Gisteren ben ik met Richard (inmiddels mijn vriendje, voor degenen die niet op Facebook zitten ) naar de Winter-Efteling geweest! Ik wilde al heel lang weer een keer naar de Efteling (volgens mij was ik er al 10 jaar niet meer geweest) en Richard woont in de buurt en heeft zelfs een abonnement, dus dat was makkelijk – én supergezellig! ^_^
We begonnen in het Sprookjesbos, maar daarna was het natuurlijk tijd voor achtbanen: de Vogel Rok (woehoe!!), de Python (whieie!!) en, voor mij voor het eerst, de Baron (OMG waarom was dit ook alweer een goed idEEEEEEEEE!!!!!!!!!). Niet alles was open vanwege de winterperiode, zoals het schommelschip en de attracties waar je nat in wordt, maar er was genoeg te zien en te doen en alles was heel sfeervol winters aangekleed.
Ik was erg blij dat ik goed was voorbereid en thermokleding had aangetrokken, want het was behoorlijk koud. Maar dat hoort bij de Winter-Efteling; dat maakt juist de sfeer. Dus warmden we lekker op met warme chocomel.
Als extra bonus begon het aan het eind van de dag te sneeuwen! En het bleef op veel plekken nog liggen ook. OMG, Anton Pieck-huisjes in de sneeuw, hoe perfect is dat?!! <3 <3 <3
Uiteraard doen mijn slechte selfies geen recht aan hoe mooi het daadwerkelijk was.
Die sneeuw was echt een cadeautje en de beste afsluiter die we hadden kunnen wensen van een heel fijn uitje! <3
Eén van de kledingstukken die ik moet naaien voor mijn coupeuse-examen is een kinderjackje. Het mag vanalles zijn, als het maar aan de volgende criteria voldoet:
Met een sluiting
Met voering
Met zakken
Met een kraag of capuchon
Dus vroeg ik mijn zevenjarige nichtje Josh, mijn enige familielid in de doelgroep, wat voor soort jasje ze wilde hebben. Die had héél andere criteria:
Harige regenboogstof
Een capuchon met oortjes
Een staart
Géén knopen
Nou ja, dat leek niet onverenigbaar. Dus ging ik langs om haar op te meten en afgelopen herfstvakantie ging ik aan de slag met het tekenen van een patroon, het knippen van de stof en het in elkaar naaien van de boel. Dat bleek nog best een uitdaging… want hoewel het patroon niet ingewikkeld is, gaf de stof behoorlijke uitdagingen!
Het begon natuurlijk met het knippen van al die harige meuk. Gelukkig was het niet de eerste keer dat ik met dit soort stof werkte, dus wist ik wat er moest gebeuren: na het knippen gelijk alle randen aflocken en daarna meteen je werkkamer en jezelf grondig stofzuigen voordat je een voet buiten die kamer zet! Dan is het nog steeds alsof er een eenhoorn in je werkkamer is ontploft, maar in ieder geval maar éénmalig in plaats van iedere keer wanneer je verder gaat met je naaiproject. 😛
Als voering koos ik een lichtroze teddy. Superzacht! Maar… mijn rijgdraadjes verdwenen onder fluf en ik snap nu ook waarom je verschillende kleuren rijggaren moet hebben, want dat beige viel volledig weg tussen het lichtroze. 🙄
Ook tussen alle regenboog-haren van de buitenstof vielen de rijgdraadjes niet meer op, maar erger nog: door de behoorlijk open weving van de stof vielen ze er heel snel uit, zodat ik nog steeds geen ijkpunt had voor op welke plek de stofjes tegen elkaar aan moeten worden gestikt! En vanwege de enorme stretch in de stof was het ook lastig knippen geweest, dus de rand van de stof was niet bepaald gelijk geworden en kon dus ook niet als leidraad dienen.
Van de andere kant: met dit soort stof kun je er rustig een dikke centimeter naast zitten, want het stretcht dermate dat het ding hoe dan ook wel past. 😄 Bovendien vallen alle stiksels en oepsjes weg onder al die harige fluf, dus geen hond die het opvalt als het niet overal gelijk is. (Op de examencommissie na natuurlijk, maar dit kledingstuk hoef ik niet fysiek in te leveren, ik hoef er alleen maar foto’s van in mijn examenmap te stoppen, bij het zelfgetekende patroon.) Daarom, en omdat mijn nichtje niet om de hoek woont en dus niet even tussendoor kan passen, heb ik de gok genomen en alles gewoon gelijk in elkaar gestikt in plaats van eerst alles te rijgen, dan te passen, en dan pas definitief te naaien.
