Oh, wat was Orenda mooi!

Van tevoren maakte ik me wel een beetje zorgen over de vraag of ik me van dinsdagavond tot en met zaterdagavond bezig kon houden (zondag was alleen voor opruimen, uitbrakken en terugrijden). Niet in de minste plaats omdat mijn briefing neerkwam op “ga door waar je mee bezig bent”. Voor de zekerheid had ik een periodecorrect boek meegenomen, maar dat is niet eens open geweest!

De groep mensen en de crew is superfijn en er hangt een hele goede roleplay-sfeer op dat evenement, waardoor ik makkelijk in mijn rol werd gezogen en bleef hangen. De locatie, een Frans chateau met een prachtige bosrijke omgeving en een groot meer, hielp daar ook zeker bij. Er zijn geen evenementen waarbij ik zo veel ‘picture perfect’ sfeermomenten heb mogen ervaren als afgelopen Orenda!

Want hoe vaak krijg je de kans om in je hoepelrok en met je parasolletje op een bootje te zitten, waarbij een heer met hoge hoed je langs uitzicht op groen en een chateau peddelt??

En hoe vaak spring je met nog 4 andere mensen gehuld in Victoriaanse badkleding een buitenzwembad in?

Hoe vaak hebben jullie al petanque en croquet met authentieke houten onderdelen gespeeld? (Het enige minpunt was helaas dat alle veldjes onwijs afliepen richting het meer, vol kuilen zaten en enkelhoog gras hadden, waardoor het croquet spelen enigszins werd bemoeilijkt.)

Tot slot zouden jullie onwijs jaloers zijn als jullie hadden kunnen zien hoe mooi het meer er om middernacht bij lag, toen er pingpongballetjes gevuld met gekleurde lichtjes in werden gegooid, die langzaam op het water dobberden.

En dat was dus alleen de sfeer, laat staan het daadwerkelijke spel. Oh, en had ik het superuitgebreide, ter plekke door crewleden klaargemaakte eten al genoemd? Hoewel we in Frankrijk zaten, zaten we binnenspels op Java en dus werden er iedere dag rijsttafels met Indonesische gerechten geserveerd. Wat een luxe!

Mijn kostuums zijn goed tot hun recht gekomen, al waren er her en der wat problemen. Ik kan met een hoepelrok namelijk niet in stoelen met armleuningen zitten, dus als ik op het bordes wilde zitten, moest er steeds een stoel van binnen worden gehaald (door een heer uiteraard, als dame ga je niet zelf tillen). En aan de eettafel waren geen Victoriaanse breedtes gehanteerd bij het dekken, dus moest ik continu aan het einde van de tafel gaan zitten omdat ik anders niet tussen mijn disgenoten paste. Maar ter compensatie drapeerde ik wel uitermate mooi op de sofa’s.

En je leert gelijk waarom bepaalde etiquetteregels er zijn. Dat iemand de stoel voor je aanschuift is écht heel fijn, want je twee handen zijn te veel bezet met het managen van alle stof om je heen om ook nog eens een stoel te kunnen manoeuvreren. (Al waren de mannen er op een gegeven moment behoorlijk klaar mee om iedere keer dat een dame aan of van tafel ging, op te moeten staan. )

De vorige keer kreeg ik weinig mee van het plot, maar ik heb me er nu actief mee bemoeid. Het voordeel van mijn personage (de Alice van Alice in Wonderland) is dat ze bij ieder groepje kan aanschuiven, gepast volgens de etiquette of niet. En bovendien ben ik verder gegaan met mijn ‘Trouble Map’, een kaart waarop ik bijzondere verhalen noteerde. Dus heel veel mensen hebben even de tijd genomen om met me te babbelen.

Het continue omdenken ging me gelukkig weer goed af, inclusief het ter plekke bedenken van woordgrapjes. Eentje waar ik stiekem best trots op ben: “Het is niet mogelijk dat het tegenvalt, meneer. Als iets is tegengevallen, is het namelijk niet voorgevallen.”

Dit keer ben ik ook daadwerkelijk in Wonderland geweest! Zelfs tweemaal. De eerste keer maar heel kort, en ik was er amper toen de delen één voor één weer langzaam vervaagden (met dank aan Ork’s uitstekende lichttechniek!), waarna ik uiteraard een flinke jankbui kreeg omdat dat waar ik al bijna mijn hele leven naar uitkeek, weer aan mijn neus voorbij ging.

Maar zaterdagavond was driemaal scheepsrecht. Ik werd opgehaald met de mededeling: “Je mag naar huis.” Waarna ik naar datzelfde roeibootje werd geleid, waar nu een prachtig verlicht wezen op zat. Het was inmiddels stikdonker en het regende pijpenstelen, en terwijl mijn vrienden me geschokt en met tranen in de ogen op de oever uitzwaaiden, werden ik en een vriendin naar Wonderland geroeid. We dreven door de verlichte gekleurde balletjes heen, wat echt een Eftelingeffect gaf. De regen werd steeds heftiger en uiteindelijk was ik nat tot op mijn onderbroek, maar ook dat droeg bij aan de sfeer. Het leek wel alsof we door de veerman naar Hades werden geleid – alleen de twee muntjes ontbraken.

En daarmee eindigde het weekend voor mij. Of Alice nog terug gaat komen is de vraag. Het was voor mij ook een verrassing, dus ik wacht vol spanning op de volgende briefing!

Al met al heb ik dus een heel mooi weekend gehad. Ik ben echt heel dankbaar dat ik zoiets moois mee heb mogen maken en dat er ook zo veel moeite is gedaan om iets voor mij persoonlijk te creëren. Zeker aangezien ik ‘maar’ een NPC ben; doorgaans worden speciale scènes toch vooral voor de spelers bedacht. Maar op Orenda is er niet zo heel veel onderscheid. Ik ben ook meer een DPC dan een NPC, want ik krijg maar een fractie van het plot te horen en soms vergeet ik zelf zelfs dat ik geen speler ben.

