We zijn weer terug uit Duitsland. Sturm auf Zons is een evenement waar we jaarlijks met De Soete Inval mogen komen optreden en ik ga er graag heen, want het is altijd heel sfeervol. Maar ook zwaar, want we moeten al op vrijdagavond spelen, terwijl we normaal gesproken op reenactmentevenementen alleen op zaterdag en zondag hoeven op te treden en we de vrijdag aan opbouwen van het kampement kunnen bestden. En er waren, zoals gebruikelijk, weer wat extra uitdagingen.
foto door Markus Jünemann
Flip kwam oververmoeid aan, dus op vrijdagavond hebben we zonder hem moeten spelen. En op zondag had Wigo een andere klus, dus moesten we het zonder trommelaar stellen. We hebben even overwogen of een van ons het trommelen zou kunnen overnemen. Wigo gaf een kort lesje en ik moet zeggen dat het me makkelijk afging om de slagtechniek toe te passen! Maar interessante roffeltjes maken tijdens de liedjes is wel weer iets anders, en uiteindelijk besloten we ten eerste dat we het beter niet dan slecht konden doen, en ten tweede was er niet dermate veel plek in onze auto’s vrij dat er ook nog een grote trom bij paste. Want Wigo neemt doorgaans de gezamenlijke spullen mee met zijn enorme bus, maar aangezien hij eerder weg moest, moesten we een deel van die spullen dus al eerder meegeven en een ander deel in onze eigen auto’s naar huis zien mee te nemen. Wat normaal gesproken niet zo’n probleem is voor mijn car of holding, maar Geert carpoolde met mij dus moest ik alle zut op een dusdanige manier in de auto tetrissen dat er een zitplek voor hem vrij bleef – en dat beperkt de stapelcapaciteit toch behoorlijk (in ieder geval als je ook wil voorkomen dat alles tegen de inzittenden / door de voorruit vliegt als je hard moet remmen).
Gelukkig bleek het eigenlijk best prima te gaan zonder trommel! Hoewel ik soms hard moest werken om te voorkomen dat we in tempo versnelden, en een paar nummers duidelijk leden onder het gemis van een opbouwend geroffel, kwamen nummers die we driestemmig speelden eigenlijk heel leuk uit de verf, omdat de samenklank van de doedelzakken op die manier meer focus kreeg. Andere nummers heb ik begeleid op mijn tamboerijn, voor de afwisseling.
foto door Peter Ripberger
En dan was er nog de daadwerkelijke “sturm”. Toen we arriveerden was het gelukkig droog, hoewel de grond ook kurkdroog was en het erg lastig was om onze haringen de grond in te krijgen. Maar op zaterdag was het regenachtig en vielen er regelmatig wat buitjes. Vanaf 3 uur ‘s middags begon het echt te hozen en is het pas laat in de avond weer droog geworden. Wat betekende dat we die dag maar drie uurtjes hebben kunnen spelen, want er was nergens een overkapping om onder te gaan staan en hoewel we onze eigen luifel langs de straat hadden gezet, stonden we net buiten het dorpje en was daar dus geen publiek. Het publiek vertrok sowieso door de regen, dus de organisatie heeft die dag de markt ook twee uur eerder gesloten dan de bedoeling was. Erg zonde.
Ik ben daardoor wel flink opgeschoten met mijn weefsel. Ik had mijn weefgetouw meegenomen om iets nuttigs te kunnen toen buiten openingstijden en dat bleek dus maar goed ook. Helaas zit het weefsel vol fouten, want ik heb al meerdere jaren niet meer aan kaartweven gedaan en ben duidelijk uit de oefening.
Gelukkig was het weer op zondag vele malen beter. Het is toen zo goed als droog gebleven, ondanks de 50 tot 60% kans op regen, en het werd nog flink warm in het zonnetje!
Het publiek was ook nog steeds enthousiast. Duitsers reageren sowieso gemiddeld leuker op entertainers, zijn guller wat betreft donaties in ons bakje gooien, én een stuk netter dan de gemiddelde Nederlander: herhaaldelijk zag ik iemand iets oprapen dat naast de prullenbak was beland om het er alsnog in te deponeren, terwijl men bij ons het afval alleen globaal richting een prullenbak mikt en soms niet eens kijkt of het er wel in terechtkomt.
We hebben ook de meeste bijzondere verzoekjes ooit gehad. Eerst kwam er een vrouw op mij af die een van de handelaren bleek. Ze had voor het eerst een sluier meegenomen, die ze van iemand had gekregen, maar had geen idee hoe ze die op haar hoofd bevestigde. Ze vond mijn sluier er mooi uitzien, dus kon ik haar misschien helpen aankleden? Natuurlijk kon ik dat.
Later sprak een Italiaans meisje van een andere kraam me aan. Haar schoenen waren helemaal natgeregend en ze had alleen nog maar slippers om op te lopen. Kon ik haar wellicht een paar schoenen lenen? Mjah, mijn goede wandelschoenen leende ik liever niet aan een wildvreemde uit… dus bood ik haar mijn authentiek Nederlandse klompen aan. Maar die bevielen haar om mij onduidelijke redenen toch niet helemaal, dus is ze verder gaan vragen…
Ook zijn we grondig uitgehoord door een Japanse sociologiestudente die als huiswerkopdracht wilde weten wat we nou zo leuk vonden aan dat reenacten en wat we allemaal wel en niet deden.
En dan was er nog de hilarische verwarde blik van Flip, toen die werd gevraagd of we als verzoeknummer “Hips don’t lie” van Shakira wilden spelen? Ik moest hem uitleggen wat dat voor liedje was, en de dame in kwestie dat het niet noodzakelijk een voor doedelzak geschikt nummer was.
Het speelseizoen is geopend voor De Soete Inval! We startten dit weekend in Vaassen, op Middeleeuws Festijn Cannenburch.
Foto door Coen de Moor
Inmiddels zijn we min of meer de vaste band die wordt ingehuurd door Cranenburgh Events voor hun historische evenementen (ze organiseren o.a. ook Middeleeuws Montfort en Historisch Festival Nederland) en dat is natuurlijk fantastisch voor ons! Het is ook fijn dat dit evenement voor mij maar een uur rijden is (nou okee, anderhalf uur in de vrijdagmiddagspits) en altijd heel relaxt – we spelen doorgaans tussen 11.00 en 17.00 uur, wat prima te doen is (op andere evenementen worden we bv. ook wel eens van 10.00 tot 20.00 uur ingepland en dan moet je je energie echt goed verdelen over de dag om het vol te houden!).
Vooraf was het wel weer even stressen, want onze trommelaar moest plotseling worden geopereerd en kon niet meegaan vanwege de herstelperiode. Dat hoorden we de dag voor vertrek. En onze vaste vervanger is aan het verhuizen. Dus trommelden we (pun intended) ons vroegere bandlid weer op, die gelukkig bereid was om in te vallen. Na wat logistieke organisatie was hij voorzien van kleding, tent en instrument en konden we toch optreden. Pff, De Soete Inval maakt haar naam weer waar…
Op zaterdag was het veel warmer dan voorspeld, op zondag was het zoals voorspeld behoorlijk frisjes met slechts 12 graden, en de koude wind en regenbuitjes hielpen niet echt. Gelukkig heeft dat het publiek er niet van weerhouden om te komen opdagen en viel de grootste regenbui precies op het moment dat we wilden gaan lunchen, dus we hebben toch nog veel kunnen spelen. En ook ‘s nachts heb ik het warm genoeg gehad in de tent, want ik weet inmiddels wat ik moet meenemen en hoe ik mijn slaapplek moet inrichten om geen kou te lijden.
Foto door The Dutch Black Knights Templars of Solomon
Het publiek reageerde erg enthousiast, dus dat was heel leuk om voor te spelen. Ik probeer steeds vaker om tussen onze nummertjes door, iets uit te leggen over onze instrumenten. Dat slaat namelijk ook goed aan én het geeft de andere bandleden de mogelijkheid om even pauze te nemen als ze vermoeid zijn, zonder dat we meteen het publiek kwijt zijn.
Aan het eind van de dag waren er twee kinderen heel enthousiast voor ons aan het dansen en luisterden ze aandachtig naar de instrument-uitleg. Aan het eind van het optreden kwam één van hen me zelfs een dikke knuffel geven. Aww… dan doe je, zeker als geen kindervriend zijnde, iets goed, toch? ^_^
Ik heb weer eens gelarpt! Afgelopen donderdag t/m zondag zat ik Duitsland voor “Titanenkinder”: een soort van musical-stijl nordic LARP met happy end.
