Een tijdje geleden verveelde ik me een beetje en zocht ik wat om te naaien. Naast het speldenkussentje dat ik fabriceerde, kon ik misschien ook nog wat anders van mijn restjes maken?

Ik staarde naar de grote hoeveelheid lintjes en bandjes die zich in de loop van tijd in mijn kast had verzameld.

Hm… vinden baby’s speelgoed met labeltjes niet superinteressant? Er worden toch zelfs speciale doekjes met labeltjes voor baby’s gemaakt? Mooi! Want aangezien ik een zusje had dat op springen stond, kon dat gelijk een mooi kraamcadeautje worden. Ik had al wat voor haar klaarliggen, maar hee, als peettante mag je best met twéé cadeautjes aan komen zetten, toch?

Voor zo’n doekje geldt: hoe meer verschillende bandjes, hoe beter. Perfect dus voor al die restanten!

Al snel was het af:

Na het nemen van de foto heb ik voor de zekerheid het lapje ook nog eens langs de rand gestikt. Je wil namelijk niet dat de labeltjes los laten en in het mondje van de kleine terecht komen.

Ik had er uiteraard weer een Omnom op kunnen naaien, maar dat had ik al op het kussen en slabbetje gedaan. Dus nu heb ik het maar gewoon gehouden bij de juiste kleuren; blauw aan de ene kant en groen aan de andere kant.

Misschien is dit wel een leuk alternatief voor de babydoeken die ik de afgelopen jaren maakte voor vrienden, maar waar ik nu te weinig inspiratie meer voor heb? Ik heb namelijk nog steeds een hoop band over.

Uiteraard kon ik het niet maken om voor de baby van mijn bloedeigen Zwusje, geen baddoekje te naaien. En uiteraard kon het eigenlijk niks anders worden dan een Omnom!

Het enige probleem was dat Omnom niet echt een goede vorm heeft voor een baddoek. Ik bedenk meestal een beestje dat ik in een soort ruitvorm kan knippen, want je moet wel voldoende uitstekende zijkanten hebben om om de baby te kunnen wikkelen.

Om van Omnom een bruikbaar doekje te maken, moest ik hem dus behoorlijk uit verhouding trekken. Het lijkt uiteindelijk meer op zo’n spookje van Pacman vrees ik…

Maar het mutsje is gelukkig wel herkenbaar en schattig genoeg. En dat is toch wat je voornamelijk ziet als de deken in gebruik is.

Het zwarte biaisband dat om de rand zit, is overigens zelfgemaakt, want de fourniturenwinkel was dicht. Ook een manier om mijn stofrestjes op te krijgen.

Omdat ik verwachtte de dag na Castlefest doodop te zijn, en me voornamelijk bezig te willen houden met foto’s van ons zoeken op Facebook, had ik er voor gezorgd dat ik afgelopen week alle belangrijke dingen op mijn to-do lijst al af had gerond. Met als gevolg dat ik vandaag weinig te doen had en me begon te vervelen. Irritant! Dus ging ik op zoek naar een snel projectje.

Ik moest nog een nieuw speldenkussen hebben, want de oude is inmiddels behoorlijk ingezakt:

Hij was ook een beetje aan de hoge kant, waardoor hij niet lekker in mijn naaikistje paste.

Ik wilde geen saai speldenkussen meer, en bedacht dat het misschien wel schattig zou zijn om een egeltje te maken. Dan worden de spelden de stekels.

Zo gezegd, zo gedaan:

Het was een beetje een gepriegel op de kleine ruimte, en ik heb de stukjes stof gewoon op het oog geknipt en aan elkaar gezet, dus hij is niet helemaal symmetrisch, maar als speldenkussen voldoet ‘ie prima!

Zo, nu én de hoepelrok én het korset én de petticoat af zijn, kan ik eindelijk het complete kostuum voor Orenda op mijn blog tonen!

