Cirque Noir: Louisa’s epilogue

She guessed this made it official. She had to be a truly, truly bad person. There was no denying it anymore. Because good people wouldn’t even consider ratting out their boyfriend to the mob.

Did it matter that she hadn’t actually done it? That she felt her heart sink at even the thought of it? No. The fact that the thought had crossed her mind was enough. That she had seriously contemplated whether it would be a viable option. Multiple times.

Her mind felt like a scale, constantly tipping over to one side, then to the other, then back again. Did she care for Sam? Yes, she truly did. Did she love him? That was a more difficult question. They hadn’t been together for that long. And really, did she even know how to love?

It’s not something she could have learned from her parents, whom she hardly remembered. She never had been able to keep a proper relationship going in the past. People were just too… well… difficult? She had always cared more for animals. Those creatures she understood, not humans. Especially tigers. The way they moved, the look in their eyes… they did not need words to tell Louisa what they thought or needed. She just knew.

Oh, Remus… she missed him so much! It was like a part of her had been ripped out from her chest, and left a gaping hole that had never been filled in all those years. Seven years, to be exact. Seven years she had been walking around in this circus feeling like a zombie. Not really existing, just surviving. All the joy she once felt had disappeared with her tiger, and she was now covered with a grey blanket, that she just couldn’t shove aside or rip open, no matter how hard she tried.

Sure, when the audiences were here, and she was telling her story about how she became this scarred freak, she acted like the strong, courageous Romulus, who wasn’t scared of a single thing. But once they were gone, she went back to being Louisa again. A bad, bad person. Who seriously considered trading her boyfriend for a new tiger.

Was it only selfishness? A little voice in her head kept telling her that she wouldn’t just be doing it for herself, but also for the good of the circus. Having a new tiger act would save the circus, she was absolutely sure of that. If she could just get her hands on a new tiger cub now, she would be able to train it during the winter and have it ready for the new season. Sure, it wouldn’t be an immediate top act, but she could keep building it up until it became the spectacle that had once made her and her circus so famous.

That spotlight. That damn spotlight. Had anyone asked her in the beginning of her career whether she was in it for the fame, she would have laughed at them. Working with tigers was all she ever wanted, regardless of how successful the crowds would think her to be. But the applause seduces. Once you get a taste of it, you want more.

She wished someone had warned her. That someone had told her, that once you reach the top, there’s only one way you can go from there.

Now it was too late. The last chance she had to fix things again was gone. Sam’s cover had already been blown. They had publicly dragged him outside and hung him – the greatest show they had ever pulled off. It was over. Nothing more she could do about it. No more tough choice to make. Or was there?

She could still see his body dangling from the noose. Even though she very well knew it was a fake hanging, she had cried her eyes out. That hadn’t been a show. It had felt as a precursor to how she would feel if she actually would be the one to doom his fate. Betraying him to the mobsters would be equal to signing his death sentence. She would be no less than a murderer.

Would she be able to warn him again, as she had done before? If all had gone according to plan, Sam was now on his way to New York. But how would she contact him, to let him know he was still not safe?

And would he ever forgive her for telling the mob that his death was merely staged, and that they could find him somewhere in New York, and later at the East Coast? And would that betrayal be enough to get her her tiger…?

Such a bad person.

But no, it wasn’t just about her! She WOULD be able to help this circus get out of its financial trouble! All people she had spoken about this, had agreed! It wouldn’t just be a selfish act; it was a sacrifice she would make – had to make for her circus family.

Like Tammy. Like Eloise. Like all circus members who claimed they had done it for the circus. Who were judged and sentenced by the court for their crimes anyway. How would she be different? No. Even though the circus would be saved, she would still be damnable.

If she had believed in God, she would have prayed for her soul and asked Him for guidance. But even He could not help her. In fact, the only one she really trusted when she was in trouble, was Bernie.

Dear, dear Bernie.

Yes, she did know love, she realized. Not only love for her tigers, but also for her brother. Even though she could not always make sense of him. Even though she felt she did not completely know him, not even after she had asked him, no, demanded of him more answers lately than she had done in all those years before. He had always been there for her and always would be.

What would Bernie do?

He would love her, no matter what she did. He would understand.

What would Bernie do?

She had discussed the deal with him before, before the circus had decided to ‘give up’ Sam to get rid of the mobsters and sent our plans flying out of the window.

She knew what Bernie would do.

Slowly, she got up and walked to the telephone.

Collecteren voor de Dierenambulance

Een paar weken geleden zag ik in ons huis-aan-huisblad een oproep van de Dierenambulance Nijmegen: ze zochten nog collectanten voor hun collecteweek in mei.

Tsja. Ik collecteer al jaren in oktober voor de Dierenbescherming en ik ben inmiddels zelfs wijkcoördinator. Ik doe dus al een hoop voor dieren, naast gewoon donateur zijn voor de Dierenbescherming en het WNF. En mei is een erg drukke maand, dus het kwam niet echt uit.