En toch had ik op vrijdagavond weer even zo’n dipje. Het spel was ‘s avonds wat tam (wellicht zaten veel mensen er even doorheen) en ik had geen inspiratie of puf meer om op de Alice-manier gesprekken te voeren. Het ‘Waarom ben ik hier eigenlijk? Ik voeg helemaal niets toe aan het spel’-gevoel dook weer eens op. Dus ik heb me even in mijn slaapkamer teruggetrokken met een bus Pringles om weer op te laden. Want ik weet inmiddels dat het nergens op slaat. Maar toch heb je het af en toe. De volgende ochtend ben ik lekker lang in bed blijven meuren en daarna werd het toch automatisch weer leuk.

Hopelijk volgen er binnenkort nog wat meer foto’s van de mooie scènes, want ik weet zeker dat er een hoop prachtige plaatjes op de camera van Ork staan te wachten. Check over een paar dagen deze post dus nogmaals!
[edit:] Nu met foto’s! Die met logo rechtsonderin zijn van Ork en de anderen van David de Klijn.

Vorig jaar zag ik via Anne-Marieke’s Facebookpagina fantastische foto’s langskomen van een evenement. Het bleek een kruising tussen LARP en re-enactment te zijn: rollenspel, maar dan in een (zo veel mogelijk) historisch correct middeleeuws kamp met bijbehorende kleding. Wauw… dat moest ik proberen! Want ik houd van dat authentieke middeleeuwse sfeertje, maar vond re-enactment altijd wat saai en miste daar het rollenspel in.

Dus schreef ik me in voor het tweede evenement van Cry Havoc, ook al moest ik er helemaal voor naar Engeland: eerst met de auto naar Hoek van Holland, daar met meuk en al op de boot naar Harwich, om van daaruit nog eens dik 4,5 uur te rijden naar de locatie.

De rit in de UK zelf zou eigenlijk nog geen 4 uur moeten duren, maar rondom Londen was er zowel op de heen- als terugweg continu file. Ook een stuk verder naar het westen was er ineens veel langzaamrijdend verkeer. Waarom zou… oh hee! Stonehenge!

Het evenemententerrein was helemaal fantastisch: een aantal grote grasvelden met daarop supersfeervolle gebouwen. Zo hadden we een prachtige middeleeuwse taveerne en een heus fort! Met overal wapperende vlaggen.

En iedereen had erg zijn best gedaan om zijn ‘kit’ er zo goed mogelijk uit te laten zien. Her en der zag je nog wel wat mensen in standaard LARP-blouses en broeken lopen, maar de meesten hadden kleding van re-enactmentkwaliteit aan en alles vormde een prachtig plaatje. (Wel heel raar om die mensen dan latexwapens te zien dragen in plaats van echt staal. )

Ik was benieuwd of het voor mij leuk ging worden, want de nadruk lag bij dit evenement wel op het vechten. En er was wat rondlopende adel, met bijbehorende politieke intriges. Beide niet helemaal mijn ding.

Omdat de reis al duur genoeg was en ik al genoeg kostuums voor andere evenementen moest maken, had ik besloten het te doen met wat ik nog had liggen en wilde ik mijn personage ook aan laten sluiten bij wat ik al kende, zodat daar niet te veel energie in ging zitten. Dus speelde ik een naaister/kaartweefster, die er ook van hield om ‘s avonds plezier te maken in de bar en doedelzak te spelen. Maar ik wilde er wel een twist in gooien. Dus sleepte ik ook de trouwjurk die ik voor Omen had genaaid mee en startte ik het spel zogenaamd als adelvrouw.

Mijn achtergrond was dat ik gevangen was genomen door Edmund, de tegenstander van Lady Ann, heerseres van het kamp waar we in speelden. Een adeldame had me geholpen te ontsnappen door me voor mezelf een adelijke jurk te laten naaien, zodat ik me voor kon doen als haar dochter, om me zo het vijandelijke kamp uit te helpen. Onderweg naar veiligheid werd ik echter opgemerkt door bandieten, die dachten losgeld voor me te kunnen eisen (want: adel, dus rijke familieleden). Aldus begon ik het spel als gegijzelde.

De andere spelers hebben me uiteindelijk weten te bevrijden en denkende dat ik inderdaad een adelijke dame was, werd ik gelijk naar Lady Ann getransporteerd, die me hartelijk welkom heette en me bij haar aan tafel plantte. Argh! Paniek! Hoe ga ik me hier uit redden? Hoe moet ik me gedragen?? De hele avond heb ik min of meer als een bang zeehondje achter alle adel aan gehobbeld, biddend naar de heiligen dat ik niet ontdekt zou worden, want je voordoen als adel kan je je leven kosten!

Uiteraard was het mijn bedoeling dat ik uiteindelijk ontmaskerd zou worden, dus ik heb een hoop ‘oepsjes’ veroorzaakt als hint. Maar het probleem met LARP is dat je vaak te snel wordt vergeven voor oepsjes, aangezien het ook kan zijn dat je OC gewoon niet helemaal goed weet hoe je je hoort te gedragen en niemand je daar op wil afrekenen. Het gaf wel veel lol, bijvoorbeeld met het samen zingen met anderen en dan heel hard mijn best doen om niet te laten merken dat ik niet kon lezen – de teksten moest ik dus leren door te luisteren naar wat de anderen zongen, of ik verzon smoesjes zoals ‘de letters zijn wel erg klein om te lezen bij dit kaarslicht’.
Heerlijk ook de reactie van Lady Cecily toen ik eruit flapte dat ik doedelzak speelde. “You play the bagpipes? How very… novel.” XD

Vrijdagavond wist ik te overleven. Op zaterdagochtend besloot ik een andere ‘commoner’ in vertrouwen te nemen, in de hoop dat de roddel zich in de loop van de dag tot de bovenste regionen zou verspreiden. Ik had er niet op gerekend dat deze persoon vervolgens direct naar Lady Cecily zou stappen, die het op haar beurt weer direct aan Lady Ann doorbriefte, waardoor alles diezelfde ochtend nog open op tafel lag! :-O

Toen ik haar tent binnen werd geroepen, ging dat dus met knikkende knietjes. Zou dit het einde van mijn personage zijn…? Zou er een zware rechtzaak volgen? Zou ik publiekelijk geslagen worden?

