Ik prijs me gelukkig met mijn gave vrienden! Niet in de laatste plaats omdat ze gave verjaardagsfeestjes geven.
Zaterdag vierde balfolkvriend Justus zijn 50e verjaardag, door middel van een groot feest dat wegens vergunningstechnische redenen geen feest mocht heten en daarom ‘Lenteconcert’ werd gedoopt. In een dorpshuis in de buurt van Eindhoven traden de hele middag en avond bandjes op en aangezien de eerste bands (hoe kon het ook anders) balfolkmuziek speelden, konden we heerlijk dansen op dit soort van mini-festivalletje. Ik had nota bene de eer om met de gastheer twee scottishes te doen! ^_^
foto door Sjaak Thomassen
Uiteraard zijn diverse andere gasten door ons de vloer opgesleept en ik weet bijna zeker dat we een paar van zijn familieleden hebben weten te overtuigen om vaker te gaan balfolken.
Vandaag reed ik naar het westen des lands voor het verjaardagsfeest van LARP-vriend Gijs, die zijn 38e verjaardag vierde met als thema ‘avontuurlijk’. Dat had hij supercreatief aangepakt, met allerlei activiteiten die er te doen waren. Zodra ik een voet over de drempel had gezet, werd ik gelijk een heuse escape room ingesleurd die nét op het punt van beginnen stond! Uiteraard zetten we een fantastische tijd (en chaos) neer, met nog 33 minuten over op de klok.
Ook de dresscode was ‘avontuurlijk’.
Indiana Jones tegen mij: “Wat ben jij? Bonnie, van Bonnie en Clyde?”
Ik: “Euh, nee, dit is geen kostuum, dit draag ik ook gewoon naar werk enzo.”
Verder waren er vele avontuurlijke hapjes, waaronder meelwormen en sprinkhanen, maar ook chocolade paaseieren met bijzondere smaakjes, waarmee je feitelijk Russische roulette speelde (ik pakte degene met de pepersmaak ). Ik heb mensen een balfolkdansje opgedrongen en het lijkt erop dat we een theatersporter wel aan het LARPen gaan krijgen. Gave vrienden hebben namelijk gave vrienden!
Ik had zo veel positieve verhalen gehoord over de nieuwe Avatar-film, dat ik hem ook graag wilde gaan zien. Beter laat dan nooit, toch? Gelukkig draaide hij nog in de bios, want dit is bij uitstek een film die je in de bioscoop wil gaan zien. Niet alleen vanwege het 3D-effect, maar ook omdat dit beloofde een mooieplaatjesfilm te gaan worden en dat nu eenmaal veel beter overkomt op een groot scherm.
Omdat ik het verjaardagsfeestje van Rick en Suus had moeten missen, vroeg ik hen mee zodat we alsnog wat gezelligs samen konden doen. Helaas kon Suus er ook ditmaal niet bij zijn, dus hebben Rick en ik het gezellig gemaakt met vooraf eerst een heerlijk etentje bij een Argentijns restaurant, waarna we heerlijk onderuit zakten in de luxe bioscoopstoelen met omhoogklapbare voeteneindes.
Het plot van de film was eigenlijk niet zo heel denderend. Ik had misschien even moeten nalezen wat er ook alweer in de eerste film was gebeurd, maar op een gegeven moment kwam het voldoende boven om te begrijpen wat er ook alweer op Pandora aan de hand was geweest. Dit vervolg draaide vooral om wraak: iemand uit de eerste film is nog steeds boos op de hoofdpersoon uit die film en komt terug om hem uit te roeien, en daarmee ook het verzet op Pandora tegen de menselijke overheersing te stoppen. Vele knokpartijen en explosies volgen, met een zeer zwart-witte ‘good guys versus bad guys’-insteek waarbij de mensheid duidelijk neergezet wordt als bruten die geen enkel oog hebben voor de natuur, behalve als je er geld mee kunt verdienen. Niet heel veel anders dan de eerste film dus
Waar je de film vooral om kijkt, zijn dus de mooie sfeerbeelden. En daar wordt voldoende tijd voor gemaakt! Een heel groot deel van de scènes wordt besteed aan het voorstellen van de onderwaterwereld op Pandora en alle prachtige wezens die daar leven. Alles is wederom supermooi gemaakt en doet ook behoorlijk realistisch aan.
Ik heb wel medelijden met de acteurs die, ook al zijn ze met CGI qua lichaam volledig veranderd, urenlang onder water hebben moeten doorbrengen om dit allemaal te filmen… Maar wij hebben in ieder geval een supergezellige avond gehad! ^_^
Omdat ik geen vast groepje heb om oud & nieuw mee te vieren, is het ieder jaar weer kijken waar ik kan aanhaken. Ik vier de start van een nieuw jaar het liefste met vrienden in een knusse setting, waarbij we iets te doen hebben, maar wat niet te massaal is. Dit jaar kreeg ik een uitnodiging van Olga die me erg aansprak: een themafeestje bij hen thuis.
