probeer ik er maar zoveel mogelijk in één dag te proppen. Bij voorkeur dingen die ik met mijn vriendje samen kan doen! ^_^
Zaterdagochtend reden Richard en ik dus eerst naar Zeist, voor de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Vorig jaar gaf ik een van die workshops en zat Richard bij mij in de les. Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Hoewel ik veel van de versieringen die we behandelden al ken en regelmatig toepas in mijn liedjes, was het goed om er eens wat meer bij stil te staan en er bewuster keuzes in te maken. Een goede toevoeging was alle achtergrondinformatie die hij vertelde over de doedelzak en zijn tips over intonatie, dus het was zeker een nuttige en interessante workshop!
Richard had voor zijn workshop als voorbereiding een (deel van een) nummer moeten kiezen dat hij interessant vond. Naderhand hoorde ik van hem dat een van de andere deelnemers een nummer van Androneda had gekozen omdat hij de doedelzakpartijen daarvan zo mooi vond. Wauw, wat een compliment! <3
De eindpresentaties van andere workshopgroepen
Om 5 uur sprongen we snel in de auto terug naar huis om te koken en ons om te kleden in onze middeleeuwse outfit, want we waren door Thom uitgenodigd om aanwezig te zijn bij zijn besloten middeleeuwse festivalletje! Hij heeft namelijk een nieuw huis met belachelijk grote achtertuin, waar genoeg ruimte is voor een heel tentenkampement. Helaas konden we dus niet het hele weekend aanwezig zijn, maar als muzikanten waren we vast ook welkom om alleen op zaterdagavond de daar in elkaar getimmerde taveerne te komen opleuken? En welkom waren we inderdaad!
We hadden een groot deel van ons assortiment aan instrumenten meegesleept: meerdere doedelzakken, draailier, cister, fluit en tamboerijn. En natuurlijk onze zangstemmen plus liederenbundels.
Richard en ik maken wel eens samen muziek en we hebben al een klein gezamenlijk repertoire, maar dat bestaat vooruit uit modernere nummers, zoals ‘Dust in the Wind’, ‘Country Roads’ en ‘The Islander’ van Nightwish. We spelen weliswaar allebei in middeleeuwse bands, maar hadden van dat repertoire eigenlijk nog nooit samen iets gedaan. Voorafgaand aan deze avond had ik een lijstje gemaakt van leuke middeleeuwse liedjes die ik ken en Richard had daarvan een paar aangevinkt die hij ook kent of waarvan hij dacht dat hij er wel wat akkoorden tegenaan kon improviseren. Dat was onze gehele voorbereiding voor de avond.
We begonnen keurig met middeleeuwse liedjes. Niet veel later schoof Jan-Willem met zijn prachtige stem en luit aan en wisselden we elkaar af of speelden we wat samen. Op een gegeven moment evolueerde het naar wat moderner spul, waarbij steeds meer mensen aanschoven om mee te trommelen of mee te zingen, om te eindigen met het met z’n allen meeblèren van Schotse publiedjes, Rammstein, Metallica en zelfs een uitbundige poging tot een meerstemmige Bohemian Rhapsody!
Hoewel mijn doedelzak al vanaf het begin van de avond niet zuiver was vanwege het vocht dat er nog in zat van de hele dag spelen tijdens de workshop, en het allemaal niet geheel georganiseerd of goed ging, hebben we ontzettend leuk samen gespeeld! Richard en ik voelden elkaar heel goed aan en volgens mij heb ik nog nooit zoveel geïmproviseerd tijdens het spelen. Ik heb zelfs voor het eerst blokfluit gespeeld voor publiek! Terwijl ik nog helemaal niet goed blokfluit kan spelen en ik 80% van de meegespeelde nummers zelfs nog nooit eerder had geprobéérd te spelen op een blokfluit. Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
Het was voor mij best wel bijzonder om zo muziek te maken. Zingen rondom het kampvuur is me niet vreemd en middeleeuwse muziek maken voor bezoekers ook niet, maar deze setting was een soort tussenvorm daarvan: onbetaald en vooral gewoon voor de eigen gezelligheid, maar toch een beetje in de personages van middeleeuwse entertainers. Ik heb echt enórm genoten; dit is helemaal de setting waarin ik me op mijn gemak voel en zéker als ik het mag doen met mijn lieve getalenteerde vriendje! <3
Als echte rondreizende muzikanten werden we continu voorzien van gratis drankjes en we kregen zelfs nog een kliekje van het toetje van die dag (dadelpudding – omnom!) toegestopt. Dat het op een gegeven moment begon te regenen mocht de pret niet drukken; wij en alle instrumenten pasten nét onder het afdakje en het bleef de hele avond ontzettend gezellig. Voordat ik het wist was het al 1 uur ‘s nachts en moest het volume worden gedempt vanwege de buren, wat voor ons het signaal was om onze spullen weer in te pakken en het tentenkampement achter ons te laten.
Ik begreep van Thom dat het plan is dit ieder jaar te organiseren, dus wat mij betreft komen we volgend jaar ook weer aanwaaien om sfeer (en herrie) te maken! ^_^
Vorig jaar kon ik er niet bij zijn, maar dit jaar stond ik gelukkig wel weer met De Soete Inval op Middeleeuws Ter Apel! Het is een van de grootste middeleeuwse evenementen (zo niet het grootste) in Nederland en historische correctheid wordt er belangrijk gevonden, dus dit is een van die evenementen waar je gewoon bij wil zijn. Extra leuk: Richard zou er ook weer spelen met zijn band. Het eerste evenement dat we samen konden doen sinds we een relatie hebben! ^_^ Dus spraken we af dat hij zijn tent thuis zou laten en in ons kampement kon komen bivakkeren, want mijn tent is groot genoeg voor twee personen.
Minder optimaal was dat we met onze band waren ingepland op het tweede weiland en ook nog eens helemaal aan de achterkant van het terrein. Het eerste terrein ligt om het oude klooster heen en is vele malen sfeervoller. Ook komen er meer bezoekers – niet iedereen vindt het doorgangetje naar het tweede terrein en als ze er al komen, lopen ze niet allemaal helemaal door tot achteren. Nou hoeven mensen niet in ons kampement te komen, want wij lopen rond met onze muziek, maar we hadden ten eerste de instructie gekregen om zo veel mogelijk op dat veld te spelen om te zorgen dat het daar ook levendig zou zijn, ten tweede is er geen enkele vorm van schaduw op dat terrein en konden we dus ook niet onder onze eigen luifel spelen terwijl het bloedheet was, en ten derde is het domweg een p*kke-eind lopen voor ons naar zowat vanalles (zoals de tent van Richard’s bandgenoten, die wel op het andere veld stonden, en ook daar bijna in de verst mogelijke hoek verwijderd van het terrein waar wij stonden) terwijl we al zoveel moeten staan en lopen als muzikanten. Hopelijk overweegt de organisatie om volgend jaar een soort roulatiesysteem op te zetten, zodat de speelplekken een beetje leuker verdeeld zijn.
Toch heb ik me prima geamuseerd en veel bekenden ontmoet. Op vrijdagavond heeft Richard in ons kampement zijn cister erbij gepakt en hebben we liedjes gezongen. <3 (Hij ving een gesprek van onze overburen op die het blijkbaar jammer hadden gevonden dat we het de avond erna niet óók hadden gedaan ) Op zaterdagavond sluit het evenement pas heel laat en wij moesten samen met Richard’s band tijdens het formele banket spelen, dus waren we pas om kwart over 8 klaar. En moe. Het is gebruikelijk dat de muziekgroepen ‘s avonds ook nog even in de taveerne spelen, maar dat trokken we toch echt niet meer, dus hebben we het rustig aan gedaan en dat aan de andere muzikanten overgelaten.
