Voor kerst wilde ik Josh weer een zelfgemaakt cadeautje geven.

Bij Rinske thuis had ik aan de muur een kleed zien hangen waar de kinderen met klittenband dingen op konden plakken. En ook een ding waar de kinderen kleine beestjes van vilt in konden schuiven – bij ieder vakje stond een cijfer en op die manier leerden ze tellen door het juiste aantal beestjes in de juiste vakjes te stoppen. Hmm… wat als ik die twee dingen nou eens integreerde? Want iets om te leren tellen is handig, maar daar zijn kinderen wel snel mee uitgespeeld. Als je dingen maar op één manier ergens in of op mag plakken, dan is de lol er snel vanaf. Dus wat als ik nou eens een kleed maakte om Josh te leren tellen, maar waar ze óók vrij mee kon spelen als ze daar even geen zin meer in had? Ja, goed idee!

Nou is ze pas 2 jaar en 4 maanden, maar ze loopt best wel voor met allerlei dingen op haar leeftijdsgenootjes, dus ze heeft al behoorlijk wat speelgoed voor driejarigen. Cijfertjes leren is vast niet veel te vroeg. En zo wel, dan kan ze er dus ook gewoon mee spelen totdat ze er wel aan toe is.

De uitdaging was om de juiste stof te vinden. Kleurrijk, want het moet kleine kinderen aanspreken. Bij elkaar passend, want het moet één geheel vormen. En er moet klittenband op blijven plakken. Vooral dat laatste is nog best een uitdaging. Eigenlijk bleek er maar één optie te zijn: vilt. Gelukkig had de stoffenwinkel dat in allerlei kleuren en diktes op voorraad. Helaas is er wel een minimale afnamehoeveelheid. Dus als je maar 20 x 20 centimeter nodig hebt, moet je toch minimaal 30 x 150 centimeter afnemen. Nou ja, hierbij heb ik wat op voorraad voor andere knutselprojecten zullen we maar zeggen… :-S

Dan was er nog de grote vraag: hoeveel klittenband is er nodig om een dubbele laag dik vilt te laten blijven hangen? Zou één zo’n miezerig rondje wel genoeg zijn? Maar het leek te werken, dus *fingers crossed* en de boel stikken!

Op een paar dingen na (het klittenband en de randen van het doek) heb ik alles met de hand gestikt en geborduurd. Lekker ontspannend om te doen voor de tv.

Ik had niet goed nagedacht over hoe ik de golven in de zee uit de verschillende stofjes moest knippen, dus de naden van die twee lagen sluiten niet helemaal netjes op elkaar aan. En de onderkant van het doek loopt echt onnoemelijk scheef!! :-O Dat heb ik helemaal niet gezien toen ik het doek plat op de vloer had gelegd om de achterkant er tegenaan te naaien; ik zag het pas toen hij klaar was en ik hem ophing. Blijkbaar rekt vilt toch meer dan ik dacht.

Nu maar hopen dat Josh er veel speelplezier van heeft. Toen ze het had uitgepakt ging ze er in ieder geval gelijk mee aan de slag, dus dat is een goed teken!

Als tweede cadeautje had ik ook nog een sprookjesboek. Dat boek kocht ik al jaren geleden. Ik zag het liggen en vond het zo leuk dat ik het gewoon mee heb genomen met de gedachte dat het vast wel een keer van pas kwam als cadeau.

Ik dacht initieel dat dit boek ook nog te vroeg zou komen en dat het een beter cadeau voor volgend jaar zou zijn, maar toen vertelde mijn zusje dat ze allemaal Disney-sprookjesboekjes voor Josh had gekocht, omdat ze de sprookjes uit haar oude boek van Grimm te naar vond om te vertellen. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, maar om Josh nou alleen maar de Disney-versie van sprookjes te leren… dat kan tante Lenny niet goedkeuren! Vandaar dat dit boek toch al mooi van pas komt. Een lievere, modernere versie van de bekende sprookjes op dikke, stevige pagina’s die goed bestand zijn tegen friemelende kindervingertjes. Met een spiegeltje voorop en metalen beschermhoekjes aan de uiteinden. Dit is een sprookjesboek zoals een sprookjesboek hoort te zijn!

En heel misschien mag tante Lenny er nog wel een keer uit voorlezen.