Vijf minuten later had ik desondanks een mail verstuurd om me op te geven. Dit is nu eenmaal iets wat mij aan het hart gaat, waar ik al eens gebruik van heb gemaakt (ik heb ze ooit gebeld voor een gewonde eend en een gewonde duif die ik op straat aantrof) en iets wat mij ligt om te doen (onderschat nooit het vermogen van kleine meisjes met lieve glimlach en marketingkennis om geld van mensen los te peuteren).

Vorige week haalde ik de collectematerialen op en maandagavond en dinsdagavond ben ik langs de deuren gegaan (de andere avonden lukken echt niet).

Het is nog best een verschil met wat je krijgt als collectant voor de Dierenbescherming. Erg goed is, dat je een hesje met logo krijgt en een netjes geprinte naambadge, in plaats van alleen een vodje papier dat je zelf moet invullen en opspelden. Dat is veel geloofwaardiger.

Van de andere kant stond er nergens in de instructies op welke tijdstippen er een vergunning is om langs de deuren te gaan en de collectebus is een nogal lullig dingetje. Na twee avonden lopen zit hij al overvol (maar misschien ligt dat aan mij ;-) ) en het probleem is dat je briefgeld niet door de gleuf mag stoppen, maar moet oprollen en door een minieme ronde opening moet frotten. Dat betekent dat je mensen tijdens het geven moet tegenhouden, wat natuurlijk raar is. En niemand krijgt dat geld er fatsoenlijk in. De meesten probeerden het niet eens – “Hier, doe jij het maar, jij kunt dat vast beter dan ik”.

Het is wel heel fijn dat ik mijn nieuwe wijk inmiddels behoorlijk ken. Ik weet al bij welke huizen ik niet zo veel hoef te verwachten, waar de gulle gevers zitten en welke flats irritant zijn om langs te moeten. Aangezien ik nu in mijn eentje de hele wijk die ik normaal gesproken onder al mijn collectanten verdeel moet doen, wat natuurlijk nooit gaat lukken, kon ik zelf bepalen welke straten ik deed of juist oversloeg.

Ter jullie vermaak heb ik de leukste encounters weer genoteerd:

Ik belde aan bij een huis waarvan ik me herinnerde dat er een weduwnaar woont die een half jaar geleden een hele tirade op had gehangen over dat goede doelen voor dieren onzin zijn en we eerst eens aan de mensen moeten denken. Ik zette me dus schrap en bereidde me voor om met lege handen weer weg te lopen. En ja hoor: de meneer keek gelijk moeilijk toen ik vertelde voor welk doel ik collecteerde, en stak van wal. “Ik heb er niet veel mee. Vroeger lag de hond onder de tafel en kreeg hij de restjes te eten. Die werd ook gewoon 15.” Ik legde geduldig uit dat de Dierenambulance bijvoorbeeld ook aangereden wilde dieren helpt. En waarempel: ik kreeg uiteindelijk een briefje van €5 mee!

Vriendelijk en geduldig blijven helpt echt enorm. Een andere man gaf aan de Dierenambulance niet te kennen en dus niet te kunnen beoordelen of ze zijn geld waard waren. Hij wilde vooral weten of de directie dik werd betaald? Ik legde uit dat het een lokale stichting is die gerund wordt door vrijwilligers, overhandigde hem een folder met informatie en gaf aan dat hij dit rustig thuis door kon lezen, en desgewenst later ook geld kon overmaken als hij had besloten dat het doel goed genoeg was. Ik wilde me alweer omdraaien, maar de man bleef praten over hoge directiesalarissen en gaf me uiteindelijk ook een briefje van €5!

Een meneer, nadat ik me had geintroduceerd: “Maakt u ook zo’n ruzie?”
Euh… pardon?
“Nou, je hoort allemaal van die verhalen…”
Blijkbaar had hij opgevangen dat er intern ruzie zou zijn binnen het bestuur ofzo. Maar ik verzekerde hem dat ik daar in ieder geval niks mee te maken had. :-P

Eén dame bestudeerde grondig mijn badge en vertelde over hoe ze een paar weken geleden geld had gegeven aan een collectant, wat achteraf een oplichter bleek. Ik sympathiseerde. Toen ze uiteindelijk geld in de bus stopte, zei ze: “Hier, omdat je tijd hebt genomen voor een praatje, krijg je iets extra’s.” :-)

Ik moest wel steeds goed opletten dat ik me voorstelde als collectant van de Dierenambulance, niet de Dierenbescherming. Dat riedeltje heb ik blijkbaar al zo vaak afgedraaid dat het in mijn systeem zit. Maar ik was niet de enige die er moeite mee had. Een kindje dat open deed: “Mam!! D’r is iemand voor euh… de dierenarts!!”

