Ken je dat? Dat je LARPt met mensen waarvan je denkt dat je heel goed met ze op zou kunnen schieten, maar buiten de LARP-evenementen zie je ze eigenlijk nooit. Ze zitten net niet in je vaste kringetjes, wonen ver weg, of wat dan ook. Superzonde eigenlijk.

Dus deed ik iets engs.

Ik vroeg wat mensen van Orenda of ze een keer wat leuks wilden gaan doen.

“Ja maar”, zei het stemmetje in mijn hoofd: “hoe bepaal je dan wie je uitnodigt? Straks denken de andere mensen dat je hen niét leuk vindt. Of misschien vinden de mensen die je uitnodigt dat wel raar.”

Maar ik schoof het stemmetje aan de kant en deed het toch.

Waar zou ik ze dan voor uitnodigen? Hmm.
Idee! Ik wilde al heel lang eens de Alice in Wonderland-escape room in Enschede doen. Ik had het al tweemaal voorgesteld als activiteit voor de Heksengodinnen, maar uiteindelijk werd het, mede door de afstand, toch steeds wat anders. Maar als ik iets echt wil, dan regel ik dat het gebeurt. En hier was mijn kans!
Het was bovendien een mooie knik richting onze gezamenlijke LARP, waar ik Alice uit Wonderland speel. Tijdens het laatste evenement waren mijn en Bertine’s personage daadwerkelijk achtergebleven in Wonderland. Zou het niet leuk zijn om deze ontmoeting dan als thema ‘Haal Alice terug uit Wonderland’ te geven? Jaaa!

Dus nodigde ik 10 mensen uit, er volledig vanuitgaand dat sommigen mijn uitnodiging om wat te gaan doen zouden afslaan, of dat ze Enschede te ver rijden zouden vinden.

Iedereen bleek enthousiast! :-O

De datumprikker gooide uiteraard wat roet in het eten, waardoor uiteindelijk toch, zoals verwacht, slechts de helft overbleef. Nou ja, zo pasten we in ieder geval met z’n allen in dezelfde escape room.

Vandaag was het zo ver. We ontmoetten elkaar in lunchtentje ‘Fabels’ (om in het thema te blijven ), waar we eerst onze buikjes vulden.

Vervolgens staken we de straat over naar de escape room.

Ik had mezelf voor de gelegenheid in mijn Alice in Wonderland-jurkje gehesen. In een last-minute ingeving had ik twee Tweedledum & Tweedledeepetjes, een tweetal shirts met Wonderland-opdruk, en het jasje van mijn Cheshire Cat pyjama in een tas gegooid en meegenomen. Het waren allemaal LARP-ers, wie weet, toch?

En jawel! Bertine had uit zichzelf al een tas met Alice-opdruk meegenomen en diverse van mijn items werden aangetrokken.

De escape room was zoals verwacht erg mooi in het thema opgetuigd. Ik spotte zelfs de deurknop die ik ook in mijn bezit heb!

Uiteraard mag ik er niet veel over zeggen omdat dat spoileren zou zijn, maar de puzzels vond ik erg leuk. Ondanks dat we met z’n zessen waren, kreeg je toch bijna alles mee van wat er werd gedaan. Alleen de mobiele telefoon die we op een gegeven moment moesten gebruiken vond ik een beetje jammer, want dat deed wel af aan de Wonderland-sfeer.

Het was hier goed geregeld qua hints: we kregen een telefoon mee, die afging als er een hint beschikbaar was. En we konden zelf ook bellen om hints. Maar we mochten het ding ook volledig negeren. Het was onze insteek om het zonder enige hint te doen, maar we hebben uiteindelijk één keer moeten bellen.

Helaas bleek de ruimte niet geheel hufterproof. Of moet ik zeggen: LARP-er proof? :-X Het begon al met het feit dat we de automatisch achter ons dichtslaande deuren probeerden te blokkeren. Hee, misschien willen we nog wel terug naar deze kamer! Als we nou een aansteker tussen de deurpost steken? Eenmaal moest de medewerkster ons een per ongeluk uit de ruimte geschoten object terug komen overhandigen. En in de allerlaatste ruimte hadden we wat objecten van de muur gepulkt die niet verwijderd hadden mogen worden. (‘Niet verwijderd hadden moeten kunnen worden’, vonden wij.) Helaas voor ons betekende dat sloopwerk dat we de allerlaatste puzzel niet meer konden oplossen. Hadden we de boel laten hangen, dan hadden we het waarschijnlijk nét binnen de tijd kunnen redden! Maar helaas lukte het ons niet om uit Wonderland te ontsnappen (al betwijfel ik of ik en mijn personage dat nou zo erg vinden. ). En tsja, ‘maak het per ongeluk stuk terwijl je het probeert op te lossen’ is ook wel een beetje LARP-ers eigen, vrees ik…

Heel sneu was het niet hoor. De andere keren dat ik niet op tijd uit een escape room kwam, was ik altijd een beetje sip. Maar nu hadden we alle kamers kunnen zien én alle puzzels kunnen doen. Alleen de aller, allerlaatste was niet gelukt. Dus we hebben feitelijk optimaal van de beschikbare tijd en middelen geprofiteerd!