Ik draag normaal gesproken nooit lipstick, en zeker geen knalrode, maar ik vind dat het bij dit soort outfits toch echt meerwaarde heeft. Misschien toch maar vaker gaan doen?
Het thema was jaren 20, maar het hoefde niets groots te zijn: “gewoon met dingen die je nog in huis hebt”, stelde Olga me gerust. Dat vond ik uiteraard lastig, zeker omdat ik na een snelle Pinterest-search, me realiseerde dat de taillelijn op de heup één van de kenmerkende dingen is van de mode uit die tijd, en ik geen enkel kledingstuk in de kast heb met die snit. Desondanks besloot ik me er inderdaad maar niet druk om te gaan maken en nam ik me plechtig voor er niets voor te gaan naaien of kopen – want nee, nog even in één of twee dagen een flapper dress naaien zou niet goed zijn voor mijn mentale gezondheid en het moest wel leuk blijven.
Na een tweede gang door mijn kast vond ik maar liefst twéé passende hoedjes – dat voordeel heb ik als crazy hat lady dan wel weer. Dankzij mijn vintage-smaak in schoenen was een geschikt paar Mary-Janes vinden ook geen probleem, en uit mijn stoffenkast trok ik een lap nepbont dat toevalligerwijs een afmeting had die ik best zonder aanpassingen om mijn nek kon draperen. Een lange ketting (okee, okee, die scoorde ik snel nog even voor een paar euro op Marktplaats) maakte het geheel af. Outfit: check!
Het enige wat er daarna nog opzat, was op de dag zelf wafels bakken (stel je voor dat er te weinig snacks zouden zijn… ik had de afgelopen dagen natuurlijk nog niet genoeg zooi gegeten ;-P ) en in de auto stappen naar Soest. Daar trof ik een gezellig versierd huis en gezellige mensen. Eerst kletsten we wat bij, maar al snel werden we uitgenodigd om mee te doen aan een die dag zelf nog door Arnout bedacht tabletop roleplay-spel (“We hadden een moordspel gekocht, maar dat bleek te heteronormatief”) in jaren 20- / Call of Cthulhu-setting. Het bracht me even terug naar Casino Mortale, want we bleken een team van inbrekers die na een semi-gelukte museumroof, in een vreemd huis moesten afwachten totdat hun contactpersoon hen kwam ophalen. En het huis bleek wel érg vreemd…
Het was heel leuk om te doen, ook al ben ik eigenlijk niet zo van het tabletop roleplay (moeten afwachten totdat iemand anders zijn beurt voorbij is totdat je actie kunt ondernemen… argh!). Bij het verdelen van de rollen had ik mezelf ‘de fashionista’ toebedeeld (een klein beetje stereotyperen mag, toch?) en er was voldoende ruimte om onderling wat te geinen, zoals met mijn partner-in-crime Joost, a.k.a. ‘Mr. Beige’.
Gelukkig dacht er iemand op tijd aan om de sessie even te onderbreken om de overgang naar het nieuwe jaar te vieren met knuffels en bubbels, en om buiten vuurwerk te gaan kijken (heeft iemand gemerkt dat het in veel steden verboden was om iets af te steken? Wij ook niet – ik heb in jaren niet zo veel vuurwerk gezien als vannacht. XD ). Daarna zijn we weer verder gaan spelen, waarna het met ons allemaal uiteraard slecht is afgelopen.
Ik had slaapspullen meegenomen voor het geval ik de rit naar huis niet meer aandurfde met mijn slaperige hoofd, maar de roleplay-sessie had me goed wakker gehouden en dus reed ik midden in de nacht toch nog terug naar Nijmegen en rolde ik rond kwart voor 4 mijn bedje in.
Het was een zeer geslaagde oud & nieuw-viering! ^_^
Op het werk hebben we jaarlijks een kerstborrel. Enkele jaren geleden besloot ik eens lollig te doen en wat kerstbal-oorbellen aan te doen, een kerstboomslinger om me heen te hangen en een rendiergewei op te zetten. Dat oogstte veel vrolijke reacties, dus kleedde ik me ook het jaar erna kerstig aan. En het jaar daarna schminckte ik me als rendier.
De twee jaren daarna was corona, en het eerste jaar hadden we dus maar een digitale borrel. Toen werd ik kerstelf.