Een stretchsteek in dit soort stof ga je er volgens mij nóóit meer uit krijgen, dus mocht het niet (goed genoeg voor het examen) passen, dan zou ik een heel ander soort jasje voor Josh gaan naaien, had ik bedacht. Want hoewel er nog stof over is, ben ik niet van plan dit helse karwei nog een keer opnieuw te doen. 🙈
Het ding bleek zo stretchy dat ik ‘m zelfs op mijn paspop kreeg:
Nadat ik de zakken met de hand tegen het voorpand had gestikt, zag ik dat ze er niet geheel symmetrisch op zaten. Argh! Maar ik kon de steekjes zoals verwacht echt niet meer terugvinden tussen alle haren en ik had ook niet de moed het opnieuw te doen. Ik besloot het maar zo te laten en de foto’s voor in mijn examenmap zo proberen te nemen dat het niet opvalt…
Gisteren was ik eindelijk in de gelegenheid om weer eens naar Zuid-Limburg te rijden voor een familiebezoek en kon ik dus ook het jackje laten passen. De lengte bleek prima, de breedte wat aan de ruimte kant maar op zich prima draagbaar, maar… de capuchon was niet diep genoeg voor haar hoofd! :’-( Waarschijnlijk een combinatie van niet helemaal precies genoeg gemeten en dikke stof die de boel ondieper maakt. Ook de zakjes bleken wat klein voor haar handjes.
Josh maalde er gelukkig niet om, die vond het ding helemaal geweldig. Wel een beetje warm voor binnen… maar dat was logisch, want de bedoeling van jackjes is dat ze buiten worden gedragen.
Dus… nee, dit is niet mijn beste werk, maar het oogt hopelijk wel goed genoeg voor in de examenmap. En mijn nichtje is er blij mee.
Kosten: €44,33 (harige en teddy-stof plus een rits) Bestede tijd: Niet bijgehouden, maar het heeft zowat mijn volledige herfstvakantie opgeslokt. Maar na een week doorbikkelen was het dus ook weer van mijn to-do-lijst af, en dus een last van mijn schouders. Er is namelijk nog zó veel dat ik wil/moet naaien…
Gisteravond trad Ilse DeLange op in Doornroosje in Nijmegen – daar moest ik dus wel kaartjes voor regelen! En omdat ik niet heel veel vrienden heb die ook van Ilse DeLange houden, nam ik voor de verandering eens mijn mammie mee. Ze moest er een stukje voor rijden, maar ik wist dat zij het concert in ieder geval zou waarderen.
Uiteraard ging er een lekker etentje aan vooraf. ^_^
Ik was een beetje bang dat ik Ilse’s muziek niet voldoende bij had gehouden. Ik heb namelijk maar één cd van haar (de eerste, die maar liefst 25 jaar geleden uitkwam, herinnerde ze ons vrolijk – *auw*…). Maar ze speelde veel nummers van die cd en bovendien een hoop ‘greatest hits’, zodat ik alleen een handjevol nieuwe nummers niet kende. Ze zong ook een paar nummers van haar voormalige bandje The Common Linnets, en ‘Jolene’ van Dolly Parton.
(Wellicht heb ik daarbij iets té enthousiast staan meezingen – een dame op de tribune voor ons draaide op een gegeven moment lachend haar hoofd om en stak haar duim naar me op… )
Het was een heel goed concert. Wat heeft die vrouw toch een jaloersmakend goede stem… bij de eerste, zeer beheerste, vibrato’s was ik alweer geheel onder de indruk! En het is ook een schat van een mens; ze staat daar heel gewoontjes op het podium. Ze bedankt aan het eind nog steeds de licht- en geluidsmensen en de rest van de crew en schaamt zich er niet voor om pontificaal een spiekbriefje te pakken om zich nog even te herinneren hoe de tekst van haar nieuwe liedje ook alweer ging (om vervolgens toch nog een zin te verprutsen. ). En dat vergeef je haar gelijk. <3
Ik zit nu in het vierde jaar van mijn coupeuse-opleiding en ik moet zeggen dat het me zwaar valt. Niet eens zozeer inhoudelijk of qua tijdsbesteding, al is het stiekem best moeilijke stof en drukt de opleiding echt wel op mijn agenda (wekelijks een hele avond van half 7 tot 10 uur les en dan nog een dagdeel huiswerk, wat eigenlijk te veel is samen met werk en al mijn andere activiteiten), maar vooral de manier waarop er les wordt gegeven. Dat strookt zó niet met hoe ik graag leer, dat ik merk dat ik eigenlijk altijd met tegenzin naar de lessen ga.
Op de een of andere manier lijk ik het namelijk gewoon nooit goed te kunnen doen, hoe hard ik ook mijn best doe – de lessen lijken zo opgezet te zijn dat ik schijnbaar eerst alles fout (en dus opnieuw) moet doen voordat ik iets leer. Bovendien kost alles veel meer tijd dan ik denk dat nodig was geweest. Ik probeer heel hard om zo efficiënt mogelijk met mijn tijd om te gaan, maar daar word ik iedere keer in gefrustreerd.
Zo maak ik altijd braaf zo veel mogelijk huiswerk als voorbereiding op de volgende les. Ik lever de getekende patronen dan bij de juf in, die ze nakijkt en me de volgende les er feedback op geeft, waarna ik verder ga met de uitwerking ervan, wat weer wordt nagekeken, etc., totdat ze helemaal klaar zijn en ik ze in mijn lesklapper kan stoppen, die straks bij het examen wordt beoordeeld. Maar het komt regelmatig voor dat ik haar feedback hebt verwerkt en verder ben gegaan met de uitwerking, maar ik in een latere ronde commentaar krijg op iets dat in de basis niet goed was, waardoor ik weer opnieuw alles moet uitwerken. Terwijl ze die feedback dus ook de eerste ronde had kunnen geven – maar blijkbaar was het haar toen niet opgevallen ofzo.
