Category: Werk

Diverse drukte

Oei, ik loop behoorlijk achter met bloggen vrees ik. Druk, druk druk! Dan maar even een kort verslagje van de afgelopen (en komende) dagen in één post.

Zaterdag was ik de hele middag en avond te vinden op Dennefeest, een balfolkfestivalletje waar ik altijd heel graag heen ga. Inmiddels ben ik op 5 van de 6 edities geweest! Het is lekker lang achter elkaar dansen, maar zonder dat je moeilijk moet gaan doen met ergens overnachten. Het is maar 1 dag namelijk en op slechts 30 minuten rijden van huis. Ideaal! Bovendien houden de bomen de warmte goed vast dus je kunt prima tot 12 uur ‘s nachts buiten door blijven dansen zonder dat je ook maar een vestje aan hoeft.

Zondag was het vaderdag en reed ik naar het zuiden voor familiebezoek. We ontmoetten elkaar in kasteelpark Born waar we diertjes konden kijken en waar Josh zich heerlijk uit kon leven in de speeltuin en op het luchtkussen (Zwusje en ik stonden alleen maar op dat luchtkussen om Josh te ondersteunen, natuurlijk. ;-) ).

 

Daarna bij pa en ma thuis de cadeautjes overhandigd, bijgekletst en veel gegeten. En geobserveerd hoe veel Josh (“zellef doen!!”) zich alweer heeft ontwikkeld. Volgens de statistieken hoort ze op deze leeftijd ongeveer 18 woordjes te kennen. Nou, zij gooit er zonder moeite ‘viezigeit’ en ‘tampoline’ uit hoor! *trots*

Nog niet helemaal bijgeslapen moest ik maandag al om 5 uur ‘s ochtends mijn bed uit om naar het User Experience congres van de Nielsen Norman Group in Amsterdam te gaan. Die komen iedere twee jaar naar Nederland en ik probeer er altijd bij te zijn. Niet de hele week, ik reis gewoon op en neer om alleen de sessies mee te pikken die ik echt interessant vind. Maandag ging ik naar een training over het opstellen en gebruiken van persona’s en morgen mag ik wederom zo vroeg uit m’n nest voor een sessie over customer journeys.

Het is gelukkig een heel inhoudelijk congres, niet zo’n sales- en netwerkconferentie zoals je die vaak hebt. En het volk dat er rondloopt is ook heerlijk divers: van hipsterknot tot regenbooghaar en van jasje-zonder-dasje tot arriverend op skateboard. :-)

En verder ben ik momenteel enorm druk met muziek! Gisteravond was ik voor het eerst bij een repetitie van Bard & Company, de band waar ik al eens eerder mee optrad. Ze hadden me gevraagd om vast bandlid te worden, maar dat zag ik tijdstechnisch toch niet helemaal zitten. Maar ik wil wel af en toe invallen als hun violist bijvoorbeeld niet kan, of incidenteel een keertje meespelen. Dus probeerden we gisteren uit hoe ver we kwamen. (Aangezien ik niet heel geoefend meer ben op mijn viool ben ik dan toch behoorlijk onzeker over mijn speelkwaliteiten, maar gelukkig maakten ze erg duidelijk dat ze me er graag bij hadden, dat helpt. :-) )

Vanavond rijd ik naar Wageningen voor de laatste repetitie voor de Sint Jansmars, een jaarlijkse traditionele wandeling door die plaats met onderweg allerlei optredens, die eindigt in een picknic. Ik mag dit jaar samen met Bert, Judica en Wouter meespelen in een gelegenheidsbandje van allemaal doedelzakspelers, die de mensen begeleiden tijdens het wandelen. Erg leuk om te doen!