Maar niets van dit alles. Lady Cecily was min op meer op dezelfde wijze aan de vijand ontsnapt en begreep mijn situatie helemaal, dus ze bleek er een heroïsch, zwaar geromantiseerd verhaal van te hebben gemaakt waardoor Lady Ann me vergaf.

Euh… oh?

Ja, en er zou een toneelstuk van mijn verhaal worden gemaakt. Of ik mee wilde doen en mezelf wilde spelen?

Wait, wut?? XD

Natuurlijk was het fijn om te overleven, maar eigenlijk ben ik er veel te makkelijk vanaf gekomen. Ik had het niet erg gevonden als me het vuur heel na aan de schenen was gelegd, maar ja, soms lopen dingen anders omdat er nu eenmaal geen script is.

Dat toneelstuk was wel de beste ‘straf’ ooit, want het was echt hilarisch! Aangezien het de middeleeuwen waren, was het niet zo gepast om allemaal vrouwen mee te laten doen, dus al mijn medespelers waren mannen – voornamelijk lompe huurlingen. De ene was zo dronken dat hij niet in staat was om ook maar één zin te onthouden, degene die Lady Ann moest spelen verloor steeds zijn neptieten en bleef maar aan zijn kruis krabben, en alles was één grote puinhoop. Ik heb me werkelijk sláp gelachen tijdens de repetities!

Na mijn ontmaskering heb ik mijn gewone middeleeuwse kloffie aangetrokken en ben ik me anders gaan gedragen. Ik had niet meer echt een doel, maar ik heb veel lol gehad met de ‘officiële’ muzikanten die door de organisatie waren gevraagd om daar sfeer te maken. We hebben lekker samen gespeeld, vooral ‘s avonds in de taveerne. Er werd gemusiceerd, gezongen, gedanst, gedronken, gelachen en gevochten – precies zoals een middeleeuwse taveerne zou moeten zijn! Ik wou dat ieder LARP-evenement zoiets had want het was enorm sfeervol. Er waren echt een hoop mensen die konden zingen en/of een instrument konden bespelen, dus we konden elkaar goed afwisselen. En gelukkig werd mijn doedelzakmuziek erg gewaardeerd, in plaats van irritant gevonden.

Verder heb ik me o.a. beziggehouden met het leren mesvechten en samen met een bediende verlekkerd kijken naar mooie mannen in harnas die aan het trainen waren.

Eigenlijk heb ik dus bijna alles gedaan wat ik OC leuk vind: roleplayen, re-enacten, doedelzak spelen en dansen. Een ideale combinatie! Toch was het niet het beste weekend ooit voor mij. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar ik denk dat ik de intensiteit van het rollenspel te laag vond. Toen ik nog adeldame speelde zat ik echt in mijn rol – eigenlijk speelde ik zelfs een rol waarin ik een rol speelde. Maar in ‘fase twee’ voelde het minder alsof ik een rol speelde – eigenlijk was ik in mijn doen en laten voor een groot deel mezelf. Het hielp ook niet dat mijn ‘commoners’ outfit de kleding was die ik ook tijdens re-enactment en optredens met Tweedledum & Tweedledee heb gedragen, waardoor het inmiddels meer als gewone kleding dan als een kostuum voelt (een kostuum helpt mij altijd in mijn rol te komen). Dat gecombineerd met het gebrek aan flinke afstraffing of intensief plot op zaterdag, deed het allemaal wat ‘licht’ overkomen.

En omdat ik een nieuwe speler was en de andere groepen nog niet zo goed kende, vond ik het ook erg moeilijk om spel te creëren voor anderen. Ik voelde me vooral een consument van spel, terwijl ik het tijdens een LARP-evenement ook belangrijk vind om door mijn eigen spel leuke situaties voor anderen te creëren. Maar goed, ik heb toch wel bijgedragen, alleen dan vooral door sfeer te maken in plaats van spel.

En gelukkig compenseerde de zondag, want tijdens de eindbuts (die de hele zondagochtend- en middag duurde, met alleen een lunchpauze er tussendoor!) heb ik me nuttig gemaakt als waterdrager. Dat gevecht kwam heel goed over, want we hadden ons verschanst in het fort dat van alle kanten werd aangevallen. Ik moest dus echt van links naar rechts rennen om iedereen gehydrateerd te houden, met het risco geraakt te worden door een verdwaalde pijl. Een erg mooie, immersieve situatie.

Het water rondbrengen naar de vechters werd overigens zowel IC als OC erg gewaardeerd, want wat hadden we een goed weer! Er is geen spatje regen gevallen en de zon scheen rijkelijk. Ondanks de zonnebrandcrème ben ik best wel rood in mijn gezicht en hals geworden, want op het open veld schroei je hoe dan ook weg.

Dat het een Engels evenement was, wat overigens geen enkel probleem. Wel had ik af en toe wat moeite om alle gesprekken te verstaan. Je kunt nog zo’n breed vocabulaire hebben; als ze in hun lokale tongval gaan mompelen, dan volg ik dat echt niet meer hoor…

En de thee is wennen. De eerste keer dat ik een kopje kreeg dacht ik dat het koffie was. Want oh ja, die rare Engelsen gooien er melk in… gatver!