Jaja, sommige dingen zijn wat later af dan gepland. Maar dan heb je vast wat voor komend seizoen, zullen we maar zeggen. Zoals eindelijk weer een goed passende zomerbroek, waar geen elastiek in de tailleband hoeft. :-X

Zo’n superdun, stretchend stofje naaien is nog best een uitdaging, zeker wanneer er steekzakken van gemaakt moeten worden of als er een rits in moet. Alleen al het knippen van de patroondelen was een drama. Het lijkt makkelijk: kijk gewoon naar de lijntjes en je weet dat je stof recht op elkaar ligt. Niet dus. Ik dacht eerst dat ik gek werd, maar toen het mijn naaijuf ook niet lukte om de stof aan de boven- en onderkant gelijkmatig op elkaar te leggen, keken we eens goed naar de stof. Wat bleek: de lijntjes liepen niet helemaal netjes parallel aan elkaar. Argh! Dat krijg je met goedkope stof. Toen heb ik de stof maar open in plaats van dubbel gelegd en alle patroondelen 2x individueel uit de stof geknipt. Scheelde een hoop frustratie, en dat was de extra tijd wel waard.

Kosten: €7,- (6 euro voor de stof en 1 euro voor de rits; de knoop en het garen had ik nog liggen)
Bestede tijd: 17 uur en 3 kwartier (zéker niet mijn beste tijd ooit)

Toen ik vorig jaar mijn huis kocht, was het duidelijk dat de schuurdeur al jaren geen TLC meer had gehad. De kleur (lelijk aubergine-achtig, en ja, dit zit momenteel ook op mijn kozijnen…) was overal aan het los komen waardoor je de blauwe grondverf en soms zelfs het hout zag. En aan de binnenkant zaten onderin al gaten in het hout.

Hoog tijd voor een nieuw likje verf dus. Maar ja, ik was, na het hele huis aan de binnenkant geschilderd te hebben, wel een beetje klaar met verven. Dus had ik dit jaar vooral aandacht besteed aan het opknappen van de tuin, en geprobeerd een oogje dicht te knijpen wat betreft die deur. Dat kon misschien nog wel een extra jaartje wachten?

Mijn ouders vonden van niet. Ze hadden al eens gehint dat ze me zouden komen helpen om die deur te schilderen en toen ik voor mijn verjaardag een verfkrabber kreeg, wist ik zeker dat ik er niet onderuit ging komen. Ach ja, dan moest het ook maar. De schuur hoorde eigenlijk wel bij de tuin, dus als 2018 gekozen was als tuinopknapjaar, moest dit klusje inderdaad ook.

Ma hielp me met het afkrabben van de oude verflaag en pa vulde de gaten op en regelde een plankje om aan de binnenkant tegen de grootste gaten te timmeren. Door het krabben werd de deur alleen een nóg lelijker paars. :-X

Gelukkig kwamen ze niet veel later nog een keertje langs. Ma hielp met schilderen terwijl pa de tuin winterklaar maakte. En toen stond het ding in de grondverf.

“Zo”, verklaarde ma: “nu kan hij in ieder geval de winter overleven. En dan kun je hem in de lente verder afschilderen.”

Ik keek ma aan. Hoeveel jaar kende ze me nou? No way dat ik de hele winter tegen een deur in de grondverf aan ging kijken natuurlijk!!

Niet veel later was er nog een dagje waarop het droog was en greep ik mijn kans. In de ijzige kou heb ik de deur groen en de deurpost gebroken wit geschilderd. Helaas bleek het groen niet in één keer te dekken, dus moest het nog een keer. Grom. Dus nog een pot verf gehaald en afgewacht. Maar ja, winter… het bleef maar regenen en inmiddels was het zelfs al een keer gaan vriezen. Zou het nu echt gedaan zijn met de schildermogelijkheden?

Wis en waarachtig: gisteren was het superzacht weer en zou het voor de tweede dag op rij droog blijven. Het was nu of nooit! Dus kwakte ik nog een keer een laag groen er tegenaan, hopende dat het nu wel genoeg zou dekken.

En ja hoor: hoewel er hier en daar nog steeds wat te lichte plekjes te zien zijn, is het nu in ieder geval goed genoeg. Misschien kan ik in de lente alsnog her en der een plekje bijtippen. Maar ik heb deze winter in ieder geval een fatsoenlijk ogende deur!