Ik had me alleen vooraf niet zo gerealiseerd dat dat betekende dat ik daarvoor nogal wat nieuwe nummers uit mijn hoofd moest gaan leren. Op zich geen probleem, maar over twee weken speel ik ook voor het eerst mee met mijn nieuwe middeleeuwse groepje De Soete Inval, tijdens een re-enactmentweekend! Waarvoor ik natuurlijk ook een hoop moet instuderen. En dan zit er ook nog een nieuw balfolkgroepje aan te komen… maar daarvoor hoef ik gelukkig (nog) niet veel voor te bereiden. Eens kijken waar ik de benodigde tijd allemaal vandaan ga halen. Er zijn gewoon te veel leuke dingen in het leven om te doen!!

Sterk staaltje programmeren

Ik vond dat de cookiemelding van onze universitaire website te prominent in beeld stond op mobiele telefoons. Okee, er staat heel veel tekst in, maar dat is te danken aan de wetgever en dit is nu eenmaal het resultaat van ellenlang juridisch gesteggel. Desondanks: het lettertype kan best iets kleiner, de knoppen hoeven niet dermate enorm te zijn, etc. Dus diende ik bij mijn collega’s een verzoek in om de cookiemelding kleiner te laten maken.

Blijkbaar doen mijn collega’s niet aan specificaties. En blijkbaar had de programmeur die de opdracht op zijn bordje kreeg, ook weinig trek in werk. Zijn oplossing:

*snik* Ja, zo kan ik ook problemen oplossen. :’-)

Toch maar afgekeurd tijdens het testen. Back to the drawing board…

Slayer kersttrui

Vorige week ontvingen we van de baas van onze dienst (de baas van mijn baas) een uitnodiging per mail voor de jaarlijkse kerstbijeenkomst met aansluitend de kerstborrel. Met zijn gebruikelijke humor sloot hij de mail af met: “Dus, kom op tijd, op je paasbest of in Slayer-kersttrui (ik wou dat ik ‘m had) en plan de dag erna alvast vrij.”

Euh, ‘Slayer-kersttrui’…?

Dus ik googlen.

En jawel hoor, het bestaat daadwerkelijk! XD

Het was twee zielen, één gedachte, want mijn collega bleek ‘m ook opgezocht te hebben. En daarna kwam gelijk mijn volgende gedachte: hoe cool zou het zijn om de baas zo’n trui cadeau te doen tijdens de borrel?? Gewoon, omdat het kan? Ik wist zeker dat hij het zou kunnen waarderen. Hij is namelijk behoorlijk rock ‘n roll en heeft voor zijn verjaardag ook altijd stoere traktaties met humor, zoals likzout met plaktattoo. :-)

Extra leuk: de kleur van de trui past bij onze huisstijl. Een ideaal cadeau voor de communicatieafdeling dus. :-P

Kosten waren natuurlijk een ding, want de trui was €43. Maar hee, we hadden nog steeds honderd euro liggen van dat beeld dat ik ooit had verkocht! Drie jaar later waren we er nog steeds niet in geslaagd om het budget voor ons jaarlijkse afdelingsuitje te overschrijden zodat we dat geld konden inleggen om de kosten te dekken. Dus konden we er net zo goed iets ludieks van doen, toch?

Mijn collega’s vonden het best, en de bestelling werd geplaatst.

Vandaag was het dan zo ver. We hadden met de secretaresse afgestemd dat ze halverwege de bijeenkomst zou inbreken en een ‘anoniem bezorgd’ pakje aan hem zou overhandigen met de boodschap dat het blijkbaar gelijk uitgepakt moest worden, volgens de post-it die erop zat. En aldus geschiedde. Helaas was de voorzitter van het College van Bestuur, die een gastpresentatie kwam geven, alweer weg. :-P En hij heeft hem ook niet gelijk aangetrokken, maar tijdens de borrel heeft hij er gelukkig wel mee rondgeparadeerd!

Maatje M bleek helaas toch nét wat aan de krappe kant te zijn, maar volgens mij kon hij het cadeau erg waarderen. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat hij er achter komt wie de ‘secret Santa’s’ zijn geweest. :-)

Afdelingsuitje: ontsnappen en schieten

Het was gisteren weer tijd voor ons jaarlijkse afdelingsuitje! Met een heel actief en afwisselend programma: eerst gingen we een escape room doen, daarna even borrelen, dan lasergamen, en tot slot met z’n allen ergens eten.