Links rijden was ook geen enkel probleem. Ik had het sowieso al eens eerder gedaan in Schotland. Toen hadden we een huurauto, maar met je eigen auto gaan is makkelijker omdat je dan niet ook nog eens na hoeft te denken over met de andere hand schakelen. Alleen de rotondes blijven een uitdaging…

De terugreis was wel behoorlijk vermoeiend, want na een LARP-weekend met weinig slaap ben ik altijd al bek-af, en nu moest ik dus ook nog eens snel inpakken om de boot terug niet te missen en 4,5 uur rijden. Officieel hoor je na 2 uur een pauze te nemen, maar ik stond toen midden in een drie kwartier durende file en er was geen rustplaats te bekennen. Uiteindelijk heb ik de hele rit in 1x doorgetrokken, mede omdat ik vermoedde dat rustpauze nemen alleen maar een negatief effect zou hebben. Op de heenweg had ik na 3 uur pauze genomen, terwijl ik me niet echt moe voelde, maar daarna was ik wél veel vermoeider. Ik denk dat ik beter bezig kan blijven, want tijdens het rijden moet je toch alert blijven. En als ik pauze neem, ga ik in sluimermodus en kom daar vervolgens niet meer uit. Als ik had gemerkt dat ik weg was gaan trekken was ik uiteraard wel gestopt, maar ik denk dat ik er goed aan heb gedaan om door te rijden totdat ik op de boot was (en ook niet meer hoefde te stressen om op tijd te komen) en daar pas te crashen.

Voor volgend jaar moet ik me nog even bezinnen of ik weer wil gaan. Als het evenement in Nederland was geweest had ik me zeker weer ingeschreven, maar het is toch wel een hoop gedoe én behoorlijk prijzig…

Al kan ik er natuurlijk ook een vakantie aan vastplakken (wat nu niet goed uitkwam i.v.m. mijn verhuizing). En een van de organisatoren, die in de buurt van Harwich woont, heeft me zelfs al aangeboden dat ik wel een nachtje bij hem kan logeren voordat ik de boot pak naar Nederland. Opties genoeg dus.

Maar goed, dat zien we t.z.t. wel. Nu eerst afwachten totdat de foto’s klaar zijn, want te zien aan de plaatjes die vorig jaar zijn gemaakt, gaan die fantastisch worden!

Overal spierpijn, bont en blauw, hees van het grommen en brullen, en met nog wat restjes groene schmink rond mijn ogen (het gaat er écht niet meer af…!) zit ik momenteel op kantoor. Want afgelopen weekend speelde ik een ork op Charm!

Eigenlijk zou ik een trol-sjamaan zijn. Dat leek me namelijk een leuke rol. Wel een rol die fysiek enigszins onmogelijk was, want volgens de achtergrondbeschrijving zijn trollen véél groter en bovendien sterker gebouwd dan mensen, nog veel meer dan orken. Om niet een compleet lullig trolletje te worden, was ik maar begonnen aan een hulk-shirt. Ik had al een shirt waar ik een flinke buik op had genaaid, die ik gebruik voor Dwergenrollen. Ik hoefde er dus alleen maar wat schouder- en bicepsvulling aan toe te voegen, waarna ik er een ruim shirt overheen kon dragen om twee keer zo breed als ik zelf ben, te lijken:

Maar de plannen veranderden. Want vanwege het overlijden van Ernic moest ik naar zijn uitvaart, en die viel precies halverwege het weekend. Kut.

Na overleg met de verhaalschrijvers bleek het niet mogelijk om de plotjes die ik als figurant moest aanzwengelen op de zaterdagochtend en -middag, te verschuiven naar vrijdag of zaterdagavond. Daarvoor was het een te plotintensieve rol. Er werd besloten om mij een minder promintente rol te geven en iemand anders de trol-sjamaan te laten spelen. Dus werd het een ork met nogal een hoge dunk van zichzelf, die als voornaamste taak had om leermeester te zijn en af en toe wat mensen uit te dagen voor een krachtmeting.

Het scheelde inlezen, maar ik had geen tijd meer om iets te naaien. Ik heb overwogen om het spierbundelshirt ook voor de ork te gebruiken, maar dat werkte niet vond ik. Zonder die buik van voren had ik het misschien wel vinden passen, maar ik had geen zin of tijd om die er helemaal af te gaan tornen. Na een duik in de LARP-spullen op zolder vond ik gelukkig genoeg om een acceptabel ork-kostuum mee samen te stellen. Niet helemaal zoals ik het in mijn hoofd had, maar het moest maar. Dankzij een leren harnasje met schouderstukken leek ik toch nog een stukje breder dan ik eigenlijk ben.

Charm had bovendien zelf een flinke voorraad maskertjes en oortjes, en dat hielp enorm om niet al te veel op mezelf te lijken. Ook om in de stemming te komen. Want vrijdag moest ik mezelf echt richting het evenement schóppen. Ik was in dekenfort-met-kat-en-chocolade-modus, en moest in plaats daarvan een luidruchtige, stoere ork gaan spelen. Precies tegenovergesteld van hoe ik me voelde.

Maar nadat ik me in mijn kostuum had gehesen en in de schmink was gezet, kon ik gelukkig veel makkelijker de knop om zetten. Dit was namelijk hoe ik er uit zag (klikbaar):

 

Lekker onherkenbaar, of niet?

Op vrijdag heb ik me best goed geamuseerd. Beetje ruzie maken in de bar, beetje armpje drukken met een Dwerg.
Vrijdagnacht ben ik teruggereden naar Nijmegen, zodat ik thuis kon slapen voorafgaand aan de uitvaart (waarover later meer). Ik lag daardoor pas om 3 uur ‘s nachts in bed, maar ik kon in ieder geval op mijn gemak wakker worden.