Middeleeuws Ter Apel is ook altijd een beetje chaotisch in de communicatie rondom wat we geacht worden te doen. Zo krijgen we bv. van de ene persoon te horen dat we om 11 uur bij de officiële opening moeten zijn om daar even een openingsriedeltje te toeteren en we daarna ‘dismissed’ zijn. Terwijl iemand anders ons vertelt dat we om 11.40 uur daar wel degelijk weer moeten zijn om nog even muziek te maken. Mjah, in minder dan 40 minuten van het hoofdterrein naar het onze lopen om daar te spelen en dan weer op tijd terug zijn is niet haalbaar, dus hebben we maar even bij de ingang van het hoofdterrein gespeeld, om rond 11.30 uur weer bij de locatie van de opening te zijn. Waar bleek dat ze voorliepen op het programma en we inmiddels sowieso niet meer nodig waren en dus weer om konden draaien. Zucht.
Ook het eten vergde behoorlijk wat afstemming, want wij moesten dus tijdens het officiële banket spelen, wat van 18.00 tot 20.00 uur was. Maar wij en Richard’s band moesten zelf uiteraard ook eten, dus spraken we af dat we elkaar daarin zouden aflossen. Maar toen wij om kwart voor 6 vast wilden gaan eten, zagen we pas een bordje dat het avondeten voor ‘vrijwilligers’ (wat wij niet zijn, maar waar we blijkbaar wel onder vallen) maar tot uiterlijk 6 uur was. Dus we waren nog maar net op tijd om zelf wat eten te regelen en ik heb vervolgens nog heen en weer naar ons kampement moeten rennen om een eigen ketel te halen en met puppy-oogjes geregeld dat er een achtergehouden prakje in die ketel boven het vuur mocht blijven hangen, zodat onze collega-bandleden na hun spel ook nog iets te eten zouden hebben (want die wisten ook van niets).
We zijn dus eigenlijk de hele tijd bezig geweest en zelfs zoveel dat ik helemaal niet de tijd heb genomen om zelf even een rondje over het terrein te maken. Alleen in de avond kon ik rondlopen, maar toen waren de meeste kraampjes al dicht en het was om half 9 al donker. Een groot deel van het terrein heb ik niet eens gezien…
foto door Gerhard Wijnands
We waren ook weer eens heel erg De Soete Inval én De Soete Uitval. Het zag er oorspronkelijk naar uit dat we voor het allereerst met de volledige sterkte van 8 personen aanwezig zouden zijn! Normaal gesproken is er altijd wel iemand die niet kan, maar nu kon toevallig wel iedereen mee én ons nieuwe bandlid Daan zou voor het eerst meegaan. Helaas mocht het toch weer eens niet zo zijn – twee bandleden bleken ziek te zijn. Dat was wel een dingetje, want eentje was misbaar, maar de trommelaar niet. We hebben weliswaar twee trommelaars, maar Wigo kon alleen op zaterdagochtend aanwezig zijn omdat hij zaterdagmiddag en zondag een andere klus had (die beter betaalde ). Dus zaten we zaterdagmiddag en zondag zonder trommelaar.
Op zaterdagmiddag hebben we het onderling opgelost (Daan bleek tot onze verrassing trommeltalent te hebben! Maar uiteraard zag hij het ook niet zitten om dat het hele evenement te doen), en die dag hebben we nog snel Karel, onze voormalige trommelaar, gebeld om te vragen of hij op zondag kon komen invallen. Die nam gelukkig gelijk zijn telefoon op, zei gelijk ‘ja’, en wist ook nog eens dezelfde avond zijn oude middeleeuwse klofje terug te regelen, dus konden wij opgelucht adem halen.
We waren desondanks nog steeds met maar liefst 5 doedelzakspelers, en wauw, wat een indruk maakte dat! Ik had vooraf nog snel een paar extra tweede stemmetjes ingestudeerd zodat we met nog meer variatie konden spelen, al is mijn doedelzak de zachtste van alle en val ik volgens mij dus een beetje weg in het geheel, maar ach. We hebben weer veel positieve reacties gehad, onder andere van de persoon die de bands boekt voor het festival, dus ik neem aan dat we er volgend jaar weer bij mogen zijn!
De gezamenlijke afsluiting met alle muzikanten. Altijd een feestje! <3
Afgelopen weekend speelden we voor de 3e keer met De Soete Inval op Middeleeuws Montfort en het was een succes!
Op de zaterdag was het niet heel druk, wat logisch was gezien de voorspelde regen. In de middag was er dan ook even een enorme plensbui, maar gelukkig hadden we die zien aankomen én was ons kampement ditmaal door de organisatie recht tegenover de horecaplek ingedeeld, waardoor we tijdens de hoosbui gewoon onder onze luifel konden gaan staan om muziek te maken voor de onder de horecaluifel schuilende mensen. En dat werd gewaardeerd, werd ons achteraf verteld. Logisch, want zo’n regenbui maakt het evenement toch eventjes sip, dus als er dan muzikanten gewoon enthousiast door staan te spelen, voelt het niet als afwachten totdat de regen voorbij is, maar als gewoon een voortzetting van de middeleeuwse sfeer. Wat ons betreft krijgen we dat plekje dus volgend jaar weer toebedeeld!
Tegen de zon hielp die locatie juist minder, want gedurende de dag stond de zon er precies van voren op, waardoor de luifel bijna geen schaduw gaf. Dat was op zondag een uitdaging, want toen was het juist behoorlijk heet en was het zoeken naar speelplekjes waar we niet wegsmolten. De hoeveelheid schaduwplekken op dat terrein zijn namelijk op één hand te tellen, en niet al die plekken zijn plekken waar je je als muzikanten kunt positioneren. Maar gelukkig hebben we het overleefd, want in tegenstelling tot twee jaar geleden kwam er af en toe een wolkje voor de zon en waaide het bovendien een beetje, waardoor het wel uit te houden was.
Op zondag was het ook echt loeidruk! Het publiek bleef ‘s ochtends maar langs ons binnenstromen en ‘s middags was er ook continu volk dat even bleef staan om te luisteren. En er zijn een hoop kinderen geweest die kwamen dansen – zelfs dezelfden meermaals op een dag!
Mijn ouders waren zondag ook voor het eerst even langsgekomen! Montfort is namelijk de enige evenementlocatie die enigszins dicht bij hen in de buurt is, dus ze hadden hun kans gegrepen om te komen luisteren. (Niet dat ze vervolgens bij even ons in de tent kwamen buurten om te kletsen of een rondleiding te krijgen ofzo hè… ze waren alweer naar huis voordat ik het wist, omdat ze ons niet wilden storen. Zucht. )
Fysiek was het wel een heel zwaar evenement voor me. Ik was precies dat weekend ongesteld en het was weer een hele heftige, dus ik heb beide dagen met flinke buik- en rugkrampen moeten spelen. De eerste nacht heb ik daardoor zo goed als niet geslapen. De tweede nacht had ik twee glazen alcohol naar binnen gegooid en een paracetamolletje genomen, maar hoewel ik daardoor de eerste uren eindelijk kon slapen, werd ik om 3 uur wakker en moest ik vanaf dat moment iedere één tot anderhalf uur mijn slaapzak uit om naar het toilet te gaan. Ook gedurende de dag was het echt niet leuk om goed getimed tussen de optredens door even weg te moeten, en het is lastig om leuk te doen naar het publiek als het huilen je af en toe nader staat dan het lachen, maar hee – the show must go on! Gelukkig waren mijn bandgenootjes erg lief voor me en heb ik het uiteindelijk toch volgehouden. En omdat het leuk spelen was met ons groepje (het lukt steeds beter om meerstemmig te spelen en wat arrangementjes ervan te maken) en het publiek zo enthousiast was, heb ik toch een goed gevoel overgehouden aan het evenement!
