Om heel eerlijk te zijn, zag ik een beetje op tegen de baravond van Charm. Baravonden zijn bedoeld als rustig bijkletsavondje voor spelers, dus er is slechts een handjevol NPC’s nodig, die alleen klein, niet voor de verhaallijn relevant plot hebben. En je hebt bovendien maar één avondje om je personage te introduceren en spelers mee te krijgen in je verhaal, terwijl die daar niet noodzakelijk op zitten te wachten. De kans is dus groot dat je je al snel verveelt en op een gegeven moment bent uitgespeeld.

Het kiezen van een rol was extra moeilijk omdat we alleen personages konden kiezen; het bijbehorend plot kreeg je pas achteraf, omdat de onderlinge verhoudingen tussen de NPC’s ook voor ons een verrassing moesten blijven, zodat het spel voor ons ook leuker was. Wat op zich een leuk uitgangspunt is.

Ik kreeg de rol van ‘bevrijde slaaf’ toebedeeld, die een oogje had op een van haar bevrijders. Maar die doorhad dat haar beste vriendin dezelfde vent leuk vond.

Verder wist ik alleen dat ik van de Wolfdoorn stam afkomstig was. Daar mocht ik zelf wat over verzinnen. Dat was wel een dingetje, want alle spelers op Charm die ook van een stam zijn, hebben superuitgewerkte achtergronden, vol met rituelen, verhalen, tatoeages en meer. Daar zou ik dus vast naar gevraagd worden, dus daar moest ik echt nog even over gaan nadenken.

En toen overleed mijn autootje, waardoor ik me bezig moest houden met het regelen van vervangend vervoer naar de locatie, het zoeken naar een nieuwe auto en het maken van proefritten. Waardoor ik niet eens meer tijd had om naar de ALV (die voorafging aan de baravond) te gaan, laat staan het voorbereiden van de rol. Argh!

Okee, we zijn LARPers, let’s wing it and improvise.

Ik bedacht tijdens het inpakken dat ik spelers misschien wel bij mijn dilemma kon betrekken door hen te vragen me een beetje op te tutten en leukere kleding voor me te regelen dan mijn oude, versleten slavenoutfit, zodat ik de aandacht van de kerel in kwestie kon trekken. En die stam… euh… dat bedacht ik later nog wel.

Eenmaal in het spel, verzon ik dat ik door mijn gevangenschap net de allerbelangrijkste rite van mijn stam had gemist: het volwassenword-jaar, waarin je een keuze maakt tussen het worden van ‘werker’ (en je een specifiek beroep kiest en gaat leren), of het worden van ‘opvoeder’ (en je een partner kiest, leert hoe je een gezin draaiend houdt en kinderen opvoedt, maar ook: hoe je die eigenlijk krijgt). Ik was dus al een paar jaar ‘over tijd’. Inmiddels vond ik iemand leuk, maar ik had geen idee wat ik daar mee aan moest, hoe ik het aanpakte, en wat dit dan eigenlijk betekende voor mijn toekomst.

Petra en Judith wierpen zich daar gelijk op toen ze dit verhaal van me hoorden en we hebben ontzettend leuk spel gehad, waarin ik in één avond tijd even complete seksuele voorlichting kreeg, ínclusief praktijklessen… En voor de avond erna regelden ze gelijk een nachtje bij de kerel in kwestie, zodat ik het geleerde direct in praktijk kon brengen. Nee hoor, ik voelde me helemáál niet ongemakkelijk. XD

Het drama was compleet toen ik met dank aan Kees te horen kreeg dat mijn stam er niet meer was en ik dus niet terug kon keren (en dus ook nooit meer volgens de regels een richting kon kiezen – wat moet ik nu met mijn leven?), en bovendien hoorde dat degene waar ik een crush op had, een enorme womanizer was (met dank aan Roddelende Rinske voor het extra stoken – en jij vraagt je af waarom het ons steeds niet lukt om iets samen te spelen ).