Uiteindelijk was ik zaterdag pas rond etenstijd weer terug op het evenement. Het duurde even voordat ik had gegeten en weer in kostuum en schmink zat, dus ik kon pas laat weer het spel in. En toen merkte ik dat ik ook echt niks te doen had. Ik heb als leermeester een lesje gedaan, maar verder had ik duidelijk te veel gemist. Geen idee waar iedereen mee bezig was, en ze waren te druk met o.a. aanvallende elementalen en een wandelend standbeeld om zin en tijd te hebben in een krachtmeting met mij. Vanwege de emotioneel vermoeiende dag had ik ook niet de energie om zelf wat te gaan verzinnen. Uiteindelijk heb ik me maar weer afgeschminkt en ben ik vroeg naar bed gegaan. (Nou ja, relatief vroeg. Het duurt wel een klein uurtje voordat je uitgekleed en ontgroend bent. )

Zondag was gelukkig wel weer erg leuk. Ik had wat meer spel met individuele spelers, en dan was er nog de eindbuts. De bedoeling was dat we met een handjevol groenhuiden-figuranten samen met de spelers tegen een legertje ondoden (de rest van de figuranten) zouden vechten. Maar Charm-spelers zijn… euh… ‘bijzonder’. Normaal gesproken praten ze alle aanvallers plat. Ditmaal gingen ze zo ver om zich aan te sluiten bij het leger ondoden en met z’n allen tegen ons groenhuiden te vechten! Euh, wut??

Het idee was om ‘te doen alsof’, om de ondoden te laten denken dat ze groenhuiden versloegen, zodat ze eindelijk hun oorspronkelijke queeste hadden vervuld en te ruste gelegd konden worden. Als ork snapte ik uiteraard geen drol van dat plan, en je moet al helemaal niet bij me aankomen met ‘doen alsof je vecht’. Oftewel: wij zijn met z’n vieren de eindbuts? BRING IT ON!!! En gewoon lekker met volle overtuiging op iedereen inmeppen.

(Pff, met zo’n enorme bijl in één hand, keer op keer weer met volle kracht op schilden inhakken, is best vermoeiend! Heb tijdens dit typen nog steeds kramp in m’n hand en arm… )

Ondanks alle wijzigingen en moeilijke momenten, is het al met al dus gelukkig nog steeds een leuk weekend geweest. Zeker niet de meest succesvolle Charm ooit voor mij persoonlijk, maar dat had ik ook niet verwacht. Volgende keer weer beter hopelijk!

Zaterdag bevond ik me op de Baravond van Charm, met op zondag de ALV van de vereniging.

Het plot van het evenement draaide om de bar ‘De glimmende ekster’ en alles wat zich daar afspeelde. Ik mocht Dok’Moosha spelen; een feline (in dit geval een leeuw-achtige) die samen met haar echtgenoot en twee dochters de bar runde.

Uiteraard was ik voorbereid. Ik had een kostuum uitgezocht en aangepast, en oortjes en een staart genaaid. Dat laatste was niet per se nodig, want in de kostuumvoorraad van Charm zouden die ook aanwezig moeten zijn. Ik had ze destijds nota bene helpen maken, toen ik nog in de kostuumcommissie zat. Maar ik vertrouw toch liever op mijn eigen spullen. Bovendien vond ik het bont dat ik nog had liggen, net wat natuurlijker ogen.

En maar goed ook, want ter plekke aangekomen bleken er geen oortjes te zijn. Miscommunicatie binnen de crew. Ai. Voor mij geen probleem dus, maar voor mijn ‘familieleden’ wel. Of ik alsjeblieft snel iets kon fixen voor hen? Ik mocht een stukje bont dat eigenlijk bedoeld was als armwarmer wel gebruiken. Dus heb ik last-minute nog voor drie mensen oortjes zitten knippen, die ik maar geïmproviseerd met veiligheidsspelden vastzette aan een doekje dat om het hoofd gebonden kon worden. Volgens mij is het de spelers niet opgevallen. Pff… crisis afgewend.

Omdat er geschminkt moest worden en ik daar een absolute n00b in ben, had ik twee schminkvoorbeeldjes van internet geplukt en geprint. Nadat mijn mede-felines het resultaat zagen, werd ik pardoes door hen gevraagd om ook bij het schminken te helpen, want ik was daar blijkbaar goed in. Euh… nee dus. Niet goed, wel voorbereid – da’s wat anders. Maar het helpt inderdaad ook.

Oh-ja’tje: ik had mijn oorbellen onnadenkend door mijn eigen oren gestoken. Maar Iris tipte me dat die uiteraard door de stoffen oortjes moesten. Dat gaf een erg grappig effect, dus toen was mijn voorkomen helemaal af!

Daarna konden we eindelijk het spel in en hebben we een erg leuke avond gehad!

Eén van de plotlijntjes was, dat de medewerkers die wij in dienst hadden, dat eigenlijk maar semi-vrijwillig deden. Lees: hun schulden aan ons aan het afbetalen waren. Maar ja, tijdens dat afbetaalproces verzorgden wij ook kost en inwoning, wat van hun salaris werd afgetrokken. En bleven ze doorgokken bij onze faciliteiten. Oftewel, feitelijk kwamen ze nooit meer van hun schuld, en dus van ons af. Dankzij onze manipulatieve woorden en goede verzorging, vonden ze dat eigenlijk ook wel prima. Maar de spelers dachten daar uiteraard anders over. Dat leidde tot diverse heftige gesprekken, onderhandelingen en uitkoopacties.

Daarnaast hebben we vermaak georganiseerd in de vorm van gokspellen. Ik mocht onder andere ‘de eksterraces’ organiseren en leiden. Een supersimpel race-spel waar aanwezigen op konden inzetten. Note to self: volgende keer mijn hoofdrekenvaardigheden even afstoffen. Proberen de winstverdeling op basis van hoogte van inzet per persoon te berekenen terwijl een wantrouwige speler je op je vingers aan het kijken is, is anders een flinke uitdaging.

Het werd laat voordat ik eindelijk in mijn bedje lag (4 uur…), dus dat is een teken dat ik me goed bezig heb gehouden. Bovendien was mijn geldbakje flink gevuld met winst, dus kon ik met een tevreden gevoel de avond afsluiten. Op naar het volgende evenement!