Een ander kindje was gewoonweg creepy. Hij was als eerste bij de deur en opende de brievenbus. Hij staarde erdoor en stak zijn vingers naar buiten. Moeder deed de deur open en weer dicht om geld te halen. Het kindje frotte zijn vingers weer door de bus, likte aan het raam(!) en maakte daarna zelf de deur open om zich met een enorme sprint uit de voeten te maken! Ik kon hem nog net bij zijn shirt vastgrijpen, maar doordat ik mijn handen vol had met collectebus en folders, wist hij zich los te wurmen. Hij was al bij het einde van de straat voordat ma zich naar buiten kon spoeden om er achteraan te gaan. Bij het terug naar binnen sleuren maakte hij allemaal geluiden alsof hij bezeten was door een of andere demoon. Ik kan je zeggen: als je nog twijfelt over het al dan niet nemen van kinderen, ben je gelijk genezen als je dit monstertje ziet… :-S

Een jongeman doet open en vertelt me dat dit misschien het verkeerde huis is voor een collecte.
“Oh”, grap ik, “jullie houden hier niet van dieren?”
“Jawel, maar we hebben geen geld.”
Het bleek een studentenhuis. :-P

In veel gevallen gebruiken mensen die niet willen geven het excuus ‘ik heb geen kleingeld’. Eén dame zei juist: “Ik heb alleen kleingeld, is dat erg?” Terwijl ik me daarover stond te verbazen, keerde ze terug met haar hand tegen haar buik aangedrukt, die overvol geladen bleek met kleingeld. Ah… het was een gewichtskwestie. Want jee, wat was die bus aan het eind van de avond ontilbaar geworden!

Ik weet nog niet hoeveel ik heb opgehaald, maar aan het gewicht van de bus te voelen, een hoop. Het voordeel van collecteren in mei is dat het om 8 uur ‘s avonds nog licht is, terwijl in oktober mensen je tegen die tijd moeilijk aan beginnen te kijken of uberhaupt niet meer open doen. Ik hoop dat ik ook van de Dierenambulance feedback ga krijgen over het opgehaalde bedrag. We gaan het zien!

Cirque Noir

Afgelopen weekend was het eindelijk zo ver: Cirque Noir, een LARP-evenement dat draaide om een circus in financiële (plus, achter de schermen, een hoop andere) problemen. Setting: 1927, in de buurt van Chicago.

Het was de tweede keer dat dit evenement werd georganiseerd. De eerste keer had ik me ook al opgegeven, maar dat viel toen midden in de periode van mijn scheiding en aankoop/verkoop van huis, dus destijds heb ik helaas moeten annuleren. Gelukkig werd het nu dus nogmaals georganiseerd, maar dan met Engels als voertaal, zodat ook internationale LARP’ers deel konden nemen. Ik heb dus een hoop nieuwe mensen ontmoet, wat enerzijds superleuk is, anderzijds onhandig als je van tevoren de wie-is-wie-deelnemerslijst met bijbehorende functies in het circus van buiten wil leren maar er geen gezicht aan kunt koppelen. :-)

Ik speelde de voormalige tijgertrainer. Mijn tijger had me tijdens een show aangevallen en me enorme littekens in mijn gezicht bezorgd, waarop hij was doodgeschoten. Vervolgens zat er niets anders op dan mijn geld te verdienen als onderdeel van de freak show. Waar ik uiteraard helemaal niet blij mee was. Mijn doel was dan ook om een nieuwe tijger te regelen, en ik had een ingang gevonden via de zwarte markt.

Mijn contactpersoon voor die aankoop bleek echter bij de maffia te zitten. De voorgestelde deal: ik kon de tijger kopen voor $5.000 (een enorm, zo goed als niet bij elkaar te krijgen bedrag), of ik leverde een ander lid van het circus, die zich bij ons onder een valse naam verborgen hield, aan hen uit. Ik had al snel door dat die persoon mijn vriendje was, en dat ik dus moest kiezen tussen een nieuwe tijger en hem. Cue the drama!

Ik was uiteraard niet de enige met geheimen en ook niet de enige met maffia-connecties. Al die geheimen kwamen in de loop van het weekend aan het licht, tot grote consternatie van de rest van de circusfamilie. Desondanks hebben we uiteindelijk allemaal samengewerkt en onze circustalenten ingezet voor de uitvoering van nog één ultieme show om de maffia mee om de tuin te leiden.

De setting was echt supergoed neergezet. Er was een ‘speakeasy’ waar ‘s avonds muziek werd gemaakt en illegaal gestookte drank werd verkocht. Er was een mechanische waarzegster waar daadwerkelijk op jouw personage toegespitste voorspellingskaartjes uit kwamen. Een spiegel waarin af en toe een bewegende geestverschijning te zien was, die clues gaf over wie hem had vermoord. Een antieke radio waar 20’s muziek uit kwam, en af en toe vreemde berichten. Een antieke telefoon, met zo’n toeter aan een kabel voor tegen je oor en een vaste toeter om in te spreken, waarmee je daadwerkelijk kon bellen naar bepaalde locaties die relevant waren voor het spel. Werkende popcorn- en suikerspinstandjes (omnom). En nog veel meer. We hebben zelfs iemand kunnen ophangen met een strop (jawel, dat betreffende vriendje van me…) met behulp van een onzichtbaar harnas!