Ik heb voorafgaand aan het maken ervan, lang gezocht naar afbeeldingen van jurken die overeen kwamen met wat ik in mijn hoofd had. Ik wilde namelijk wel echte Victoriaanse kleding, geen fantasy- of steampunk-outfit. En dan ook daadwerkelijk iets van de mode rond de periode waarin we spelen (1869). Verder moet het kostuum passen bij mijn personage; een 17-jarige dame uit de betere kringen. En hij moet praktisch zijn voor overdag, op reis, aangezien we binnen het spel onderweg zijn naar Australië. Dus geen avondjurk of jurk voor bij een fancy diner.

Nou is ‘praktisch’ heel relatief als het om Victoriaanse kleding gaat… want ook onder een zogenaamde ‘day dress’ draag je hoepelrok, petticoat en korset. Maar toch wil ik het gaan wagen. Afzien wordt het sowieso, want in een vlaag van verstandsverbijstering werd ik op de lapjesmarkt in Utrecht verliefd op een lap wol… terwijl het kostuum half augustus gedragen moet worden. Ik zweet al bij de gedachte! :-X

Van de andere kant: ik heb het dragen van mijn Old West dress in de tropische hitte tijdens mijn zusje’s bruiloft ook overleefd. Nou was dat wel veel dunner materiaal, maar wel synthetisch dus slecht ademend. En wol isoleert ook tégen warmte. Bovendien: hoe groot is nou de kans dat we met Orenda weer tropische temperaturen krijgen? (Famous last words)

De jurk naaien was echt een flinke uitdaging. Want ik had dus alleen een afbeelding om van uit te gaan. Het patroon moest ik vanuit niks tekenen…

Uiteraard had ik niet de illusie dat mijn patroon in één keer goed ging zijn. Want ook al kon ik mijn naaijuf om hulp vragen; er zitten wat uitdagingen in. Zoals de typisch Victoriaanse vorm van de mouwen: die hebben een compleet andere mouwkop en lopen krom. En wat dacht je van de schoudernaad, die over je schouders heen hangt om een extra zandlopersilhouet te creëren?

Dus maakte ik eerst een proefmodel van een oude dekbedhoes. Voor de rok had ik er maar eentje nodig, maar van het lijfje heb ik maar liefst drie proefmodellen gemaakt, voordat ik in mijn goede stof durfde te knippen! Misschien moet ik toch maar eens leren patroontekenen… scheelt waarschijnlijk een hoop tijd.

Want ik had ook nog eens last van voortschrijdend inzicht. Had ik eindelijk een passend patroon, zag ik dat dat ene naadje in het echt toch nét anders liep. En nee, die ruches bleken toch niet op een ‘overlaag’ te zitten, maar integraal onderdeel te zijn van de blouse! *zucht* En ik heb het nog niet eens echt historisch correct gedaan…

Maar toen ik het patroon eenmaal had, zat de boel gelukkig best snel in elkaar.

Hieronder het eindresultaat.

De fotoshoot was voor mij ook een try-out, omdat ik voor het eerst alles tegelijk aan had. En ik merk dat ik hier en daar nog wat kleine aanpassingen moet doen.

De hoepelrok en petticoat moeten wat strakker sluiten bij de taille, want ze hebben de neiging tot afzakken, en de petticoat moet korter omdat hij helaas toch onder de rok uitpiept.

Onderaan de achterkant hangt de rok ook niet helemaal mooi. Ik weet niet of de hoepelrok daar te veel doordrukt of dat de petticoat misschien gewoon niet helemaal goed hangt – het is erg lastig om je eigen achterkant recht te hangen!

Misschien ga ik de hoepel onderaan ietsje inkorten. Dan valt de rok mooier in plooien, want ik vind hem nu wat te strak staan. Dat komt ook door het onverwachte toevoegen van de petticoat, waardoor er natuurlijk meer omtrek nodig is.

Verder zit er helaas een bobbel in het achterpand van het lijfje – blijkbaar is die net iets te lang. Terwijl hij op mijn paspop wel recht hing. Ik vrees dat ik daar niks meer aan kan doen.

Maar verder valt het me erg mee: ik kan niet alleen staan, maar ook zitten en ademen!