Ik had veel zin in de escape room. Ik bleek de enige die het al eens eerder had gedaan (maar liefst 3x zelfs). Omdat we met een nogal grote groep waren, splitsten we ons op in twee subgroepen die ieder een eigen escape room gingen doen. Mijn groep deed de ‘Graveyard’.

Helaas viel het nogal tegen. Er zaten wel een paar leuke puzzels in, maar het algehele gevoel dat bleef hangen was dat de oorzaak-gevolg-relaties niet duidelijk waren en dat het te moeilijk was doordat het te donker was om bepaalde dingen goed te kunnen zien en er bepaalde kennis werd verwacht.

Zo stonden er boven een aantal kastjes blijkbaar symbolen. Met mijn lengte en in combinatie met de duisternis kon ik die echt niet zien, zelfs al zeiden mijn collega’s dat ze er waren. Ik kon ze alleen op de tast identificeren. De klok die op een gegeven moment open sprong, hing zo hoog dat ik er niet bij kon om het item er uit te pakken. De foto’s die ergens in een kast hingen, waren amper te zien door de duisternis. En als je niemand in de groep had die noten kon lezen, of die wist welke symbolen bij sterrenbeelden horen, had je een probleem bij bepaalde puzzels.

Dit was, net als de laatste escape room waar ik was, zo’n kamer waar de medewerkers een actieve, sturende rol bij hebben. Oftewel: niet alle puzzels werken automatisch op elkaar, maar sommige dingen worden handmatig met een druk op een knop door een medewerker geactiveerd of geopend, wanneer je een puzzel goed hebt. En dat vind ik echt veel minder leuk werken. Omdat wij sommige puzzels maar niet opgelost kregen, besloot onze medewerker soms om maar gewoon de volgende puzzel te unlocken. En soms hadden we iets opgelost, waarna niks leek te gebeuren. Waardoor wij op een gegeven moment geen enkel idee meer hadden welke van onze acties nou wat teweeg had gebracht. De puzzels leken dan ook heel erg onlogisch en onsamenhangend en dat was erg frustrerend.

Wel leuk was dat er op een gegeven moment een (echte) doodskist open sprong. Met een schermpje erin. Hmm… Lenny denkt geen 2x na, springt in de kist en gaat liggen. “Doe maar dicht, jongens!” Je had de horror op de gezichten van mijn collega’s  moeten zien! “Weet je het zeker…?” Yup! :-P
Ik heb ze maar niet verteld dat ik al eens eerder een tijdje in zo’n kist opgesloten heb gelegen voor LARP…
(Overigens bleek het schermpje niet te werken. Er stond alleen ‘no signal’. Waarna de medewerker maar weer handmatig de volgende puzzel unlockte. :-/ )

We haalden de uitgang lang niet binnen de gestelde tijd (een uur). We hebben de laatste kamer zelfs niet eens gezien. Superteleurstellend. De medewerker vertelde dat dat helemaal niet vreemd was: slechts 30% van de bezoekers kwam op tijd uit deze ruimte (en 50% uit de kamer die de andere groep had gedaan – die hadden ‘m ook niet uitgespeeld). Wut?? Dat is toch niet leuk? Als zo weinig mensen je kamer uit komen, dat is er iets mis met je ontwerp. Als je zo’n spel speelt, wil je er uiteraard uit kunnen komen en ook zo veel mogelijk van de puzzels die er in zitten, kunnen doen. Dus je moet je kamer zo ontwerpen dat de meeste mensen het net kunnen halen, waarbij het gaat om de snelste tijd.

Ik was niet de enige die teleurgesteld en enigszins gefrustreerd was. In de andere groep hadden ze min of meer dezelfde ervaring. Nou ja, dan maar even een borrelhapje naar binnen werken en op naar het lasergamen.