(Nu alleen nog alle kozijnen en deuren van het huis… *snik*)

Weer iets afgetikt dat al een tijdje op de to-do-list stond: een gereedschapsbord voor in de schuur maken.

Tot nu toe bewaarde ik mijn spullen in een gereedschapskist, maar het is heel onhandig om te moeten rommelen in zo’n diepe bak, totdat je eindelijk de juiste schroevendraaier hebt gevonden.

Ik besloot om het bord geheel te maken van spullen die ik nog had liggen. Da’s het leukste, en het ruimt ook nog eens extra op!

De houten plaat die ik heb gebruikt is daarom eigenlijk wat aan de dunne kant. Het was een flinke uitdaging om schroefjes enzo te vinden die niet aan de achterkant zouden uitsteken. Maar ‘t ken nét.

In een van mijn rommelbakjes vond ik metalen pennetjes, vergelijkbaar met van die Ikea-kastplankhouders, maar dan met dunnere pinnen aan één van de uiteinden. Geen idee waar die vandaan komen, maar hier kwamen ze goed voor van pas.

Voor de tangen maakte ik een hang-stang van een reststukje rondhout. Bij nader inzien had ik de metalen haken helemaal niet hoeven te gebruiken; vanaf de achterkant door het bord heen in de houders boren was eenvoudiger geweest. Maar goed. Voortschrijdend inzicht.

En voor het stallen van de schroevendraaiers, boorde ik gaten in een plankje dat ik horizontaal tegen het bord bevestigde.

De grote stukken gereedschap, zoals zagen, heb ik gewoon in de gereedschapskist gelaten. Die vind je zo ook snel genoeg en het scheelt een hoop ruimte (en gewicht) op het bord. Ik heb ook bewust wat ruimte overgelaten, want waarschijnlijk moet er in de toekomst nog wel wat bij.

Alleen nog even de houten rekjes in de beits zetten, net als ik bij het bord heb gedaan, zodat alles mooit matcht en minder vochtgevoelig wordt. Het was natuurlijk makkelijker geweest als ik dat had gedaan voordat ik ze tegen het bord bevestigde, maar ja, ik was zo lekker bezig en wilde het geheel gewoon af en fotoklaar hebben.

Oh ja, en aangezien mijn schuur echt een enorme gatenkaas is, heb ik zelfs de plugjes in de muren gerecycled. Die zaten gelukkig op de juiste hoogte!

Zo, mijn kostuum voor Moresnet is ook af! Wat later dan gepland, maar nog steeds ruim op tijd.

Ik had besloten het praktisch te houden voor mezelf. Ditmaal géén enorme hoepelrok (wat sowieso niet meer modern is in 1888) en ik mag ook zonder korset rond gaan huppelen. Dan maar een iets minder Victoriaans silhouet. Maar alleen een rechte lange rok en een blouse met wat kantjes vond ik toch echt te saai. Dus zocht ik naar een middenweg, zodat het kostuum praktisch bleef, bij mijn personage zou passen, maar ook leuk zou worden om te naaien. Want dat is nu eenmaal óók mijn hobby!

Mijn personage is de scribente van de burgemeester. Het was in die tijd niet zo gebruikelijk dat een getrouwde vrouw een baan had, maar omdat mijn echtgenoot is overleden, heb ik zijn baan over weten te nemen en voorzie ik zo toch in mijn eigen levensonderhoud. Qua sociale klasse ben ik dus niet echt hoog, maar ik ben ook geen plebs. Ik heb bedacht dat ik daarom wel iets enigszins modieus kan dragen, zoals een bustle (zo’n kontje), maar niet iets dat erg duur is. Maar dat er wel weer netjes genoeg uitziet om er de burgemeester mee onder ogen te kunnen komen. Ondanks dat ik financieel niet bepaald welgesteld ben, investeer ik in nette kleding om er op mijn werk representatief uit te zien. Dat baantje moet ik namelijk koste wat kost behouden!

Dus ben ik gegaan voor een rok met maar één laag stof, in plaats van een of meerdere opgerimpelde schootjes er overheen. Heb ik gekozen voor een ‘linnen look’-stofje in plaats van iets fancy’s, zoals de semi-transparante katoen van mijn zomerjurk. En heb ik (zeer) rustig aan gedaan met kantjes.