Afgelopen zaterdag speelden we met De Soete Inval tijdens het Ontzet festival in Steenwijk. De dag begon wat matig, onder andere door de vele regenval, waardoor we tussen alle buien door moesten zoeken naar overdekte speelplekjes en soms halverwege speelsessies moesten vluchten naar een afdakje. Verder kreeg ik het idee dat onze contactpersoon niet heel tevreden was geweest over ons optreden van vorig jaar (waar ik niet bij was), omdat ze zei dat ze ons vorig jaar helemaal niet had gezien gedurende de dag! (Uiteraard hadden mijn bandgenootjes wel veel gespeeld, maar het kan natuurlijk zijn dat je ons net misloopt – we kunnen niet overal tegelijk zijn.) Ze gaf aan dat we vooral in de winkelstraten moesten gaan spelen, omdat we door de winkeliers betaald werden. En ook op de markt, op de momenten dat daar even niets was. (Leuke uitdaging, als je al blij moet zijn als je uberhaupt ergens kunt spelen gezien de regen…) Nou, wij dus de winkelstraat in, waar we ons onder een leegstaand kraampje positioneerden om de volgende stortbui te slim af te zijn. Na een paar nummertjes vroeg de marktkoopman ernaast of we alsjeblieft ergens anders wilden gaan spelen, want hij kon zijn klanten niet verstaan… Mjah, we hebben het geprobeerd zullen we maar zeggen…
foto door Luc van Erkelens
Maar al snel werd het leuker. De regen hield rond een uur of 2 op, waardoor er ook meer bezoekers kwamen en we fijner hebben kunnen spelen. En er waren nu juist leuke interacties met winkeliers. We stonden op een gegeven moment voor de deur van een winkel, die dicht leek. Maar toen we inzetten, deed de winkelier de deur open. Wij gelijk: “Sorry, we zullen ergens anders gaan staan!” De winkelier: “Nee hoor, ik doe de deur open omdat ik jullie wil horen!”
Maar het leukste was weer het contact met de andere muziekgroepen! Aan doedelzakken was er dit jaar geen gebrek, want maar liefst alle drie de aanwezige groepen, waaronder wij dus, beschikten over deze instrumenten! Eén van hen was een Schotse pipe band. Niet een groep die wij doorgaans op historische festivals zien, dus ik was erg verrast toen ik ineens Jaco, een balfolkvriend die ik al een tijd niet had gezien, ertussen herkende! Dat was dus even gezellig bijkletsen. ^_^ Later hebben we ook nog doedelzakken uitgewisseld om even elkaars instrument te proberen, want de Schotse en Lage Landen-doedelzak spelen toch echt wel anders. Gelukkig wist ik er daadwerkelijk wat noten uit te krijgen – alleen niet heel lang.
Nog gezelliger was het met de andere muziekgroep, Hailander. Die kwamen spontaan met ons mee spelen toen we bij een terrasje stonden te musiceren en boden ons daarna een drankje op betreffende terras aan. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen! Het waren erg gezellige, spontane mensen en dus spraken we af om een kwartier voor het eind van het festival weer op dezelfde plek samen te komen om wat nummertjes te spelen als gezamenlijke afronding. Zo gezegd, zo gedaan! Het publiek vond het volgens mij ook hilarisch, zo’n geïmproviseerd zootje ongeregeld met nummers als ‘Roodborstje tikt’
De pipe band van Jaco had ook nog een hilarisch moment met een van de piekeniers-groepen: die laatste kwamen aangemarcheerd richting het ontmoetingspunt, terwijl de pipe band net klaarstond om te vertrekken. Wat niet lukte, omdat die piekeniers in de weg stonden. De piekeniers besloten heel stoer hun pieken te zakken en een dreigende houding aan te nemen. Ha! Stand off!!
Vervolgens, een van de piekeniers: “Euh, en nu…?”
Ze hebben het heel hoffelijk opgelost door de piekeniers in rijen van 3 te laten staan en de pipers in rijen van 2, zodat die tussen hen door weg konden marcheren. Briljant!
Dus al met al was het toch een leuke en geslaagde dag!
Een tijdje geleden attendeerde Gijs me op “Together at Last”: een internationaal LARP-evenement dat in Berg en Dal, oftewel vlak naast Nijmegen, georganiseerd zou worden. Helaas was dat LARP om de een of andere reden volledig aan mij voorbij gegaan. Wat zonde! Want het thema van het LARP-evenement sprak me erg aan. In Nederland zijn het toch nog steeds voornamelijk ‘old school’ high fantasy-LARPs die worden georganiseerd. Veel van mijn LARP-vrienden gaan daarom tegenwoordig regelmatig naar het buitenland om aan internationale LARPs mee te doen, want die hebben vaak meer dramatisch, intenser en hoger niveau rollenspel, en zijn ook erg professioneel qua locatie, aankleding en kostuums. Maar ja, reizen naar andere landen in Europa (of nog verder) is natuurlijk duur én nog tijdrovender dan een lokaal weekend van vrijdag t/m zondag, en ook nog eens extra vermoeiend. Nog even los van de hogere toegangsprijzen van dit soort evenementen, en het probleem dat ze vaak in mei/september/oktober worden georganiseerd, oftewel het festivalseizoen waarin ik veel optredens met mijn middeleeuwse band heb. Tot nu toe ben ik daarom alleen naar Cry Havoc! in het Verenigd Koninkrijk gegaan. Okee, en naar Drachenfest in Duitsland (vele jaren geleden, ook fantasy) en naar Orenda in België en Frankrijk, maar die laatste was vanuit een Nederlandse organisatie die gewoon een coolere locatie in het buitenland vond dan in Nederland mogelijk was.
Dat evenment bij mij om de hoek was dus een supermooie gelegenheid om toch naar zoiets te kunnen gaan! Helaas zat het al helemaal vol toen ik er van hoorde. Maar ik liet me op de wachtlijst zetten, want er zijn altijd mensen die last-minute afhaken, en bij evenementen met vaste rollen is dat problematisch, omdat dan diverse plotlijntjes met andere spelers wegvallen. Normaal gesproken houd ik niet van last-minute wijziging van plannen en wil ik graag ruim de tijd krijgen om me voor te bereiden op een rol, maar voor dit evenement leken er geen bijzondere dingen zoals kostuum-eisen te zijn, dus kon ik vast wel improviseren en iets aantrekken wat ik al in mijn kast had hangen.
En hoera, zo’n tweeënhalve week voor het evenement kreeg ik te horen dat er inderdaad een plekje vrij was gekomen! Of ik de rol van Serena Alura, een cult-leidster spirituele gids die auras kon zien, mensen hielp te genezen van hun negatieve energieën via meditatie, en een cult spirituele commune was begonnen met gelijkgestemden die streefden naar verlichting door het ‘samenbreien van de energieën van de aarde’, wilde spelen? Jazeker!!
Last-minute inlezen bleek toch wel een dingetje. Ik had ook nog ‘even’ de Charm baravond tussendoor en een hoop andere dingen die ik nog moest doen, terwijl het leesvoer veel uitgebreider was dan ik had verwacht. Dit evenement was namelijk veel meer open vooraf dan ik gewend ben: zo waren de personagebeschrijvingen van alle spelers beschikbaar, zodat je alvast plannen voor je type spel kon maken, en omdat je romantische relaties met medespelers aan zou gaan, was het belangrijk om vooraf te weten wie dat waren en met elkaar af te stemmen wat je persoonlijke grenzen waren en hoe je je relatie vorm wilde geven, om ongemakkelijkheden te voorkomen.