En dat was wel superleuk!! Het duurde maar een kwartiertje, maar het leek een half uur en volledig verhit kwam iedereen weer de ruimte uit. We hadden ‘dames tegen de heren’ gedaan, waarbij een van de mannen bij ons was gekomen om de verdeling wat gelijk te trekken. En raad eens: wij dames hadden ruim gewonnen! :-D De mannelijke collega die bij ons was gekomen had zo’n lage score dat we nog steeds gewonnen zouden hebben als hij wel bij het andere team was gebleven. En hoewel de twee topscoorders mannen waren (met onze baas als nummer 1 – dat gaan we nog weken horen, net als toen hij won met golfen), waren de dames veel constanter met allemaal net bovengemiddelde cijfers en wonnen we toch. (Ik was nummer 4, toch best trots op mezelf. :-) )

Van teambuilding was deze dag overigens niet echt veel sprake; we zeikten elkaar juist lekker af vanwege onze wanprestaties. (“Hee Lenny, jij had toch vaker escape rooms gedaan? Valt me tegen dat je het niet beter hebt gedaan dan!” “Hm, jij hebt dan wel de meeste punten met lasergamen, maar als baas had je je team moeten leiden zodat de rest ook fatsoenlijk zou hebben gescoord!” “Dat jij de slechtste score van ons mannenteam had, komt straks wel terug in je jaargesprek hè?”) :-P

Ontsnappen en schieten maakt hongerig, dus het etentje ging er ook wel in! Omnom!

Met ronde buikjes, nog wat restjes adrenaline én het plan om vaker met de collega’s te gaan lasergamen, togen we daarna weer op huis aan.

Lullig filmpje

Eens in de zoveel tijd is er geen ontkomen aan: de bijdrage aan een of andere festiviteit voor een collega.

Natuurlijk is het leuk voor de persoon in kwestie als hij of zij een zo persoonlijk mogelijke attentie krijgt. Maar de directe collega’s die het regelen, vergeten in hun enthousiasme vaak dat ze de niet-directe collega’s tot wanhoop drijven. Want verplicht iets persoonlijks doen, kopen of knutselen terwijl je niet zo veel te maken hebt met diegene, is echt heel moeilijk…

Toch ben ik dan niet iemand die zich er met een lullig ‘houdoe en bedankt’ vanaf wil maken. Dat is mijn eer te na. Mijn hersenen gaan in overdrive stand en proberen buiten het hokje te denken, zodat ik misschien niet 100% aan de opdracht voldoe, maar wel met iets origineels kom. Zo bakte ik al eens zeer last-minute koekjes voor een directeur, en knutselde ik een kaart van kantoorartikelen voor een secretaresse.

Ook ditmaal kwam de opdracht van datzelfde secretariaat als de laatste keer. Een van de secretaresses is binnenkort 40 jaar in dienst. De opdracht: “Neem een videoboodschap op van maximaal 5 seconden waarin je <collega> met steekwoorden of in een mooie volzin omschrijft, zoals jij haar ziet / ervaart. Je kunt gewoon je telefoon gebruiken en een selfie filmpje maken.”

Argh, argh argh…. Wat moet ik zeggen?? Plus: ik vind selfie-video’s onnoemelijk gênant!

Na een wanhopig oproepje op Facebook om hulp, ontving ik diverse hilarische, maar helaas weinig praktisch bruikbare suggesties. Dus moest ik toch zelf wat verzinnen.

Mijn hersenen sloegen aan het brainstormen en haalden de desastreuze kerstboodschap van de directeuren van onze dienst van afgelopen december naar boven. Die was zo tenenkrommend dat ‘ie zelfs het landelijke nieuws haalde. Hmm… als ik van tevoren al weet dat mijn videoboodschap lullig gaat zijn, kan ik dan niet beter er voor zorgen dat ‘ie bewust lullig is? Dan is het immers niet meer erg! En zo groeide het idee voor een parodie.

Gelukkig vond ik met slechts één zoekopdracht op Youtube exact hetzelfde achtergrondfilmpje als destijds in de kerstboodschap was gebruikt: een versierde kamer met knisperend haardvuurtje. Dankzij mijn smart-tv kon ik die vervolgens op mijn enorme scherm in de woonkamer laten verschijnen. En toen was het een kwestie van mijn digicam goed ervoor positioneren en op ‘record’ drukken.