Daardoor ben ik de hele avond lekker bezig geweest, terwijl veel van mijn mede-NPC’s zich al lang in het monsterhok hadden teruggetrokken. Het lukte me zelfs om nog even een verhaal uit mijn mouw te schudden over iets wat ik vroeger mee had gemaakt, toen het tijd was voor een verhalenrondje. Om 1 uur ‘s nachts was ik OC zo moe dat ik geen IC-gesprek meer gaande kon houden en ben ik toch maar gaan slapen.

Dus ja, ik ben blij dat ik ben gegaan en heb een superleuke avond gehad!

Wow. Just wow. Wat een fantastisch evenement was Eurosing! Dit is er een die de boekjes in gaat. Het was memorabel, spectaculair, en compleet anders dan het gemiddelde LARP-evenement.

Over Eurosing

Eurosing was bedoeld als een parodie op het Eurovisie Songfestival (zo veel mogelijk over the top, meer glitter is meer beter, en je mag je geslacht, kledingvoorkeur en seksuele voorkeur op alle mogelijke manieren combineren), in LARP-vorm. Met een flinke vleug ‘Project Catwalk’, want het was de bedoeling dat we in 24 uur tijd een volledige act voor ons eigen team uit de grond stampten. Het enige dat je mocht voorbereiden, was een liedje kiezen waar een karaoke-versie van beschikbaar was. Ter plekke moesten de songteksten worden geschreven, op basis van een thema dat je op vrijdagavond pas te horen kreeg. Verder kreeg je een budget van €50,-, waarmee je op zaterdag de stad in kon om te shoppen voor requisieten en spul om een kostuum voor je performers mee te bouwen. En uiteraard moest je ook nog een choreografie in elkaar zetten, deze en de tekst uit je hoofd leren, met de licht- en geluidstechnici je wensen doorspreken en microfoons testen, en repeteren. Dit alles voor de grote show die op zaterdagavond om 21.00 uur zou starten. Alsof dat niet al genoeg was, was er natuurlijk ook nog rollenspel: politieke intriges en drama. Heul. Veul. Drama.

Vooraf dacht ik dat dit in ieder geval een relaxt evenement zou zijn qua voorbereiding. Mijn voorbereiding voor een evenement bestaat normaal gesproken uit een achtergrond in elkaar flansen en een kostuum naaien. Aangezien het kostuum ditmaal dus ter plekke gemaakt moest worden, was er niet veel voor te bereiden. Toch?

Read more

Vandaag teruggekeerd van Eurosing! Een verslag volgt morgen, want ik heb niet genoeg tijd om vanavond nog alles op te schrijven. Daarom voor nu een post over de laatste verrassingen die ons team had voorbereid.

Want ten eerste was er nóg een ‘bitch fight’ video! Die wilden we niet vooraf verspreiden; het idee was dat stalker manusje-van-alles Paddy deze scène stiekem had gefilmd. En op het evenement zelf zou hij de video via zijn telefoon aan andere deelnemers laten zien.

Ook deze was superleuk om op te nemen. Ik ben niet heel erg blij met mijn tekst, maar dat krijg je als er geen script is en je maar gewoon improviseert – wat ook dat is LARP!

En als tweede was er de foto die ik pas een paar dagen voor het evement bedacht te maken. Dit is er echt eentje in de categorie “Nee heb je, ja kun je krijgen”. Want wie had gedacht dat niet alleen ziekenhuispersoneel, maar ook politieagenten bereid waren om mee te werken aan ons mediamateriaal?!  Jawel, de politie is daadwerkelijk je beste vriend.

Een van de Nijmeegse politieposten ligt op fietsafstand van mijn werk. Dus besloot ik in de lunchpauze op de bonnefooi langs te gaan om te kijken of ik ‘een belastende foto van een roddelfotograaf’ kon regelen. Mark was zo lief om weer mee te gaan en de roddeljournalist te spelen.