Het idee was dat de spelers allemaal dansers waren, die auditie deden voor het dansstuk ‘Titanenkinder’, waarin we dansten in de rol van een god of mens uit de Griekse mythologie. Iedere deelnemer danste in drie aktes: in een duet, in een klein groepje en in een grote groep. Aan de hand van een korte scènebeschrijving per akte moesten we zelf aan de slag met het bedenken van de choreografie. Het evenement eindigde met de opvoering van alle aktes achter elkaar, als een soort van finale-auditie, waarna we te horen zouden krijgen of we werden aangenomen om komend half jaar dit stuk ten uitvoering te gaan brengen. Uiteraard was er tussen alle repetities door ruimte voor een hoop interpersoonlijk drama.
Daarnaast was het de bedoeling dat we tijdens het spel af en toe in zingen uit zouden barsten, zoals in een musical. Je personage zong dan niet echt, maar het was een soort meta-techniek om je emoties op dat moment mee te communiceren. Het hoefde geen compleet liedje te zijn, maar een paar regels of een refreintje uit een nummer dat qua tekst op de situatie of je gevoel aansloot, waren prima. Superleuk concept!
Ik speelde Natalia Gromow, die afkomstig was uit een rijke Russische familie en door haar tiger mom naar een prestigieuze balletacademie was gestuurd in de hoop dat haar dochter de carrière zou krijgen die ze zelf nooit had gehad. Toen Natalia op een gegeven moment klaar was met het gebrek aan vrienden en sociaal leven, en tegen haar moeder zei dat ze niet meer wilde dansen, stelde die haar voor de keuze: doorgaan, of uit de familie worden gegooid (en van alle financiële steun worden afgekapt) en het verder alleen opknappen. Natalia koos voor het laatste, verhuisde en liet zich omscholen tot administratief medewerkster. Maar ook daar werd ze niet gelukkig van en het dansen begon weer te kriebelen, dus begon ze opnieuw daarmee, maar dan wel op haar eigen voorwaarden: ze switchte naar moderne dans en nam alleen kleinere opdrachten aan, bijvoorbeeld als achtergronddanseres in muziekvideo’s. Daar werd ze veel gelukkiger van, maar ze had wel een probleem: nu ze eindelijk had kunnen ruiken aan een sociaal leven en ze haar mede-dansers niet alleen maar als concurrenten hoefde te zien, had ze de neiging om zich daarin te verliezen. Veel flirten, hook-ups in kleedkamers, tot te laat doorfeesten, etc. en daardoor onvoldoende aan repeteren toekomen, zodat haar dansprestaties in het gedrang kwamen…
De setting van het evenement was in de huidige tijd, dus ik kon in principe gewoon iets uit mijn eigen kast trekken qua kostuum. Voor de dansrepetities had ik genoeg kleding liggen en ik was erg blij dat ik vanwege balfolk al twee paar dansschoenen had (rubberen zolen waren niet toegestaan op de dansvloer van de locatie waar het LARP plaatsvond). Maar als je alleen maar dingen draagt die je normaal gesproken ook draagt, helpt dat niet om in je personage te komen.
Dus: wat zou een ex-balletdanseres uit een rijkeluisfamilie buiten repetities om dragen, vroeg ik me af?
In ieder geval iets dat classy oogde, nauw aansluitend om het lichaam met toch een beetje ‘flowy’ stof. Maar niks écht duurs, want hoewel ze met die smaak was opgevoed, had ze nu geen geld meer voor merkkleding.
Een tijdje geleden had ik bij Bonprix een broekpak besteld bij wijze van experiment. Het bleek me werkelijk perfect te passen en stond me heel mooi, alleen was de stijl ervan niet iets wat ik bij mij als persoon vond passen en ik was bang dat ik ‘m daarom nooit ging dragen, dus had ik hem met pijn in mijn hart weer geretourneerd. Ik bedacht me dat dit ding wél uitstekend bij mijn personage zou passen, dus toen had ik een excuus om ‘m alsnog te kopen. Uiteraard bleek vervolgens het kledingstuk inmiddels uitverkocht. Snik. Maar toen ik een paar weken later hoopvol toch nog even op de site keek, stond maatje 34 er ineens weer bij – nog één exemplaar op voorraad. Blijkbaar een retourtje. Hoezee!! En zo had ik toch nog een nieuwe outfit voor mijn personage.
Natalia. Op de foto lijkt de outfit zwart, maar hij is donkerblauw.
Voor de feestavond en de einduitvoering heb ik wel twee classy jurkjes uit mijn eigen kledingkast hergebruikt (beide ook donkerblauw, want: consistente stijl ). Het ding was namelijk ook dat ik erg weinig voorbereidingstijd had. De weken ervoor waren belachelijk druk geweest, met twee optredens en het overlijden van mijn schoonvader, waardoor ik helemaal geen tijd had gehad om me in mijn personage te verdiepen en om er uitgebreid voor te shoppen. Terwijl het wel wat voorbereiding vereiste, want ik moest natuurlijk bedenken welke liedjes bij mijn personage en haar achtergrond pasten en daarvan de relevante stukjes instuderen, zodat ik iets had om te zingen. Dat was dus best stressen en ik heb dat lang niet zo grondig kunnen doen als ik had gewild. Tot overmaat van ramp kregen we anderhalve week van tevoren ineens twee liedjes toegestuurd: of we die ook nog even wilden leren voor het openings- en slotnummer? Argh! Daar had ik niet op gerekend, want voor zover ik had begrepen was het niet de bedoeling dat we gezamenlijk gingen zingen. Bovendien matchten de teksten van het openingsnummer niet met de karaoke-versie die mee was gestuurd dus was dat instuderen lastig, en had ik per direct een bloedhekel aan het slotnummer (“We’re all in this together” uit High School Musical – tenenkrommend…). Ik besloot keuzes te maken en me vooral op mijn eigen liedjes voor te bereiden. Jammer van de rest, dan playbackte ik maar met de groep mee.
Ik voelde me dan ook uitermate onvoorbereid toen ik erheen ging, wat niet bijdroeg aan de voorpret. Wel stelde het gerust dat het geen vereiste was dat je goed kon dansen of zingen om mee te kunnen doen aan dit evenement, het was juist de bedoeling dat iedereen mee kon doen want het ging immers om het rollenspel en niet het echt neerzetten van een show.
Gelukkig bleek het gezamenlijk zingen van het openings- en slotnummer helemaal geen groot ding: ik dacht dat de nummers bij de uitvoering hoorden, maar het waren liedjes voor de start en afsluiting van het evenement, als meta-liedjes die onze personages in hun hoofd zongen.
Het dansen ging me ook erg goed af, inclusief het loslaten van perfectie. De groepjes waarmee ik danste functioneerden best okee en in no-time hadden we een choreografie die werkte. Het was een globale afspraak over wie wat zou neerzetten op welke timing in het liedje en daarbinnen zocht iedereen zelf maar uit hoe die diens pasjes deed. Oftewel: improviseer maar iets. Improviseren in muziek maken vind ik eng, maar in dansen lukt me dat wel.
Het duet (ik speelde Iphigenie die door haar vader Agamemnon aan de goden moest worden geofferd – een lekker dramatische scène dus) danste ik met iemand die nul danservaring had en er ook niet zo’n gevoel voor had, maar ook dat bleek geen probleem. Ik had heel snel een idee van wat we aan choreografie konden neerzetten en ik heb hem gewoon gebruikt als een soort centrum om omheen te dansen en als ankerpunt om aan te gaan hangen voor mijn dansmoves, zodat het er toch uitzag alsof we samen dansten, zonder dat hij ingewikkelde dingen moest gaan leren, wat mogelijk frustrerend voor ons beiden zou worden. Wel heb ik hem een trucje uit stijldansen geleerd om een dip te doen, zodat hij mij richting de grond kon laten zakken en weer optillen, wat het duet toch net die extra glam gaf. Van mijn danspartner hoorde ik achteraf dat ik hem het gevoel had gegeven dat hij wel degelijk kon dansen en bovendien hebben we qua rollenspel hele leuke interactie gehad, dus dat was een succes!
Repetitie met mijn kleine groepje: de ontmoeting van mijn personage met Achilles, waarbij ze verliefd worden.Repetitie met mijn grote groep: Odysseus bezoekt de onderwereld, waar de doden (waaronder mijn personage en haar vader) even tot leven werden gewekt om daarna weer bevroren te worden in hun ellende en trauma.
Het rollenspel en het musical-zingen ging helaas wat minder.
Op vrijdagavond was er een IC karaoke-avond en daar heb ik me uitermate geamuseerd, zowel als mijn feestbeest-personage als als Lenny die graag meeblèrt met een liedje. Maar dat was het enige moment dat onze personages IC mochten zingen. Alle andere zang was de meta-techniek om emoties uit te drukken. Dus op het feestje op zaterdagavond werd er wel muziek gedraaid, maar mochten we niet meezingen. Dat was daardoor een nogal suf feestje, vonden ik en veel mede-spelers.