Vorig jaar was iedereen sip en had niemand zin in wéér een digitale borrel, dus is het helaas niet doorgegaan. Maar goed, het betekent dus wel dat het 3 jaar geleden was dat we een fysieke kerstborrel hadden. Inmiddels zijn er behoorlijk wat personele wijzigingen geweest, dus veel van mijn collega’s waren helemaal niet bekend met mijn kerstoutfits.
Dat gaf wat lucht, want op een gegeven moment begonnen mijn collega’s al een paar weken van tevoren te vragen wat ik nu weer zou gaan dragen met de kerstborrel? Dus dit jaar zouden de verwachtingen vast niet zo hoog zijn. Dacht ik.
Collega 1: “Heh, al die nieuwelingen die wisten natuurlijk niet dat jij steeds wat bijzonders aantrekt met de kerstborrel, dus ik heb ze verteld dat jij altijd extreme outfits hebt! Ze zijn nu allemaal héél benieuwd!!”
Collega 2: “Hey Lenny, ik heb in de wandelgangen gehoord dat jij een jurk met lampjes aan gaat trekken! Klopt dat?”
Argh…
En ik wil niet teleurstellen natuurlijk. Plus, ieder excuus om all-out te gaan met een outfit grijp ik aan. Dus voor dit jaar naaide ik: een kerstboomrok, om over een hoepelrok te dragen. Inclusief lichtsnoer.
Nee, ik had hier uiteraard helemaal geen tijd voor, want mijn Dickensoutfit moest ook nog af, dus deze rok is op een schandalige wijze tot stand gekomen. Velours de panne in elkaar naaien met enkel de lockmachine – back to the old school LARP-days! En omdat het toch echt in één avondje af moest, heb ik de onderste slinger met de nietmachine tegen de stof aangezet… mijn naaijuf zou me direct van de opleiding schoppen als ze het wist. :-X (En laten we het niet hebben over het feit dat ik in de haast bij het bevestigen van de decoraties, de overrok op sommige plekken per ongeluk aan de hoepelrok heb vastgenaaid en ze dus als één geheel aan moest trekken…)
Waren de vorige outfits nog bij elkaar geraapt / in elkaar gezet met spullen die ik nog in huis had, voor deze outfit heb ik de stof en slingers speciaal gekocht. Het was weliswaar stof van slechts €3,50 per meter en cheap-ass slingers, maar het is toch weer een grens over gegaan. Net als destijds met mijn carnavalsoutfits voor een vorige werkgever: het begon met gewoon een LARP-kostuum uit mijn kast trekken (want ik heb helemaal geen carnavalskostuums, ik ben een enorm slechte Limburger). Daarna verzamelde ik spullen die ik had liggen tot een outfit. En uiteindelijk kocht ik items die ik liet bedrukken of beschilderde.
Tsja. If something is worth doing, it’s worth overdoing? De kerstrok was dan ook wederom een daverend succes. Maar wat ga ik volgend jaar nou weer doen om dit te toppen? Waar eindigt dit…??
Op mijn hoofd de kerstster-diadeem die ik ook in elkaar knutselde van karton en aluminiumfolie, plus oorbellen met kerstballen, voor het completeren van de kerstboom-look
Hoe dan ook was de borrel weer extreem gezellig. Ik houd normaal gesproken helemaal niet van borrelen, maar de kerstborrel is om de een of andere reden altijd superleuk. Ditmaal was er geen activiteit gepland, alleen maar drank, eten en muziek (we hadden allemaal 2 liedjes mogen aandragen voor de afdelings-Spotify-playlist), maar toch ben ik gebleven totdat de TL-verlichting weer aan ging, André Hazes werd gedraaid (“Het is tijd… de hoogste tijd”) en men begon met opruimen omdat het gebouw dicht ging.
Inmiddels had ik 3,5 glas rosé en nog geen avondeten gehad, dus de stemming zat er goed in. Het leverde niet alleen een nieuwe ICT-collegas-selfie op, maar ik kreeg eindelijk weer eens wat roddels mee (is het waar dat één van de managers vriendelijk is gevraagd elders in de organisatie een functie te zoeken??), vertelde ik de nieuwe garde de legende over hoe onze divisiemanager aan zijn Slayer-kersttrui kwam en had ik openhartige gesprekken met collega’s: toen we van de week tijdens een overleg grapten dat er te weinig capaciteit was, stelde iemand voor dat we ons maar allemaal in drieën moesten clonen. Waarop ik grapte: “Volgens mij zit helemaal niemand te wachten op drie Lenny’s” – waar iedereen hard om moest lachen. Maar mijn collega zei vanavond: “Ik vind dat we zés Lenny’s moeten hebben!” (Awww <3) “Maar weet je wat jouw probleem is, Lenny? Jij verwacht altijd dat iedereen voor rede vatbaar is. En dat is gewoon niet zo.” Die ga ik onthouden…
Los daarvan had ik van de week ook weer eens een conflict met een medewerker van een andere afdeling, die het had ‘geëscaleerd naar het management’ en vandaag kreeg ik via mijn manager te horen dat hij het met zijn manager had besproken (ja, we hebben nogal wat managementlagen in onze organisatie) en dat ze volledig achter me stonden en vonden dat het enige wat ik fout had gedaan was, dat ik het niet eerder naar hén had geëscaleerd zodat zij het voor me konden oplossen. Aww… they have my back! <3 Ik voel me dus ineens weer enorm gewaardeerd. Ondanks dat ik de afgelopen week heel wat collega’s heb vervloekt, sluit ik dit jaar dus met een heel positief (en ietwat aangeschoten) gevoel af. Nu lekker kerstvakantie – tot volgend jaar, collega’s!