Zo begon de les gisteren ook, wat me niet in een optimaal humeur bracht.
Vervolgens haalde ik ander huiswerk tevoorschijn: stukjes stof die ik had geknipt, gelust en van vlieseline had voorzien als voorbereiding op kleine werkstukjes die ik moet naaien. De vorige les had mijn juf twee minuten voor het eind van de les tussen neus en lippen door geroepen: “Zorg wel dat je er vlieseline in strijkt hoor! Hier, hier en hier!” Ik heb haar toen afgeremd en alle patroondelen één voor één voorgelegd, en opgeschreven waar ze precies vlieseline in wilde hebben. Want ik zag het al aankomen dat ik zelf had bedacht waar dat moest komen en ik dan de volgende les te horen zou krijgen dat het niet goed was – ik weet inmiddels hoe dat gaat.
Dus thuis streek ik keurig vlieseline in alle patroondelen waar ze dat van had aangegeven.
Om gisteravond te horen te krijgen dat de vlieseline ontbrak in twee onderdelen. Waar ze de vorige les dus niet van had gezegd dat daar ook vlieseline in moest.
*Diepe zucht en ga verder*
Eén van de hoekjes van de vlieseline bleek per ongeluk nog los te zitten. Die moest ik dus even opnieuw op de stof strijken. Dus pakte ik de strijkbout om aan de slag te gaan.
Juf: “Zorg wel dat je de strijkbout op stand 2 zet hoor! Ik heb van de week veel moeite moeten doen om de bout schoon te krijgen, omdat iemand ‘m te heet had gezet!!”
Ik “Euh, ik dacht dat ik de vlieseline op stand 3 moest strijken – maar dan wel met een doek ertussen.”
Juf: “Nee, altijd op stand twee en géén doek!”
Dus ik deed aarzelend wat me gezegd werd. Want tsja, de juf zal het wel weten.
Met als resultaat dat de vlieseline per direct onder de bout wegsmolt. Snik.
Juf: “Heb je wel het merk Vlieseline gebruikt?”
Ik: “Nee, ik heb een ander merk.”
Juf: “Jaaaa, dan kan het inderdaad zijn dat je iets anders moet doen. Ik gebruik zelf altijd Vlieseline. Hier, een restantstukje vlieseline. Ga je stofje maar repareren. Eens kijken… deze vlieseline moet je strijken op stand 2 en er moet een doek tussen.”
En zo gaat het dus de hele tijd: er wordt stellig het ene ding beweerd en daarna geldt toch weer iets anders, waardoor alles weer opnieuw / hersteld moet.
Deze drie dingen gebeurden allemaal in het eerste half uur van de drieënhalf uur durende lesavond. En het is geen uitzondering.
Ik heb al vaker overwogen of ik misschien beter ergens anders les kan gaan nemen. Maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Ik kom al 15 jaar bij haar (voordat ik met de officiële opleiding startte zat ik bij haar naaiclubje, waar je in vrije vorm leert over naaitechnieken op basis van kleding die je zelf wil naaien, op je eigen tempo), het zit zowat bij mij om de hoek en scheelt dus veel reistijd, en bovendien is ze inhoudelijk echt heel goed. Ze heeft bakken met ervaring en zit ook in de landelijke examencommisie, waardoor ze precies weet wat de eisen zijn en hoe er wordt beoordeeld. Ik denk dat onze groep dus echt wel als een van de besten voorbereid op de examens komt en dat haar slagingspercentage hoger is dan bij de meeste docenten, en dat we ook meer details leren dan de meeste mensen. Dat vind ik dermate waardevol dat ik me dan toch maar door alle lessen heen ploeter. Maar leuk is het niet.
Het helpt ook niet dat het lesmateriaal ruk is – het boek dat vanuit de overkoepelende modevakopleiding is verstrekt is vaak onduidelijk, bevat fouten en er staat lang niet alles in wat ik nuttig had gevonden. Dat zorgt er ook regelmatig voor dat ik dingen onnodig fout doe. Ik maak dus enorm veel aantekeningen en heb al bedacht dat ik na mei, als ik examen doe, dit boek voor mezelf opnieuw ga samenstellen zodat ik een naslagwerk heb waar ik écht iets aan heb.
Mocht ik in mei slagen voor het examen, dan ben ik helaas pas ‘costumière’ en nog geen coupeuse. Daarvoor moet ik nog zo’n anderhalf tot twee jaar erbij leren. Om het eerste deelexamen in een jaar te kunnen halen, moet je blijkbaar écht aanpoten volgens de juf. Voor mijn gevoel doe ik dat al, alleen maar om de opleiding nominaal te kunnen halen. Veel van mijn studiegenootjes doen er zelfs veel langer over dan er voor staat, omdat ze het anders niet redden. Dus ik denk dat ik de volgende fase iets rustiger aan ga doen om mijn mentale gezondheid te behouden. Het betekent helaas wel dat ik nóg langer aan de opleiding vastzit dan ik zou willen, dus het is een beetje kiezen tussen twee kwaden. Hopelijk houdt mijn motivatie om echt goed te leren patroontekenen en naaien me tot die tijd op de been.