En ik ben tevreden met het eindresultaat. Het is een beetje jammer dat ik mezelf heb moeten inhouden en niet volledig los kon gaan met ruches en frutsels, maar het ziet er voor mijn gevoel nu wel uit als een outfit van iemand die in dienst is van een ander persoon.

Ik verwachtte echt een enorm slagschip te worden, zonder korset maar wel met bustle. Gelukkig lijkt het mee te vallen.

Het model is van een patroon dat ik nog in huis had en waar ik destijds ook mijn Old West dress van maakte. Het kontkussentje dat ik toen naaide heb ik voor deze outfit hergebruikt.

Bestede tijd: 36 uur en 1 kwartier
Kosten: €48,70 (€30 aan stof, die gelukkig maar €5,- per meter was, €10,80 voor 24 knoopjes (waar ik een paar van over heb), voor €4,40 aan kant en twee klosjes garen van €3,50 per stuk. Voering had ik nog liggen.)

De bestede tijd is weer eens wat meer dan ik had gewild, want mijn voering bleek om de een of andere reden korter te zijn geworden dan de buitenstof, waardoor de boel ging trekken. Uiteraard had ik de naden al bijgeknipt, dus heel veel speelruimte had ik niet meer. Grom.

Ook de mouwen wilden niet meewerken. Ik wilde eigenlijk wat meer plooitjes bovenop hebben, dus ik had het patroon aangepast. Maar dat bleek niet goed te werken. En ik was zo stom geweest hem er verkeerd in te zetten, zodat hij heel raar tordeerde. Uiteindelijk heb ik de mouwen er 3x in moeten zetten en 2x bij moeten knippen voordat het goed was.

Maar hee, het kostuum is af! En op tijd!

Oh, en voor degenen die zich afvragen of dit soort blauwe streepjesstof kon in de 1880’s: het antwoord is ja.

Deze fotosessie greep ik gelijk aan om een haardracht uit de 1880’s uit te proberen. Het voordeel: da’s de enige periode waarin ze pony’s droegen (op kinderen na), dus ik hoef mijn pony niet te laten groeien. Het nadeel: ze styleden ‘m op een compleet belachelijke wijze: golvend, en naar de zijkant gekamd…

De golfjes zijn bij mij niet goed gelukt, want ik heb de vlechtjes te kort erin gehad. Maar als ik er een nachtje mee slaap zal het waarschijnlijk beter lukken.

Ook probeerde ik mijn capes en omslagdoeken uit. De driehoekige doek werkt goed, maar die is niet heel warm. De bontcape staat helaas niet zo goed bij de outfit. Niet alleen vanwege de kleur, maar ook omdat winters bont raar combineert met linnen – hij staat waarschijnlijk een stuk beter bij mijn wollen jurk. Dilemma dus. Dan maar mijn grijze, overduidelijk niet-historisch correcte capeje meenemen? Of het bij de omslagdoek laten?

Na de vooral functionele omslagdoek wilde ik ook nog wat mooiers maken dat warm is en bij mijn Victoriaanse outfits past.

Ik naaide al eens eerder een capeje dat qua model best voor Victoriaans door kon gaan. Alleen was die voor een generiek fantasy-LARP bedoeld, dus overduidelijk van moderne materialen. Maar het patroon kon ik wel hergebruiken.

Een tijdje geleden nam ik van de lapjesmarkt een mooie coupon nepbont mee. Kwam vast wel eens ergens voor van pas, dacht ik toen. En ja hoor, dankzij die lap, een restant fleece en een bol dik zijdegaren, kon ik een leuk bontcapeje naaien. Ik had zelfs nog nét genoeg bont over voor een bijpassende mof! <3

Het bruine fleece dat ik voor de voering heb gebruikt is natuurlijk niet historisch correct, maar nepbont is dat ook niet. Het gaat dan ook vooral om het mooie plaatje. De voering zit toch weinig zichtbaar aan de binnenkant. Bovendien is hij zo lekker warm. Aangezien nepbont lang niet zo goed warmte vasthoudt als echt bont, moet het fleece compenseren.