Rinske was recentelijk jarig en als cadeautje kreeg ze van mij een cadeaubon voor een high tea voor twee personen. Inclusief het aanbod om, indien gewenst, voor passend gezelschap te zorgen. Geheel onbaatzuchtig uiteraard – stel je voor dat ze niemand had om mee te vragen? Dat zou toch sneu zijn? En het was maar goed ook dat ik dit aanbod had gedaan, want het arme schaap bleek inderdaad niemand anders te hebben en dus offerde ik me zoals beloofd op om haar te komen helpen bij het opsmikkelen van de heerlijke hapjes. Daar ben je vriendinnen voor, toch? O:-)
Om de spijsvertering op gang te helpen hebben we vooraf een wandeling gedaan in de buurt van het theehuis: Appeltern. Wat een mooi plekje is dat! Met een dijk en sluis en watertjes en schattige huisjes en enorm veel rust – en een heerlijk zonnetje op de koop toe!
Wandelroutes volgen blijft een ding – gelijk bij vertrek vanaf het theehuis liepen we al verkeerd – maar we slaagden er toch in om precies op tijd weer terug te zijn voor de noms. Dat regelt ons lijf blijkbaar wel instinctief. *burp*
Inmiddels zijn we zo ver dat we niet alleen maar de moeilijke stukjes uitlichten tijdens de workshops met je eigen stemgroep, maar dat we aan het eind van de dag ook álle liedjes achter elkaar gezamenlijk zingen. Da’s best een ding, want als je ook nog andere stempartijen om je heen hoort, is er natuurlijk veel meer afleiding van je eigen partij – al geeft het soms ook juist weer steun, als je bijvoorbeeld nu wél snapt hoe jouw eigen partij in het geheel past omdat er een soort van opbouw in zit.
Inmiddels mogen we ook écht niet meer de bladmuziek erbij pakken, behalve om aantekeningen te maken. Ik heb heel hard geoefend de afgelopen weken – meerdere dagen per week soms wel twee uur per dag. Ik ben nu op het punt dat ik alles op hoofdlijnen goed ken en alleen nog soms een paar afwijkende variaties vergeet. Bij de gezamenlijke repetitie kon ik goed horen dat er veel verschil zat tussen de koorleden wat betreft partijbeheersing: sommigen konden prima meekomen, anderen gingen continu de fout in (lastig, als die direct naast je staan…). Er waren ook momenten dat ik in mijn eentje stond te zingen terwijl de rest van mijn stemgroep stil was – dan voelt het alsof je iets fout doet, terwijl ik op die momenten toch écht zeker wist dat we daar iets moesten zingen (bijvoorbeeld een noot nog een maat langer aanhouden), zelfs al gaf de dirigent niets aan. Da’s natuurlijk het nadeel van op de dirigent vertrouwen: die man kan niet álles van vier verschillende stemmen aangeven, dus ik vertrouw liever op mezelf.
Aangezien ik tot nu toe iedere repetitie wel van één of twee mensen iets te horen heb gekregen in de trant van: “Oh, jij hebt dit duidelijk vaker gedaan” of “Dat klinkt goed bij jou”, vrees ik dat ik zo iemand ben geworden waar de rest van de groep naar luistert om steun aan te hebben. Niet geheel wenselijk wat mij betreft, want bij mij zitten de partijen dus ook nog maar nét erin en zoals gezegd doe ik het ook nog niet foutloos – en ik zou het ook fijn vinden om wat steun van anderen te krijgen! En ik vind sommige stukken ook heel lastig om mooi te zingen, of ze zitten net op het breekpunt van mijn stem als ze de hoogte in gaan. Morgen heb ik weer zangles en ik ben van plan om dan een paar nummers aan mijn zangjuf voor te leggen, zodat ze me hopelijk wat verder kan helpen. Want tijdens de workshops is er geen tijd voor individuele coaching.