Screenshot uit de originele video:

Screenshot uit mijn parodie:

(De tekst was gewoon: “Marian, je bent al 40 jaar top!!“)

Jammer genoeg kon ik de opzet niet beter matchen, want mijn tv was niet groot genoeg. Als ik de camera verder weg had gezet zodat ik meer in beeld was gekomen, eventueel met tafeltje ervoor, had je de randjes van het apparaat gezien. Maar ik vermoed dat dit ruim voldoende is om voor herkenning te zorgen. :-)

Heb het videootje inmiddels opgestuurd naar degenen die alle inzendingen aan elkaar gaan monteren. Ben benieuwd naar de reacties…

Bonbons maken met collega’s

Het was gisteren weer tijd voor ons jaarlijkse afdelingsuitje! Het plan was om met z’n allen een workshop bonbons maken te gaan volgen.

Nou waren we twee jaar geleden met een ander bedrijfsuitje al bij dezelfde organisatie langs geweest en hadden we o.a. een demonstratie gehad van hoe je bonbons maakt. Maar ditmaal mochten we het ook echt zelf gaan doen!

Eerst kregen we uitleg over hoe chocolade wordt gemaakt. Effe geduldig afwachten…

uitleg

…en dan lekker charmant onszelf verpakken in plastic schortjes en haarnetjes! :-D

selfie

Wij vonden dat de bebaarde mannen in ons team er ook eentje om de kin moesten, maar daar wilden ze niet aan. Flauw hoor.

We maakten twee soorten bonbons: met een crèmevulling (op te brengen met een spuitzak) en met marsepein- en caramelvulling. Die laatsten moesten we eerst met de hand sculpturen. Uiteraard ging ik voor de uitdaging en leerervaring en bedacht ik vreemde vormen en combinaties van vullingen, gewoon om te kijken hoe dat uit zou pakken.

vullen

gevormd

Toen kwam het moeilijkste klusje: de boel met een vorkje door een bak gesmolten chocolade halen, om er een laagje overheen te krijgen. Daar ben ik duidelijk niet voor in de wieg gelegd. De meeste collega’s slaagden er in de bonbons zonder al te veel te morsen, terug op het papier te krijgen, maar ik had overal druipers en spetters er omheen… (En op mezelf – m’n hele handen zaten onder en het was maar goed dat ik een schort aan had.)

chocoladelaag

Maar hee, ze zijn er vast niet minder lekker door. Voordat ze in het doosje konden, moest ik helaas wel her en der wat van de onderkant afbreken en ter plekke opeten (want weggooien is zonde). ;-)

doos-open

doosjes

Ik heb ze nog niet geproefd, want door al het proeven van de verschillende cacao-fasen tijdens de demonstratie en het snoepen tussendoor, zaten we al behoorlijk vol. En toen moesten we nog gaan eten… een 8-gangendiner!

Wat overigens luxer klinkt dan het was, want maar de helft van alle gangen waren echt lekker, maar het was wel heel gezellig met ons zootje ongeregeld. We blijven toch een groepje bijzondere mensen bij elkaar. Lekker direct en niet al te tactisch qua opmerkingen, zeker na een glaasje wijn of wat biertjes. :-)

Maar vandaag zitten we weer gewoon op kantoor en wordt er net als altijd weer hard gewerkt. Back to business!

Creatief met kantoorartikelen

Een van onze secretaresses kwam de kamer binnen. Een andere collega van het secretariaat zal binnenkort vertrekken en er moest uiteraard een afscheidscadeau komen. Dus had ze een blanco boekje gekocht. Het idee was dat iedereen van de dienst, er iets in zou schrijven / tekenen / plakken. Mag alles zijn wat je wil.