Die twee lagen maken de boel warm, maar ook behoorlijk stug, zodat de cape wijd blijft open staan. Hopelijk wordt hij tijdens het gebruik nog wat soepeler.

Ik moest even opzoeken hoe ze in die tijd hun capes sloten. Het is vaak niet goed te zien op foto’s, omdat de sluiting van de hoed er overheen hangt of omdat alles verdwijnt tussen de fluf van het bont. Brede lintjes schijnen van eind 19e eeuw te zijn heb ik me laten vertellen (mooi, want die vind ik te truttig), maar o.a. dit soort koordjes met kwastjes kom je gedurende een hele lange periode tegen en kunnen dus voor zowel voor mijn outfits uit 1865 als uit 1888!

Het zijdegaren waar ik het sluitkoord en de kwastjes van maakte matcht qua kleur niet optimaal met het bont, maar het was dit of een grijs/groene tint. Ik had hem ook van wol kunnen maken maar ik denk dat zijde beter werkt omdat het luxer uitziet.

Bij een mof hoort het bont eigenlijk ook aan de binnenkant door te lopen, maar daarvoor had ik helaas niet genoeg stof over, dus ook die heb ik met fleece gevoerd. Gelukkig waren grote moffen vooral hip in het begin van de 19e eeuw en zie je vanaf halverwege de eeuw vooral schattige kleine mofjes, anders had ik het helemaal niet gered om er nog een mof bij te maken.

Bestede tijd: 5,5 uur
Kosten: De coupon nepbont kostte destijds 15 euro. De fleece is echt een restant en het zijdegaren was een cadeau.

Vorig jaar voelde ik me een beetje kaal tijdens Castlefest. Ik was gewend in mijn optreedkostuum rond te lopen. Ook dit jaar ben ik er weer als gewone bezoeker, dus wilde ik iets leuks maken om aan te trekken.

Castlefest is geen Elfia – je gaat er niet heen om alleen met je kostuum te pronken. Ik wil er ook lekker in het gras kunnen liggen, Balfolk dansen, en meer. Het moest dus een mooie maar óók praktische outfit worden. En geschikt voor verschillende temperaturen, want je weet nooit van tevoren hoe warm het precies gaat worden. Laagjes dus.

Zo gezegd, zo gedaan. Het fantasykostuum dat ik voor Tweedledum & Tweedledee maakte, werkte goed wat betreft die laagjes, dus recyclede ik dat idee: een puntjurk die je op zichzelf kan dragen, een lange rok ter aanvulling eronder en een capeje. De optionele longsleeve en/of (thermo)legging voor eronder heb ik niet apart gemaakt; die haal ik gewoon uit mijn garderobekast. En in plaats van een cape, besloot ik een soort bolero met capuchon te maken als vestje.

De jurk:

De rok:

Het lijkt misschien alsof de rok strak om de onderkant van mijn pop staat, maar dat is niet zo. Ik had desondanks een veel meer in plooien vallende rok gewild dan wat ik nu heb gemaakt. Daarvoor had ik hem (bijna) cirkelvormig moeten maken. Maar door een stomme rekenfout had ik te weinig stof gekocht en kreeg ik met wat hangen en wurgen dit als maximale zoombreedte eruit. De plooien zitten nu vooral aan de zijkant in plaats van ook aan de voorkant. Gelukkig is hij (denk ik) wel wijd genoeg om comfortabel in te kunnen dansen, zeker aangezien het stretchstof is.

Het vestje:

Het patroon voor het vestje heb ik zelf getekend en ik vind hem erg goed gelukt! Ik heb gewoon een trui-patroon als basis genomen en daar een beetje op het oog, de schuine randen aan getekend. De muts kostte wat experimenteren, maar ook die past nu mooi om mijn hoofd.

Het was behoorlijk wat werk om de applicaties er met de hand op te borduren / stikken, maar het maakt de outfit wel heel veel mooier. Alleen de uni-stof was een beetje saai geworden. Voor de blaadjes op de jurk heb ik reststof van de rok gebruikt; voor de blaadjes op het vest een wat feller groene stof die nog in de kast lag.

Idealiter had ik de nerven van de blaadjes er nog in geborduurd, maar daar heb ik geen tijd meer voor. Wellicht een klusje voor volgend jaar. Misschien dat ik dan ook nog wat kraaltjes enzo aan de halslijn toevoeg.