We krijgen wel groepsgewijze aanwijzingen en die zijn soms hilarisch… We mogen van de coaches niet te veel babbelen tussendoor omdat dat ophoudt, maar opmerkingen zoals “Doe alsof je je strottenhoofd opkotst, vanuit de krochten van je keel” kun je toch niet met een strak gezicht aanhoren? XD
“Het moet allemaal oraal” klinkt hoe dan ook schunnig. En als ik hoor: “Gebruik de dixie” dan denk ik dat ik naar zo’n smerig toilethokje moet – wat heeft dat met zingen te maken? Maar dan blijken ze “Gebruik de dictie” te hebben gezegd. Ohhh…
Op de instructie “Beeld je in dat je superman of superwoman bent” volgde uiteraard gelijk de correctie “Supermens!”, want oh ja, LHBTIQ+-community… Maar als de coach aan degenen die geen bladmuziek kunnen lezen uitlegt dat een crescendo “zo’n eendebek” is, komt er toch echt commentaar van de vrouwelijke koorleden, die het symbooltje toch liever met een andere term associeren…
Naast de zangtechnische workshops is ditmaal ook de kleding die we tijdens het optreden willen gaan dragen beoordeeld. De dresscode is ‘jeans/blauw’. Oftewel: iets in het blauw en/of van jeansstof. Nou, ik heb beelden gezien van het Vlaamse koor dat dit een paar jaar geleden ook al eens heeft gedaan en… het ziet er niet uit. Jeans op een podium vind ik echt onwijs sjofel ogen en er is dan ook no-way dat ik in een spijkerbroek een podium op ga! Gelukkig is mijn nette blauwe jurkje onder voorbehoud goedgekeurd (er zit wat bling op, maar het mag niet te veel gaan schitteren in de lampen), dus kan ik in ieder geval zelf iets aan waar ik me prettig bij voel.
Volgende week is er nog een repetitie en de week erna is het optreden al, dus ook de komende twee weken ga ik weer hard oefenen om de liedjes op routine in mijn hoofd te krijgen, zodat ik kan gaan focussen op de manier waarop het gebracht moet worden. Want het is natuurlijk de bedoeling dat je niet als een zoutzak op het podium staat, maar de boodschap achter de tekst over probeert te brengen. Maar dat gaat lastig als je nog niet helemaal zeker bent van de timing van je inzetten en of je nou een ‘oeh’, ‘aah’ of ‘ooh’ moet zingen; je kunt je maar op één ding tegelijk focussen en als we eenmaal op dat podium staan zal er al genoeg andere afleiding zijn. (We zijn er al voor gewaarschuwd dat het geluid via onze monitors niet optimaal zal zijn en anders zal klinken dan we gewend zijn, aangezien de geluidstechnici niet te veel andere klanken willen oppikken via de microfoons die op ons gericht staan.)
Ik heb heel veel zin in het optreden en de repetities vind ik ook leuk, maar ik zal er niet rouwig om zijn als ik niet meer zo veel tijd in het huiswerk hoef te stoppen…
En omdat je na hard werken ook goed moet ontspannen, sprak ik na de repetitie met Kitty af om in Driebergen wat te gaan eten, voordat ik weer verder treinde naar Nijmegen. Lekker efficient gepland én gezellig! ^_^
Ik ben niet iemand die per definitie alles wat Alice in Wonderland-gerelateerd is moet kopen, gaan bekijken of doen, maar toen ik een tijdje geleden een aankondiging voorbij zag komen dat CluedUpp Games een soort van outdoor escaperoom in Nijmegen organiseerde, wilde ik daar graag bij zijn. Dus nodigde ik een groepje gezellige mensen uit, waarvan ik vermoedde dat ze dit ook wel konden waarderen: Deniece, omdat ik wist dat zij ook Alice-fan is en enigszins in de buurt woont, en Jeroen, Bertine, David en Bas, omdat we ooit met z’n allen op Orenda larpten, waar ik Alice was, en we ook al eens in het kader daarvan samen een Alice in Wonderland-escaperoom hadden gedaan.
Het idee achter het spel was dat je met je team een app installeerde op je telefoon en dan aan de hand van een plattegrond met ‘points of interest’ die in de loop van het spel verschenen, verschillende locaties in het centrum van Nijmegen bezocht, waar je opdrachten of vragen kreeg in Alice in Wonderland-thema. De groep die het snelste klaar was, was de winnaar. Je kon op ieder gewenst moment tussen 8 en 2 uur beginnen; ze gaven aan dat de meeste groepen er namelijk 2 tot 3 uur over deden en je moest uiterlijk om 5 uur klaar zijn met het spel. Je verkleden in het thema was niet verplicht, maar werd wel gestimuleerd.