Gelukkig heb ik volgende week eerst een weekje om bij te komen, want dan is er geen les vanwege pakjesavond. Wat ik gisteravond pas te horen kreeg, overigens. Want de juf had dit niet op de jaarlijks vooraf verstrekte lijst met vakantiedagen gezet, “omdat de middaggroep dan denkt dat ze die dag ook geen les hebben”. (Mijn suggestie om in het overzicht expliciet te vermelden dat het alleen om de avond ging, was blijkbaar te ingewikkeld.) *Snik*
Zondag treinde ik naar Utrecht voor een balfolkworkshop gevolgd door een folkbal. Wouter en de Draak heeft sinds kort een paar Nederlandse dansen in hun repertoire en het leek de muzikanten wel leuk om voorafgaand aan hun optreden, ons dansers te leren hoe je deze traditionele dansen danst. Nou, dat leek mij ook wel leuk! 🙂
We besteedden die middag dus eerst drie uur aan het leren van zowel de ijswals als de ‘gort met stroop’. Tijdens de Dansstage volgde ik al een workshopje Nederlandse dansen waar deze dansen werden uitgelegd, maar toen hadden we minder tijd en waren we minder gefocust (want: nog heel veel andere dansworkshops dat weekend) en bovendien had ik in de tussentijd geen gelegenheid meer gehad om ze te dansen, dus was ik de pasjes al lang weer vergeten.
foto met dank aan Alyson Farmer
De ijswals ging heel prima, want dat is gewoon een choreografisch gecoördineerde versie van de wals, die je met z’n tweeën doet. De gort met stroop was een wat grotere uitdaging, want die doe je met z’n twaalven, het is best een lange choreografie, en hij werd redelijk snel gespeeld, dus als er dan één persoon even iets verkeerd doet, is meteen een groot deel van de groep van de wap. 😋
Ik had dus al wel verwacht dat tijdens het bal erna de ijswals prima zou gaan en de gort met stroop een grote chaos zou worden, en dat klopte inderdaad… maar we hadden wel enorm veel lol en dat was het belangrijkste. 😄
Het bal duurde lekker lang, met meerdere bands, en tussendoor was er nog een potluck diner wat ook altijd erg gezellig (en lekker) is. Dus uiteindelijk heb ik van 12 uur ‘s middags tot 10 uur ‘s avonds gedanst! Mijn arme voetjes… En daarna moest ik nog met de trein terug naar Nijmegen en met de fiets van het centraal station naar huis. Argh. Maar ik had het erg graag voor over, want dansen is gewoon heerlijk: ik heb zeer veel fijne dansjes met fijne mensen gedaan, zowel als leider als volger, en ook weer leuke nieuwe mensen ontmoet! 😊
Mijn creatieve mammie maakt baby’tjes van polymeerklei. Ze heeft haar werk inmiddels al een paar keer mogen exposeren! Binnenkort heeft ze weer een expositie en ze vond dat het tijd werd om ook een website te hebben waarop ze haar werk kan tonen. En wie mocht die maken? Uiteraard. Voor pa maakte ik immers al eerder een website voor de verkoop van zijn boek, dus mijn ma had nog een site tegoed.
De basis heb ik voor haar klaargezet, maar mijn moeder is niet alleen creatief, maar ook heel zelfstandig (waar zou ik het van hebben?) en gaf al gelijk aan dat ze wel zelf nieuwe foto’s en video’s van haar werk wilde kunnen toevoegen. Dus schreef ik een handleiding en gaf ik haar via Zoom uitleg over de WordPress-interface, en ging ze zelf aan de slag! Met dit als resultaat. Go mammie, wat ben ik trots op jou!
Het begon dik 13 jaar geleden, toen ik werd gevraagd mee te helpen aan een publicatie over alle bekende vertalingen van Lewis Carroll’s ‘Alice’-boeken, wereldwijd. Mijn taak was destijds om bij te dragen aan het stuk over Nederlandse vertalingen van Carroll’s werken. De hoeveelheid werk daaraan was voor mij te overzien, maar het totale project was dermate enorm dat het boek pas 5 jaar later, in 2015, uitkwam. Het driedelige werk “Alice in a World of Wonderlands” was geboren! Hoera!
Gaaf. Mooi project. Leuke bijdrage van mij. Weer wat bijgedragen aan de Carroll-community. Moving on. Toch?
Nou krijg ik via mijn website regelmatig vragen van bezoekers die een oud exemplaar van “Alice’s Adventures in Wonderland” of van “Through the Looking-Glass” bezitten en wat meer erover willen weten. Niet altijd wordt de uitgever en het jaar van publicatie er namelijk netjes in vermeld. Dus bedacht ik me, in 2016: zou het niet handig zijn als er ook van alle Engelstalige exemplaren van de boeken een overzicht was? Ik besloot de projectleider van “Alice in a World of Wonderlands” te benaderen, om hem te vragen of hij wist of zo’n overzicht bestond. En toen liep het uit de hand… Want in plaats van gewoon “nee” te antwoorden, besloot hij hier een nieuw project voor te initiëren!