De musical-achtige uitbarstingen tijdens het rollenspel kwamen niet zo uit de verf. Het is namelijk veel moeilijker dan je denkt! Je kunt een hoop nummers voorbereiden, maar omdat er bij LARP geen script is, weet je niet of er scènes gaan komen waarin je die nummers kwijt kunt. En omdat je intensief aan het spelen bent, weet je op het moment dat je wil gaan zingen ineens de songtekst niet meer, of vergeet je uberhaupt dat je voor die situatie iets had voorbereid… Of je denkt: oh, in deze scène zou een liedje heel erg gepast zijn – alleen heb ik geen idee welk liedje ik zou moeten zingen / hoe de tekst ervan gaat. En dat hadden volgens mij meer mensen, of ze vonden het te eng om te doen, want ik heb maar heel weinig spelers in zingen horen uitbarsten.
Achteraf hoorde ik van maar liefst twee medespelers dat ze mij het meeste hadden horen zingen, terwijl ik juist het gevoel had dat ik op dat aspect flink tekort was geschoten. Dat zegt dus wel iets over hoe weinig de anderen hebben gezongen, of wat voor verschillend perspectief we allemaal hebben.
Omdat ik jaren geleden naar een Eurovisie Songfestival-LARP was geweest, waar we zó hard bezig waren geweest met het voorbereiden van ons optreden dat er nauwelijks ruimte was geweest voor rollenspel, was ik erg benieuwd in hoeverre dat bij dit evenement beter zou gaan. Er bleek wel tijd voor te zijn tussen alle repetitiemomenten door, hoewel het door het volle repetitieschema lastig was om specifieke medespelers te treffen, maar het rollenspel was niet zo intens als ik had gehoopt. Het idee van het LARP was dat iedereen een happy end zou krijgen, maar in praktijk was het niet alleen een happy end maar waren er ook weinig problemen en conflicten gedurende de loop van het evenement.
Onze personages hadden maar een paar pointers en globale lijntjes met medespelers meegekregen en de rest mocht je zelf vooraf uitdiepen met je medespelers via de Discord-server. Daar had ik dus ook te weinig tijd voor gehad en de meeste spelers bleken dat ook niet heel intensief te hebben gedaan en vooral verwacht te hebben dat de verhaalschrijvers dit meer voor hen hadden uitgewerkt. Er was tijdens het spel dus weinig echt intens drama.
Op zaterdagochtend waren er geen repetities maar kon je kiezen voor andere activiteiten: bordspelletjes, tekenen of een hike van twee uur naar een nabijgelegen ruïne. Ik koos voor het laatste. We liepen op de heenweg niet de officiële route en namen een paar keer een verkeerde afslag in het bos, waardoor we een behoorlijke omweg hebben gemaakt en door enorme modderpoelen zijn gebaggerd. Aangezien de ruïne op een berg lag, hebben we onze benen alleen nog maar verder moegemaakt door de steile klim in plaats van tot rust te komen.
De connecties met anderen die ik had voorbereid liepen in de soep, want bv. degene met wie ik vooraf had afgesproken een beginnende fling uit te spelen, bleek tijdens het spel dat met iemand anders te zijn gaan doen. En hoewel we tijdens een OC-calibratiemoment bespraken dat hij met mij vreemd kon gaan om die relatie lekker te verknallen, moest hij op het moment dat we dat wilden doen OC rust nemen, waardoor ook dat niet heeft kunnen plaatsvinden. Verder had ik drama willen maken aan het eind van de avonden, als ik te hard door bleef feesten. Ik had medespelers gevraagd me vooral naar bed te sturen als ze zagen dat dat gebeurde, zodat daar wat conflict uit kon komen. Hoewel het me als OC ochtendmens is gelukt om niet alleen de karaoke-avond te openen met het eerste nummer, maar ook het laatste nummer van de avond te zingen, en ik beide avonden door ben gegaan totdat mensen het licht uit gingen doen, was het toch steeds aan mezelf om dan maar te gaan slapen omdat dat er werd afgesloten en alle anderen inmiddels naar bed waren.
De organisatie die ons inhuurde had overal strenge briefjes opgehangen in een poging ons onszelf te laten gedragen XD
Desondanks heb ik wel een paar mooie roleplay-momenten gehad, alleen niet zoveel als ik had gehoopt.
Mijn eindconclusie is dan ook: het LARP-evenement had een leuke insteek, maar ik heb me vooral vermaakt met het dansen en het karaoke-zingen en minder met het rollenspel.
Wat ik het mooiste vond is om te zien hoe 30 LARPers in 2 dagen tijd een compleet dansstuk in elkaar kunnen improviseren, wat er daadwerkelijk goed uitziet! <3
De eindauditie is opgenomen op video en er zijn ook foto’s gemaakt, maar het gaat waarschijnlijk nog even duren voordat die beschikbaar zijn en ik neem aan dat de video niet openbaar mag worden vertoond omdat niet alle deelnemers daarop zitten te wachten. Dus voorlopig moeten jullie het met mijn foto’s en twee screenshots uit repetitievideo’s doen (ik heb de gezichten van mijn medespelers geblurred voor de zekerheid). En ik ga in de tussentijd proberen van mijn Russische accent af te komen en niet meer de hele tijd ‘da’ te zeggen in plaats van ‘yes’…
Afgelopen vrijdag t/m zondag vond in Groenlo de Slag om Grolle plaats: een 17e eeuws evenement dat eens in de twee jaar wordt gehouden. Wij zouden er met De Soete Inval spelen (en Richard met Compagnie Gallimaufry), maar het verliep allemaal weer eens niet zonder slag of stoot.
Zo was er gedoe met de overnachting. Afgelopen keren hadden mijn bandgenootjes (ik was nog nooit eerder mee geweest) hun tenten steeds in het kampement bij een bevriende groep opgeslagen. Maar ten eerste was er maar zeer beperkt ruimte op die standaardplek en was het de vraag of ik er nog met mijn tent bij kon, wat een week voor het evenement nog steeds niet was bevestigd. En toen bleek er ineens helemaal geen ruimte te zijn voor welke tent van ons dan ook, want dat was vergeten af te stemmen met betreffende groep en die zaten inmiddels helemaal vol. Grom. Wat dat betreft was het een geluk bij een ongeluk dat Richard (die bij mij in de tent zou slapen) en ik vanwege het overlijden van zijn vader hadden besloten een dag minder te gaan en voor het gemak op en neer te rijden vanuit Nijmegen, in plaats van een tent op te bouwen.
Oh ja, die ‘dag minder’… Het is een driedaags evenement, in tegenstelling tot de meeste middeleeuwse evenementen waar we heen gaan: we bouwen doorgaans vrijdagmiddag op, spelen op zaterdag en zondag en breken op zondagavond weer af. De Slag om Grolle begint op vrijdag al, en dus is het de bedoeling dat je donderdagavond opbouwt. Maar ook daar was onduidelijkheid over, omdat onze groep er de afgelopen jaren blijkbaar alleen op zaterdagen en zondagen had gespeeld. Sommigen wisten dat en gingen daar vanuit. Anderen hadden niet door dat het een 3-daags evenement was. Weer anderen (zoals ik) dachten dat we alle 3 de dagen zouden spelen. En in het contract stond iets anders dan onze contactpersoon dacht afgesproken te hebben. Zucht. Dus speelden we vrijdag halsoverkop alsnog, maar met een kleinere delegatie dan de andere dagen.
Ondanks alle frustratie vooraf, was het gelukkig wel een enorm leuk evenement! Het is echt heel erg groot, met vele re-enactmentgroepen en lokale figuranten en bijna de complete binnenstad is sfeervol aangekleed. Bij de meeste historische festivals betekent dat een tentenkampement op een weiland, of zijn er gewoon wat standjes in het stadscentrum geplaatst, liggen er her en der strobalen en zijn wat moderne borden afgedekt met een jute zak. Niet in Groenlo: de straten waren bestrooid met bladeren en houtsnippers. Er waren overal houten hutjes in de straten gebouwd die als onderkomen voor groepen dienden (inclusief daadwerkelijk draaiende molen!) Woonhuizen waren aangevuld met stoffen luifeltjes, winkeletalages bevatten historische spullen en in de straten stonden overal requisieten.
Verder was er heel veel vermaak in de vorm van muziek (waaronder wij), rondlopende entertainers, uitbeelders van beroepen, hoerenstraten, marcherende groepen en meer, allemaal in behoorlijk mooie kostuums, waardoor het centrum heel levendig werd en je je echt even in een andere periode waande!
Wat een werk moet dit zijn om op te bouwen (en weer af te breken)… ik snap waarom ze het niet ieder jaar doen!
Op de vrijdag kwamen vooral schoolklassen een bezoekjes brengen. Ze moesten soms opdrachten maken, zoals ‘fotografeer een vlag’, dus het vaandel op onze kar is veelvuldig op de kiek gezet. Op de zaterdag waren er juist veel meer volwassen bezoekers. Dat gaf weer een compleet andere sfeer.