Hierbij wat close-ups van de outfit op mijn paspop. Dat is makkelijker fotograferen, maar aangezien ik mijn paspop geen korset aan kan doen, krijg ik de rok en de blouse uiteraard niet dicht bij de taille.

Het model is meer 1860 dan 1870, maar dat vind ik prima acceptabel. Rond 1860 zag je dat de superwijde ronde jurken minder wijd werden en dat de uitstulping steeds meer richting de kont verplaatste. Dit model zit daar mooi tussenin: de rok staat aan alle kanten iets uit, maar naar achteren een stukje meer. Ik vind het close enough qua tijdsperiode, want het is LARP, geen re-enactment, en dit vind ik gewoon mooier dan zo’n strakke voorkant. Bovendien is dit model echt iets dat een jonge vrouw zou dragen.

Eigenlijk houd ik helemáál niet van ruches, strikjes en andere frutsels. (Tot groot verdriet van mijn moeder, die me vroeger het liefste niets anders aantrok. ) Maar hier hoort het wel echt bij.

Ik heb nog overwogen om de strik achterop weg te laten omdat dat misschien too much werd, maar ik ben achteraf blij dat ik hem toch erop heb gezet, want hij maakt het plaatje helemaal af. De outfit krijgt er ook precies de juiste Alice-in-Wonderland-schattigheid door vind ik.

Hopelijk blijft hij tijdens het dragen een beetje mooi, want ik zie ‘m al helemaal verkreukelen tijdens het zitten (ah, vandaar dat een dame rechtop hoort te zitten! ). Ik heb er flink dikke vlieseline in gestreken, in de hoop dat hij zo goed mogelijk in vorm blijft.

Voor het eerst gebruikte ik stofknopen. Heel handig spul, als je knopen van dezelfde stof als je kleding wil hebben! En het kost slechts een fractie van de tijd vergeleken met het met de hand naaien van ronde middeleeuwse knopen.

Bestede tijd: 51 uur en drie kwartier (een groot deel van de tijd heb ik dus besteed aan proefversies maken)
Kosten: €82,80 (de knopen, het band en de haakjes kostten bijna niks; de stof zorgt voor de kosten)

Om eerlijk te zijn ben ik best wel trots op deze outfit. Vooral op mijn naaiprestaties. Het design is zoals gezegd niet helemaal mijn eigen verdienste, aangezien het gebaseerd is op historische afbeeldingen.

En dat is dan ook wat ik hiervan heb geleerd: mijn naaivaardigheid is inmiddels op dusdanig niveau, dat dat niet meer mijn grootste beperking is voor de mate waarin ik mooie kostuums kan maken. Ik word meer beperkt door mijn vermogen om van tevoren een ontwerp uit te denken. Dat is ook echt een vaardigheid op zich. Respect voor alle kledingontwerpers. Hopelijk word ik daar ook steeds beter in!

Tsja. Dan heb je een hoepelrok gemaakt en tactisch van die rushes aan de onderkant gezet – blijkt dat je nog steeds de rand van de hoepel door de rok heen ziet zitten. Argh!

En een zichtbare hoepel is echt een no-no in de kostuumwereld. In de Victoriaanse tijd ook, overigens. Dus zat er niks anders op dan toegeven dat petticoats toch écht een functie hebben, en er eentje te maken.

Eerst snel nog even naar de markt, want er gaat behoorlijk wat stof in een petticoat zitten en daar had ik geen geschikte restjes meer voor op voorraad. Want het moet niet alleen voldoende lengte zijn, maar ook dunne, luchtige, soepel vallende stof.

Op internet had ik namelijk gelezen dat de stof juist niet te stug moet zijn, ook al lijkt dat misschien functioneel. En dat je bovendien maar 1,5x de omtrek nodig hebt voor de ruches. Dat was een goede tip, want als ik rimpel, neem ik doorgaans 3x de omtrek. Scheelde een hoop stof.

Dit was overigens wel een quick ‘n dirty projectje. Ik wilde hem gelijk vandaag af maken en had geen zin om alles exact uit te meten. Ik heb de rok dus met de locker in elkaar gezet en de ruches ook met de locker gerimpeld (note to self: nooit doen als het mooi moet worden). En daarna op het oog op de rok gespeld.