Voordat ik het goed en wel besefte, had ik de taak gekregen om alle Engelstalige edities van “Alice’s Adventures in Wonderland” én van “Through the Looking-Glass and what Alice found there” in alle landen waar Engels niet de voertaal was, te inventariseren. Oftewel alle landen in de wereld, behalve het Verenigd Koninkrijk, de VS, Ierland, Canada, Australië en Nieuw Zeeland, want dat zouden anderen gaan doen. “There won’t be many”, hoor ik de projectleider nog zeggen…
Mjah.
In 2019, 3 jaar later, had ik 355(!) boeken uit 29(!) landen – van Colombia tot Maleisië – geïnventariseerd en was ik ‘klaar’. Voor zover je ooit klaar kunt zijn met het maken van zo’n bibliografie. Want niet alleen komen er voortdurend nieuwe boeken uit, het is ook schier onmogelijk om zo’n lijst compleet te maken. Het is al lastig genoeg om dat te doen voor boeken in het land waar je woont, waar je persoonlijk alle bibliotheken langs kunt gaan om zelf naar de exemplaren te kijken. Ik was afhankelijk van vermeldingen in WorldCat (die niet noodzakelijk altijd even duidelijk of correct zijn ingevuld en waar ook ‘spookedities’ die niet blijken te bestaan in te vinden zijn), op-goed-geluk-Google-tochten op internet, snuffelen door obscure tweedehands boekhandelwebsites en onbegrijpelijke sites van uitgevers. Persoonlijk contact bleek veel minder op te leveren dan ik had verwacht: buitenlandse bibliotheekmedewerkers waren lang niet altijd behulpzaam, als ze al reageerden op mailtjes, en wist je dat veel uitgevers helemaal geen registratie hebben van wat ze in het verleden hebben uitgegeven? Gelukkig kon ik in een handjevol landen wel rekenen op de hulp van enkele mede-Carrollians (gelukkig o.a. in China en Japan, want met mijn kennis van Engels, Frans, Duits, Spaans en Nederlands-dat-veel-lijkt-op-Zuid-Afrikaans kwam ik een heel eind wat betreft het interpreteren van online vermeldingen, maar van hun schrift is echt niets te maken!).
Verder bleek de definitie van ‘een editie in de originele taal’ nogal breed te zijn. Sterk verkorte versies voor kinderen telden niet mee, maar wat als een groot deel van de tekst was behouden maar niet alles? Of was ‘verdisneyficeerd’? Of als het verhaal onderdeel was van een bundel met andere verhalen? Wat ik ook heel vaak vond waren één- of tweetalige edities die uitgegeven waren voor scholen, met als doel om leerlingen Engels te leren. Veel van de uitgevers van die educatieve edities waren internationaal opererend en bleken een totale chaos te hebben gemaakt van hun ISBN-nummeringen. Edities met verschillende covers hadden hetzelfde ISBN, exact dezelfde edities uit hetzelfde jaar hadden verschillende ISBNs, een editie in het ene land had soms hetzelfde ISBN als een editie in een ander land, etc. Argh.
Ik heb dan ook niet de illusie dat mijn bibliografie 100% compleet of correct is (waarschijnlijk niet eens 80%), maar er is in ieder geval nu een goede basis gelegd.
Het project op zich is ook verder uit de hand gelopen: het was oorspronkelijk de bedoeling om alleen een vierde deel in de ‘Alice in a World of Wonderlands’-reeks te publiceren, maar uiteindelijk zijn het twee volumes geworden: eentje met diverse essays over de publicatie-achtergrond van de boeken, alternatieve illustraties, en belangrijke mensen in het Carroll-wereldje, en eentje met de bibliografieën (met in totaal maar liefst 4.400 geïnventariseerde edities!). Ik herinner me nog dat de projectleider in het begin zei dat dit nieuwe project kleiner zou worden dan het vorige, maar de publicatie van de nieuwe volumes werd keer op keer uitgesteld (ik heb jarenlang te horen gekregen dat het boek ‘binnenkort’ naar de uitgever zou gaan) en uiteindelijk heeft het dus 7 jaar geduurd vanaf de start totdat ik de nieuwe uitgave daadwerkelijk in mijn handen hield.
Maar nu is het dan eindelijk zover en kan ik met trots aan jullie tonen waar ik en diverse andere Lewis Carroll-fanaten jaren aan hebben gewerkt! En ik ben er extra trots op, omdat ik kan zeggen dat deze boeken nooit waren verschenen als ik dit niet had geïnitieerd bij de projectleider! (Al ben ik heel blij dat ik niet verantwoordelijk was voor het trekken van dit nieuwe project, zoals even de bedoeling was… veel respect voor Jon en de anderen die dit hebben gedaan!) Dus hier zijn ze dan: “Alice in a World of Wonderlands: the English language editions“, volume 1 & 2!
De twee nieuwe volumes
Limited edition! Mine! B-)
^_^
Het begin van de bibliografie waar ik aan heb gewerkt. Yep, taaie kost…
Een biografietje van mij als bijdrager (helaas hebben ze er niet meer aan toegevoegd dat ik in de tussentijd “Alice’s Adventures under Water” heb geschreven) en een artikel over mezelf dat ik als bijdrager mocht aanleveren.