Helaas heb ik zelf weinig meegekregen van de uitbeelding van de daadwerkelijke slag, want dat vond een stukje verderop plaats, terwijl wij muziek moesten maken. Alle muziekgroepen hadden een vaste programmering: 3x per dag een uur spelen met een uur pauze ertussen. Daardoor speelden we minder lang dan we normaal gesproken doen als we vrij rondlopen, dus dat was wel relaxed. Maar een uurtje is erg weinig als je zelf nog iets wil zien. Ik slaagde erin om gedurende de twee dagen dat ik er was, beetje bij beetje alle centrumstraatjes te bekijken, maar het re-enactmentkampement met soldaten heb ik helaas niet weten te bereiken.
Gelukkig trof ik wel gelijk de eerste dag de standjes met re-enactment handelswaar, en kon ik eindelijk bij mijn 17e eeuwse outfit passende schoenen en hoed kopen!
Nog even uitvogelen wat ik precies met de veters moet doen.Een evenement samendoen met je vriendje, die ook nog eens superknap uitziet in zo’n outfit, is natuurlijk extra leuk! <3
Kortom: als je overweegt eens naar een historisch evenement te gaan, kan ik de Slag om Grolle zeker aanraden!
Er zijn te veel leuke dingen om te doen in het leven! Dus probeer ik er maar zoveel mogelijk in één dag te proppen. Bij voorkeur dingen die ik met mijn vriendje samen kan doen! ^_^
Zaterdagochtend reden Richard en ik dus eerst naar Zeist, voor de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Vorig jaar gaf ik een van die workshops en zat Richard bij mij in de les. Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Hoewel ik veel van de versieringen die we behandelden al ken en regelmatig toepas in mijn liedjes, was het goed om er eens wat meer bij stil te staan en er bewuster keuzes in te maken. Een goede toevoeging was alle achtergrondinformatie die hij vertelde over de doedelzak en zijn tips over intonatie, dus het was zeker een nuttige en interessante workshop!
Richard had voor zijn workshop als voorbereiding een (deel van een) nummer moeten kiezen dat hij interessant vond. Naderhand hoorde ik van hem dat een van de andere deelnemers een nummer van Androneda had gekozen omdat hij de doedelzakpartijen daarvan zo mooi vond. Wauw, wat een compliment! <3
De eindpresentaties van andere workshopgroepen
Om 5 uur sprongen we snel in de auto terug naar huis om te koken en ons om te kleden in onze middeleeuwse outfit, want we waren door Thom uitgenodigd om aanwezig te zijn bij zijn besloten middeleeuwse festivalletje! Hij heeft namelijk een nieuw huis met belachelijk grote achtertuin, waar genoeg ruimte is voor een heel tentenkampement. Helaas konden we dus niet het hele weekend aanwezig zijn, maar als muzikanten waren we vast ook welkom om alleen op zaterdagavond de daar in elkaar getimmerde taveerne te komen opleuken? En welkom waren we inderdaad!
We hadden een groot deel van ons assortiment aan instrumenten meegesleept: meerdere doedelzakken, draailier, cister, fluit en tamboerijn. En natuurlijk onze zangstemmen plus liederenbundels.
Richard en ik maken wel eens samen muziek en we hebben al een klein gezamenlijk repertoire, maar dat bestaat vooruit uit modernere nummers, zoals ‘Dust in the Wind’, ‘Country Roads’ en ‘The Islander’ van Nightwish. We spelen weliswaar allebei in middeleeuwse bands, maar hadden van dat repertoire eigenlijk nog nooit samen iets gedaan. Voorafgaand aan deze avond had ik een lijstje gemaakt van leuke middeleeuwse liedjes die ik ken en Richard had daarvan een paar aangevinkt die hij ook kent of waarvan hij dacht dat hij er wel wat akkoorden tegenaan kon improviseren. Dat was onze gehele voorbereiding voor de avond.
We begonnen keurig met middeleeuwse liedjes. Niet veel later schoof Jan-Willem met zijn prachtige stem en luit aan en wisselden we elkaar af of speelden we wat samen. Op een gegeven moment evolueerde het naar wat moderner spul, waarbij steeds meer mensen aanschoven om mee te trommelen of mee te zingen, om te eindigen met het met z’n allen meeblèren van Schotse publiedjes, Rammstein, Metallica en zelfs een uitbundige poging tot een meerstemmige Bohemian Rhapsody!
Hoewel mijn doedelzak al vanaf het begin van de avond niet zuiver was vanwege het vocht dat er nog in zat van de hele dag spelen tijdens de workshop, en het allemaal niet geheel georganiseerd of goed ging, hebben we ontzettend leuk samen gespeeld! Richard en ik voelden elkaar heel goed aan en volgens mij heb ik nog nooit zoveel geïmproviseerd tijdens het spelen. Ik heb zelfs voor het eerst blokfluit gespeeld voor publiek! Terwijl ik nog helemaal niet goed blokfluit kan spelen en ik 80% van de meegespeelde nummers zelfs nog nooit eerder had geprobéérd te spelen op een blokfluit. Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
Het was voor mij best wel bijzonder om zo muziek te maken. Zingen rondom het kampvuur is me niet vreemd en middeleeuwse muziek maken voor bezoekers ook niet, maar deze setting was een soort tussenvorm daarvan: onbetaald en vooral gewoon voor de eigen gezelligheid, maar toch een beetje in de personages van middeleeuwse entertainers. Ik heb echt enórm genoten; dit is helemaal de setting waarin ik me op mijn gemak voel en zéker als ik het mag doen met mijn lieve getalenteerde vriendje! <3
Als echte rondreizende muzikanten werden we continu voorzien van gratis drankjes en we kregen zelfs nog een kliekje van het toetje van die dag (dadelpudding – omnom!) toegestopt. Dat het op een gegeven moment begon te regenen mocht de pret niet drukken; wij en alle instrumenten pasten nét onder het afdakje en het bleef de hele avond ontzettend gezellig. Voordat ik het wist was het al 1 uur ‘s nachts en moest het volume worden gedempt vanwege de buren, wat voor ons het signaal was om onze spullen weer in te pakken en het tentenkampement achter ons te laten.
Ik begreep van Thom dat het plan is dit ieder jaar te organiseren, dus wat mij betreft komen we volgend jaar ook weer aanwaaien om sfeer (en herrie) te maken! ^_^
Vorig jaar kon ik er niet bij zijn, maar dit jaar stond ik gelukkig wel weer met De Soete Inval op Middeleeuws Ter Apel! Het is een van de grootste middeleeuwse evenementen (zo niet het grootste) in Nederland en historische correctheid wordt er belangrijk gevonden, dus dit is een van die evenementen waar je gewoon bij wil zijn. Extra leuk: Richard zou er ook weer spelen met zijn band. Het eerste evenement dat we samen konden doen sinds we een relatie hebben! ^_^ Dus spraken we af dat hij zijn tent thuis zou laten en in ons kampement kon komen bivakkeren, want mijn tent is groot genoeg voor twee personen.
Minder optimaal was dat we met onze band waren ingepland op het tweede weiland en ook nog eens helemaal aan de achterkant van het terrein. Het eerste terrein ligt om het oude klooster heen en is vele malen sfeervoller. Ook komen er meer bezoekers – niet iedereen vindt het doorgangetje naar het tweede terrein en als ze er al komen, lopen ze niet allemaal helemaal door tot achteren. Nou hoeven mensen niet in ons kampement te komen, want wij lopen rond met onze muziek, maar we hadden ten eerste de instructie gekregen om zo veel mogelijk op dat veld te spelen om te zorgen dat het daar ook levendig zou zijn, ten tweede is er geen enkele vorm van schaduw op dat terrein en konden we dus ook niet onder onze eigen luifel spelen terwijl het bloedheet was, en ten derde is het domweg een p*kke-eind lopen voor ons naar zowat vanalles (zoals de tent van Richard’s bandgenoten, die wel op het andere veld stonden, en ook daar bijna in de verst mogelijke hoek verwijderd van het terrein waar wij stonden) terwijl we al zoveel moeten staan en lopen als muzikanten. Hopelijk overweegt de organisatie om volgend jaar een soort roulatiesysteem op te zetten, zodat de speelplekken een beetje leuker verdeeld zijn.
Toch heb ik me prima geamuseerd en veel bekenden ontmoet. Op vrijdagavond heeft Richard in ons kampement zijn cister erbij gepakt en hebben we liedjes gezongen. <3 (Hij ving een gesprek van onze overburen op die het blijkbaar jammer hadden gevonden dat we het de avond erna niet óók hadden gedaan ) Op zaterdagavond sluit het evenement pas heel laat en wij moesten samen met Richard’s band tijdens het formele banket spelen, dus waren we pas om kwart over 8 klaar. En moe. Het is gebruikelijk dat de muziekgroepen ‘s avonds ook nog even in de taveerne spelen, maar dat trokken we toch echt niet meer, dus hebben we het rustig aan gedaan en dat aan de andere muzikanten overgelaten.