Er bleek ook nog een Discord-server te zijn. Ik zit zelf amper op Discord, maar het is op zich wel een goede tool voor LARP-evenementen om o.a. pre-pret te stimuleren. Deze was een beetje uit de hand gelopen, want er waren kanalen voor IC-nieuwsberichten, OC-nieuwsberichten, om je dagboek-schrijfsels op te posten, om OC advies te vragen, om IC advies te vragen, om mede-spelers van spellen die sommige personages speelden te ontmoeten, nog meer onderwerp-specifieke kanalen, en dan waren er ook nog kanalen voor iedere speler én NPC afzonderlijk, die fungeerden als je persoonlijk Facebook-tijdlijn waar je zelf op kon posten en waar anderen berichten of PM’s voor jou op konden achterlaten. Dat was wel even overweldigend. Totdat ik besefte dat dit weer zo’n evenement was waarbij je onmogelijk met alle deelnemers spel kunt hebben. Dus focuste ik op de informatie rondom de mensen met wie ik volgens mijn achtergrond connecties had en de dingen waar mijn personage daadwerkelijk interesse in zou hebben.
Desondanks vond ik het ook tijdens het spel lastig om steeds Discord te blijven checken op OC-updates, IC-nieuwsberichten / roddels en mijn eigen tijdlijn in de gaten te houden, wat wel de bedoeling was. Het is raar om de hele tijd je telefoon bij je te hebben, want je blijft dan natuurlijk ook je OC Whatsapp- en FB-berichtjes binnenkrijgen (en ik moest even mijn achtergrond veranderen, want anders moest ik mijn IC-partners ook nog eens gaan uitleggen waarom ik een foto van mijn OC-partner op mijn telefoon had staan. ).
Verder ben ik OC helemáál geen liefhebber van meditatie, dus worstelde ik me als voorbereiding op mijn rol door meerdere tenenkrommende Youtube-video’s met begeleide meditatie om inspiratie op te doen voor hoe ik mijn meditatiesessies tijdens het evenement vorm kon geven. Ik uploadde rustgevende achtergrondmuziek naar mijn telefoon om af te kunnen spelen, diepte enkele klankschalen uit mijn LARP-requisietenkist op, en kocht ook nog snel een regenstok via Marktplaats.
Maar misschien moet ik eens gaan uitleggen waar het spel precies om draaide. De setting was een aantal decennia later dan ons heden. Het Corona-virus was nooit verdwenen. Sterker nog: het was dermate erg geworden dat niemand meer zonder beschermend pak naar buiten kon, want dan kon je het virus al krijgen en er dood aan gaan. Mensen waren dus gedwongen om thuis te blijven en alles online te regelen. Hobby’s werden in virtual reality-omgevingen uitgevoerd, vrienden en familie zag je digitaal, boodschappen en andere benodigdheden werden via drones bezorgd, etc. De hele maatschappij was er inmiddels op aangepast en dat verliep prima. Alleen het vinden van een levenspartner was een uitdaging. Daarom was er het ‘Together at Last’ dating-programma. Dankzij een recente ontdekking kon je een éénmalige vaccinatie krijgen waardoor je tijdelijk fysiek met meerdere mensen in aanraking kon komen, om te kijken in hoeverre jullie geschikt waren om de rest van je leven samen te blijven. Deelnemers kregen een ‘cortical implant’ die data verzamelde over jou en je gevoelens en hoe je interacteerde met je dates, en een complexe AI zou vervolgens met een slagingspercentage van 97,5% berekenen wie je ‘forever match’ was, waar je dan mee samen ging wonen voor de rest van je leven.
De opzet van het LARP was dus dat je allemaal in ‘hazmat-suit’ arriveerde op de locatie (yep, iedereen kreeg daadwerkelijk zo’n witte wegwerp-overall aan over diens kleding, plus een beschermende bril met spatscherm), alwaar je de vaccinatie kreeg en je ‘cortical implant’ werd aangezet in turbo modus, zodat één dag met een date voelde alsof je een relatie van 6 maanden met elkaar had doorgebracht. Vervolgens werd je iedere dag met een andere persoon gematcht, waarmee je een tijdje samen moest zijn om data te verzamelen. (Voor degenen die de serie Black Mirror kijken: het evenement is o.a. gebaseerd op de aflevering ‘Hang the DJ‘.)
De insteek was vooral romantisch spel met andere spelers, met een lichte dosis humor, maar daarnaast (uiteraard) ook een hoop drama. Bijvoorbeeld doordat je heimelijk nog verliefd was op je ex, je grootste vijand ook aanwezig was in het programma (waar je uiteraard mee moest daten), je een beroemdheid was waarvan alle handelingen gemonitord werden door de roddelpers, of, zoals bij mij het geval was, mijn ‘bad boy’ zoon Johnny ook meedeed met het programma en natuurlijk voor allerlei ellende zorgde waar ik ook last van had. Je kon daarbij zelf bepalen hoeveel drama, hoeveel romantiek en hoeveel lol je wilde hebben, omdat je zelf je rol had mogen schrijven (behalve ik, omdat ik die van iemand anders had overgenomen) en je met je matches bepaalde wat je wilde dat er gebeurde.
Gijs, degene die me op het LARP had geattendeerd, bleek mijn zoon te spelen! Daar was ik erg blij mee, want ik vind hem een erg leuke speler. Vooraf stemden we dus af wat de relatie tussen Johnny en zijn moeder Serena was en wat we wel en niet van elkaar wisten.
Serena met haar onhandelbare zoon Johnny
Ik had bij mijn inschrijving aangegeven dat ik geen voorkeur had voor de gender van mijn spelpartner, en mijn personage bleek dan ook te zijn gematcht met achtereenvolgens een non-binair persoon, een vrouw en een man. Degenen die mijn matches speelden kende ik alledrie nog niet, dus het was even afwachten hoe ik met hen spel kon hebben. Via Facebook stemden we af wat onze OC-grenzen waren wat betreft romantische handelingen en naar wat voor soort spel we op zoek waren.
(Voor degenen die niet met LARP bekend zijn: je kunt romantiek en seks op allerlei manieren uitspelen: bv. daadwerkelijk met elkaar zoenen, theater-technieken toepassen zoals het gezicht van de ander vastpakken als je die persoon wil gaan ‘zoenen’ en dan je duim op de lippen van de ander leggen zodat het eruit ziet alsof je zoent, maar jullie lippen alleen de duim aanraken in plaats van elkaar, of de ‘ars amandi’-techniek gebruiken waarbij het subtiel of minder subtiel aanraken/aaien van iemand’s hand t/m bovenarm symbolisch staan voor verschillende fases, van zoenen tot seks hebben. Wat je kiest is afhankelijk van je eigen grenzen (en wat je met je eventuele OC-partner hebt afgesproken) en die van je medespeler, en afhankelijk van de richtlijnen van het evenement.)
Ik hoopte wel dat ik OC ook een beetje een klik ging hebben met de mensen die mijn matches gingen spelen, want dat is natuurlijk altijd afwachten. Het is enerzijds een rollenspel, dus je moet acteren, maar het helpt wel als je ook OC goed kunt opschieten met iemand als je er een relatie mee moet faken, en als je hetzelfde soort spel leuk vindt. Maar ik bleek erg veel geluk te hebben met mijn matches! Ik vond het allemaal prettige, veilige mensen en iedereen was communicatief en open over zijn/haar/diens voorkeuren.
Mijn tweede match had vooraf aangegeven geen complex drama te willen en gewoon een fijne relatie te willen uitspelen met een happy end. Aangezien onze personages qua achtergrond enorm goed met elkaar bleken te matchen, was dat een perfect uitgangspunt. Ik stelde daarom aan mijn medespelers voor dat mijn personage Serena met haar eerste match geen goede klik ging hebben en alleen maar de schijn op probeerde te houden om hen niet te kwetsen (zodat die wellicht nog een donatie wilde doen aan mijn cult euh… ‘spiritual healing community’), Serena’s tweede match haar ‘soul mate’ zou blijken te zijn die aan het eind van het evenement haar ‘forever match’ zou worden, en Serena’s derde match iemand zou zijn die rationeel gezien geen perfecte match was, maar waar ze zich wel enorm tot aangetrokken voelde. Daardoor kon een hoop drama ontstaan, omdat ze dus al op iemand anders verliefd was geworden, maar ze toch nog die derde relatie moest aangaan vanwege de regels van het programma. Wat natuurlijk voor haar derde match initieel als een grote afwijzing zou voelen en later enorme schuldgevoelens zou gaan oproepen bij Serena richting beide matches.