Dus ja, er zitten lelijke naden aan de buitenkant, maar er is niemand die die petticoat gaat zien.

Behalve misschien de onderkant. Want ik maak me wel een beetje zorgen dat tijdens het bewegen, de petticoat en de hoepel onder de overrok uit gaan piepen. Welopgevoede dame of niet, op LARP’s zit je nu eenmaal niet altijd keurig op je stoel…

Bestede tijd: 4 uur
Kosten: €22,- (Stuk vitrage van 3 x 2,5m. Elastiek voor de tailleband had ik nog liggen.)

Mijn nieuwe Victoriaanse kostuum voor Orenda vereist natuurlijk niet alleen een hoepelrok, maar ook een korset. Ik heb al eens eerder een korset gemaakt, maar ik vermoedde toen al dat die geen lang leven beschoren zou zijn, en inderdaad hebben de baleinen inmiddels de dunne voering doorboord. Bovendien was de pasvorm van het ding niet optimaal. Oftewel: een goede reden om een tweede poging te wagen!

De vorige keer had ik veel te veel stof gekocht. Zo veel, dat er nóg een korset uit kon. Normaal gesproken houd ik niet van in herhaling vallen bij het knutselen, maar ik vind deze stof nog steeds erg mooi en bovendien is het oude korset niet meer bruikbaar. Dus ging ik met hetzelfde materiaal aan de slag.

Dat wil zeggen, dezelfde stof voor aan de voorkant. Inmiddels heb ik geleerd dat er speciale stof genaamd ‘coutil’ bestaat voor de achterkant van korsetten. Die is veel steviger en voorkomt dat je baleinen er na verloop van tijd uit scheuren.

Het patroon paste ik ook her en der aan. Het was een beetje gokken, want je kunt wel een proefversie maken, maar feitelijk moet je dan zowat een compleet korset naaien, omdat de boel anders niet stevig genoeg in elkaar zit om te passen, want er komt flink wat kracht op te staan.

Maar als je eenmaal een goed passend patroon hebt, is het maken van een korset verder eigenlijk heel makkelijk! Het zijn maar een paar kleine lapjes stof die je aan elkaar zet, dus met een beetje naaiervaring en nauwkeurig werken, kom je echt al een heel eind.

Het erin zetten van de sluiting is me beter gelukt dan de vorige keer. Eén in plaats van drie milimeter speling klinkt weinig, maar als je iets van een contrasterende stof er onder draagt, valt dat echt op.

Oh ja, wel er aan denken om de tunneltjes voor je baleinen bréder te maken dan de dikte van de baleinen, aangezien het eindkapje dat je er bovenop klemt, er anders niet doorheen gaat… *grom*

Ik heb dus op verschillende plekken het stiksel moeten lostornen en opnieuw moeten naaien, en dat blijf je helaas zien.

Toen ik het ding vervolgens aantrok, bleek de pasvorm nog steeds niet optimaal te zijn. De vorige keer werd mijn boezem geplet, maar nu had ik juist iets te veel speelruimte. Om dat te kunnen corrigeren zonder het korset weer vollédig uit elkaar te moeten halen, moest ik wederom naadjes lostornen en ietwat geïmproviseerd terug in elkaar zetten. Ook dat heeft de stiksels er niet mooier op gemaakt.

Nou is dat voor Orenda niet erg, want dan gaat het puur om het creëren van een authentiek silhouet en zit er een kostuum overheen. Maar het idee is dat ik dit korset ook bij andere kostuums kan gebruiken en ergens overheen kan dragen.

Een groter probleem is… dat het korset te breed is geworden! Ik kan hem niet strak genoeg aantrekken! Gelukkig wel strak genoeg om de blouse van mijn kostuum dicht te kunnen knopen, maar het hele idee van een korset is natuurlijk dat je er een extreme wespentaille mee kunt creëren.