Tot mijn verrassing worden mijn website en ik ook nog genoemd in een artikel van iemand anders, over ‘Alice in Cyberspace’! <3
De vorige reeks samen met de nieuwe
Mocht je interesse hebben, dan is het boek te koop in een deluxe editie zoals ik heb (limited edition zoals gezegd, dus zolang de voorraad strekt) voor $250, door een mailtje te sturen naar de uitgever. En zeer binnenkort (ik weet nog niet vanaf wanneer precies) kun je ook de standaard editie of eBook-versie aanschaffen, voor waarschijnlijk $102.99 (volume 1) en $42.99 (volume 2). Geen kleine bedragen, maar je ziet wat je ervoor krijgt… en dit is natuurlijk ook vooral bedoeld voor de die-hard Carroll-fanaten en -onderzoekers.
Ik bof dus enorm dat ik als bijdrager (helaas geen officieel co-auteur…), beide boeken gratis heb gekregen (net als de eerste drie volumes)! Nou ja, afgezien dan van de dik €36 aan btw plus ‘verwerkingskosten’ die de Douane en PostNL rekenden om het pakket de grens over te mogen krijgen, terwijl er duidelijk ‘gift’ op stond… stelletje afzetters.
Is het nou klaar? Natuurlijk niet. Papieren naslagwerken zijn eigenlijk heel ouderwets, dus de bedoeling is om alle kennis in een digitale database te gieten die we online beschikbaar maken, waar je ook makkelijk nieuwe uitgaves aan toe kunt voegen. Maar er zal weer behoorlijk wat tijd overheen gaan voordat die af is. Ik heb al meermaals mijn hulp hierbij aangeboden (er moet natuurlijk op zijn minst een gebruiksvriendelijke interface voor komen ), maar vooralsnog heb ik geen concrete uitnodiging gehad om bij te dragen. Komt vast nog. En dat is prima, want ik heb nog niet genoeg te doen in mijn leven… Maar hee – het is toch fantastisch om bij te hebben mogen dragen aan zo’n belangrijke literaire kennisbank, die ongetwijfeld heel nuttig gaat zijn voor vele Carroll-onderzoekers, nu en in de toekomst? Het is een blijvende nalatenschap aan de Lewis Carroll-community, waar ik echt heel trots op ben!
Er zijn lange periodes dat ik niet naar de bios ga, en dan is er ineens weer een periode dat ik heel regelmatig ga, zoals de afgelopen tijd. Blijkbaar geldt dat ook voor escaperooms: ik deed er vorige week nog een, en gisteren alweer eentje, omdat het nou eenmaal zo uitkwam wat betreft een groepje mensen bij elkaar krijgen.
Vorige week speelde ik met mijn Orenda-LARP-groepje, ditmaal had ik mijn heist-team van Casino Mortale meegevraagd. Dat LARP-evenement heeft een fijne nasleep, want het inspireerde al eerder een James Bond-filmdag, en toen ik zag dat in er Nijmegen een escaperoom genaamd ‘De Ramkraak’ is, bedacht ik gelijk dat dat een perfect uitje zou zijn voor mijn ZZZ-team. Want dit is geen traditionele ruimte waar je uit moet ontsnappen; het idee is juist dat je ergens ín moet proberen te komen en een of meerdere kluizen moet kraken, en daarna met de buit op tijd weg moet zien te komen voordat de politie arriveert. Dus plaatste ik een berichtje in onze nog steeds bestaande ZZZ-WhatsApp-groep, met de vraag of men het leuk leek een reünie te houden in combinatie met deze escaperoom.
De eerste reacties: “In kostuum?” “Met gear?” “Als we in kostuum doen, dan is in karakter een kleine stap extra, toch?”
Ik hou van LARPers.
En dus communiceerde ik vanaf dat moment bij het plannen van het uitje zo veel mogelijk in character als groepsleider Daniëlle, het brein achter de vorige heist, die nu een nieuwe klus had voor haar oude team (inmiddels wel de Zwarte Zee Zes in plaats van de Zwarte Zee Zeven, want Yvon deed helaas niet meer mee).
Voordat we aan de escaperoom konden beginnen waren er, geheel in stijl, diverse uitdagingen om te overwinnen. Zo bleek het lunchtentje waar ik had willen reserveren inmiddels opgedoekt te zijn, was de parkeerplaats voor de escaperoom niet beschikbaar vanwege de opbouw van een festival, was het alternatieve lunchtentje erg slecht vindbaar en was het personeel vergeten een tafel voor 6 personen vrij te houden, en hadden niet alle groepsleden de briefing (dresscode: praktisch en anoniem / bekijk de website om je in te lezen in de setting / kom op tijd) goed gelezen. Oh well, zo kon ik mijn ondankbare taak als plannenmaker en regelaar van alles zowel OC als IC uitoefenen (Letterlijk ondankbaar – IC vertrouwde helemaal niemand me, terwijl ik de buit de vorige keer toch echt eerlijk had verdeeld! Alleen maar omdat ik destijds één triviaal feitje niet had vermeld… Tsk…).