Middeleeuws Ter Apel is ook altijd een beetje chaotisch in de communicatie rondom wat we geacht worden te doen. Zo krijgen we bv. van de ene persoon te horen dat we om 11 uur bij de officiële opening moeten zijn om daar even een openingsriedeltje te toeteren en we daarna ‘dismissed’ zijn. Terwijl iemand anders ons vertelt dat we om 11.40 uur daar wel degelijk weer moeten zijn om nog even muziek te maken. Mjah, in minder dan 40 minuten van het hoofdterrein naar het onze lopen om daar te spelen en dan weer op tijd terug zijn is niet haalbaar, dus hebben we maar even bij de ingang van het hoofdterrein gespeeld, om rond 11.30 uur weer bij de locatie van de opening te zijn. Waar bleek dat ze voorliepen op het programma en we inmiddels sowieso niet meer nodig waren en dus weer om konden draaien. Zucht.
Ook het eten vergde behoorlijk wat afstemming, want wij moesten dus tijdens het officiële banket spelen, wat van 18.00 tot 20.00 uur was. Maar wij en Richard’s band moesten zelf uiteraard ook eten, dus spraken we af dat we elkaar daarin zouden aflossen. Maar toen wij om kwart voor 6 vast wilden gaan eten, zagen we pas een bordje dat het avondeten voor ‘vrijwilligers’ (wat wij niet zijn, maar waar we blijkbaar wel onder vallen) maar tot uiterlijk 6 uur was. Dus we waren nog maar net op tijd om zelf wat eten te regelen en ik heb vervolgens nog heen en weer naar ons kampement moeten rennen om een eigen ketel te halen en met puppy-oogjes geregeld dat er een achtergehouden prakje in die ketel boven het vuur mocht blijven hangen, zodat onze collega-bandleden na hun spel ook nog iets te eten zouden hebben (want die wisten ook van niets).
We zijn dus eigenlijk de hele tijd bezig geweest en zelfs zoveel dat ik helemaal niet de tijd heb genomen om zelf even een rondje over het terrein te maken. Alleen in de avond kon ik rondlopen, maar toen waren de meeste kraampjes al dicht en het was om half 9 al donker. Een groot deel van het terrein heb ik niet eens gezien…
foto door Gerhard Wijnands
We waren ook weer eens heel erg De Soete Inval én De Soete Uitval. Het zag er oorspronkelijk naar uit dat we voor het allereerst met de volledige sterkte van 8 personen aanwezig zouden zijn! Normaal gesproken is er altijd wel iemand die niet kan, maar nu kon toevallig wel iedereen mee én ons nieuwe bandlid Daan zou voor het eerst meegaan. Helaas mocht het toch weer eens niet zo zijn – twee bandleden bleken ziek te zijn. Dat was wel een dingetje, want eentje was misbaar, maar de trommelaar niet. We hebben weliswaar twee trommelaars, maar Wigo kon alleen op zaterdagochtend aanwezig zijn omdat hij zaterdagmiddag en zondag een andere klus had (die beter betaalde ). Dus zaten we zaterdagmiddag en zondag zonder trommelaar.
Op zaterdagmiddag hebben we het onderling opgelost (Daan bleek tot onze verrassing trommeltalent te hebben! Maar uiteraard zag hij het ook niet zitten om dat het hele evenement te doen), en die dag hebben we nog snel Karel, onze voormalige trommelaar, gebeld om te vragen of hij op zondag kon komen invallen. Die nam gelukkig gelijk zijn telefoon op, zei gelijk ‘ja’, en wist ook nog eens dezelfde avond zijn oude middeleeuwse klofje terug te regelen, dus konden wij opgelucht adem halen.
We waren desondanks nog steeds met maar liefst 5 doedelzakspelers, en wauw, wat een indruk maakte dat! Ik had vooraf nog snel een paar extra tweede stemmetjes ingestudeerd zodat we met nog meer variatie konden spelen, al is mijn doedelzak de zachtste van alle en val ik volgens mij dus een beetje weg in het geheel, maar ach. We hebben weer veel positieve reacties gehad, onder andere van de persoon die de bands boekt voor het festival, dus ik neem aan dat we er volgend jaar weer bij mogen zijn!
De gezamenlijke afsluiting met alle muzikanten. Altijd een feestje! <3
Afgelopen weekend speelden we voor de 3e keer met De Soete Inval op Middeleeuws Montfort en het was een succes!
Op de zaterdag was het niet heel druk, wat logisch was gezien de voorspelde regen. In de middag was er dan ook even een enorme plensbui, maar gelukkig hadden we die zien aankomen én was ons kampement ditmaal door de organisatie recht tegenover de horecaplek ingedeeld, waardoor we tijdens de hoosbui gewoon onder onze luifel konden gaan staan om muziek te maken voor de onder de horecaluifel schuilende mensen. En dat werd gewaardeerd, werd ons achteraf verteld. Logisch, want zo’n regenbui maakt het evenement toch eventjes sip, dus als er dan muzikanten gewoon enthousiast door staan te spelen, voelt het niet als afwachten totdat de regen voorbij is, maar als gewoon een voortzetting van de middeleeuwse sfeer. Wat ons betreft krijgen we dat plekje dus volgend jaar weer toebedeeld!
Tegen de zon hielp die locatie juist minder, want gedurende de dag stond de zon er precies van voren op, waardoor de luifel bijna geen schaduw gaf. Dat was op zondag een uitdaging, want toen was het juist behoorlijk heet en was het zoeken naar speelplekjes waar we niet wegsmolten. De hoeveelheid schaduwplekken op dat terrein zijn namelijk op één hand te tellen, en niet al die plekken zijn plekken waar je je als muzikanten kunt positioneren. Maar gelukkig hebben we het overleefd, want in tegenstelling tot twee jaar geleden kwam er af en toe een wolkje voor de zon en waaide het bovendien een beetje, waardoor het wel uit te houden was.
Op zondag was het ook echt loeidruk! Het publiek bleef ‘s ochtends maar langs ons binnenstromen en ‘s middags was er ook continu volk dat even bleef staan om te luisteren. En er zijn een hoop kinderen geweest die kwamen dansen – zelfs dezelfden meermaals op een dag!
Mijn ouders waren zondag ook voor het eerst even langsgekomen! Montfort is namelijk de enige evenementlocatie die enigszins dicht bij hen in de buurt is, dus ze hadden hun kans gegrepen om te komen luisteren. (Niet dat ze vervolgens bij even ons in de tent kwamen buurten om te kletsen of een rondleiding te krijgen ofzo hè… ze waren alweer naar huis voordat ik het wist, omdat ze ons niet wilden storen. Zucht. )
Fysiek was het wel een heel zwaar evenement voor me. Ik was precies dat weekend ongesteld en het was weer een hele heftige, dus ik heb beide dagen met flinke buik- en rugkrampen moeten spelen. De eerste nacht heb ik daardoor zo goed als niet geslapen. De tweede nacht had ik twee glazen alcohol naar binnen gegooid en een paracetamolletje genomen, maar hoewel ik daardoor de eerste uren eindelijk kon slapen, werd ik om 3 uur wakker en moest ik vanaf dat moment iedere één tot anderhalf uur mijn slaapzak uit om naar het toilet te gaan. Ook gedurende de dag was het echt niet leuk om goed getimed tussen de optredens door even weg te moeten, en het is lastig om leuk te doen naar het publiek als het huilen je af en toe nader staat dan het lachen, maar hee – the show must go on! Gelukkig waren mijn bandgenootjes erg lief voor me en heb ik het uiteindelijk toch volgehouden. En omdat het leuk spelen was met ons groepje (het lukt steeds beter om meerstemmig te spelen en wat arrangementjes ervan te maken) en het publiek zo enthousiast was, heb ik toch een goed gevoel overgehouden aan het evenement!