Serena en haar eerste match: Eden, een rijke VP van een tech-bedrijf, die ze al kende omdat die zich al eerder bij haar spirituele commune had aangesloten.
Tijdens het spel ben ik maar één keer tegen een persoonlijke grens aangelopen en heb ik het spel afgekapt. Grappig genoeg had dat niets te maken met romantiek. Gedurende het weekend waren er meerdere workshops waar je met je partner aan mee kon doen, van ‘partner yoga’ tot ‘historische dansen’ en van ‘conflict management’ tot ‘modeltekenen’. Mijn partner van dat moment wilde graag meedoen aan de ‘ouderschap’ workshop, maar in tegenstelling tot de andere workshops bleek die niet maar een half uur tot drie kwartier te duren, maar enkele uren, want het was de bedoeling dat je een babygezichtje op een pak meel plakte en het ding een luier omdeed en mutsje opzette, en het pak een paar uur met je meesjouwde als een soort Tamagotchi waar je voor moest zorgen, waarna je (mits je het goed genoeg had gedaan) een certificaat kreeg waarmee je kon aantonen een geschikte potentiele ouder te zijn. Euh… nee. Na drie kwartier was ik daar OC echt zó mee klaar dat ik mijn medespeler heb gevraagd of hij het erg vond om aan de organisatie te vragen of het okee was om te doen alsof we deze workshop hadden afgemaakt, maar in praktijk het pak meel terug mochten geven en ander spel konden opzoeken. Gelukkig vonden mijn medespeler en de orga dat geen probleem. Want in LARP draait het uiteindelijk om lol hebben, en als je dat niet hebt, is er doorgaans wel een mouw aan te passen.
Serena’s derde match: Gabriel, een gezinsrelatietherapeut die ze al eerder had leren kennen doordat haar zoon Johnny, na zijn gevangenisstraf, door de rechter verplicht was om therapie bij Gabriel te gaan volgen. Hier gekiekt terwijl hij probeert zijn en Serena’s ‘meelbaby’ te stimuleren door samen de glijbaan af te gaan.
Het element humor was duidelijk aanwezig tijdens het evement, zowel in subtiele als in minder subtiele vorm. Overal lagen roze tafelkleedjes, hartjes en rozen, er waren romantische kussentjes en er lagen boeken gericht op het vormen van een goede relatie.
In de kelder van de locatie was een game room, met pooltafel, legpuzzels en andere dingen die je met je date kon gaan doen. Waaronder een scherm waarop je filmpjes kon kijken, zoals eentje over het paringsritueel van de tijgerslak (oftewel slakkenporno ), of een videospel genaamd “Genital Jousting” kon spelen, waarbij je een penis met anus moest besturen die je o.a. in de anussen van de penissen van andere spelers moest proberen te stoppen.
Genital Jousting… de organisatie heeft vast ook een hoop lol gehad bij de voorbereiding van dit evenement :-X
Aan het eind van de tweede avond was er een karaoke-avond, waarbij iedereen natuurlijk helemaal los ging, met liedjes die over-de-top romantisch of tenenkrommend pijnlijk (voor een ander) waren. Zo zongen mijn tweede match en ik een duetje (“You’re the one that I want” van Grease, met als extra passende tekstregel “Meditate in my direction” ), terwijl mijn personage inmiddels al een relatie had met haar derde match.
Als je iemand van de organisatie nodig had voor wat dan ook, kon je die makkelijk aanspreken, want een van hen speelde ‘Help bot’, oftewel een robot die continu in het spel aanwezig was voor ondersteunende taken. Uiteraard werd de arme robot betrokken bij vanalles, zoals de workshop ‘neo-tantra’, omdat er een oneven aantal deelnemers was en er nog een partner nodig was voor een van de aanwezigen. Tijdens de workshop bleek Help bot uitgerust te zijn met een woordcensor (workshopleidster: “Herhaal de orgasmische uitroep van de deelnemer” / deelnemer: “fuck… FUCK… FUCK!!!!” / Help bot: “Beep. Beep. Beep.”) en bleek deze ongebruikelijke inzet dermate veel energie van het arme ding te hebben gevergd, dat ze daarna per direct aan de oplader moest.
En dan was er nog de workshop ‘seksuele voorlichting’, waarbij zoon Johnny voor de groep moest demonstreren hoe je een condoom om een courgette deed, al die tijd wanhopige, vragende blikken werpend op mamma Serena, die stiekem de handelingen voor hem uitbeeldde – uiteraard tot grote hilariteit van de andere deelnemers.
Onze moeder-zoon interactie was sowieso heel leuk. We ruzieden uiteraard vaak, maar stoere Johnny kwam ook regelmatig uithuilen op mammie’s schouder, niet-tech-savvy mammie moest haar zoon’s hulp vragen bij het gebruiken van Discord op haar telefoon (“En dan klik je hierop… en dan hierop… en op dit formulier staat dan dat je [dit en dit] moet invullen…” “Ik kan wel lezen, hoor lieverd!”), en uiteraard was er een moment waarbij Johnny vuiligheid op zijn wang had dat moeder Serena wel even met wat spuug afveegde.
Het spel rondom mijn familie was ook heel dramatisch, want halverwege het evenement kwam opeens Johnny’s half-zus opdagen, oftewel de dochter van mijn ex-man, die me in de steek had gelaten toen Johnny nog een baby was. Auw. Vervolgens kwamen één voor één alle schimmige zaken aan het licht waar Johnny in verzeild was geraakt, zoals drugshandel, het per ongeluk zwanger maken van een van de andere deelnemers, en het verduisteren van donaties van mijn commune-leden. Dat gecombineerd met het drama dat ik al had vanwege de gevoelens voor zowel mijn tweede als derde match, maakte het met vlagen een behoorlijk heftig spel. Ik heb dit weekend minimaal 5x gehuild, waarvan enkel de laatste keer tranen van vreugde. Heerlijk!
Die vreugdetranen vloeiden omdat Serena uiteindelijk toch gekoppeld werd met haar tweede match, Hope. Het evenement eindigde namelijk met het aankondigen van alle ‘forever matches’, waarna die gelijk allemaal in het huwelijk met elkaar traden. Er was dus ook een groepshuwelijk-scène, inclusief bloemblaadjesstrooiende bruidsmeisjes. Vooraf was dan ook aangegeven dat je, indien je wilde en indien je die had, een trouwjurk-/trouwpak-achtige outfit mee kon nemen. Dat liet ik me uiteraard geen twee keer zeggen – eindelijk een goede gelegenheid om mijn daadwerkelijke trouwjurk weer een keer aan te kunnen trekken! (Gelukkig past die me 13 jaar later nog steeds.)
Serena vlak voor de bruiloft met haar tweede en ‘forever’ match: Hope, een intimiteits- en ‘sacred sexuality’ coach.
Al met al was het dus een bijzonder, maar heel vermakelijk evenement. De combinatie van drama, relatiespel en humor met een happy end is iets wat mij erg trekt, dus hopelijk kan ik meer LARP-evenementen vinden die deze insteek hebben én niet al te ver weg / in een lastige periode van het jaar vallen!
Gisteren was er weer een baravond van Charm, oftewel een verkorte variant van hun LARP-weekend. Het was om meerdere redenen een bijzonder evenement. Ten eerste vierden ze het 25-jarig jubileum van de vereniging, wat o.a. betekende: meer spelersplekken dan normaal, wat meer plot en extra speciale hapjes.
Ten tweede waren mijn bandgenootje Patricia en haar vriend Maikel voor het eerst mee! Patricia wilde al heel lang een keertje LARPen en dus stelde ik voor dat ze het een keer op Charm ging uitproberen.