Na afloop grijnsden we dus nog steeds als een Cheshire Cat. En hebben we gezellig een drankje en een borrelhapje verorberd in het cafeetje.

Oh, ze hebben daar ook nog een kamer in het thema ‘Reis om de wereld in 80 dagen’ én eentje met thema ‘tijdmachine’. Dit schrééuwt er toch om dat we nogmaals met een Orendagroep langskomen…?

Voor het eerst ging ik gewoon als bezoeker alle 4 de dagen naar Castlefest. Het was vorig jaar al de bedoeling om dit uit te proberen, maar toen was ik nét verhuisd en wilde ik Sammy niet zo lang in een vreemd huis alleen laten. Dit jaar alsnog een poging.

En het was gaaf!!

Hoewel ik geen verplichtingen meer had om dagelijks muziek te maken, heb ik me toch full-time bezig weten te houden. Met dansen, hangen, muziek maken en lekker kletsen met fijne mensen. En ook al mocht ik niet meer backstage om te eten en drinken, ik heb toch met festivalvoer weten te overleven.

Donderdag was wel wat minder: in de brandende hitte in je eentje met al je kampeerspullen slepen (het was een half uur lopen vanaf de parkeerplaats naar de camping!) en dan goed moeten zoeken om nog een leeg plekje op de camping te vinden, om daarna puffend alles op te bouwen, was niet zo leuk. En hoewel we al een klein stukje van het festivalterrein op mochten, had ik nog niet het gevoel dat het festival was begonnen. Het “I’m getting too old for this shit”-gevoel overheerste en ik had spijt dat ik niet gewoon voor een of twee dagen een kaartje had gekocht met een overnachting bij vrienden ofzo. Maar toen ik vrijdag eenmaal het volledige terrein op mocht, was het in één keer weer helemaal goed en heb ik me ontzettend vermaakt!

De vrijdag was onnoemelijk warm, maar gelukkig was het op zaterdag een stuk bewolkter en waaide het flink (zo erg dat ik de tent nog extra heb moeten vastzetten!). En zondag zat er een beetje tussenin. ‘s Avonds koelde het vanaf het ene op het andere moment enorm af, dus toen was ik toch heel erg blij met mijn fleece-vestje!

Mijn lichaam heeft behoorlijk wat te lijden gehad van al het gedans in de brandende zon, maar tussendoor heb ik zo veel mogelijk schaduw opgezocht en natuurlijk flink gesmeerd met zonnebrandcrème. Blarenpleisters hebben me er ook doorheen geholpen, plus dank aan het massagestandje waar ik mijn voetjes en kuitjes heb laten vertroetelen, en de overheerlijke en broodnodige schoudermassage van Ted.

Op Castlefest moet je eigenlijk niet al te veel willen plannen en vooraf met andere mensen willen afspreken, je moet gewoon ter plekke zien waar je zin in hebt en waar je bij in de buurt bent, anders blijf je op en neer rennen. Je komt toch altijd wel bekenden tegen. “Ja, maar jij kent ook héél veel mensen”, hebben meerdere vrienden dit weekend tegen me gezegd. En inderdaad. Maar je realiseert je pas hoeveel mensen je kent, als je ze allemaal in een weekend tegenkomt! Balfolkers, muzikanten, LARP’ers, standhouders, re-enacters… dat zijn er stiekem inderdaad een hoop. Op vrijdag ben ik dan ook letterlijk niet verder gekomen dan de Meadow field en het stuk tot de Forest stage. Ik kwam steeds weer leuke mensen tegen en redde het domweg niet om verder naar andere delen van het terrein te lopen! XD

Omdat ik meer tijd over had door het zelf niet muziek hoeven maken, ben ik de dagen erna er eindelijk eens aan toe gekomen om naar een verhalenverteller te luisteren en naar een lezing te gaan. Met dank aan Mark was ik begonnen aan een trilogie van de schrijfster Robin Hobb, die ik bijna uit had. En laat Robin Hobb nou aanwezig zijn voor een Q&A-sessie! Dus daar maar even gaan luisteren, ook al had ik zelf niets te vragen (eerst het boek helemaal uitlezen voorkomt vast domme vragen ).

Vrijdagavond heb ik nog heerlijk met Rob en Jan-Willem muziek zitten maken en gezongen. Ik had zelf geen instrument meegenomen, maar Jan-Willem drukte me Rob’s doedelzak in de handen met de woorden: “Hier, ga maar een bourrée improviseren.” Oh… euh… argh! Maar hee, dat lukte daadwerkelijk! Want hij speelde akkoorden op zijn gitaar mee en dat gaf zó veel houvast! Als er al basisnoten en een basisritme zijn, dan kan ik daar veel meer mee dan gewoon vanuit het niets iets bedenken. Dat was wel een openbaring en geeft hoop.