Buiten stond een cirkel van tenten en op zaterdagochtend waren daar veel spelers bezig met trainen voor hun optreden, wat ook enorm sfeervol was. (Ik heb zelf met mijn zweep staan oefenen – het is echt heel moeilijk om zo’n ding te laten knallen en het enige wat ik bereikt heb, is een blaar op mijn hand. :-P )

De matinee-voorstelling werd bezocht door NPC’s die daar deels speciaal die dag voor waren komen opdagen. Het deed me een beetje denken aan LARP: de musical, want ook nu werden alle oepsjes van de performers genegeerd en werden er vele ‘oeh’s’ en ‘ah’s’ geslaakt als er iets ‘spectaculairs’ gebeurde, ook al stelde dat OC natuurlijk weinig voor. Wat een fijne sfeer. <3

We mogen enorm in onze handjes knijpen dat het het hele weekend droog is gebleven, want in de regen buiten moeten optreden en spelen is natuurlijk supersip. Het was wel enorm frisjes, en dat terwijl veel deelnemers nogal blote kostuums hadden. Ik kon gelukkig thermokleding onder mijn outfit dragen, maar desondanks stond ik regelmatig ‘s avonds buiten te rillen. Toch eens kijken of ik zo’n mooie periodecorrecte bontjas kan regelen… (van nepbont uiteraard).

Mijn littekens zijn boven verwachting goed blijven zitten. Alleen die rondom de mond moest ik iedere dag opnieuw doen omdat ze door de beweging gingen bladderen. Op de laatste dag had ik door dat ik tijdens het drogen van de collodium al moest bewegen, zodat het niet gelijk scheurde zodra ik iets ging eten. Op zondagmiddag kwam het er gelukkig redelijk makkelijk ook weer af. Mijn huid is momenteel wel een beetje overstuur en ik heb een paar rode bultjes, maar niet dermate dat ik op mijn werk iets uit te leggen heb. ;-) Ik heb meerdere complimenten gehad, dus dankzij het oefenen heb ik blijkbaar uiteindelijk toch redelijk realistische littekens weten te schminken.

Ik ben heel benieuwd naar de foto’s, maar het gaat nog wel minimaal twee weken duren voordat die er zijn. Ik heb nu dus nog niks om te laten zien, maar ik zal deze post t.z.t. aanvullen!
[edit] Ze zijn er!! Alle foto’s zijn door Orkfotografie.nl, behalve die van mij met zweep; die is van Nieske.

Berchmania!

Na al het gezeur over ons gebouw (het Berchmanianum genaamd), tijd voor weer eens wat leuks: Berchmania! Dik twee jaar geleden werd een wintervariant van dit festivalletje voor het eerst georganiseerd als kennismaking voor ons met ons toekomstig pand en blijkbaar willen ze het iedere twee jaar gaan herhalen.

Vanuit mijn kantoorraam kon ik ze sinds gisteren al bezig zien (en horen…) met de opbouw van alle tenten. Gezien de voorspelde regen hadden ze er last-minute nog één extra laten komen, wat achteraf maar goed ook bleek.

Om 4 uur ‘s middags stroomde het pand leeg, konden we onze gratis consumptiebonnen ophalen en gaan luisteren naar muziek of meedoen met workshops, gegeven door collega’s.

Er was keuze genoeg: van workshops fotografie tot origami en van egelhuisjes bouwen tot wijn proeven. Ik begon met een heuse escape-room in ons pand! Hij duurde maar een kwartiertje maar hij was superleuk opgezet. We hadden nog 50 seconden op de klok toen we er uit kwamen! B-)

Collega Sjoerd speelde in de singer-songwriterstent, dus daar ben ik even gaan luisteren. Arme jongen, hij moest zijn optreden uitstellen omdat er niet op te spelen was tegen het geweld van het hoofdpodium en dus wachten op hun pauze. Maar vervolgens bleken de egelhuisjesmakers direct naast ons zeer enthousiast aan de slag te gaan met de decoupeerzaag…

Met een puntzak friet en broodje hamburger van de eetstandjes in de buik wachtte ik op de karaoke, maar die werd helaas afgeblazen omdat het begon te hozen en veel mensen inmiddels naar huis waren. Ik ben om kwart over 8 ook maar gegaan. Maar wel mét de eerste prijs vanwege het winnen van de pubquiz op zak! B-)

Pop-up balfolk

Drie jaar geleden deed ik mee aan een ‘Balfolk flashmob‘. Oftewel: een tour langs diverse stations in Nederland om daar als verrassing muziek te gaan maken & balfolk te dansen. Susanne, die het organiseerde, vond dat het voor herhaling vatbaar was en organiseerde het dit jaar weer.

Mijn zusje was gisteren jarig, dus mijn tour voerde me eigenlijk naar Zuid-Limburg, maar aangezien Nijmegen het startstation was en er daar al om 10.00 uur verzameld werd kon ik wel even langskomen om daar mee te doen voordat ik naar mijn familie ging.

De opkomst was echt superhoog! Dat had ik helemaal niet verwacht, op het beginstation in de vroege ochtend.