Uiteraard waren er vooraf een hoop vragen om te beantwoorden, maar ze hadden wel helemaal zelf kostuums geregeld en ik hoefde alleen een dolkje aan hen uit te lenen. En hoewel ik tijdens het spel regelmatig even ben gaan checken of zij zich nog wel amuseerden en zichzelf bezighielden, was het helemaal niet nodig om hen een handje het spel in te helpen – ze vonden uit zichzelf prima aansluiting met de groep en hebben zich gelukkig goed geamuseerd!
Als muzikanten zijnde hebben we ‘s avonds uiteraard ook voor wat muzikale aanvulling gezorgd met onze blokfluiten, onze stemmen en mijn liederenbundels. ^_^
De vorige twee baravonden was ik extreem actief bezig geweest met dingen (uitgebreide experimenten of het bouwen van een fort met kisten), maar ditmaal heb ik vooral veel klein spel gehad met mijn mede-spelers.
Zo was er de ietwat verstoorde relatie tussen Jipke en Henry. Jipke was eind vorig evenement door Henry meegevraagd als zijn +1 naar de bruiloft van zijn zus, welke zich zou afspelen tussen het vorige evement en deze baravond in. Er speelde een hoop familiedrama en bovendien dachten zijn ouders onterecht dat wij een relatie hadden, dus dat was uiteraard allemaal erg ongemakkelijk. Eigenlijk wilden we niet enkel op papier bedenken wat zich op die bruiloft had afgespeeld, maar het daadwerkelijk uitspelen. Dus hebben we geprobeerd enkele LARP-vrienden te ronselen als NPC’s om die bruiloft echt te laten plaatsvinden op een middag of avond bij een van ons thuis, en maar gewoon te kijken hoe de soap zich zou ontvouwen. Helaas was het vanwege alle feestdagen in december wat kort dag om 5 mensen te vinden die op dezelfde datum wilden en konden verschijnen, en hebben we dat idee moeten laten varen. Maar gelukkig hebben we met onze eigen bedenkselen (die we dan maar telefonisch met elkaar hadden afgestemd) deze baravond toch erg veel lol (OC) / ongemakkelijke situaties (IC) gehad. Het resulteerde er onder andere in dat ik tot kwart voor 3 ‘s nachts nog brieven heb zitten schrijven en dus niet voor 3 uur in bed lag. Argh.
Als ochtendmens stond ik de volgende ochtend uiteraard om kwart over 8 alweer naast mijn bed en ben ik maar vast begonnen met opruimen, om de locatie zo goed mogelijk weer op orde te krijgen voordat iedereen aan het ontbijt verscheen en de organisatie ook op tijd naar huis zou kunnen.
En ik ben zelf niet alleen met een goed gevoel en mooie nieuwe herinneringen naar huis gegaan, maar ook met een superlief, totaal onverwacht cadeautje van Alex: een kruissteekwerkje van Alice in Wonderland, dat ze speciaal voor mij heeft gemaakt. Awwwww wat lief!! <3 Eens kijken of die een mooi plekje kan krijgen op mijn Alice in Wonderland-toilet. ^_^
De afgelopen weekend-evenementen had ik regelmatig moeite om mijn draai te vinden, als praktisch personage in een epische setting met veel magie en goddelijke krachten. Het plot matchte vaak niet met mijn speelstijl en ik worstelde hoe ik daarmee om moest gaan. De oplossing bleek eigenlijk behoorlijk eenvoudig: regel je eigen plot!
Vorig evenement had ik het idee geopperd om een maankijker te maken. Daar wilde ik dit evenement mee verder gaan. Dus verzamelde ik vooraf wat items die daarbij zouden kunnen helpen, bedacht ik wat insteken voor spel met anderen, en ging ik met goede moed naar het evenement. Ik had een behoorlijk lange persoonlijke to-do list, want naast het maken van die maankijker wilde ik ook mijn lessen in sloten openen afronden bij mijn leermeester, was ik door een mede-speler gevraagd om haar te helpen tijdens een ritueel, en wilde ik nog wat spel aanzwengelen voor een andere mede-speler. Maar aangezien dit evenement de afronding van de huidige verhaalcyclus zou zijn, lag het in lijn der verwachting dat er een hoop dwingend plot op ons af zou komen, dus of daar allemaal tijd voor zou gaan zijn…?
En dat was inderdaad een uitdaging. Op zaterdagochtend was er geen andere keus dan ons behoorlijk lang met het centrale plot te bemoeien en er was daardoor geen ruimte voor eigen spel, want het betrof een lange boswandeling met de complete spelersgroep en daarna weer zo’n situatie waarbij je op een veld een groep tegenstanders treft en er chaos ontstaat, magiërs en priesters het plot proberen op te lossen, de vechters ze verdedigen terwijl ze dat doen en de genezers rondrennen om de vechters te verbinden. En de rest wat aan de kant ronddrentelt en uit het gevecht probeert te blijven totdat het voorbij is. Leuk voor heel veel mensen, maar ik weet inmiddels dat dit niet werkt voor mij en mijn personage (dus voor de duidelijkheid: ik bedoel niets negatiefs richting de plotschrijvers die echt hun best hebben gedaan en veel leuks hebben neergezet!). Tegen lunchtijd (hangry!!) zat ik er dan ook echt even doorheen en had ik er geen zin meer in. Maar na de lunch ging het beter en ben ik erin geslaagd het grootste deel van het plot te negeren en gewoon lekker mijn eigen ding te doen. En daar werd ik heel gelukkig van, want mijn personage heeft heerlijk kunnen knutselen en experimenteren!
Zo was er een dichte, gevaarlijke mistlaag om onze locatie heen. Wat doe je dan? Mede-spelers aan een lang touw vastknopen en ze de mist in sturen om data te verzamelen en metaal te vinden voor de maankijker. Geen probleem, als er wat is, trekken we je gewoon via het touw terug!
En die maankijker was echt een enorm succes! Ik heb inmiddels een groepje mede-spelers gevonden die net zo graag praktische dingen doen als ik, dus Rauron (Kevin), Henri (Erik) en Jipke (ik) hebben onder andere een prototype geknutseld van… wc-rollen. Yep. dát vind ík nou leuk om te doen!
Hij bestaat uit meerdere losse stukken, dus de kijker kan echt in en uit elkaar geschoven worden!foto door Rick Boeve
Vervolgens hebben we geprobeerd te berekenen hoe bol de lenzen moesten zijn en hoe ver deze uit elkaar geplaatst moesten worden in de koker. Dat was mede afhankelijk van de afstand van ons tot de maan. We hebben er landkaarten met schaal bij gepakt, een sextant, en hebben heerlijk zitten beredeneren hoe we dan via al deze data aan de afstand tot de maan konden komen. Waren we niet op een locatie geweest waar we geen toegang meer hadden tot onze schepen, dan hadden we ook de laatst benodigde databron (een scheepsalmanak) kunnen bemachtigen om de berekening daadwerkelijk te voltooien!
Uiteraard hebben we ook een hoop lol gehad tijdens het proces, want alles formuleren in mijl is saai. Aldus ontstonden nieuwe maateenheden, zoals de Henri-pas, de Rauron-span en de Jipke-voet.
Er zijn vervolgens een hoop andere spelers bij gesleurd om o.a. te zorgen dat er lensglas werd gecreëerd uit zand en er metaal gesmolten en gevormd werd voor het definitieve omhulsel. Ik had via Marktplaats een bolle loep gekocht om te dienen als physrep voor een lens, maar PostNL faalde weer eens en slaagde er niet in het ding binnen een week bij me af te leveren, dus improviseerde ik en had ik twee brillenglazen meegenomen die dan maar als lenzen moesten dienen. Terwijl er weer een of andere epische strijd op het veld plaatsvond, zaten Rauron en Jipke gezellig aan een tafel te keuvelen (slechts af en toe gestoord door gegil vanaf genoemde veld) en onze lenzen in de juiste bolling te schuren en polijsten.