We hadden al een playtest gehad, maar afgelopen weekend was het eerste officiële grote evenement van Idolum.

Om heel eerlijk te zijn, had ik er vrijdag absoluut geen zin in. Het is een beetje een trend aan het worden vrees ik. Ik vraag me steeds vaker af waarom ik ook alweer een weekend de kou in gaan en provisorisch ga overnachten, terwijl ik ook warm en comfortabel met mijn kat op de bank kan zitten. Blijkbaar word ik oud. Bovendien voelde ik me heel erg onvoorbereid.

Nou is het ook best een drempel waar je overheen moet. Want niet alleen lag de voorspelde temperatuur rond het vriespunt en was het bij aankomst al stikdonker; bij een nieuw evenement ben je altijd even zoekende. Een nieuw personage waar je nog helemaal geen gevoel bij hebt en waarvan je geen idee hebt of het gaat werken in combinatie met de andere spelers en de setting. Nog geen verleden om op voort te bouwen, of om leuke plannetjes over voor te bereiden.

Op de vrijdagavond was iederéén duidelijk onwennig. In combinatie met de kou, het donker en het feit dat we nog niet het dorp uit konden om de omgeving te verkennen, kwam het vooral neer op in de taveerne zitten en je aan elkaar voorstellen. Zaterdag aan het eind van de ochtend begonnen we daadwerkelijk in actie te komen en vanaf dat moment begon ik het eindelijk leuk te vinden.

Gelukkig had ik ook Mark om me enigszins aan op te trekken. Voor het eerst in 13 jaar hebben we een getrouwd stel gespeeld.
We speelden handelaars en in onze achtergrond hadden we gezet dat ik hem continu push om hogerop te komen. En wat denk je? Binnen een dag na de start van het evenement was hij al benoemd tot rechter, senator én plaatsvervangend magistraat. Euh… schat, we hebben dit spelletje nu al uitgespeeld…

Verder was het een lesje in “ja” zeggen. Voor degenen die niet LARPen: het is belangrijk om tijdens je spel niet té verstandig te zijn. Als je OC (in het echt) denkt dat iets niet goed gaat aflopen, moet je IC (in het spel) het vaak toch gewoon doen. Ook al zou je personage volgens je achtergrond het eigenlijk ook niet doen. Want dat levert meestal de leukste situaties op.

Zo was er een aan mij cadeau gegeven geestverruimende paddestoel. Mijn personage had eigenlijk geen reden om die op te eten en ze had ervaring genoeg met planten en kruiden om in te kunnen schatten wat er ging gebeuren, maar ik heb toch een reden bedacht om het wél te doen. (‘Helaas’ werd het ding me uiteindelijk preventief ontnomen door alerte medespelers. )
Ook het “ja” zeggen tegen een zelfmoordmissie kostte een schop onder mijn eigen hol. Ik werd namelijk door mijn lieftallige echtgenoot gevraagd of ik met de vijand wilde onderhandelen over het retourneren van onze gegijzelde magistraat. Euh… dit kan ik helemaal niet! En het gaat vast heel erg mis. Okee, laten we het doen! :-X

Mijn kostuum bleek gelukkig nét voldoende om me enigszins te beschermen tegen de kou, al heb ik mijn zelfgemaakte schoentjes op een gegeven moment toch maar vervangen door laarzen. De kou trekt best wel van onderen er doorheen, maar erger nog: ondanks een leren inlegzooltje voelde ik ieder kiezeltje. Geen probleem in de geplaveide stad, maar als je over een met keien bezaaid bospad wandelt is het best pijnlijk.

De locatie was echt een pluspunt. Als je Romeinen speelt, is museumpark Oriëntalis perfect: daar hebben ze zowat een complete Romeinse stad nagebouwd, met huisjes waar je echt in kunt en een heuse zuilengalerij waar de senaat kan vergaderen! Da’s toch heel wat beter dan het gebruikelijke scoutingterrein met partytenten.
Overnachten mocht ook in de huisjes. Theoretisch zouden die verwarmd zijn, maar bij ons was de verwarming stuk. Lang leve mijn schapenvachtje, goede slaapzak, extra wollen deken en Cheshire Cat fleece-pyjama, waardoor ik de nacht prima heb overleefd.

Het zal nog wel even duren voordat Idolum écht gaat leven bij mij, maar het belooft veel goeds! Al was het alleen maar omdat er een hoop leuke mensen meespelen en in de organisatie zitten.

[edit] Nu met foto’s, met dank aan Martine en Judith!

Afgelopen vrijdag had ik niet zo heel veel zin om naar Charm te gaan. Ik was in een onder-een-dekentje-op-de-bank-kruip-modus. Maar goed, ik had me aangemeld en twee figurantenrollen toebedeeld gekregen, dus hees ik me toch maar weer in een overvolgestouwde auto.

Net als de vorige keer was ik een beetje bang dat ik mijn rollen niet zo leuk ging vinden. Een van de rollen was wederom Stille Wind. Dat is op zich een interessant personage, maar op het moment is ze haar geheugen kwijt. Dat betekent dat ik niet zo heel veel te melden had; het was vooral de bedoeling om spelers aan te zetten dingen te gaan uitzoeken. Daardoor kon ik de rol ook niet uitbouwen met wat extra plotjes, zoals ik vorig evenement had gedaan. Ik vreesde dan ook dat ik op vrijdagavond mijn dingen zou zeggen, waarna de spelers “Okee, bedankt, doei!” zouden zeggen en me verder in een hoekje zouden laten zitten.