Ik had mijn doedelzak meegenomen, maar uiteindelijk heb ik maar één nummertje gespeeld. Vorige keer waren er allemaal ‘losse’ muzikanten die vervolgens gezamenlijk repertoire zochten, maar nu bleken twee complete bandjes te zijn komen opdagen en die speelden dus gewoon hun programma. Gelukkig had ik wel het balfolksessieboekje bij me, dus toen een van de bands daar een nummer uit speelde, mocht ik gelukkig even met hen meedoen. (Ik had het nummer nog niet eerder gespeeld en het ging gelijk lekker op tempo, waarbij ik er achter kwam dat halverwege het nummer we ineens van majeur naar mineur wisselden en er twee mollen bij verschenen. Argh. Maar ik heb me kranig geweerd. ;-) Eigenlijk wilde ik nog wel een nummertje solo spelen, maar toen die gelegenheid zich voordeed bleek iedereen al in te pakken om de volgende trein naar Tilburg te halen.

Ach ja. Ik heb dus maar gewoon meegedanst. Gelukkig ben ik flexibel. :-)

Helaas hebben we bijna niemand van de omstanders zo ver gekregen om ook mee te doen; dat lukte vorige keer beter. Maar het was ook niet heel erg druk op het station. En tegenwoordig staan er ook glazen schotten, dus als mensen daar achter gaan staan kijken nadat ze al hebben ingecheckt, kun je ze moeilijk meesleuren.

Desondanks hebben we bij veel reizigers en conducteurs een glimlach op het gezicht getoverd!

Avengers: Endgame

Mike vroeg of ik mee naar de film wilde. Uiteraard! En ook al heb ik al die Marvel-films niet echt gevolgd, ik was toch wel benieuwd naar ‘Avengers: Endgame’. Dus die werd het.

Eerst zijn we lekker gaan uit eten. Auw, mijn arme buikje – daar paste daarna geen popcorn meer bij! Ondertussen kon Mike me nog even bijpraten over wat er was gebeurd tijdens ‘Avengers – Infinity War’, want die had ik niet gezien en hij bleek helaas nog nergens on demand te krijgen te zijn ter voorbereiding.

De korte samenvatting: “Bad guy Thanos heeft zg. ‘infinity’ stenen verzameld en door die in een handschoen te stoppen kon hij met één knip van zijn vinger op elke planeet de helft van de bevolking uitroeien. Dat leek hem een goed idee, want zo bleven er meer resources over voor de rest van de bevolking. Daardoor is een aantal superhelden ook verdwenen”. Nou, dat bleek eigenlijk ook het enige te zijn wat je écht moet weten om de laatste film in de reeks te kunnen zien. :-) In deze film gaan ze dus proberen om de boel weer op te lossen.

Desondanks heb ik natuurlijk wel een hoop verwijzingen naar eerdere films gemist. Ik heb er wel een paar gezien, waaronder twee eerdere Avengers-films, dus daar herkende ik dingen uit.

Af en toe dacht ik: “Wie is dit nou weer?”, maar goed, je weet dat het allemaal op de een of andere manier superhelden zijn, dus dat maakt ook niet echt uit. :-P (Hee, ik had me nooit gerealiseerd dat Groot en die het-is-geen-wasbeer ook erbij hoorden! Maar waar is Wonder Woman eigenlijk? Oh wacht… da’s weer van de concurrent. :-X) In ieder geval besefte ik in de bios pas hoe enorm veel superheldenfilms er in de afgelopen jaren zijn uitgekomen en hoeveel er volledig aan mij voorbij zijn gegaan. En aan het eind van de film, als iedereen samen komt knokken tegen de bad guys, merk je pas goed wat een enorme mega-cast er aan deze film heeft meegewerkt. Dat moet een flinke duit gekost hebben!

Enkele Thor-films heb ik wel gezien – totdat hij zijn haar afknipte. (Serieus, wie had bedacht dat dat een goed idee was??) :-( Stiekem hoopte ik dat in deze film weer een shirtloze Thor mét lang haar te zien zou zijn. Zonder te spoileren, laat ik zeggen… be careful what you wish for… :-X

Al met al was ik niet héél erg onder de indruk van de film. Het was een mooi spektakel, maar ik begrijp niet zo goed dat mensen erbij hebben zitten huilen, zoals ik her en der op Facebook langs zag komen. Misschien moet je daarvoor meer een band hebben met de personages.

Ik heb in ieder geval wel zin gekregen om al die films netjes achter elkaar te gaan kijken. Het zijn er dermate veel dat dat niet geschikt gaat zijn voor een filmdag (zelfs geen filmweekend), maar daar hebben we Netflix voor. Mits die ze allemaal heeft, natuurlijk. Waarschijnlijk is dat nog even afwachten.

Zelfgemaakt insectenhotel

Het plan was eigenlijk om vandaag samen met Judith over de vlooienmarkt te gaan struinen en daarna een terrasje te pakken. Maar gezien de weersvoorspellingen schrapten we dat plan en kwam ze in plaats daarvan, gisteren gezellig bij me eten, met oranje tompoucen als toetje ter compensatie. En aangezien het vandaag inderdaad snertweer was, skipte ik Koningsdag in zijn geheel en maakte ik mijn insectenhotel af.