En dit is hoe het er samen uitziet:

Zoals je kunt zien, matcht het vestje qua groentint helaas niet zo goed met de jurk en rok. De queeste voor geschikte stof was namelijk uitermate teleurstellend. Warme fleece voor het vestje had ik gauw gevonden, maar de gewenste soepelvallende katoen in twee tinten groen voor de rok en jurk was nergens te krijgen. Gelukkig vond ik bij twee verschillende standjes op de lapjesmarkt wel deze mooi vallende groene tricots, die qua tinten prima bij elkaar stonden. Het waren niet de groentinten die ik in mijn hoofd had: eigenlijk zocht ik wat frisser groen. Ze werken daarom ook niet goed samen met de kleur van de bolero. Ik had helaas geen andere keuze, dus hier moet ik het mee doen.

Bestede tijd: 27 uur en 15 minuten (5,25 uur voor de jurk, 3,5 uur voor de rok, 6,25 uur voor het vestje en 15,25 uur voor het borduren en aanbrengen van de applicaties)
Kosten: €21,65 (voor de groene stoffen en de zwarte boordstof; de sluiting voor het vestje en het (borduur)garen had ik nog liggen.)

Dan nog een laatste foto met de accessoires die ik erbij wil dragen: een leren tasje in de vorm van een blad (gekocht) en mijn zelfgeweven riem.

Kijk maar goed naar de combinatie, want al mijn moeite ten spijt, vermoed ik dat ik gezien de belachelijk hoge temperaturen van deze weken, alleen de jurk ga dragen en de rest uit laat… Bovendien duurt het festival zo’n 3,5 dag en de hele tijd in dezelfde outfit lopen wordt ranzig, dus ik moet op een gegeven moment toch iets anders aan gaan doen dat gewoon uit mijn kast komt. Ach ja. Het houdt je van de straat zullen we maar zeggen. En het was hoe dan ook erg leuk om dit te naaien!

Ik ben bezig met het naaien van een outfit voor Castlefest. Maar op een gegeven moment moest ik aan een volgende fase beginnen en ik had daar niet veel zin meer in en bovendien was de middag bijna voorbij. Maar nog niet helemaal. Hm, wat zal ik tot aan etenstijd gaan doen?

Mijn kostuum voor Moresnet, een LARP-evenement dat zich in 1888 afspeelt, heeft nog niet zo’n prioriteit, want het evenement is pas in oktober. Maar ik kon wel alvast een omslagdoek naaien. Die ik hopelijk ook bij mijn andere Victoriaanse outfits van rond 1865 kan gebruiken als ik een keer naar buiten moet in de kou, want ik mis een warme mantel wel een beetje in mijn garderobe.

Volgens VintageDancer.com: “Woollen shawls, woven in check patterns, about a yard and three-quarters square, were worn throughout the nineteenth century. They were, for most of the time, worn below the level of fashion.”

En inderdaad: op de zogenaamde fashion plates kom je ze niet tegen, maar er zijn wel exemplaren bewaard gebleven:

Grote doeken waren hipper dan kleine, maar aangezien onze hedendaagse stoffen niet breder zijn dan 1,50 meter, moest ik het daar maar mee doen.

Mijn stof is een soort nep-wol of een vage blend, maar hij lijkt goed genoeg. Mijn franjes zijn ook synthetisch, maar hee, LARP. Zo blijft het in ieder geval goedkoop.

Knippen was makkelijk: gewoon de rechthoekige lap stof schuin doormidden knippen.

Ook makkelijk, maar ietsje meer tijd kostend, was het op de randen spelden van de franjes, ze vaststikken, en de randjes omzomen.

Hoppa, klaar:

(Excuses voor de slechte foto’s. Het licht wilde echt niet en foto’s met de timerfunctie zijn altijd een drama, zeker van onderop op je no-makeup-day. Let ook niet op mijn anachronistische regenbooghippiejurk eronder, die de doek blauw laat lijken in plaats van bruin. :-X)

Bestede tijd: 1 uur
Kosten: €16,45 (€7,50 voor 1,5 meter stof, waarvan ik dus nog de helft over heb (iemand nog een omslagdoek nodig?), en €8,95 voor 3 meter franjes)