Ook Kevin was voorbereid naar het evenement gegaan en had een échte telescoop meegenomen! Dus toen ‘s avonds laat onze maankijker eindelijk af was, heeft hij dat ding daadwerkelijk opgezet. Episch! (Helaas was er een onderdeel vergeten en lukte het niet om de maan helder in beeld te krijgen, maar dat drukte bij mij de pret zeker niet.)
Naast al dat geknutsel en geëxperimenteer, heeft mijn personage ook nog goede gesprekken gehad, een hoop ongemakkelijke momenten, en waren er heerlijke knuffel(hoopje)s. Beide nachten ben ik er niet in geslaagd om respectievelijk voor drie uur en voor kwart voor 4 naar bed te gaan, dus ik moet nog steeds bijkomen. Oftewel: het was zeker een succesvol evenement. Ik heb Jipke nu eindelijk neer kunnen zetten zoals ik haar heb bedacht (een zeer nieuwsgierige, leergierige onderzoeker met soms wat gebrek aan zelfbeheersing uit enthousiasme), en hopelijk helpt dat om het foutieve beeld dat bij de eerste evenementen bij mijn medespelers en de verhaalschrijvers is ontstaan (een dievegge die dingen in het honderd laat lopen met impulsieve domme plannen) te corrigeren.
Dus ik heb zin in het volgende evenement! Niet in het minst omdat ik alweer plannen voor een nieuw knutselproject heb…
Gisteren speelden we met De Soete Inval voor het eerst op Historisch Merxem, een festivalletje in een fort in het Belgische Merksem (bij Antwerpen). De eerste keer voor ons dat we daar waren, maar blijkbaar ook de allereerste keer dat er live muziek was in de kampementen. Ze hadden ons gezien op Quondam en behoorlijk wat moeite gedaan om geld bijelkaar te sprokkelen om ons ook naar hun evenement te halen. Wat een eer! Het was dan ook erg dankbaar om daar te spelen.
Het middeleeuwse terrein was heel klein – dermate klein dat we vanaf één speelplek gelijk het hele terrein van muziek konden voorzien. Rondlopen en op verschillende plekken spelen zoals we normaal gesproken deden, was dus geen optie daar. Hoewel muziek erg werd gewaardeerd door de deelnemers die er met hun tenten stonden, vermoedden we dat full-time doedelzakgeluid wat minder zou worden gewaardeerd, en aangezien het een multi-period-evenement bleek te zijn, besloten we tussendoor een paar keer te verkassen naar de andere velden. Want ook soldaten uit de Eerste Wereldoorlog en cowboys & indianen houden van muziek, toch?
En inderdaad, dat deden ze. De soldaten betaalden ons dan ook navenant voor onze diensten.
Al die verschillende tijdsperiodes gaf een heel leuk effect, zoals we vorig jaar al in Doorn constateerden. Want als je in een Vlaams cafétje, dat onderdeel is van het fort, even zit uit te blazen en er ineens een sergeant in Tweede Wereldoorlog-tenue binnen komt lopen, waan je je wel in ‘Allo ‘allo.
Toch maakten we ons aan het begin van het evenement wat zorgen. Want het was niet alleen een historisch evenement, het was ook een soort dorpsfeest, inclusief open dag van verenigingen die in het fort gehuisvest waren. Er waren dus op andere plekken ook reusachtige carnavalspoppen en er blèrde muziek met heftige beats of zelfs gegrunt door boxen. De kampementen zouden om 18.00 uur sluiten voor publiek, maar daarna kon er nog gedronken worden op het terras bij dat cafétje in het fort. Daar was ook een podium en wij waren daar om 19.00 uur een uurtje ingepland. Tussen een dj en een piratenband in. Euhm…. We zijn sowieso al niet echt een podiumband en zou dat publiek nou echt op ons zitten te wachten…?
De tunnel naar de plek met het podium gaf al een bijzondere tijdsreizende sfeer…Het podium waar wij die avond ook moesten spelen, nu nog bezet door een dj…
Op vrijdag hadden we een repetitie gepland staan en dus hebben we een deel van de repetitietijd besteed aan het nog snel in elkaar zetten van een podiumprogramma. Met succes, want het sloeg enorm aan! Tegen onze verwachting in was het publiek zeer enthousiast. Mede ingegeven door enige alcohol moet erbij worden gezegd. Het was dan ook een zeer bijzondere ervaring om te spelen voor stomdronken Vlaamse dorpelingen die voor het podium aan het dansen en meebrullen waren, terwijl ze tegelijkertijd bekers bier op hun hoofd probeerden te balanceren.
Maar hee, enthousiast publiek is enthousiast publiek! Er werd achteraf zelfs nog geroepen om een ‘encore’ en iemand moest en zou even met mij op de foto.
Het zou dus best kunnen zijn dat we volgend jaar weer gevraagd worden.
Het weer was gelukkig een stuk beter dan die laatste keer, hoewel het nu juist loeiwarm was. Maar er waren een hoop schaduwplekjes, waar we erg dankbaar voor waren, dus hebben we geen enkele keer in de brandende zon hoeven te staan spelen.
Vooraf was er wel wat onduidelijkheid over de tijdsperiode. Ik kon me herinneren dat het er bij het Mechteld ten Ham-evenement niet zo heel historisch correct aan toe ging (lees: veel theatergroepen, die niet noodzakelijk bezig zijn met zich verdiepen in de kledingstijl van weleer, plus een braderie die direct aansluitend naast het evenement plaatsvindt), dus heel veel maakte het niet uit, maar ik vind het toch belangrijk om zelf in ieder geval zo veel mogelijk mijn best te doen om in het plaatje te passen. Ik herinnerde me behoorlijk wat ‘middeleeuwse’ outfits, maar in de briefing stond dat het verhaal van de heksenverbranding van Mechteld, zich begin 1600 afspeelde. En da’s toch écht geen middeleeuwen meer! Dus wat moesten we aantrekken? Uiteindelijk besloten we toch maar op z’n 17e eeuws te gaan. Ter plekke aangekomen bleek het een vergaarbak van vanalles: middeleeuws, 17e eeuws, fantasy… En gebruikte de organisatie zelf regelmatig het woord ‘middeleeuws’. Er was dit jaar zelfs een klein middeleeuws kampement toegevoegd! Bij navraag aan de organisatie bleek dat ze er ‘een historisch evenement’ van wilden maken en dus ook vroegere periodes dan die van de heksenverbranding welkom waren. Ah. Weten we dat voor de volgende keer…
Vandaag was daardoor wel eindelijk de vuurdoop van mijn 17e eeuwse kostuum! Voor de start van het festivalseizoen had ik er hard aan genaaid, zodat ik niet meer iets zou hoeven te lenen als we weer geboekt zouden worden voor een evenement in die periode. Zul je uiteraard zien: de paar keer dat dat gebeurde, ging ik niet mee… Had ik bijna de boel voor niets genaaid! Maar nu kon ik het kostuum dus alsnog aan. Nou ja, zonder de losse mouwen of het jack, daar was het uiteraard veel te warm voor.
Gelukkig heeft alles zich heel goed gehouden! Ook het hoofdkapje is erg goed blijven zitten, dankzij de haarklemmetjes die ik er stiekem in heb genaaid (al heb ik er gedurende het grootste deel van de dag mijn rieten hoed overheen gedragen tegen de zon). Het oorijzer irriteert mijn oren wel een beetje, dus ik moet kijken of een beetje bijbuigen gaat helpen. Alleen blijft mijn korte haar aan de achterkant helaas er onderuit pieken, aangezien het echt te kort is om een knotje te maken – zelfs een staartje is een uitdaging. Nou ja, het zij zo.