Omdat ik de rol sowieso niet het hele weekend vol kon houden, had ik ook nog een andere rol gekozen, namelijk die van een halfling, die een offerritueel moest leiden. Bij het lezen van de rollen was er geen enkele rol geweest die me écht aansprak. Deze koos ik vooral omdat ik hoopte dat ik er meer dan een uurtje spel mee kon creëren, maar hij had als nadeel dat ik in een kampement ver van de spelers zou zitten en ik dus niet continu ‘onder de mensen’ zou zijn. Met wederom het risico dat ik weinig te doen zou hebben en in het figurantenhok zou moeten zitten afwachten totdat ik weer nodig was. Want aangezien het plotboek wat later af was dan gebruikelijk en de definitieve rolverdeling pas 4 dagen voor het evenement bekend werd gemaakt, had ik te weinig tijd om bij deze rol wel nog iets extra’s aan spelmogelijkheid te bedenken. Ik was al blij dat ik een kostuum bij elkaar had weten te sprokkelen.

Ik speelde half ork, half mens. Dat was ook een uitdaging, want hoewel ik denk dat ik qua spel best een ork zou kunnen spelen, vind ik mijn postuur en stem absoluut ork-onwaardig en denk ik niet dat ik ooit een geloofwaardig personage van dat ras kan neerzetten. Postuur is nog wel te beïnvloeden, maar dan had ik meer tijd moeten hebben om aan mijn kostuum te kunnen besteden. Gelukkig moesten de halflingen een beetje sneu zijn, dus ik besloot maar gewoon meer mens te zijn met slechts een vleugje ork.

Voor Stille Wind was er al een kostuum, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Dacht ik. Want toen ik me in het figurantenhok meldde, bleek de mantel te zijn vergeten. Die lag nog bij iemand van de crew thuis. Ai…

Gelukkig moest er dit evenement nog iemand van hetzelfde ‘ras’ in en was er voor hem ook zo’n mantel. Die kreeg ik dan maar aangemeten en ter plekke werd besloten dat zijn mantel kwijt was. Zo flexibel is LARP.

Maar na een wat sippe start, is het uiteindelijk toch een heel leuk weekend geworden! De spelers lieten Stille Wind helemaal niet links liggen, ze kwamen juist continu praten. (Het hielp ook dat ze onderling niet zo goed communiceerden, zodat ik het verhaal steeds opnieuw moest doen. ) Bovendien waren ze super zorgzaam voor me. Ik was uitgeput en liep niet al te hard, dus er werd steeds thee voor me gehaald en tijdens het (extreem traag) lopen werd ik structureel door twee man ondersteund. Aww…

En ook in de rol van Aern de halfling heb ik leuk spel gehad. Ik kan ditmaal niet echt een ‘beste momenten’-lijstje produceren, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet goed heb geamuseerd en niet regelmatig (OC) hilarische momenten heb meegemaakt.

Een after-LARP-dip heb ik dan ook niet, maar ik ben wel fysiek ontzettend brak. Het is op zaterdagavond wat later geworden dan gepland en dat in combinatie met ook al onvoldoende slaap tijdens de eerste nacht en overdag veel activiteit, doet momenteel alles pijn. We zijn gisteravond om half 8 gaan slapen en vanochtend stonden we om 9 uur pas op…

Nee, we zijn helaas geen 18 meer. Zelfs niet eens meer twee keer 18. *kreun*

De kogel is door de kerk. Ik heb het afgelopen evenement aan mijn mede-re-enacters verteld: ik ga stoppen met ‘t Vaerdich Volk.

Ik wil graag wat meer ruimte in mijn leven creëren voor spontane activiteiten. Re-enactmentevenementen worden net als LARP’s, doedelzakweekenden en balfokfestivals een jaar vooruit gepland en stiekem slibt mijn agenda zo heel erg snel vol (augustus 2017 is nu al bezet…). Terwijl ik graag vaker spontaan aan een leuk plan mee wil kunnen doen, zonder te constateren dat ik de komende twee maanden helaas geen vrije weekenden meer heb en het dus niet gaat lukken. Ik wil vaker naar Zuid-Limburg kunnen rijden om mijn petekindje te zien, voordat die ineens al aan de puberteit begonnen blijkt te zijn. En ik wil meer ruimte hebben om te kunnen groeien met Tweedledum & Tweedledee. We worden steeds vaker geboekt en ik wil die stijgende lijn niet belemmeren vanwege te weinig beschikbare optreeddagen.

Er moest dus iets afvallen. En als ik dan heel eerlijk kijk naar mijn hobbies, is re-enactment de hobby waar ik het minste plezier uit haal.

Onder andere doordat het toch eigenlijk altijd hetzelfde is. Ieder evenement zit je daar in dezelfde kleding, in dezelfde opstelling, hetzelfde ding te doen en hetzelfde riedeltje tegen bezoekers af te draaien. Wat dat betreft is LARP een stuk afwisselender. En inmiddels heb ik me al behoorlijk verdiept in middeleeuwse kleding, en aangezien we dezelfde periode en klasse blijven houden, zit daar weinig nieuwe uitdaging in. Ik wil nu weer dingen maken die ik mooi vind, niet alleen wat historisch correct is. (Mark grapte al: “Je hebt re-enactment inmiddels uitgespeeld” )

Kaartweven is verder niet de leukste bezigheid tijdens zo’n evenement. Het is vaak heel frustrerend, omdat er regelmatig iets mis gaat en je ter plekke amper de concentratie kunt opbrengen om het te herstellen. Ik kan vanwege het continue uitleggen, er ook alleen eenvoudige patroontjes maken en mijn middeleeuwse weefgetouw is niet optimaal handig, noch ergonomisch. Als ik bandjes wil weven, kan ik dat dus eigenlijk veel beter thuis doen.

En dan is er nog het verenigingsgedoe buiten de evenementen om. Vorig jaar twijfelde ik al of ik er mee verder wilde, maar omdat de vereniging net een jaar geleden was opgericht en zoiets altijd veel werk met zich meebrengt (statuten en huishoudelijk reglement maken, bestuur vormen, spullen aanschaffen, etc.), besloot ik het nog een tweede jaartje aan te zien. Er vanuit gaande dat na het opbouwjaar, er een jaar zou komen waarin we ‘gewoon leuk’ naar evenementen zouden gaan en verder niks.