Oh jee, daar gaan we weer. Want zulke ideeën zijn supertof voor collega’s die je goed kent, maar als je in je werk nauwelijks met die persoon te maken hebt, dan is het erg lastig om iets persoonlijks te maken of neer te pennen. Ik heb zelf namelijk alleen contact met hen als de kantoorartikelen op zijn, of als er een ruimte voor mijn presentatie geboekt moet worden. Maar alleen een ‘houdoe en bedankt!’ neerkrabbelen, vind ik een no-no.

Maar goed. Ditmaal hoefde ik in ieder geval niet last-minute wat voor een directeur waar ik mee te maken blijf hebben, te verzinnen…

Dus pijnigde ik mijn hersens. Ik herinnerde me de pop-up-kaart die ik ooit voor Suus had gemaakt. En combineerde dat met de gedachte aan het secretariaat. Dat resulteerde in: een pop-up-kaart gemaakt van/met kantoorartikelen!

Dus speurde ik de kast in de secretariaatskamer af en vond helaas geen post-its in verschillende kleuren, maar wel gekleurde kartonnen tabbladen. Will do! Dikke stiften, een schaar en Pritt waren uiteraard ook voorhanden.

tabbladen

Knipperdeknip….

bloemen

De tabbladen waren eigenlijk iets aan de dikke kant, waardoor het lastig was om 3x gevouwen blaadjes netjes recht te knippen. Maar het is ongeveer gelukt.

Lijmerdelijm…

bosje

En dan tot slot: het kaartje (ook van een tabblad dus)!

kaart

Geen persoonlijke tekst, maar er is wel duidelijk moeite op gedaan en een link gezocht met haar functie, toch?

En ja, je kunt ‘m gewoon dicht vouwen. :-P

Als er straks daadwerkelijk met het boek wordt rondgegaan, kan ik het er in zijn geheel in plakken. Ik ben voorbereid!

Fit in Balans

Het voordeel van werken bij een grote niet-commerciele organisatie zoals de universiteit, is dat er goed voor je wordt gezorgd. Momenteel loopt er het ‘Fit in Balans’-traject, waarbij je als medewerker gratis een gezondheidscheck mag doen.

Het leek me wel goed om me eens een keertje door te laten lichten, dus zat ik vandaag bij de meetmevrouw om bloed te prikken, bloeddruk te meten, etc., en had ik een gesprekje met de bedrijfsarts.

(Auw! Bloedprikken in je vinger is pijnlijker dan het lijkt! Arm Zwusje, moet jij dat nu om de dag gaan doen…?)

Gelukkig waren bijna al mijn waardes helemaal prima. Slechts een paar dingen vielen op:

  • De meetlat gaf 1,56 m. aan, terwijl ik altijd beweer dat ik 1,59 m. ben… Ik ben toch niet nu al aan het krimpen mag ik hopen??
  • Mijn BMI is net iets te hoog. Mjah, dat wist ik… er moeten echt een paar kilootjes af
  • Mijn cholesterol is ietsje verhoogd, maar zat nog wel in de grenswaarde.

Dat van die cholestrol vond ik raar, want als ik de brochure lees over hoe je gezonder kunt koken en eten, dan doe ik dat al allemaal (bakken in olijfolie, 30+-kaas eten, en meer van dat soort zaken). De bedrijfsarts vertelde me dat de waardes altijd iets hoger uitvallen als je niet op de nuchtere maag meet, dus dat was wel verklaarbaar. En verder zal het gewoon samenhangen met mijn iets te hoge vetpercentage.

Dat wordt dus minder snoepen. En meer eiwitten eten, om meer spiermassa te creëren (Nog meer..? Volgens mij ben ik al behoorlijk sterk voor een vrouw!) En er werd me aangeraden toch vaker op te staan van de computer. Dus ik ga mijn thermoskan een tijdje niet meer gebruiken, zodat ik voor ieder kopje thee de trap naar het keukentje op moet lopen. (Zul je zien dat ik daardoor te weinig ga drinken… ;-) )

Kantoorkleding

Ik merkte al eerder dat mijn definitie van ‘kleding geschikt voor het werk’ niet helemaal strookt met die van mijn collega’s.