Eigenlijk dachten we allebei dat de agenten zouden weigeren mee op de foto te gaan, en dat het bij een fotootje van mij terwijl ik het bureau binnen loop zou blijven. Maar onderschat nooit de kracht van een klein meisje met een lieve glimlach en stoute schoenen! Want tot onze grote verbazing kwam er na mijn toelichting bij de balie, daadwerkelijk een agent naar buiten die wel mee wilde werken! Hij wilde alleen liever niet met zijn gezicht op de foto. Nou, dat kon wel geregeld worden!

Hij vroeg zelfs of hij me in de boeien moest slaan, of dat ik in een politieauto wilde stappen. Dat zou natuurlijk helemaal een coole foto opgeleverd hebben, maar het moest wel zo zijn dat er te roddelen viel over de reden waarom ik precies op het bureau moest zijn. En zo kon het nog alle kanten op…

Eerder vertelde ik jullie over de postcard video die we voor Eurosing maakten. Ik kon toen nog niet vertellen dat we nog meer hadden opgenomen!

Ik had namelijk bedacht dat we ook een bitch fight tussen de twee zangeressen, die tijdens de opnames ontstond, konden filmen. En dat filmpje daarna anoniem konden lekken naar EuroNews, de IC nieuwssite van het evenement.

Dat plan viel in goede aarde en aldus geschiedde. Iedereen speelde erg leuk mee en voegde toe aan de scène, zoals onze manager die zijn hand naar de camera uitstrekt om het filmen te stoppen. Met het volgende resultaat:

Daarna kwam de suggestie om deze video niet zomaar aan de organisatie aan te leveren, maar het via een rivaliserend team te laten uitlekken. Superleuk! Ook dat gebeurde en ook zij hebben er weer heel veel aan toegevoegd, want ze hebben het filmpje opgenomen in een persoonlijk vlog van een van hun zangeressen, en die video in zijn geheel verspreid.

Een fantastisch voorbeeld van hoe iedereen voortbouwt op elkaars ideeën rondom het Eurosing-evenement. Dit is wat er gebeurt als je creatieve rollenspelers bij elkaar zet.

Ik geloof niet dat ik al eerder zo veel voorpret heb gehad voor een LARP-evenement!

Gisteren spraken we voor de tweede keer af met ‘team Ireland’, ons groepje voor LARP-evenement Eurosing (een parodie op het Eurovisie songfestival). We moeten namelijk een introductievideo van ons team maken. Dat is best een uitdaging met deelnemers uit meerdere landen, maar gelukkig konden we 6 van de 8 mensen op dezelfde tijd op dezelfde plek krijgen. En doordat ons team is uitgebreid met enkele Nederlanders, bleek Nijmegen de meest centrale plek tussen hen en de Duitse groepsgenoten te zijn en was ik ditmaal gastvrouw.

We hadden een superleuk plan, maar daarvoor moesten we opnames maken van een kamer met ziekenhuisbed. Hm… thuis faken kan wel, maar het gaat er nooit goed uitzien. Maar laat ik nou meerdere mensen kennen die in Nijmeegse ziekenhuizen werken… En ja hoor, het kostte wat regelwerk, maar Mark kreeg het voor ons voor elkaar dat we gisteren een leegstaand kamertje in het Radboudumc mochten gebruiken voor onze opnames!!

Gezien de weersvoorspellingen en de te overbruggen afstanden, vreesde ik het ergste. Ik bereidde me mentaal voor op een zootje ongeregeld (LARPers staan niet bekend om hun vermogen zich aan te passen en te luisteren naar een groepscoördinator) en gigantische uitloop door te late aankomst. Maar wat schetste mijn verbazing: toen ik een kwartiertje voor de afgesproken tijd arriveerde, stonden alle anderen al te wachten! En dat niet alleen: het uurtje dat we hadden ter voorbereiding, werd effectief benut en we waren klaar op het moment dat Mark ons kwam ophalen!

In dat uurtje werden onder andere ijverig ballonnen opgeblazen en mensen geschminkt.