Afgelopen zaterdag speelden we met De Soete Inval tijdens het Ontzet festival in Steenwijk. De dag begon wat matig, onder andere door de vele regenval, waardoor we tussen alle buien door moesten zoeken naar overdekte speelplekjes en soms halverwege speelsessies moesten vluchten naar een afdakje. Verder kreeg ik het idee dat onze contactpersoon niet heel tevreden was geweest over ons optreden van vorig jaar (waar ik niet bij was), omdat ze zei dat ze ons vorig jaar helemaal niet had gezien gedurende de dag! (Uiteraard hadden mijn bandgenootjes wel veel gespeeld, maar het kan natuurlijk zijn dat je ons net misloopt – we kunnen niet overal tegelijk zijn.) Ze gaf aan dat we vooral in de winkelstraten moesten gaan spelen, omdat we door de winkeliers betaald werden. En ook op de markt, op de momenten dat daar even niets was. (Leuke uitdaging, als je al blij moet zijn als je uberhaupt ergens kunt spelen gezien de regen…) Nou, wij dus de winkelstraat in, waar we ons onder een leegstaand kraampje positioneerden om de volgende stortbui te slim af te zijn. Na een paar nummertjes vroeg de marktkoopman ernaast of we alsjeblieft ergens anders wilden gaan spelen, want hij kon zijn klanten niet verstaan… Mjah, we hebben het geprobeerd zullen we maar zeggen…
foto door Luc van Erkelens
Maar al snel werd het leuker. De regen hield rond een uur of 2 op, waardoor er ook meer bezoekers kwamen en we fijner hebben kunnen spelen. En er waren nu juist leuke interacties met winkeliers. We stonden op een gegeven moment voor de deur van een winkel, die dicht leek. Maar toen we inzetten, deed de winkelier de deur open. Wij gelijk: “Sorry, we zullen ergens anders gaan staan!” De winkelier: “Nee hoor, ik doe de deur open omdat ik jullie wil horen!”
Maar het leukste was weer het contact met de andere muziekgroepen! Aan doedelzakken was er dit jaar geen gebrek, want maar liefst alle drie de aanwezige groepen, waaronder wij dus, beschikten over deze instrumenten! Eén van hen was een Schotse pipe band. Niet een groep die wij doorgaans op historische festivals zien, dus ik was erg verrast toen ik ineens Jaco, een balfolkvriend die ik al een tijd niet had gezien, ertussen herkende! Dat was dus even gezellig bijkletsen. ^_^ Later hebben we ook nog doedelzakken uitgewisseld om even elkaars instrument te proberen, want de Schotse en Lage Landen-doedelzak spelen toch echt wel anders. Gelukkig wist ik er daadwerkelijk wat noten uit te krijgen – alleen niet heel lang.
Nog gezelliger was het met de andere muziekgroep, Hailander. Die kwamen spontaan met ons mee spelen toen we bij een terrasje stonden te musiceren en boden ons daarna een drankje op betreffende terras aan. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen! Het waren erg gezellige, spontane mensen en dus spraken we af om een kwartier voor het eind van het festival weer op dezelfde plek samen te komen om wat nummertjes te spelen als gezamenlijke afronding. Zo gezegd, zo gedaan! Het publiek vond het volgens mij ook hilarisch, zo’n geïmproviseerd zootje ongeregeld met nummers als ‘Roodborstje tikt’
De pipe band van Jaco had ook nog een hilarisch moment met een van de piekeniers-groepen: die laatste kwamen aangemarcheerd richting het ontmoetingspunt, terwijl de pipe band net klaarstond om te vertrekken. Wat niet lukte, omdat die piekeniers in de weg stonden. De piekeniers besloten heel stoer hun pieken te zakken en een dreigende houding aan te nemen. Ha! Stand off!!
Vervolgens, een van de piekeniers: “Euh, en nu…?”
Ze hebben het heel hoffelijk opgelost door de piekeniers in rijen van 3 te laten staan en de pipers in rijen van 2, zodat die tussen hen door weg konden marcheren. Briljant!
Dus al met al was het toch een leuke en geslaagde dag!
Een tijdje geleden attendeerde Gijs me op “Together at Last”: een internationaal LARP-evenement dat in Berg en Dal, oftewel vlak naast Nijmegen, georganiseerd zou worden. Helaas was dat LARP om de een of andere reden volledig aan mij voorbij gegaan. Wat zonde! Want het thema van het LARP-evenement sprak me erg aan. In Nederland zijn het toch nog steeds voornamelijk ‘old school’ high fantasy-LARPs die worden georganiseerd. Veel van mijn LARP-vrienden gaan daarom tegenwoordig regelmatig naar het buitenland om aan internationale LARPs mee te doen, want die hebben vaak meer dramatisch, intenser en hoger niveau rollenspel, en zijn ook erg professioneel qua locatie, aankleding en kostuums. Maar ja, reizen naar andere landen in Europa (of nog verder) is natuurlijk duur én nog tijdrovender dan een lokaal weekend van vrijdag t/m zondag, en ook nog eens extra vermoeiend. Nog even los van de hogere toegangsprijzen van dit soort evenementen, en het probleem dat ze vaak in mei/september/oktober worden georganiseerd, oftewel het festivalseizoen waarin ik veel optredens met mijn middeleeuwse band heb. Tot nu toe ben ik daarom alleen naar Cry Havoc! in het Verenigd Koninkrijk gegaan. Okee, en naar Drachenfest in Duitsland (vele jaren geleden, ook fantasy) en naar Orenda in België en Frankrijk, maar die laatste was vanuit een Nederlandse organisatie die gewoon een coolere locatie in het buitenland vond dan in Nederland mogelijk was.
Dat evenment bij mij om de hoek was dus een supermooie gelegenheid om toch naar zoiets te kunnen gaan! Helaas zat het al helemaal vol toen ik er van hoorde. Maar ik liet me op de wachtlijst zetten, want er zijn altijd mensen die last-minute afhaken, en bij evenementen met vaste rollen is dat problematisch, omdat dan diverse plotlijntjes met andere spelers wegvallen. Normaal gesproken houd ik niet van last-minute wijziging van plannen en wil ik graag ruim de tijd krijgen om me voor te bereiden op een rol, maar voor dit evenement leken er geen bijzondere dingen zoals kostuum-eisen te zijn, dus kon ik vast wel improviseren en iets aantrekken wat ik al in mijn kast had hangen.
En hoera, zo’n tweeënhalve week voor het evenement kreeg ik te horen dat er inderdaad een plekje vrij was gekomen! Of ik de rol van Serena Alura, een cult-leidster spirituele gids die auras kon zien, mensen hielp te genezen van hun negatieve energieën via meditatie, en een cult spirituele commune was begonnen met gelijkgestemden die streefden naar verlichting door het ‘samenbreien van de energieën van de aarde’, wilde spelen? Jazeker!!
Last-minute inlezen bleek toch wel een dingetje. Ik had ook nog ‘even’ de Charm baravond tussendoor en een hoop andere dingen die ik nog moest doen, terwijl het leesvoer veel uitgebreider was dan ik had verwacht. Dit evenement was namelijk veel meer open vooraf dan ik gewend ben: zo waren de personagebeschrijvingen van alle spelers beschikbaar, zodat je alvast plannen voor je type spel kon maken, en omdat je romantische relaties met medespelers aan zou gaan, was het belangrijk om vooraf te weten wie dat waren en met elkaar af te stemmen wat je persoonlijke grenzen waren en hoe je je relatie vorm wilde geven, om ongemakkelijkheden te voorkomen.
Er bleek ook nog een Discord-server te zijn. Ik zit zelf amper op Discord, maar het is op zich wel een goede tool voor LARP-evenementen om o.a. pre-pret te stimuleren. Deze was een beetje uit de hand gelopen, want er waren kanalen voor IC-nieuwsberichten, OC-nieuwsberichten, om je dagboek-schrijfsels op te posten, om OC advies te vragen, om IC advies te vragen, om mede-spelers van spellen die sommige personages speelden te ontmoeten, nog meer onderwerp-specifieke kanalen, en dan waren er ook nog kanalen voor iedere speler én NPC afzonderlijk, die fungeerden als je persoonlijk Facebook-tijdlijn waar je zelf op kon posten en waar anderen berichten of PM’s voor jou op konden achterlaten. Dat was wel even overweldigend. Totdat ik besefte dat dit weer zo’n evenement was waarbij je onmogelijk met alle deelnemers spel kunt hebben. Dus focuste ik op de informatie rondom de mensen met wie ik volgens mijn achtergrond connecties had en de dingen waar mijn personage daadwerkelijk interesse in zou hebben.
Desondanks vond ik het ook tijdens het spel lastig om steeds Discord te blijven checken op OC-updates, IC-nieuwsberichten / roddels en mijn eigen tijdlijn in de gaten te houden, wat wel de bedoeling was. Het is raar om de hele tijd je telefoon bij je te hebben, want je blijft dan natuurlijk ook je OC Whatsapp- en FB-berichtjes binnenkrijgen (en ik moest even mijn achtergrond veranderen, want anders moest ik mijn IC-partners ook nog eens gaan uitleggen waarom ik een foto van mijn OC-partner op mijn telefoon had staan. ).
Verder ben ik OC helemáál geen liefhebber van meditatie, dus worstelde ik me als voorbereiding op mijn rol door meerdere tenenkrommende Youtube-video’s met begeleide meditatie om inspiratie op te doen voor hoe ik mijn meditatiesessies tijdens het evenement vorm kon geven. Ik uploadde rustgevende achtergrondmuziek naar mijn telefoon om af te kunnen spelen, diepte enkele klankschalen uit mijn LARP-requisietenkist op, en kocht ook nog snel een regenstok via Marktplaats.