Het begon met een opmerking over de ‘gekke beestjes‘ op mijn jurk. Mjah.

wpid-wp-1444728657018.jpeg

Enige tijd later droeg ik een fluwelen tuniek en vroeg de kantinemedewerkster: “Ga je weer optreden?” Argh.

tuniek

Vandaag moest ik weer eens een presentatie geven. In een poging om mijn sprankelende persoonlijkheid toch maar te combineren met een professioneel voorkomen, besloot ik mijn Cheshire Cat-jurkje met een net zwart jasje er overheen te dragen.

img_20160531_134802.jpg

De spontane reactie van een langslopende collega: “Heb je een feestje?”

*Zucht*

Ik geef het op :’-)

Usability Week 2016

Het is alweer de 4e (of is het zelfs de 5e?) keer dat ik naar de Usability Week van de Nielsen Norman Group ging. Deze keer vond ik maar twee sessies interessant, dus ging ik alleen op maandag en woensdag.

En ja, dat betekende dus de dag na Charm, om 9 uur ‘s ochtends in Amsterdam staan. *kreun*

image

De eerste dag ging over ‘designing for Millennials’, oftewel in welke opzichten gebruikers die met internet opgegroeid zijn, verschillen ten opzichte van andere generaties (spoiler: minder dan je denkt). Het was wel fijn om een hoop van mijn vermoedens, op basis van de gebruikerstesten die ik met onze studenten doe, bevestigd te krijgen.

De sessie van gisteren ging over methoden om nieuwe ideeën te genereren voor het ontwerp van interfaces. Het klonk meerbelovend dan het was helaas, maar toch heb ik nog wat aardige technieken opgepikt.

Op de momenten van verveling kon ik altijd nog het inmiddels traditionele spel ‘spot Jakob Nielsen’ (de grote baas) spelen. Want ik weet dat hij altijd bij iedere sessie even aanschuift om zijn medewerkers te beoordelen mee te kijken. Hij komt geruisloos binnen en vertrekt ook weer geruisloos, dus het is goed opletten! :-)

rps20160525_095505.jpg
Gespot!

Het zijn ook behoorlijk goede marketeers, daar bij de NN/g. Ze hebben een eigen certificering in het leven geroepen. De basiscertificering had ik al, omdat ik aan meer dan 5 sessies heb deelgenomen. Dat kostte weinig geld en moeite, want toen ze ermee begonnen mocht je met terugwerkende kracht alle trainingen uit het verleden meetellen en daar alsnog examen in doen, voor 50 euro in totaal ofzo. Ik heb dat dus maar gewoon gedaan, zonder er echt waarde aan te hechten.

rps20160525_095300.jpgMaar nu blijken ze dus bij de gecertificeerde mensen een extra lintje aan hun badge te hebben toegevoegd, zodat je je toch een beetje extra speciaal voelt (en degenen die het niet hebben, jaloers worden en het ook willen). Ik wéét rationeel dat het zo opgezet is en dat het feitelijk onzin is, maar toch denk ik stiekem: “Kijk, ik heb een lintje!” Argh! :-D

En dan hebben ze ook een ‘master’-kwalificatie. Die krijg je na 15 gevolgde sessies en examens. Ik moet er nog 8 en zou daar nu dus 2 van kunnen doen. Maar een (online) examen kost 45 euro. Per stuk. Belachelijk, want het stelt echt niks voor.

Maar… ze hebben er ook nog eens een deadline aan gekoppeld. Binnen twee maanden na de sessie moet je dat examen halen, anders kan het niet meer. Meer argh! Want als ik nu besluit het niet te doen, heb ik daar volgend jaar, als ik misschien weer sessies heb gevolgd en de certificering in zicht is, wellicht spijt van. Dus doe ik het maar voor de zekerheid om het niet kwijt te raken en betaal ik dat stomme bedrag toch maar. Slim bedacht hoor… kan ik nog wat van leren. ;-) (Gelukkig kan ik waarschijnlijk mijn baas overhalen om het te betalen, maar het gaat om het principe.)