Waarom precies die locatie en wat we hebben gefilmd in het ziekenhuis, blijft natuurlijk nog onder embargo.

Ook het filmen verliep vlotjes – velen kwamen met goede ideeën, iedereen werkte lekker mee en na anderhalf uur en een hoop lol stond alles erop. Nu ‘alleen nog’ nabewerken.

Hoewel er dus ruim tijd over was voor gezellig nababbelen, besloot men wijselijk om gelijk naar huis te gaan. En maar goed ook, want zelfs met vroeg vertrek hebben enkele mensen er uren over gedaan om weer thuis te komen. :-O

En ik ben wederom erg blij met mijn team. <3

Dit weekend reed ik maar liefst tweemaal naar Duitsland. Gisteren vanwege Yvonne’s verjaardag / handwerkmiddagje, wat relatief dichtbij was, en vandaag helemaal naar Dortmund voor een brainstorm over Eurosing.

Eurosing is een LARP-evenement dat in januari plaatsvindt. Het wordt een parodie op, jawel, het Eurovisie Songfestival! Je treedt op met een team, namens een land. En het grootste gedeelte van je show moet ter plekke in elkaar worden gezet: kostuum, tekst, choreografie, etcetera. En daarnaast is er ook nog een hoop politiek plot en culturele intriges.

Zingen op een podium gaat voor mij niet de uitdaging worden. Maar het samenwerken met een team van mensen die ik niet of nauwelijks ken, om onder zware tijdsdruk iets in elkaar te zetten dat zeker weten nooit perfect kan worden: argh! Alleen al het idéé dat het kostuum met behulp van ducttape in elkaar gaat hangen… Dit wordt dus een mooie les in loslaten. Het draait om het plezier, niet om de daadwerkelijke prestatie of het resultaat.

Ik had wel gedacht dat dit evenement dus weinig pre-stress zou hebben. Maar daar vergiste ik me in. We moesten namelijk zelf teams gaan vormen. En later bleek dat we ook nog een video moeten gaan opnemen om ons land voor te stellen.

Dat team was al gelijk een fiasco. Ik had een leuk groepje mensen, waarvan uiteindelijk bijna iedereen afhaakte waardoor we met nog maar twee mensen overbleven. Slecht begin. Dus toen gooide ik maar een oproepje in de Facebookgroep, wie met mij een nieuw team wilde vormen of wie me wilde adopteren.

Team Ierland bleek nog leden te zoeken, dus voegde ik me bij die groep. Maar via de chat overleggen terwijl het ook daar nog niet helemaal duidelijk was wie er al dan niet meedeed en wie welke rol wilde hebben, was niet ideaal. Het probleem was alleen dat we een nogal internationaal gezelschap waren: een handjevol Duitsers, een Finse, en ik als Nederlandse. Dat werd dan toch maar in Duitsland op een enigszins voor ons allemaal centrale plek afspreken.

Nadat we een datum en locatie hadden, kwamen er nog 3 andere Nederlanders bij de groep. Die uiteraard niet op die datum konden. Zucht. Maar we hebben het toch maar door laten gaan, want anders konden we nooit spijkers met koppen slaan.

Ik zag mijn geest dus al een beetje kruipen en vroeg me af waar ik aan begonnen was.

Maar na vandaag (en 3 uur in de auto) ben ik echt heel positief! We vreesden dat we de hele middag nodig zouden hebben om te brainstormen en het met elkaar eens te worden, maar na slechts anderhalf uur lag er al een concept op tafel! Dus hadden we ook nog tijd om lekker te eten en een opzet voor de videofilm te bedenken.

Blijkbaar werkt dit gezelschap goed: er waren diverse mensen met leuke ideeën en we bouwden goed op elkaars ideeën voort. En als er een keer een minder goede suggestie kwam, waren we het er allemaal wel over eens waarom dat minder goed zou werken in praktijk. Ook over de rolverdeling hoefde nauwelijk gesteggeld te worden: alles is verdeeld volgens iedereen zijn of haar voorkeuren (ook die van degenen die niet aanwezig konden zijn, die het vooraf op papier hadden doorgegeven).