Ik had namelijk al twee keer een bij de schroefgaten in het hout van mijn overkapping zien bekijken, om daarna teleurgesteld weer weg te zoemen. Die wilde ik graag een goed onderkomen bieden.

Zo’n insectenhotel is een ideaal project om van je restjes hout af te komen. Gewoon even kijken wat er nog in de schuur aan materiaal ligt en wat je als vulsel zou kunnen gebruiken. In mijn geval vond ik reststukjes hout (dikke klossen, platte plaat en haardhout), rieten stokken om planten mee op te binden, dennenappels en gedroogd gras (LARP-requisieten).

Stap 1: Maak een plan voor het huisje, teken de onderdelen op de platte plaat hout en zaag ze uit.

(Nee, recht zagen is niet mijn forte. Decoupeerzagen en ik zijn geen vriendjes.)

Stap 2: Spijker de boel in elkaar. Punt voor mij: ik had voorafgaand aan het zagen op het hout geschreven welk onderdeel het was, dus het in elkaar puzzelen was makkelijk. Punt aftrek: ik kwam er halverwege achter dat mijn plan niet helemaal klopte: in plaats van de zijkanten van het huisje tegen de zijkanten van het achterstuk aan te timmeren, had ik de zijkanten van de zijkanten tegen het achterstuk moeten timmeren (volg je het nog?).

Nu sluit het dakje dus niet goed aan op de achterkant. Meh. En oh ja, het was handiger geweest als ik de dakpunt 90 graden had gemaakt, want dan had ik de zijkanten van de dakjes niet provisorisch schuin hoeven afschuren. Zucht. Maar goed, met een hamer (en een schuurmachine) past alles (ongeveer).

Gelukkig kijken insecten niet zo precies en hoeft de constructie niet tot op de millimeter perfect te zijn. (Ik ben in ieder geval nog nooit een bij met OCD tegengekomen, jij wel? Nou dan.)

Aan de achterkant bevestigde ik een of ander metalen plaatje met gaten dat ik ook nog in het ladenkastje in de schuur vond, ter ophanging.

Omdat de beestjes wel graag droog zitten, is het handig om het dakje te beschermen tegen regen. Idealiter had ik een restje dakbedekking van mijn overkapping bewaard, maar ja, destijds had ik niet het idee dat dat ooit nog van pas zou komen. Gelukkig hadden pa en ma nog een stukje dakleer liggen dat ik mocht hebben. Nét niet breed genoeg voor mijn dakje uiteraard, dus moest ik het in de breedte i.p.v. in de lengte er overheen doen en daardoor twee losse stukken knippen en over elkaar vouwen. Ook niet optimaal, maar het werkt. (Schilderen of lakken is geen goed idee; insecten houden niet van verflucht. Ook niet van lijm trouwens. Ik heb dus alleen maar spijkertjes gebruikt.)

In de klosjes hout en het haardhout boorde ik gaten van 3 tot 10 millimeter breed. Insecten hebben hun gangetjes graag diep, zodat ze er meerdere kamers in kunnen maken, las ik, tot wel 20 cm diep. Maar aangezien mijn boor niet dieper komt dan 10 cm moeten ze het daar maar mee doen.

Het riet zaagde ik in kleine stukjes en met een metalen pin duwde ik de vulling in elkaar zodat er een gangetje in ontstond (niet helemaal tot aan het eind; blijkbaar willen insecten de achterkant van het gangetje dicht hebben).

Of de dennenappels nuttig zijn weet ik eerlijk gezegd niet. Je ziet ze in heel veel insectenhotels, maar ik heb ook ergens gelezen dat insecten daar niet om geven. Ach, ik had genoeg ruimte en met deze variatie ziet het er in ieder geval leuk uit. :-)

Het insectenhotel heeft een mooi zonnig plekje tegen mijn schuurtje gekregen – op het zuiden, zoals blijkbaar ook gewenst is door de beestjes (eigenlijk zijn ze best veeleisend…). Nu maar afwachten of ze het goed genoeg vinden om er hun nageslacht in achter te laten (of over een tijdje in te overwinteren)!

Middeleeuws festijn Baarlo

Het festivalseizoen is geopend! Op tweede paasdag speelden we met De Soete Inval bij kasteel d’Erp in het Limburgse Baarlo. Mijn Groningse bandgenootjes waren de dag ervoor al gearriveerd en hadden op het terrein in hun tenten overnacht, maar voor mij was het maar 40 minuten rijden, dus arriveerde ik pas ‘s ochtends, kant en klaar in kostuum en met amper zooi bij me. Relaxed hoor! :-)

Het was maar een klein evenementje; heel lokaal en voor het eerst georganiseerd in het kader van de kastelendag die ze in de regio hielden. In ons eentje konden we het hele terrein van muziek voorzien.