Ik ben nu een beetje in dubio. Alles loshalen (inclusief de metalen oogjes…) en smaller maken, of het voor Orenda maar gewoon laten?

Hieronder wat foto’s van het korset als ik het aan heb. Dat was ook nog een uitdaging. Mark is namelijk een weekje weg, dus ik moest zélf zo goed en kwaad als het ging het korset aansnoeren én de foto’s maken met de zelftimer. Ze zijn dan ook niet supercharmant.

Samenvattend: Vergeleken met mijn eerste korset is de boezem niet meer te laag (nou ja, misschien nog een héél klein beetje), en loopt hij veel mooier rond. Het korset is steviger, de sluiting aan de voorkant sluit beter aan en de achterkanten lopen nu ook parallel naar beneden in plaats van taps uitlopend – maar misschien komt dat ook doordat ik hem niet voldoende aan kan snoeren. Want hij is dus niet smal genoeg en bovendien zijn de naden minder mooi gestikt dan de eerste keer. Ook ben ik een beetje een muffin aan de zijkanten bovenaan. Is dat normaal, of moet daar meer ruimte zitten?

Dus er is al veel verbeterd, maar ik ben nog steeds niet tevreden over de pasvorm. Er gaat gegarandeerd ooit nog een versie 3 komen.

Het ‘pattern matching’ is ook nu weer erg goed gelukt. Vanwege de bochtige naden kun je de patroontjes nooit op alle punten mooi laten aansluiten, maar als je er niet met je neus bovenop staat, lijken alle stukjes toch netjes in elkaar over te lopen.

Bestede tijd: 10 uur en 3 kwartier
Kosten: €44,- (Wat niet geheel representatief is. De stof, eindkapjes voor de baleinen, metalen oogjes en ongeveer driekwart van de benodigde lengte aan baleinen had ik nog liggen. Nieuw gekocht is het coutil, de sluiting, de veter, het biaisband en (veel te veel) aanvullende baleinen. Ik gok dat al het daadwerkelijk gebruikte materiaal op zo’n €55,- zal uitkomen.)

Zo, die is af: mijn zelfgemaakte hoepelrok!

Voor Orenda ben ik bezig met een Victoriaanse outfit. En daar hoort uiteraard een hoepelrok onder, anders krijg je nooit dat tijdstypische zandlopersilhouet.

Nou had ik natuurlijk een kant-en-klare hoepelrok kunnen kopen. Maar ja, de meeste hoepelrokken zijn rond. En ik wilde er eentje met een uitstekende kont, dus een hoepelrok waarin je meer aan de voorkant dan precies in het midden van de cirkel staat. En hij moest natuurlijk ook perfect onder de rok, die ik al gemaakt had, passen.

Mjah, dan toch maar zelf aan de slag. Hoe moeilijk kan het zijn?

Het bleek toch iets ingewikkelder dan ik dacht. Maar ik heb wel heel veel geleerd van het hoe en waarom van hoepelrokconstructies!

Ik wilde het mezelf eigenlijk makkelijk maken. Geen dichte rok met hoepels er in verwerkt, want ten eerste kost dat meer stof en ten tweede is dat niet zo luchtig. Dus ging ik voor losse metalen ringen, bevestigd aan stroken naar beneden hangende stof.

De stroken stof zaten snel genoeg in elkaar.

So far, so good. Maar nu?

Ik besloot met de onderste hoepel te beginnen. Dan had ik een richtlijn voor de wijdte van de andere hoepels. Het was wel een beetje gokken hoe groot de omtrek moest zijn. Want hij mag niet net zo wijd zijn als je rokomtrek, want die moet in plooien vallen in plaats van strak er omheen staan.

Op plaatjes had ik gezien dat veel van de metalen ringen met stof waren omkapseld. Dat leek me initieel een beetje overbodig werk. Maar ik leerde al snel dat het een noodzaak is bij de onderste ring, want je moet de stroken wel op de juiste afstand van elkaar houden. En dat kan alleen door ze ergens aan vast te zetten.

Zo gezegd, zo gedaan.