Vandaar deze vrolijke selfie.

Hopelijk gaat het tijdens het evenement zelf ook allemaal zo soepel. Ik heb er nog een klein beetje een hard hoofd in (vooral wat betreft mijn eigen bijdrage, ik ken mezelf helaas), maar ik heb al een stuk meer zin in het evenement dan gisteren!

Afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver: Dancing at the Darcy’s! Een Victoriaans LARP-evenement dat zich afspeelde in Londen, 1872, en draaide rondom het bal dat gegeven werd ter ere van de verloving van een dame en heer uit de high society.

De locatie alleen al was fantastisch: kasteel Wijenburg in Echteld (ja, de plek waar Mark en ik zijn getrouwd). Helemaal perfect, want alle kamers zijn prachtig gedecoreerd met o.a. kroonluchters en grote open haarden, er is een heuse bibliotheek, een grote ruimte die als balzaal en eetzaal kon dienen, een kelder waar de vertrekken van de bedienden waren, en een mooie tuin waar je rond kon wandelen en geheime rendez-vous kon hebben. En dan de kostuums… echt supermooi! Alle dames hadden prachtige jurken aan en de heren waren strak in jacquet of uniform. Ook de bedienden waren supersfeervol in zwart met witte details. Het plaatje was helemaal compleet. Zoals iemand opmerkte: alsof we in een BBC-kostuumdrama terecht waren gekomen. Het kon zo op tv.

De spelers waren in twee groepen verdeeld: ‘upstairs’ (de hogere klasse) en ‘downstairs’ (het personeel). Die hebben compleet verschillend spel gehad, want als upstairs-persoon negeer je het feit dat er bedienden rondlopen en als bediende hoor je de upstairs bevelen zonder commentaar op te volgen, maar er liepen genoeg lijntjes tussen beide groepen om elkaar toch nodig te hebben. Bovendien: juist doordat de bedienden als meubilair werden gezien en, in tegenstelling tot de upstairs-gasten, wel in alle kamers mochten komen, konden ze overal luistervinkje spelen en de opgevangen informatie gebruiken voor eigen doeleinden…

Er was een hoop ‘keeping up appearances’, want je reputatie is alles als upstairs-persoon. Maar onderhuids had iedereen bergen met geheimen, die stuk voor stuk een schandaal veroorzaakten als ze uit zouden komen…

Ik mocht Angelica Moretti spelen, de polyamoureuze dochter van een Tsjechische operazangeres en Italiaanse dansmeester / mislukte schilder, en muze voor dichters en andere artiesten. Als artiestenfamilie waren wij van enigszins dubieuze reputatie, maar mijn pappa was gevraagd om tijdens het bal danslessen te komen geven (we hebben echt dansen uit de Regency-periode geleerd en uitgevoerd!) dus mocht ik ook komen.

Ik was erg blij met de rol, want ze hadden best wel getypecast (niet alleen bij mij). Dankzij mijn danservaring kon ik overtuigend de dochter van de dansmeester spelen.
En als kind van een artistieke familie kon ik ook mijn vioolspeelvaardigheid gebruiken. ‘s Middags was er een ‘music and poetry recital’ waar verschillende deelnemers hun kunnen vertoonden. Van harp spelen (op conservatoriumniveau…) tot een scène uit een toneelstuk voorspelen, van gedichten voordragen tot operazang – supergaaf dat zo veel mensen dat wilden doen! Ik was gelukkig niet al te zenuwachtig, dus mijn vioolstuk ging goed genoeg en leverde mijn personage natuurlijk ook weer wat aanzien op.
Het is alleen de vraag hoe lang ik gecast kan blijven worden als ‘de aantrekkelijke jonge dochter’, want op je 38e nog een 22-jarige spelen (op Orenda ben ik zelfs pas 17) is toch een beetje een stretch…