Er waren ook weer een hoop bekende mede-artiesten, zoals muziekgroep Slag ende Stoot en het Straattheater van Plezier, met onder andere Martin en Jan-Willem – die laatste had ik gisteravond nog gezien, omdat hij in Nijmegen een terrasconcert gaf waar ik heen was gegaan. Tijdens een van onze pauzes kreeg ik van hem zelfs een romantische serenade (jawel, muzikanten maken soms ook muziek voor mede-muzikanten ) en aan het eind van het evenement hebben we met Slag ende Stoot de dag muzikaal afgesloten door middel van een gezamenlijk optreden. Superleuk om te doen!
Maar mijn oren piepen nu wel een beetje… bandgenootje Alexandra heeft een gaita (een Spaanse doedelzak) en die is behoorlijk hard. En ook trommels kunnen behoorlijk hard. En aan het eind van de dag, toen we samenspeelden met de andere groep, trokken de anderen allemaal hun C-doedelzakken tevoorschijn, omdat Cora geen G-doedelzak heeft, en die krengen zijn niet alleen hard maar ook nog eens hoog en scherp! Aangezien ik aan het begin van de middag al wenste dat ik oordopjes mee had genomen, ga ik dat vanaf nu misschien maar structureel doen, want ook al spelen we buiten, als je tussen andere muzikanten in staat gaat het nog steeds hard, zeker wanneer je in een stadscentrum speelt in plaats van op een weiland! Gelukkig biedt ook mijn 17e eeuwse outfit de mogelijkheid om ze in te doen zonder dat het bezoekers opvalt.
Ben trouwens wel een beetje trots op mezelf: ik heb namelijk geen C-doedelzak, dus toen we met z’n allen samen moesten spelen was ik de enige die op een G-doedelzak speelde en moest ik alle liedjes ter plekke transponeren. (Voor de niet zo muzikaal onderlegden onder ons: op een C-doedelzak kun je een liedje op precies dezelfde manier spelen als dat je het op een G-doedelzak speelt, en dan klinkt die gewoon een stukje hoger. Maar als ik op mijn G-doedelzak datzelfde liedje een paar noten hoger wil spelen, zodat ik hetzelfde speel als de rest, moet ik andere vingers gebruiken.) Maar het lukte me heel goed! Zelfs al speelden ze één van de nummers ineens dubbel zo snel als wij ‘m met ons groepje speelden…
Nog een verrassend moment: toen we op een gegeven moment op het binnenplein van huis Bergh wilden spelen, was daar al een draailierspeler bezig. Dus ik ging even naar hem toe om af te stemmen wie wanneer ging spelen, zodat we elkaar niet in de weg zouden zitten. “Nou”, grapte hij: “jullie mogen nu spelen, maar alleen omdat jij een doedelzak hebt en die instrumenten vriendjes zijn met draailieren!” En vervolgens: “Zeg, kun jij toevallig ook dit spelen?” waarna hij (een poging tot) ‘Thunderstruck’ op zijn draailier begon te spelen. “Dat is van ACDC”, voegde hij toe. Hmm, can I…??
Het was dus wederom een geslaagde, muzikale dag! Hopelijk worden we volgend jaar weer uitgenodigd.
Afgelopen weekend stonden we met De Soete Inval weer op Middeleeuws Montfort. Het was een heel erg gezellig weekend! En relaxed, want in tegenstelling tot vorig jaar hoefden we ditmaal niet ook nog op zaterdagavond tot middernacht te spelen. Dat scheelde een hoop energie. Ook waren we niet meer ingepland voor wat optredentjes in de wijnkelder van het kasteel, die weliswaar sfeervol is, maar ook héél krap en héél galmend, waardoor het niet zo’n goed plan bleek om er doedelzakspelers in te zetten.
Omdat we nu eenmaal De Soete Inval zijn, wisselen we structureel van samenstelling, afhankelijk van wie er beschikbaar is op de betreffende datum en voor hoeveel muzikanten er budget is. De groepsvibe verandert daardoor ook iedere keer. De huidige samenstelling hadden we tot nu toe slechts 1x eerder gehad en hoewel dat dus weer het herverdelen van de tweede stem-partijen betekende, beviel dit heel goed!
Foto door de Ridders van Gelre
Ook de interactie met andere groepen is iedere keer weer anders. We stonden dit jaar naast Bataille, die hartelijke en gezellige buren bleken. Er is onderling drank en voedsel uitgewisseld, er is gezamenlijk van kampvuur genoten, en we hebben na sluitingstijd zelfs nog even met wat mensen samen liedjes gezongen. <3
Handelaren en de horecamensen waren blij in plaats van geïrriteerd als we een tijdje naast hen kwamen spelen en vroegen er zelfs actief om (met een sip gezicht: “Jullie zijn gisteren helemaal niet in onze hoek komen spelen…” – natuurlijk komen we dan vandaag alsnog even langs! ^_^ ). Iemand van de Zwaardenkoning, die ons ook vroegen om voor hun tent te komen spelen, bood zelfs aan mijn mes even te slijpen tijdens het spelen. Er is dus zelfs sprake van omkoperij! Wie biedt het meeste voor een setje muziek…?
En dan is er nog de factor ‘publiek’. Ook die waren gelukkig enthousiast. Maar liefst twee mensen zijn op me afgekomen om te vragen of dat nou moeilijk is, doedelzak spelen? Ze bleken oprecht interesse te hebben in zelf te gaan spelen, dus ik heb ze verwezen naar de cursussen van Stichting Draailier & Doedelzak. Wie weet…
We hebben echter ook weer een aantal in de categorie ‘domme vragen’ gehad. Lunchende muzikanten zijn blijkbaar ook heel interessant, want we zijn regelmatig al etend onder onze luifel op de foto gezet. Bezoeker: “Deden ze dat vroeger ook?” “Euh, wat, eten…?”
En toen iemand onze naast de tent geparkeerde kar met instrumenten zag: “Hee, hier liggen doedelzakken!” Richting ons: “Geven jullie vandaag een concert ofzo?” Wij: “We spelen de hele dag door op wisselende plekken op het terrein!” Bezoeker: “Oh, jullie kunnen er dus écht op spelen??”
Het weer werkte ook nog eens fantastisch mee. Vorig jaar waren we er bij gebrek aan luifels om onder te spelen, weggebrand in de hete zon, dus we hadden de luifel van mijn tent dit jaar direct langs het pad gepositioneerd. Vooral om ergens te kunnen blijven spelen in de regen, want er was een hoop nattigheid voorspeld voor de zondag. Ik had er dus niet op gerekend dat we onze tenten droog zouden kunnen inpakken, en misschien niet eens opzetten. Maar vrijdag was het droog vanaf het moment dat we arriveerden, zaterdag werd het zelfs behoorlijk warm, en op zondag heeft het alleen in de ochtend dermate hard geregend dat we niet in de buitenlucht konden spelen. Rond openingstijd hebben we dus maar even wat bankjes onder de horecaluifel verzet en ons daaronder gepositioneerd, zodat we arriverende bezoekers toch nog konden verwelkomen en het ietwat druilerig ogende, nog niet helemaal actief zijnde terrein, van wat sfeer konden voorzien. De rest van de dag hebben we gewoon kunnen spelen waar we wilden! En dus droog kunnen inpakken. Dat scheelt een hoop gedoe, maar desondanks ben ik blij dat vandaag de eerste dag van mijn zomervakantie is, waardoor ik de broodnodige slaap heb kunnen inhalen. En ik denk dat ik vandaag verder niet heel veel nuttigs ga doen…
Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
) Op zaterdagavond sluit het evenement pas heel laat en wij moesten samen met Richard’s band tijdens het formele banket spelen, dus waren we pas om kwart over 8 klaar. En moe. Het is gebruikelijk dat de muziekgroepen ‘s avonds ook nog even in de taveerne spelen, maar dat trokken we toch echt niet meer, dus hebben we het rustig aan gedaan en dat aan de andere muzikanten overgelaten.
)