Maar misschien moet ik eens gaan uitleggen waar het spel precies om draaide. De setting was een aantal decennia later dan ons heden. Het Corona-virus was nooit verdwenen. Sterker nog: het was dermate erg geworden dat niemand meer zonder beschermend pak naar buiten kon, want dan kon je het virus al krijgen en er dood aan gaan. Mensen waren dus gedwongen om thuis te blijven en alles online te regelen. Hobby’s werden in virtual reality-omgevingen uitgevoerd, vrienden en familie zag je digitaal, boodschappen en andere benodigdheden werden via drones bezorgd, etc. De hele maatschappij was er inmiddels op aangepast en dat verliep prima. Alleen het vinden van een levenspartner was een uitdaging. Daarom was er het ‘Together at Last’ dating-programma. Dankzij een recente ontdekking kon je een éénmalige vaccinatie krijgen waardoor je tijdelijk fysiek met meerdere mensen in aanraking kon komen, om te kijken in hoeverre jullie geschikt waren om de rest van je leven samen te blijven. Deelnemers kregen een ‘cortical implant’ die data verzamelde over jou en je gevoelens en hoe je interacteerde met je dates, en een complexe AI zou vervolgens met een slagingspercentage van 97,5% berekenen wie je ‘forever match’ was, waar je dan mee samen ging wonen voor de rest van je leven.
De opzet van het LARP was dus dat je allemaal in ‘hazmat-suit’ arriveerde op de locatie (yep, iedereen kreeg daadwerkelijk zo’n witte wegwerp-overall aan over diens kleding, plus een beschermende bril met spatscherm), alwaar je de vaccinatie kreeg en je ‘cortical implant’ werd aangezet in turbo modus, zodat één dag met een date voelde alsof je een relatie van 6 maanden met elkaar had doorgebracht. Vervolgens werd je iedere dag met een andere persoon gematcht, waarmee je een tijdje samen moest zijn om data te verzamelen. (Voor degenen die de serie Black Mirror kijken: het evenement is o.a. gebaseerd op de aflevering ‘Hang the DJ‘.)
De insteek was vooral romantisch spel met andere spelers, met een lichte dosis humor, maar daarnaast (uiteraard) ook een hoop drama. Bijvoorbeeld doordat je heimelijk nog verliefd was op je ex, je grootste vijand ook aanwezig was in het programma (waar je uiteraard mee moest daten), je een beroemdheid was waarvan alle handelingen gemonitord werden door de roddelpers, of, zoals bij mij het geval was, mijn ‘bad boy’ zoon Johnny ook meedeed met het programma en natuurlijk voor allerlei ellende zorgde waar ik ook last van had. Je kon daarbij zelf bepalen hoeveel drama, hoeveel romantiek en hoeveel lol je wilde hebben, omdat je zelf je rol had mogen schrijven (behalve ik, omdat ik die van iemand anders had overgenomen) en je met je matches bepaalde wat je wilde dat er gebeurde.
Gijs, degene die me op het LARP had geattendeerd, bleek mijn zoon te spelen! Daar was ik erg blij mee, want ik vind hem een erg leuke speler. Vooraf stemden we dus af wat de relatie tussen Johnny en zijn moeder Serena was en wat we wel en niet van elkaar wisten.
Serena met haar onhandelbare zoon Johnny
Ik had bij mijn inschrijving aangegeven dat ik geen voorkeur had voor de gender van mijn spelpartner, en mijn personage bleek dan ook te zijn gematcht met achtereenvolgens een non-binair persoon, een vrouw en een man. Degenen die mijn matches speelden kende ik alledrie nog niet, dus het was even afwachten hoe ik met hen spel kon hebben. Via Facebook stemden we af wat onze OC-grenzen waren wat betreft romantische handelingen en naar wat voor soort spel we op zoek waren.
(Voor degenen die niet met LARP bekend zijn: je kunt romantiek en seks op allerlei manieren uitspelen: bv. daadwerkelijk met elkaar zoenen, theater-technieken toepassen zoals het gezicht van de ander vastpakken als je die persoon wil gaan ‘zoenen’ en dan je duim op de lippen van de ander leggen zodat het eruit ziet alsof je zoent, maar jullie lippen alleen de duim aanraken in plaats van elkaar, of de ‘ars amandi’-techniek gebruiken waarbij het subtiel of minder subtiel aanraken/aaien van iemand’s hand t/m bovenarm symbolisch staan voor verschillende fases, van zoenen tot seks hebben. Wat je kiest is afhankelijk van je eigen grenzen (en wat je met je eventuele OC-partner hebt afgesproken) en die van je medespeler, en afhankelijk van de richtlijnen van het evenement.)
Ik hoopte wel dat ik OC ook een beetje een klik ging hebben met de mensen die mijn matches gingen spelen, want dat is natuurlijk altijd afwachten. Het is enerzijds een rollenspel, dus je moet acteren, maar het helpt wel als je ook OC goed kunt opschieten met iemand als je er een relatie mee moet faken, en als je hetzelfde soort spel leuk vindt. Maar ik bleek erg veel geluk te hebben met mijn matches! Ik vond het allemaal prettige, veilige mensen en iedereen was communicatief en open over zijn/haar/diens voorkeuren.
Mijn tweede match had vooraf aangegeven geen complex drama te willen en gewoon een fijne relatie te willen uitspelen met een happy end. Aangezien onze personages qua achtergrond enorm goed met elkaar bleken te matchen, was dat een perfect uitgangspunt. Ik stelde daarom aan mijn medespelers voor dat mijn personage Serena met haar eerste match geen goede klik ging hebben en alleen maar de schijn op probeerde te houden om hen niet te kwetsen (zodat die wellicht nog een donatie wilde doen aan mijn cult euh… ‘spiritual healing community’), Serena’s tweede match haar ‘soul mate’ zou blijken te zijn die aan het eind van het evenement haar ‘forever match’ zou worden, en Serena’s derde match iemand zou zijn die rationeel gezien geen perfecte match was, maar waar ze zich wel enorm tot aangetrokken voelde. Daardoor kon een hoop drama ontstaan, omdat ze dus al op iemand anders verliefd was geworden, maar ze toch nog die derde relatie moest aangaan vanwege de regels van het programma. Wat natuurlijk voor haar derde match initieel als een grote afwijzing zou voelen en later enorme schuldgevoelens zou gaan oproepen bij Serena richting beide matches.
Serena en haar eerste match: Eden, een rijke VP van een tech-bedrijf, die ze al kende omdat die zich al eerder bij haar spirituele commune had aangesloten.
Tijdens het spel ben ik maar één keer tegen een persoonlijke grens aangelopen en heb ik het spel afgekapt. Grappig genoeg had dat niets te maken met romantiek. Gedurende het weekend waren er meerdere workshops waar je met je partner aan mee kon doen, van ‘partner yoga’ tot ‘historische dansen’ en van ‘conflict management’ tot ‘modeltekenen’. Mijn partner van dat moment wilde graag meedoen aan de ‘ouderschap’ workshop, maar in tegenstelling tot de andere workshops bleek die niet maar een half uur tot drie kwartier te duren, maar enkele uren, want het was de bedoeling dat je een babygezichtje op een pak meel plakte en het ding een luier omdeed en mutsje opzette, en het pak een paar uur met je meesjouwde als een soort Tamagotchi waar je voor moest zorgen, waarna je (mits je het goed genoeg had gedaan) een certificaat kreeg waarmee je kon aantonen een geschikte potentiele ouder te zijn. Euh… nee. Na drie kwartier was ik daar OC echt zó mee klaar dat ik mijn medespeler heb gevraagd of hij het erg vond om aan de organisatie te vragen of het okee was om te doen alsof we deze workshop hadden afgemaakt, maar in praktijk het pak meel terug mochten geven en ander spel konden opzoeken. Gelukkig vonden mijn medespeler en de orga dat geen probleem. Want in LARP draait het uiteindelijk om lol hebben, en als je dat niet hebt, is er doorgaans wel een mouw aan te passen.
Serena’s derde match: Gabriel, een gezinsrelatietherapeut die ze al eerder had leren kennen doordat haar zoon Johnny, na zijn gevangenisstraf, door de rechter verplicht was om therapie bij Gabriel te gaan volgen. Hier gekiekt terwijl hij probeert zijn en Serena’s ‘meelbaby’ te stimuleren door samen de glijbaan af te gaan.
Het element humor was duidelijk aanwezig tijdens het evement, zowel in subtiele als in minder subtiele vorm. Overal lagen roze tafelkleedjes, hartjes en rozen, er waren romantische kussentjes en er lagen boeken gericht op het vormen van een goede relatie.