Stiekem had ik een relatie met één van de bedienden, maar trouwen zat er uiteraard niet in. Mijn minnaar had een nogal expliciet seksueel gedicht over mij geschreven, dat per ongeluk in handen was gekomen van een dichter, die het als zijn eigen werk claimde en had aangekondigd het tijdens het bal te gaan voordragen. Paniek! Want ik werd er met naam in genoemd, dus die voordracht ging me mijn reputatie kosten. Aan mij de taak om te voorkomen dat het gedicht publiek werd gemaakt. Als back-upplan moest ik van mijn ouders zo snel mogelijk een verloofde met goede reputatie vinden, zodat mijn toekomst toch nog enigszins veiliggesteld zou zijn, mocht het gedicht wel voorgedragen worden. Maar ja, uiteraard trouwde ik toch liever met die bediende, dus mijn persoonlijke back-upplan was om een schilderij dat mijn vader had geschilderd, publiekelijk vertoond te krijgen zodat hij rijk zou worden en mij kon blijven onderhouden. Alleen was dat schilderij ook nogal onzedelijk, dus het model in kwestie (een hooggeplaatste dame) deed er uiteraard alles aan om dit te voorkomen. Dus ging ik over tot chantage. Enfin, je begrijpt: drama en gekonkel alom!

Dat was alleen nog maar mijn eigen achtergrond, maar iedereen had dus zo’n stapel geheimen, waarmee allerlei families, bedienden en anderen aanwezigen in elkaar haakten. Het hele evenement voelde een beetje als een ijsberg: als speler kreeg je slechts een heel klein deel van wat er allemaal speelde mee, zeker aangezien het evenement maar één dag duurde. Dat was enerzijds een interessante ervaring, maar anderzijds ook wel jammer want er zijn heel veel personages die ik daardoor niet heb gesproken en ik had nog veel meer acties kunnen uitvoeren om nog veel meer problemen te veroorzaken.

Ik had het idee dat ik continu van het ene naar het andere ding aan het rennen was. Omkleden aan het begin, lunch halen, geheime afspraak met mijn minnaar regelen, optreden met viool, schilderij zoeken, opnieuw omkleden (ja, er waren een hoop mede-kostuumsnobs die meerdere outfits hadden, dus er was zelfs geregeld dat er omkleedmomenten met bediende waren, zodat ik van mijn day dress naar mijn baljurk kon wisselen!), dansworkshop bijwonen, flirten met mogelijke huwelijkskandidaten, driegangendiner (tijdens welke toch het gedicht werd voorgedragen… argh!), reputatieverlies proberen te beperken, excuses moeten maken voor mijn chantage, me geforceerd verloven met nota bene degene die mijn reputatie had verpest, en uiteraard: dansen tijdens het bal! (Eindelijk een kans om mijn antieke balboekje daadwerkelijk te gebruiken!)

Het was echt een supermooi evenement wat ik niet had willen missen. De voorbereidingen kostten nogal wat moeite, want niet alleen moest er een baljurk worden genaaid; omdat het voorgeschreven rollen waren, moest ik ook studeren op mijn achtergrond en alle stambomen en roddels over de andere aanwezigen. Dan is er natuurlijk nog stress over het viool spelen en ter plekke een fatsoenlijk kapsel in elkaar zetten. En zou ik, als iemand die voor 21e-eeuwse normen al behoorlijk direct is, er wel in slagen me Victoriaans netjes te gedragen? Maar dit was léuke pre-stress, en dat was fijn om ook weer eens te ervaren. Het is allemaal uiteindelijk goed afgelopen wat betreft OC-zaken en ik denk dat zelfs Angelica wellicht gelukkig kan worden met de uitkomst.

Mochten er nog steeds mensen zijn die denken dat LARP alleen is voor zielige contactgestoorde nerds, die gehuld in tafellakens fictieve vuurballen naar elkaar werpen: kom eens kijken op evenementen zoals deze…

(Helaas is er tot nu toe slechts een handjevol foto’s gepubliceerd. Hopelijk binnenkort meer!)