Vooraf hadden we voorpret via de chat en bedachten we een groepsnaam (Blokes, Babes & Bandersnatches). Verkleden leek me uiteraard erg leuk, maar ik wist niet of dat voor iedereen in mijn team gold, dus gaf ik aan dat het optioneel was en dat iedereen zo veel of weinig mocht doen als die wilde. Maar dat bleek geen enkel probleem: iedereen was enthousiast en er werd letterlijk en figuurlijk vanalles uit de kast getrokken! Tsja, dat krijg je met Alice-fans en LARPers.
Ik wilde graag mijn Alice-jurkje aan, maar dacht dat dat natuurlijk niks ging worden, eind oktober. Het zou vast koud en regenachtig worden. Maar niets bleek minder waar: het was een prachtige dag en dik 20 graden! Dus mijn jurkje met korte mouwen was juist perféct! <3
Omdat ik vond dat het vooral leuk moest blijven had ik ook gezegd dat iedereen gewoon het personage moest kiezen dat die leuk vond en er dus best meerdere mensen hetzelfde personage mochten zijn, waardoor we eindigden met 1 Alice, 1 White Queen en maar liefst 4 Mad Hatters. Ook opvallend: niemand vroeg of we ons pas ter plekke zouden gaan omkleden, iedereen kwam gewoon direct vanaf de parkeerplaats of trein in kostuum aanzetten! <3
Want omdat diverse mensen vanuit de andere kant van het land moesten komen, hadden we afgesproken om eerst lekker ergens te gaan lunchen en bij te kletsen, alvorens ons naar de startlocatie te begeven. We begonnen dus met ons buikje heerlijk vol pannenkoeken. :-9
We hadden gelijk veel bekijks en kregen van meerdere mensen uit het winkelend/terraszittend publiek de vraag waarom zo veel mensen verkleed rondliepen. Want het bleek te stikken van de deelnemende groepjes in kostuum! Echt superleuk, om in het hele centrum clubjes mensen in uiteenlopende mate van gekostumeerdheid te zien rondbanjeren met hun telefoon in de hand en op dezelfde plekken te zien samenscholen!
Het spel op zich was niet supergoed – aan de interface had een hoop beter gekund, de vragen en opdrachten waren van wisselende kwaliteit en er waren wat gemiste kansen: er werd eigenlijk amper gebruik gemaakt van punten die specifiek waren voor de Nijmeegse omgeving en er was ook geen virtual reality-laagje ofzo, waardoor je Wonderland-personages zogenaamd op straat zag staan.
Desondanks hebben we heel veel lol gehad. Initieel wilden we natuurlijk toch wel gaan voor de winst, maar toen we startten zagen we al dat er een team was dat een tijd van rond de 1:22:00 had geklokt. Die hadden we kunnen proberen te verslaan, maar dat had betekend dat we echt moesten racen en daardoor waarschijnlijk niet optimaal konden genieten van de spelervaring. Dus namen we iets meer de tijd om de begeleidende verhaaltjes door te lezen (nou ja, meestal) en indien gevraagd op de foto te gaan met willekeurige winkelende mensen die onze outfits gaaf vonden.
We hebben uiteindelijk de 35e plaats behaald. Het leaderboard gaf maximaal 100 teams weer, dus ik heb geen idee hoeveel er in totaal mee hebben gedaan, maar het was echt loeidruk en er waren veel meer groepen op de been dan ik had verwacht! (De snelsten hadden het overigens in nét geen uur gedaan.)
We vinden overigens dat we zeker de leukste teamnaam hadden!
Na al dat rondrennen en hersenkraken hadden we wel een drankje (of twee, of drie) verdiend vonden we, en ploften we neer op een terrasje. We zijn, behalve Deniece, daarna ook nog blijven hangen om samen te dineren bij De Hemel. We hebben daar tot 8 uur buiten gezeten, onder de sfeervolle lichtjes in de bomen terwijl het al donker was. Wat hebben we onwijs geboft met het weer! En wat was het een gezellige dag!! <3 Het komt er dus op neer dat we maar gauw wéér samen wat leuks moeten gaan doen. ^_^
Bo en Mark hadden een leuk idee: wachten totdat alle episodes van de serie ‘The Rings of Power’ uit waren gebracht en ze dan allemaal achter elkaar kijken. Een soort filmdag dus, maar dan voor één serie. Goed plan! En al helemaal omdat de serie op Amazon Prime staat en ik alleen Netflix heb.
We verzamelden om half 10 ‘s ochtends bij hen thuis, startten de eerste episode om 10 uur en keken door tot net geen half 10 ‘s avonds. Prima gepland dus!