In de kelder van de locatie was een game room, met pooltafel, legpuzzels en andere dingen die je met je date kon gaan doen. Waaronder een scherm waarop je filmpjes kon kijken, zoals eentje over het paringsritueel van de tijgerslak (oftewel slakkenporno ), of een videospel genaamd “Genital Jousting” kon spelen, waarbij je een penis met anus moest besturen die je o.a. in de anussen van de penissen van andere spelers moest proberen te stoppen.
Genital Jousting… de organisatie heeft vast ook een hoop lol gehad bij de voorbereiding van dit evenement :-X
Aan het eind van de tweede avond was er een karaoke-avond, waarbij iedereen natuurlijk helemaal los ging, met liedjes die over-de-top romantisch of tenenkrommend pijnlijk (voor een ander) waren. Zo zongen mijn tweede match en ik een duetje (“You’re the one that I want” van Grease, met als extra passende tekstregel “Meditate in my direction” ), terwijl mijn personage inmiddels al een relatie had met haar derde match.
Als je iemand van de organisatie nodig had voor wat dan ook, kon je die makkelijk aanspreken, want een van hen speelde ‘Help bot’, oftewel een robot die continu in het spel aanwezig was voor ondersteunende taken. Uiteraard werd de arme robot betrokken bij vanalles, zoals de workshop ‘neo-tantra’, omdat er een oneven aantal deelnemers was en er nog een partner nodig was voor een van de aanwezigen. Tijdens de workshop bleek Help bot uitgerust te zijn met een woordcensor (workshopleidster: “Herhaal de orgasmische uitroep van de deelnemer” / deelnemer: “fuck… FUCK… FUCK!!!!” / Help bot: “Beep. Beep. Beep.”) en bleek deze ongebruikelijke inzet dermate veel energie van het arme ding te hebben gevergd, dat ze daarna per direct aan de oplader moest.
En dan was er nog de workshop ‘seksuele voorlichting’, waarbij zoon Johnny voor de groep moest demonstreren hoe je een condoom om een courgette deed, al die tijd wanhopige, vragende blikken werpend op mamma Serena, die stiekem de handelingen voor hem uitbeeldde – uiteraard tot grote hilariteit van de andere deelnemers.
Onze moeder-zoon interactie was sowieso heel leuk. We ruzieden uiteraard vaak, maar stoere Johnny kwam ook regelmatig uithuilen op mammie’s schouder, niet-tech-savvy mammie moest haar zoon’s hulp vragen bij het gebruiken van Discord op haar telefoon (“En dan klik je hierop… en dan hierop… en op dit formulier staat dan dat je [dit en dit] moet invullen…” “Ik kan wel lezen, hoor lieverd!”), en uiteraard was er een moment waarbij Johnny vuiligheid op zijn wang had dat moeder Serena wel even met wat spuug afveegde.
Het spel rondom mijn familie was ook heel dramatisch, want halverwege het evenement kwam opeens Johnny’s half-zus opdagen, oftewel de dochter van mijn ex-man, die me in de steek had gelaten toen Johnny nog een baby was. Auw. Vervolgens kwamen één voor één alle schimmige zaken aan het licht waar Johnny in verzeild was geraakt, zoals drugshandel, het per ongeluk zwanger maken van een van de andere deelnemers, en het verduisteren van donaties van mijn commune-leden. Dat gecombineerd met het drama dat ik al had vanwege de gevoelens voor zowel mijn tweede als derde match, maakte het met vlagen een behoorlijk heftig spel. Ik heb dit weekend minimaal 5x gehuild, waarvan enkel de laatste keer tranen van vreugde. Heerlijk!
Die vreugdetranen vloeiden omdat Serena uiteindelijk toch gekoppeld werd met haar tweede match, Hope. Het evenement eindigde namelijk met het aankondigen van alle ‘forever matches’, waarna die gelijk allemaal in het huwelijk met elkaar traden. Er was dus ook een groepshuwelijk-scène, inclusief bloemblaadjesstrooiende bruidsmeisjes. Vooraf was dan ook aangegeven dat je, indien je wilde en indien je die had, een trouwjurk-/trouwpak-achtige outfit mee kon nemen. Dat liet ik me uiteraard geen twee keer zeggen – eindelijk een goede gelegenheid om mijn daadwerkelijke trouwjurk weer een keer aan te kunnen trekken! (Gelukkig past die me 13 jaar later nog steeds.)
Serena vlak voor de bruiloft met haar tweede en ‘forever’ match: Hope, een intimiteits- en ‘sacred sexuality’ coach.
Al met al was het dus een bijzonder, maar heel vermakelijk evenement. De combinatie van drama, relatiespel en humor met een happy end is iets wat mij erg trekt, dus hopelijk kan ik meer LARP-evenementen vinden die deze insteek hebben én niet al te ver weg / in een lastige periode van het jaar vallen!
Gisteren was er weer een baravond van Charm, oftewel een verkorte variant van hun LARP-weekend. Het was om meerdere redenen een bijzonder evenement. Ten eerste vierden ze het 25-jarig jubileum van de vereniging, wat o.a. betekende: meer spelersplekken dan normaal, wat meer plot en extra speciale hapjes.
Ten tweede waren mijn bandgenootje Patricia en haar vriend Maikel voor het eerst mee! Patricia wilde al heel lang een keertje LARPen en dus stelde ik voor dat ze het een keer op Charm ging uitproberen.
Uiteraard waren er vooraf een hoop vragen om te beantwoorden, maar ze hadden wel helemaal zelf kostuums geregeld en ik hoefde alleen een dolkje aan hen uit te lenen. En hoewel ik tijdens het spel regelmatig even ben gaan checken of zij zich nog wel amuseerden en zichzelf bezighielden, was het helemaal niet nodig om hen een handje het spel in te helpen – ze vonden uit zichzelf prima aansluiting met de groep en hebben zich gelukkig goed geamuseerd!
Als muzikanten zijnde hebben we ‘s avonds uiteraard ook voor wat muzikale aanvulling gezorgd met onze blokfluiten, onze stemmen en mijn liederenbundels. ^_^
De vorige twee baravonden was ik extreem actief bezig geweest met dingen (uitgebreide experimenten of het bouwen van een fort met kisten), maar ditmaal heb ik vooral veel klein spel gehad met mijn mede-spelers.
Zo was er de ietwat verstoorde relatie tussen Jipke en Henry. Jipke was eind vorig evenement door Henry meegevraagd als zijn +1 naar de bruiloft van zijn zus, welke zich zou afspelen tussen het vorige evement en deze baravond in. Er speelde een hoop familiedrama en bovendien dachten zijn ouders onterecht dat wij een relatie hadden, dus dat was uiteraard allemaal erg ongemakkelijk. Eigenlijk wilden we niet enkel op papier bedenken wat zich op die bruiloft had afgespeeld, maar het daadwerkelijk uitspelen. Dus hebben we geprobeerd enkele LARP-vrienden te ronselen als NPC’s om die bruiloft echt te laten plaatsvinden op een middag of avond bij een van ons thuis, en maar gewoon te kijken hoe de soap zich zou ontvouwen. Helaas was het vanwege alle feestdagen in december wat kort dag om 5 mensen te vinden die op dezelfde datum wilden en konden verschijnen, en hebben we dat idee moeten laten varen. Maar gelukkig hebben we met onze eigen bedenkselen (die we dan maar telefonisch met elkaar hadden afgestemd) deze baravond toch erg veel lol (OC) / ongemakkelijke situaties (IC) gehad. Het resulteerde er onder andere in dat ik tot kwart voor 3 ‘s nachts nog brieven heb zitten schrijven en dus niet voor 3 uur in bed lag. Argh.
Als ochtendmens stond ik de volgende ochtend uiteraard om kwart over 8 alweer naast mijn bed en ben ik maar vast begonnen met opruimen, om de locatie zo goed mogelijk weer op orde te krijgen voordat iedereen aan het ontbijt verscheen en de organisatie ook op tijd naar huis zou kunnen.
En ik ben zelf niet alleen met een goed gevoel en mooie nieuwe herinneringen naar huis gegaan, maar ook met een superlief, totaal onverwacht cadeautje van Alex: een kruissteekwerkje van Alice in Wonderland, dat ze speciaal voor mij heeft gemaakt. Awwwww wat lief!! <3 Eens kijken of die een mooi plekje kan krijgen op mijn Alice in Wonderland-toilet. ^_^
Uiteraard bleek vervolgens het kledingstuk inmiddels uitverkocht. Snik. Maar toen ik een paar weken later hoopvol toch nog even op de site keek, stond maatje 34 er ineens weer bij – nog één exemplaar op voorraad. Blijkbaar een retourtje. Hoezee!! En zo had ik toch nog een nieuwe outfit voor mijn personage.
<3
Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