Ook heel bijzonder: op zaterdagavond hingen we wederom op een veldje en zong ik op verzoek ‘The misty mountains cold’. Na afloop kwam een meisje naar me toe. Het ging niet zo goed met haar vriendin, die verderop zat, maar ze was helemaal rustig geworden door mijn zingen en had haar gevraagd of ze me namens haar wilde bedanken. Oh wauw. <3

De dagen vlogen om en voordat ik het wist, was het alweer tijd om de tent af te breken (en om alle spullen in twee keer lopen naar de auto te brengen, dus 3x een half uur op en neer tussen de parkeerplaats en camping wandelen, in de hitte op toch al vermoeide voeten!). Gisteren lekker uitgebrakt en vannacht nogmaals extra lang geslapen. Het was fijn, en volgend jaar ga ik weer! Alleen misschien met een andere overnachtingsplek…

Best frustrerend, die hitte tijdens mijn vakantie. Ik weet dat andere mensen het fantastisch vinden, maar ik krijg zo niets gedaan! Mijn naaikamer is echt heel heet en de ventilator aan tijdens het naaien is niet altijd praktisch. Bovendien heb ik veel minder puf om dingen te doen.

Dus nu ben zelfs ik op het punt gekomen dat ik in mijn zomervakantie ga doen wat andere mensen doen: ontspannen aan het water.

Ik woon al 21 jaar in Nijmegen maar was nog nooit naar de Berendonck (een recreatieplas) geweest. Ik ben niet bepaald een zwemmer en bovendien lag het Wylerbergmeer voorheen dichterbij. Maar nu ik verhuisd ben is het maar een kwartiertje fietsen naar die plas. Hoog tijd om eens een kijkje te gaan nemen!

Judith wilde wel mee, dus sloeg ik (een uiteraard veel te grote hoeveelheid) nommetjes in bij de supermarkt, stouwde ik de picknickdeken onder de bagagedrager en de koelbox in de fietstas. Here we come!!

Het was echt superlekker om daar aan het water te picknicken. Er was genoeg schaduw, er stond flink wat wind (af en toe kwam er een parasol langsgerold) en als het toch wat warm werd, namen we een heerlijk verkoelende duik. Gelukkig was het niet dermate druk dat je over de hoofden kon lopen en viel het aantal krijsende kinderen ook heel erg mee!

Dat is dus zeker iets om vaker te gaan doen!

‘s Avonds zocht ik op een andere manier verkoeling, namelijk door met Mike naar de bios te gaan. Woehoe, airco!! \o/

We gingen dan ook niet om een specifieke film te zien. In de zomer draait niet heel veel soeps. Na wat bladeren door de biosagenda besloten we voor Jurassic World: Fallen Kingdom te gaan. Dat was in ieder geval een mooie spektakelfilm voor op het grote doek. En ook al heb ik niet alle voorgaande delen gezien, je weet wat je krijgt: mensen proberen dinosaurussen te gebruiken voor hun eigen gewin, het gaat mis, er worden een hoop mensen opgegeten.

En zo ging het inderdaad precies. Inclusief de gebruikelijke ‘we verschuilen ons zittend achter een kastje terwijl de dino aan de andere kant staat te snuiven’-scène. Maar meer was het ook niet. De film voelde een beetje on-af. Alsof we het deel na de pauze gemist hadden ofzo.

Het begon als een combi-film: Jurassic Park meets vulkaan-rampenfilm. Want het idee is dat op het eiland waar de dino’s zijn ondergebracht, een vulkaanuitbarsting plaatsvindt waardoor de beesten gered moeten worden. Dat deel is goed gemaakt en onderhoudend. Maar eenmaal weg van het eiland, zakt de film in.

Het draait dermate om de dinosaurussen dat de filmmakers een beetje vergeten lijken te zijn om de menselijke personages uit te werken. “Oh ja, er schijnt iets van een love story in films te moeten zitten. Euh… we laten twee oude bekenden wel op een willekeurig moment elkaar een keer een zoen geven, is dat genoeg?” of: “Laten we de kleindochter een verrassende achtergrond meegeven!” “Ja, top! Daar kunnen we dan in één scene een keer iets mee doen, meer is niet nodig.”

De film liet dan ook een nogal onbevredigend gevoel achter. Het plot was niet afgerond, de personages waren niet afgerond, en nu? Het is vast de bedoeling dat we weer naar het volgende deel gaan kijken. Ik vermoed dat ze bezig zijn met een tweede trilogie, als vervolg op de eerste trilogie, en dat we nu deel twee daarvan hebben gezien.

Desondanks was het wel gezellig en leuk om weer even met Mike bij te kletsen. En heerlijk om even in de airco te zitten.

Vanmiddag ga ik naar Kitty toe om haar nieuwe huis te bewonderen. Hopelijk is het daar koeler dan bij mij thuis…