Het was duidelijk dat de lokale bewoners niet vaak op een middeleeuws festival waren geweest, want nog veel vaker dan normaal kregen we de vragen “Hebben jullie hier echt geslapen?”, “Hebben jullie het niet warm in die wollen jurken?” en “Dit is toch geen doedelzak, of wel? Hij heeft geen drie pijpen zoals de Schotten hebben.”.

Bovendien werden we continu in het Limburgs aangesproken. Eerst vroegen ze waar we vandaan kwamen. En nadat we hadden verteld waar we woonden, gingen ze stug in het dialect door! Voor mij geen probleem natuurlijk, maar ik was nog niet eerder zo geconfronteerd met die onwil om Nederlands te praten…

Gezien de weersvoorspelling was ik een beetje bang dat we zouden wegschroeien op dat open veld, maar gelukkig was er bij het kasteel een schaduwplekje waar we af en toe konden staan en bovendien stond er een windje dat heerlijk verkoelend werkte.

Dus we hebben het overleefd en het was heel leuk om weer samen te kunnen optreden! Inclusief onze nieuwe trommelaar, die wel nog even moet wennen maar die het prima deed. Er zijn ook nummers die ik nog steeds niet ken en waarop ik maar wat ritmisch op mijn schelpen probeer mee te klepperen om er niet voor Piet Snot bij te staan, maar dat betekent gewoon dat ik nog wat huiswerk heb voor de komende tijd om mijn repertoire uit te breiden. Alsof ik me ga vervelen deze zomer… :-)

Moresnet baravond

Het was misschien niet het beste idee om ‘s middags aan een kostuum voor Cirque Noir te werken, terwijl ik ‘s avonds een baravond van Moresnet had. Dat was even omschakelen!

Echt goed ingelezen in mijn achtergrond was ik dan ook niet, en bovendien had ik geen idee waar we eigenlijk heen gingen en waarom. Dat had de organisatie bewust vaag gehouden. Tot mijn frustratie natuurlijk, want ik wil altijd weten waar ik aan toe ben. :-P Ik hoef echt geen plotinfo vooraf te hebben, maar ik wil in ieder geval weten wat handig is om mee te nemen (of juist thuis te laten) aan requisieten, of ik nog snel iets extra’s moet naaien (zoals een warme mantel als we op een koude locatie of veel buiten zijn), of gewoon wat algemeen bekende info zoals ‘wat is dit voor locatie, komen we hier vaker, hoe ver ligt het van de stad waar we wonen’, etc. omdat dat nu eenmaal het spel vergemakkelijkt. Maar goed.

Het was een leuk avondje, goed verzorgd door de locatie (met continu uitgedeelde noms!). Het bleek een feestlocatie te zijn, waar ook nog twee andere groepen aanwezig waren (op het wegwijzerbord naar de juiste zaal stond dan ook “19e eeuws feest –>” :-) ). Uit de eerste groep kwamen kinderen met hun neus tegen het raam gedrukt naar ons staren, de tweede groep zorgde voor achtergronddreunen dankzij hun harde feestmuziek. Maar gelukkig konden we toch behoorlijk goed opgaan in het spel.

Het barpersoneel was ook betrokken in het spel! Die mochten we een aantal plotgerelateerde vragen stellen. Volgens mij vonden ze het erg grappig om ons te aanschouwen. Helemaal goed ging het niet, want toen ik op een gegeven moment vroeg wie hen had geïnstrueerd om anonieme briefjes uit te delen, verwezen ze me naar de OC-organisator. Gelukkig vermoedde ik al dat dat een oepsje was en heb ik niet breeduit haar IC-personage openbaar beschuldigd. :-)

Alleen een avondje spelen en daarna gewoon weer lekker thuis slapen is eigenlijk best wel relaxed. Het was een uur rijden, dus ik was wel pas om half 3 ‘s nachts thuis, maar gelukkig kon ik vanochtend lekker lang in bed blijven liggen. Vandaag even niks!

Cirque Noir kostuum

In mei ga ik naar Cirque Noir, een LARP dat zich afspeelt in een circus in 1927. Ik speel de voormalige dierentemmer. Oftewel: tijd voor een compleet ander kostuum dan ik normaal gesproken maak!

Tijdens mijn onderzoek naar circuskleding uit die tijd stuitte ik op Mabel Stark: de eerste vrouwelijke tijgertemmer. Haar verhaal was een soap op zich en ik benoemde haar per direct tot rolmodel. Maar niet alleen haar biografie, ook haar outfit vond ik interessant. Dus besloot ik mijn kostuum op haar outfit te baseren.

Ik zou willen zeggen dat mijn kostuum is ‘geïnspireerd’ op dat van Mabel Stark, maar ik vrees dat ‘schaamteloos gekopieerd’ het beter omschrijft… Nou ja, qua vorm dan, niet qua kleur. Op zwart-wit-foto’s is niet te zien welke kleur haar outfit heeft. In een biografie had ik gelezen dat haar meest bekende outfit (ze had er uiteraard meerdere) geheel van wit leer was gemaakt. Maar welke kleur de bandjes, koordjes en kwastjes hadden…?