Maar drie kwartier na de afgesproken tijd zaten Sander, Gijs, Anne, Hetty, Marc en ik dan toch allemaal aan de lunchtafel en konden we beginnen met gezellig bijpraten.
Na de lunch was het tijd voor de ramkraak.
Escaperoommedewerkster: “Hebben jullie al eens eerder een escaperoom gedaan?”
Marc: “Nee, maar wel eerder een ramkraak gepleegd.”
De escaperoom was erg leuk opgezet en leende zich echt voor een LARP-groepje, want het was allemaal heel mooi in thema en we begonnen de ramkraak door écht met z’n allen gemaskerd in ‘een busje’ te zitten dat begon te bewegen, waarna we (go go go!!!) er zo snel mogelijk uit sprongen en alle alarmsystemen, camera’s en sloten in het pand moesten omzeilen, onklaar maken of openen.
Gelukkig waren we goed voorbereid en op elkaar ingespeeld, want toen een NPC (gemaskerde escaperoommedewerker) ons voordat we in het busje stapten onze instructies en maskers overhandigde en vroeg: “Wie is de leider??”, kon ik gelijk “Ik!” roepen, en op haar volgende vraag: “Wie is de technicus??”, konden we gelijk met z’n allen naar Anne wijzen. Dat maken ze daar vast niet vaak mee.
Wat ze blijkbaar ook niet vaak meemaken, is dat álle kluizen worden geopend. Het idee van de escaperoom is dat je in ieder geval kluis 1 moet openen, en mocht je daarna nog tijd over hebben dan kun je proberen de andere twee kluizen ook open te maken. Leuke opzet, want zo krijg je zo veel mogelijk waar voor je geld, ook als je sneller dan gemiddeld klaar bent. Maar wij waren natuurlijk fanatiek…
NPC: “Denk eraan: mijn baas moet de inhoud van kluis 1 krijgen. Voel je vrij om de inhoud van de andere kluizen te claimen als je wil. Dus: wat moet je doen??” Wij: “Alle kluizen moeten open!!” NPC: “Okee, maar het belangrijkste is dat de inhoud van de eerste kluis naar de baas gaat. Dus: wat is je missie??” Wij: “ALLE kluizen moeten open!!”
Maar het openen van die extra kluizen lukt volgens hun statistieken slechts 7% van de groepen; de meesten hebben al moeite genoeg om de eerste kluis binnen de tijd open te krijgen. Ons lukte het niet alleen om ze allemaal te openen, we hadden daarna ook nog eens 6 minuten op de klok over, volgens een duidelijk onder de indruk zijnde medewerkster. Mjah, zoals we vooraf al zeiden, dit was niet onze eerste kraak.
Onder het genot van een drankje en borrelplankje hebben we daarna even zitten debriefen en nababbelen. Waarna Gijs met een grijns zei: “Hee, ze hebben hier nog twee andere escaperooms… zullen we er nog eentje doen?”
Marc en Sander moesten helaas naar huis vanwege andere verplichtingen, maar aangezien de escaperoom vrij bleek, hebben we met ons overgebleven viertjes spontaan ook ‘The Show’ gedaan: een heel ander type escaperoom, bewust vanwege het contrast. Het was een veel meer gestuurde escaperoom, waarbij je deelnemers in een spelshow speelt die proberen het spel te winnen/saboteren (afhankelijk van je perspectief).
Vooraf kregen we weer een IC-briefing van een escaperoommedewerkster, die ons in de gedaante van de productieassistente vroeg om alvast te oefenen met ‘enthousiast joelen, zwaaien en springen’, wat we moesten gaan doen als het lampje boven de deur groen werd en we de spelshowsetting in moesten lopen terwijl de camera’s rolden.
Anne, met twinkelende ogen: “Weet je dat héél zeker??”
LARPers…
Ook deze speelden we ruim binnen de tijd uit. Het waren inderdaad heel andere puzzels / opdrachten en veel meer happy-happy-energiek, en hoewel ik deze ruimte minder interessant vond dan de vorige, was hij ook erg leuk om te doen.
In de sfeer van ‘omdat het kan’ en ‘omdat we hier nu toch zijn’ blijvend, zijn we daarna met z’n viertjes ook nog in de buurt gaan uit eten.
Het was dus weer een zeer geslaagde dag! (Al moet ik nu even gaan stoppen met lunches en etentjes, volgens de weegschaal…)
Fijn dat Nederland zo klein is. Gisteravond had ik voor de tweede keer een reünie van het K’s Choice-koor in Utrecht, aangezien het inmiddels precies een jaar geleden is dat we hebben opgetreden. Maar voordat ik daarheen ging, heb ik nog even diverse stops in Nederland gedaan.
Gisterochtend reed ik eerst met de auto vanuit Boxtel terug naar huis in Nijmegen, waarna ik op de fiets doorreed naar het centrum om kleding af te geven bij een tweedehandswinkel. Daarna sprong ik in de trein naar Amsterdam. Want omdat ik de komende weken meermaals met de trein ergens heen wil, heb ik deze maand een abonnement aangeschaft waarmee ik het hele weekend gratis kan reizen, want dat is een stuk goedkoper dan losse kaartjes. Dus dacht ik: als ik toch naar Utrecht moet, kan ik vooraf wel eerst naar Amsterdam treinen, om te kijken of het American Book Center mijn boek in consignatie wil nemen. Het is immers maar twintig minuutjes verder met de trein en nu was mijn kans, want normaal gesproken heb ik zo goed als nooit een reden om naar Amsterdam te gaan (vandaar dat ik ook nog niet eerder heb geprobeerd dit bij het American Book Center te regelen). Zo gezegd zo gedaan.