Zoals ook bij mijn eigen filmdagen werden we gevraagd zelf hapjes mee te nemen. Ik maakte arretjescake. En zoals ook bij mijn filmdagen was er dus véél te veel ongezonde snaai en werd er pizza gevroten als avondeten. Maar goed dat ik deze week drie dagen heb gedanst, ter compensatie van al deze calorieën…
Ik had mezelf erop ingesteld dat de serie niet super zou zijn. Hoewel ik enorm fan ben van de ‘The Lord of the Rings’-films, vond ik ‘The Hobbit’ wat tegenvallen en verwachtte ik dat, ondanks het enorme budget dat in de serie schijnt te zijn gestopt, ook deze serie de films bij lange na niet zou kunnen evenaren.
Dat klopte. Maar ik vond het ook zeker geen slechte serie. Ze hadden duidelijk hun best gedaan om een link met de films van Peter Jackson te maken, onder andere wat betreft het uiterlijk van de kostuums, de manier van scènes in beeld brengen en de muzikale thema’s. Ook wat quotes kwamen terug, plus wat nieuwe memorabele uitspraken. En het zag er allemaal fantástisch mooi uit!
Het was natuurlijk niet mogelijk om de originele acteurs te casten als hun enkele duizenden jaren jongere versies, maar ze hadden redelijk goed gecast – sommigen leken meer op hun voorgangers dan anderen, maar in de meeste gevallen werd wel gelijk toegelicht wie ze moesten voorstellen.
The Silmarillion en alle andere aanhangsels heb ik nooit gelezen, maar op basis van de boeken The Hobbit en The Lord of the Rings kan ik al zeggen dat ze zich niet 100% aan het oorspronkelijke achtergrondverhaal hebben gehouden, maar dat is begrijpelijk als je zo veel en zo’n complex verhaal in een serie probeert te stoppen. Qua verwachtingsmanagement: ze hebben dan ook niet alles in één seizoen gestopt. Er schijnen er een stuk of vijf te komen. Dat lijkt me ook wel nodig om het hele verhaal te vertellen.
Het nadeel daarvan is dat alles nogal traag ging. Hoewel er enerzijds heel veel gebeurde, voelde het anderzijds ook alsof er nogal weinig gebeurde. De serie was mooi om te zien, maar zoog me niet in het verhaal. Ik had zo goed als nooit het gevoel dat ik wilde weten wat er hierna zou gaan gebeuren. Wat dat betreft is het waarschijnlijk heel goed dat we alles in één dag achter elkaar hebben gekeken, in plaats van steeds te wachten totdat er een volgende episode verscheen. Als de serie inderdaad een vervolg krijgt, gaan we het ook weer zo doen, hebben we besloten. Oftewel: voor de komende vijf jaar hebben we al plannen.
Het was al veel te lang geleden dat we een Heksengodinnennuitje hadden gehad – helemaal omdat Suus er de vorige keer niet bij kon zijn! Maar gisteren hebben we onze traditie van bijzondere activiteiten samen doen weer voortgezet. Ditmaal lag de nadruk op de heksenkant van ons Heksengodinnengroepje, want we gingen een kruidenworkshop doen! Petra’s schoonzus heeft zich er helemaal in verdiept en wilde ons wel wat uitleggen bij haar thuis.
Het begon al goed toen we verwelkomd werden met een groot arsenaal aan kruidentheetjes én een zelfgebakken citroen/lavendelcake! Nom!
Daarna kregen we uitleg over de achtergrond van de kruidengeneeskunde en wat theorie. Gelukkig was het geen ‘zweef’: ze hield zichzelf niet bezig met de subrichting die bijvoorbeeld ‘de energie van de plant die in dauwdruppels is achtergebleven’ destilleert tot een middeltje, en ze gaf ook aan dat ze wel wist op welke manier je met kruidengeneeskunde je lichaam kunt ondersteunen, maar geen medische adviezen gaf.
Daarna mochten we zelf aan de slag! Er was een tafel mudvol met allerlei potjes, flesjes, stampers en meer waar we mee los mochten gaan. We lazen op informatieblaadjes welke kruiden wat deden en besloten welke brouwseltjes we met welk doel wilden fabriceren. Als eerste maakten we een tinctuur (kruiden in alcohol), daarna een kruidenthee, vervolgens een inhaler met etherische olie en tot slot ook nog een roller met etherische olie.
Aan het eind van de middag waren mijn handen geel van de kurkuma en roken ze naar véél te veel dingen door elkaar, maar hadden we wel heerlijk gemixt, gestampt en gegoten (en geknoeid).