Sowieso wilde ik geen 100% witte outfit, want dat staat me niet. Dus koos ik rood voor het jasje en behield ik alleen de witte broek. En voor beide kocht ik gewone stof, want leer is duur, warm en lastig te naaien. Omdat het toch al geen exacte replica meer ging worden, koos ik goud voor de decoratie. In 1927 hadden ze vast nog niet van dit synthetische goudspul, dus misschien heb ik mijn outfit daardoor wel te modern ogend gemaakt. Maar het combineert nu eenmaal fantastisch met rood en is écht voor de show.

Daarmee bleek ik het mezelf niet gemakkelijk gemaakt te hebben. ‘Goud’ is een duidelijke kleur, dacht ik. Nou, mooi niet. Enig idee hoeveel verschillende goudtinten er zijn?? Ik inmiddels wel. En probeer al die bandjes, koordjes en decoraties maar eens met elkaar te matchen! Zeker als je iets via internet probeert te bestellen is het een drama, want hoe weet je nou of de kleur op je scherm overeenkomt met de daadwerkelijke tint goud?

Ik ben er dan ook niet in geslaagd om alle onderdelen precies met elkaar te laten matchen, maar het meeste matcht goed genoeg. En het was waarschijnlijk ook saai geworden als álles hetzelfde was geweest; een beetje variatie mag wel. Tijdens het naaien heb ik wel meermaals getwijfeld of de werktitel ’50 shades of gold’ of ‘meer bling is meer beter’ moest worden. ;-)

Uiteraard had ik geen patroon voor dit kostuum, dus koos ik een blouse met coupenaden bij de boezem uit de Knip uit als basis, en werkte ik van daaruit op het oog verder met behulp van oude foto’s. De eerste versie van het jasje werd een dramatische knalrode hobbezak. Ik zag mijn outfit al helemaal in duigen vallen – dit werd nóóit meer wat. Maar ik zette door en na het innemen van de taille en toevoegen van coupenaden op het rugpand keerde mijn hoop terug. Hee, dit begon op een mooi passend jasje te lijken! Toen ik de fournituren ging toevoegen werd ik echt enthousiast. Yes, dit leek daadwerkelijk op het voorbeeld!! De broek was gelukkig een stuk makkelijker; daarvoor kon ik een patroon gebruiken waar ik al eerder een passende broek mee had gemaakt. Verder was het een kwestie van een bandje tegen de zijnaad stikken.

Dat bandje op de broek had natuurlijk eigenlijk hetzelfde bandje als op de zoom van de jas moeten zijn, maar daar had ik uiteraard niet van tevoren aan gedacht, waardoor ik niet genoeg had ingekocht. Ik had maar een paar centimeter over, wat ik heb gebruikt voor een kleine decoratie op de achterkant van jasje. Gelukkig vond ik in mijn voorraadkast nog een bandje dat enigszins bij de rest paste (51 shades of gold, and counting…).

De meeste moeite had ik met het vinden van de juiste knoopjes. Ik wilde per se van die langwerpige houtje-touwtjeknopen, maar dan met een oogje, niet met twee grote gaten erin. Die waren echt nergens te vinden, zelfs niet online of in de beroemde fourniturenwinkel in Utrecht. Laat staan in het goud. Maar hoera, uiteindelijk vond mijn naaijuf nog een restant niet meer leverbare knopen in haar persoonlijke voorraad!

Wel in foeilelijk gekleurd kunststof zoals je ziet, dus pakte ik de spuitbus met verf erbij. Hoppakee, opgelost! (52 Shades of gold, still counting…)

Het resultaat nadat alle onderdelen met elkaar waren gecombineerd:

Inclusief accessoires:

Het kostte voor mijn gevoel behoorlijk wat tijd voordat alles af was, maar als ik alle uren bij elkaar optel, blijkt dat heel erg mee te vallen. Terwijl ik voering in zowel het jasje als de bovenkant van de broek heb gezet. (Maar hij schijnt nog steeds door. Grr, waarom wilde ik ook alweer een witte broek?) En ondanks dat ik al die goudband die met lusjes over het voorpand loopt, met de hand heb vastgenaaid. Helaas is dat niet zo mooi geworden, waarschijnlijk omdat het plat in plaats van rond band is. Dat krult nu eenmaal niet zo soepel. Jammer. Les voor de volgende keer. :-(

Bestede tijd: 44,5 uur
Kosten: €96,25 (€31,30 aan stof en voering, €64,95 aan knopen, band, koord, rits, garen en andere fournituren)

Zoek niet alleen de verschillen tussen mij en Mabel, maar ook die tussen haar outfits. Hier is ze wat jonger en heeft ze, i.t.t. bovenstaande foto, een íéts langer jasje, een capeje en donkere i.p.v. witte laarzen. :-)

Overigens is dit één van de weinige kostuums waarbij het niet uitmaakt dat hij met dank aan Sammy nu al onder het kattenhaar zit. Mijn kleine tijger. ;-)