Meerdere verdiepingen met boeken! Heeel veeel Engelstalige boeken! <3
Ik weet overigens nog niet of ze mijn boek accepteren – degene die daarover gaat was gisteren net naar Comic Con, dus ze hebben een exemplaar met een briefje voor hem achtergelaten. Maar van zijn collega’s kreeg ik gelukkig al complimenten dat het boek er zo mooi uitzag. Fingers crossed!
Eigenlijk wilde ik van de gelegenheid gebruik maken om ook nog wat te shoppen, maar het weer was dermate vies dat ik niet langer buiten wilde zijn dan nodig, dus sprong ik daarna gelijk weer op de trein naar Utrecht voor de reünie.
Er waren niet zo veel mensen komen opdagen als bij de vorige reünie, maar het was toch een aardige groep. Eerst hebben we even bijgekletst en daarna nog een keer de registratie van het concert op video teruggekeken. Dat was weer heel mooi om terug te zien en triggerde fijne herinneringen. Ik dacht dat ik inmiddels al mijn partijen vergeten was, want als ik de betreffende nummers van K’s Choice luister, heb ik geen idee meer wat ik ook alweer moest zingen. Maar in deze setting, met alleen drie gitaren als begeleiding, kwam heel veel ineens weer boven! Ik heb dan ook, net als diverse anderen, lekker mee zitten zingen. 😊
Aangezien ik vlak achter Sam stond, was ik enorm vaak goed in beeld te zien. Wel confronterend; ik kan nog wel wat aan mijn houding en beweging verbeteren. Maar ook de paar momentjes dat Sam even achterom keek en we actief oogcontact hadden, waren terug te zien. Yay, fangirling!! 😋
Tijdens het bijpraatmoment werd nogmaals benadrukt hoeveel impact dit project op iedereen heeft gehad. Niet alleen op ons als deelnemers, maar ook op de festival-organisatoren en op degenen die het muzikale deel begeleidden. Heel mooi om te merken!
Daarna gingen de meesten nog een operavoorstelling kijken die onderdeel was van het festival van dit jaar, maar daar had ik wat minder behoefte aan, en de dag was al vol genoeg geweest, dus treinde ik weer terug van Utrecht naar Nijmegen.
Maar niet voordat de projectmanager ons een mooi vooruitzicht had gegeven: ze gaan proberen subsidie te krijgen om om de twee jaar zo’n community-project te doen. En als dat lukt, staan wij natuurlijk op de mailinglist voor een uitnodiging… 🙂
Toen ik met Mark naar The Expendables 4 ging, zag ik in de bios een voorfilmpje van ‘Killers of the Flower Moon’. Dat zag eruit als een zeer veelbelovende film (zeker nadat we The Expendables hadden gezien…). Daar wilde ik dus ook wel heen.
Ik stelde tijdens ons Heksengodinnenweekend voor om er met z’n viertjes naartoe te gaan. De andere meiden leek het ook een goede film, maar vonden 3,5 uur wat lang, dus werd het toen een andere.
Gelukkig durfde Richard wel de lange zit met me aan, dus zijn we gisteravond eerst gezellig samen gaan eten in Tilburg en installeerden we ons vervolgens in de stoelen (helaas geen moderne exemplaren die onderuit zakken).
Tot onze verbazing was er geen pauze in de film. Maar ach, we zijn allebei filmdagen gewend, en we hadden genoeg tijd om vooraf snacks in te slaan, dus we hebben het prima overleefd.
En de film was ook goed! Niet zo intens als ik gehoopt had, maar hij bleef wel bijna de hele tijd boeiend genoeg om de aandacht vast te houden. En dat terwijl er slechts één explosie in zat. 😉
De film gaat over indianenstam de Osage rond de jaren ’20 in de vorige eeuw, die land bezitten waar olie op wordt ontdekt, waardoor ze ineens belachelijk rijk worden. Uiteraard aasgieren blanke mensen op hun geld en worden er dus nare spelletjes gespeeld om het te bemachtigen: vrouwen uit de stam worden gehuwd zodat het geld via erfrecht naar de echtgenoot gaat, nadat de lokale stamleden een voor een worden vermoord. Het trieste is natuurlijk dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en echte mensen.
Ondanks het trieste verhaal is de film dus wel een aanrader en bovendien was het een heel gezellige avond! 😊
) naar de Winter-Efteling geweest! Ik wilde al heel lang weer een keer naar de Efteling (volgens mij was ik er al 10 jaar niet meer geweest) en Richard woont in de buurt en heeft zelfs een abonnement, dus dat was makkelijk – én supergezellig! ^_^
Ze moest er een stukje voor rijden, maar ik wist dat zij het concert in ieder geval zou waarderen.
)
). En dat vergeef je haar gelijk. <3