Omdat er natuurlijk ook nog een rustig bijkletsmoment moest zijn, zodat we weer van elkaar weten wat ons allemaal bezighoudt en allerlei intieme vrouwenonderwerpen de revue konden passeren (heerlijk, om vriendinnetjes te hebben waar je het overal mee over kunt hebben <3), gingen we daarna eten in het centrum van Arnhem. Er waren enige hindernissen rondom het vinden van de parkeergarage (Google Maps, hoe kun je me twéé dagen achter elkaar in de steek laten?? ), het terugvinden van elkaar en een restaurant dat open was, maar uiteindelijk belandden we toch nog in een Thais restaurantje waar we ons meidendagje afsloten.
Een middagje en het begin van een avond is eigenlijk veel te kort, dus hopelijk kunnen we de volgende keer weer een weekend prikken om lang met elkaar bij te keuvelen!
Ik heb deze week een weekje vrij genomen en wat is dat heerlijk! Aan het begin van het jaar heb ik nooit zo veel behoefte aan vakantie, maar aan het eind des te meer. Ik denk dat het komt doordat mijn weekends in januari/februari/maart nooit heel vol zitten, waardoor ik genoeg tijd heb voor mezelf. September en oktober zijn juist het tegenovergestelde. Dus neem ik doorgaans pas in mei voor het eerst een weekje vrij, daarna een zomervakantie in augustus, om vervolgens al mijn nog resterende vrije dagen in te zetten zodat ik vanaf september tot aan het eind van het jaar iedere maand een weekje vrij heb. Zoals nu dus.
Ik wilde ditmaal wel voorkomen dat ik alleen maar nuttige dingen van mijn to-do-lijst aan het wegwerken was. Dus sprak ik met mezelf af dat ik iedere dag zowel iets nuttigs als iets leuks zou gaan doen. En dat ben ik erg goed aan het volhouden! Het helpt daarbij dat de nieuwe versie van Monkey Island vorige week maandag uitkwam. Normaal gesproken vind ik spelletjes spelen zonde van mijn tijd en doe ik liever iets dat concreet resultaat oplevert, maar dit is wel een uitzondering. ^_^
Aan het begin van de week ben ik dus ‘s ochtends nuttige dingen gaan doen, ‘s middags ben ik gaan naaien aan een nieuw kostuum in Dickens-stijl (zowel nuttig als leuk), om dan ‘s avonds op de bank lekker te gaan gamen. En er was ook nog ruimte voor sociale activiteiten: woensdagavond ben ik heerlijk gaan balfolken (Yay, veel nieuwe mensen! Waaronder iemand die me uitdaagde om een soort tango-improvisatie te doen die zeer fijn uitpakte! <3 ).
foto door Menno
Donderdag ben ik eerst met Rinske gaan wandelen in de Hatertse Vennen, daarna hebben we bij een eettentje in de buurt geluncht en in de middag zijn we bij mij thuis lekker gaan handwerken tijdens het verder bijkletsen. Om ‘s avonds Kees mee te sleuren naar de bios, waar we ‘See how they run‘ hebben gezien: geen briljante hoogdravende film, maar wel grappig en vermakelijk. Het is zeg maar een whodunnit over een whodunnit gebaseerd op een whodunnit: een groep mensen voert een toneelstuk gebaseerd op een boek van Agatha Christie uit, maar dan wordt er echt iemand vermoord. En moet een detective en zijn rookie assistente op klassieke wijze gaan uitvogelen wie de dader is. Er zijn vervolgens uiteraard heel veel overeenkomsten tussen het toneelstuk en het echie – vooral voor de mensen die ‘The Mousetrap’ van Christie daadwerkelijk kennen. De sfeer van de film is heel mooi, want in de jaren ’50, met oude auto’s en klassiek ingerichte panden. En lekker Brits. Ik heb zelf Agatha Christies verhalen verslonden in mijn jeugd, dus dat is echt wel iets waar ik blij van word (ik zou ze eigenlijk moeten herlezen, maar het risico is natuurlijk dat je je te vroeg herinnert wie het heeft gedaan).
Vandaag weer wat anders: ik vertrek zo naar Zaltbommel voor het symposium van het Lewis Carroll Genootschap. En dan nog een weekendje lekker aanrommelen om de week mee af te sluiten. Ik kijk nu al uit naar mijn herfstvakantie in oktober, hopelijk wordt die net zo fijn! ^_^
In een dorpshuis in de buurt van Eindhoven traden de hele middag en avond bandjes op en aangezien de eerste bands (hoe kon het ook anders) balfolkmuziek speelden, konden we heerlijk dansen op dit soort van mini-festivalletje. Ik had nota bene de eer om met de gastheer twee scottishes te doen! ^_^
Gave vrienden hebben namelijk gave vrienden!
), het terugvinden van elkaar en een restaurant dat open was, maar uiteindelijk belandden we toch nog in een Thais restaurantje waar we ons meidendagje afsloten.