En toen leerde ik nog wat. Zo’n uitstekende achterkant lukt je namelijk niet zomaar. Het is geen kwestie van de hoepels ovaal maken; ze blijven rond. En het is ook geen kwestie van de achterste verticale banen wat langer maken dan de voorste, want alle hoepels zakken domweg naar voren zodat je alsnog in het midden staat.

Je moet dus echt een uitstekende constructie bij de kont maken, die je met bijvoorbeeld linten stof tegen je billen laat steunen, zodat je kont de boel naar achteren houdt.

Okee, ook dat probleem was getackeld. De kont stak uit.

Vervolgens dacht ik er mee weg te komen om alleen de onderste ring in stof te naaien, en de andere ringen gewoon door een lusje in de verticale stroken te steken. Nope. Want ook die ringen moet je met behulp van de verticale banen positioneren, om de uitstekende achterkant te verkrijgen.

Eindelijk had ik dan alle metalen ringen voorzien van een stoffen omhuizing en vastgezet aan de hangende banen. Maar na een test met de rok er overheen, bleek hij helemaal niet mooi te hangen! De bovenste ring stak aan de voorkant te veel uit, dus die moest naar achteren worden gezet. Verder waren de ringen veel te wijd; ze moesten allemaal worden ingekort. Waardoor ze ook weer opnieuw gepositioneerd moesten worden tussen de verticale stroken, want als je er aan de achterkant wat lengte uit knipt, kloppen de verhoudingen niet meer…

Zucht. Wijze les voor de volgende keer: eerst alles alleen met spelden vastzetten, dan testen, dán pas alles vaststikken…

Positief gedacht: beter te wijd dan te krap, want een stukje metaal eruit knippen is beter dan een heel nieuw stuk van de rol moeten afknippen.

En ik kan ook zeggen: lang leve mijn paspop op maat! Dat ding bleek echt onmisbaar voor een klusje als dit, omdat je continu op het oog aan het werken bent. Dus je moet de constructie op de juiste hoogte ergens aan vast kunnen maken, zodat alles vrij kan hangen.

Tot slot leerde ik nog waarom er vaak een ruchesrandje aan de onderkant van hoepelrokken zit. Dat is namelijk om te voorkomen dat je de hoepel te veel door de rok heen ziet zitten. De ruches verzachten de overgang, zeg maar.

Uiteraard moet je eigenlijk een tussenrok tussen je gewone rok en de hoepel dragen, maar als ik dat kan vermijden dan graag, want de outfit gaat zo ook al erg warm zijn vrees ik.

Dit is het eindresultaat:

Let niet op de eclectische kleurtjes; ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat reststofjes op te maken. Hoepelrokken hoor je toch niet te zien als je ze aan hebt. (Overigens lijkt om de een of andere reden het ruchesrandje blauw, maar het is in werkelijkheid paars.)

Bestede tijd: 20 uur en 3 kwartier (lang leve trial-and-error… :-S )
Kosten: €24,95 (Voor het metaaldraad, waarvan ik nog behoorlijk wat over heb. Stof, knoopje en naaigaren had ik nog.)

Bij Zwusjes babyshower hoorden natuurlijk ook cadeautjes. En als creatieve ‘zus van’, kon ik uiteraard niet zonder iets zelfgemaakts komen aanzetten.

Ik gaf haar onder andere een draagdoek. Die maakte ik al eens eerder, en aangezien het feitelijk niet meer dan een lange lap is, verdient die geen eigen blogpost.

Om in het Cut-the-rope-thema te blijven, naaide ik ook een slabbetje met Omnom er op:

Het beestje is helaas een klein beetje misvormd. Ik heb de stof wel goed uitgeknipt, maar badstof op badstof vastzigzaggen is echt een uitdaging; dat blijft nooit helemaal recht liggen.

Nou ja, er komt toch uitgespuugd eten overheen, dus het belangrijkste is dat ‘ie goed houdt in de was.

De tandjes zijn gelukkig wel goed gelukt, ook al waren dat een hoop minuscule stukjes stof om vast te naaien.

En Zwusje en schoonbroer waren er blij mee!