Maar dat werkt in praktijk niet zo.

Een re-enactmentvereniging is niet zoals een LARP-vereniging, waarbij je je voor evenementen aan kunt melden en aan het eind van het weekend weer zwaait en naar huis gaat. Ook buiten de evenementen om, moeten er dingen gedaan worden om de vereniging draaiende te houden. Zo beheer ik bij ‘t Vaerdich Volk onze Facebookpagina, ben ik mentor van twee aspirantleden en adviseer ik over kleding. Daarnaast zijn er een hoop incidentele dingen zoals kussentjes, vaandels of naamborden maken, meedenken met de nieuwe website, etc.. En dan heb je uiteraard nog diverse vergaderingen en knutseldagen per jaar.

Ik zou daar natuurlijk in kunnen schrappen, maar dat vind ik niet kunnen. Als je onderdeel bent van de groep, moet je je steentje bijdragen. En bovendien ben ik nu eenmaal iemand die altijd optimaliseert. Als ik in een groep zit, voel ik de drang om alles in goede banen te leiden. Ik kan niet alleen maar komen opdagen; ik voel me betrokken en ga me hoe dan ook met dingen bemoeien. Het kostte me dan ook heel veel moeite om, uit zelfbescherming, een bestuursfunctie te weigeren.

Want bij ‘t Vaerdich Volk loop ik helaas ook regelmatig stuk op het gebied van groepsinteractie. Er zitten behoorlijk veel verschillende mensen in onze groep, met allemaal heel andere meningen en persoonlijkheden. En ondanks dat we met z’n allen de statuten en reglementen hebben opgesteld en er meerdere malen uitvoerig over is gesproken, blijft het een onmogelijkheid om echt op één lijn te komen. Idealiter zou op een gegeven moment alles vanzelf op een natuurlijke manier moeten gaan lopen, maar om de een of andere reden werkt dat bij ons niet. Over alles moeten er afspraken worden gemaakt, anders gaat het mis. En zelfs ondanks het herhalen van de afspraken, houdt in praktijk niet iedereen zich daaraan. Of duurt het maanden voordat iemand een aan hem toegewezen taak heeft opgepakt en afgerond. Waardoor er nog meer wordt vergaderd en er nog meer wordt afgesproken.

Met als gevolg dat bijvoorbeeld tijdens het GvL-evenement, iedereen die het kamp uit wilde, zich moest melden bij de kampcoördinator. Zodat er geïnventariseerd kon worden wie er waarom weg is en hoe lang. Alleen maar omdat mensen niet in staat blijken te zijn om zelf in te schatten of het een handig moment is om even weg te gaan, zonder dat het kampement er direct uitgestorven bij ligt. Daar krijg ik echt jeuk van; zo wil ik niet functioneren.

Ook zoiets: het historisch correct krijgen van de kleding. Kleding is nou eenmaal mijn pet peeve ja, en ik besef dat lang niet iedereen daar even veel interesse in heeft als ik. Maar we hebben wél de afspraak dat dit, naast je ambacht, het meest belangrijke ding is om te regelen. En toch heeft na anderhalf jaar een deel van de oude garde nog steeds niet z’n kleding op orde, terwijl we wel hoge eisen stellen aan nieuwe leden. Ik kan dat niet begrijpen en ik ben niet in staat om te stoppen met mezelf er aan te ergeren. ‘Laat het gaan’ is niet mijn forte, en bij onze groep is dat wel regelmatig nodig.

En dat alles maakt voor mij dus dat re-enactment mijn minst favoriete hobby is.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het helemaal niet meer leuk vind! Soms heb je na het nemen en communiceren van de beslissing ergens mee te stoppen, het gevoel dat er een last van je schouders valt. Maar dat heb ik nu totaal niet. Sterker nog, ik twijfel nog steeds een beetje of het wel de juiste beslissing is.

Wat dat betreft lijkt re-enactment op LARP: beide zijn hobbies met leuke en minder leuke kanten. Je moet eerst een hoop voorwerk doen voordat je een gaaf evenement hebt. Tijdens de voorbereidingen, tijdens het van zolder zeulen van alle meuk, en tijdens het opbouwen in de stromende regen, denk je: “Waarom doe ik dit ook alweer??” en achteraf denk je: “Jaaaa dat was gaaf, wanneer mogen we weer??”. Niet voor niets is er binnen LARP de gevleugelde uitspraak: “Ik hou van mijn k*thobby”.

Maar twéé k*thobbies is misschien net iets te veel van het goede.

Wat ik echt heel erg ga missen, is de sfeer op zo’n terrein. Het is altijd zo relaxed, met gelijkgestemde mensen, en ik hou van de middeleeuwse aankleding. Overal sfeervolle tenten, vuurtjes en outfits. Overal mensen die lekker bezig zijn met hun ding.

En wat ik misschien nog wel meer ga missen: de gezelligheid met onze groep (die echt is toegenomen met de komst van enkele aspirantleden) en met andere groepen. In de loop der tijd heb ik superveel leuke mensen ontmoet; om mee te kletsen of om muziek mee te maken. Het is altijd weer een feest om oude bekenden tegen te komen op zo’n festival. En aan het eind van het weekend heb ik ook steevast weer nieuwe leuke mensen ontmoet.

Eigenlijk wil ik dat helemaal niet missen. Ik hoop dan ook dat ik, in plaats van er als re-enactor te staan, ik met Tweedledum & Tweedledee voor deze festivals word geboekt, zodat ik op die manier toch weer deze mensen kan zien en lekker een weekendje op zo’n terrein kan staan.

En heel misschien kan ik soms toch nog eens bij ‘t Vaerdich Volk aansluiten. De reacties op mijn vertrek waren namelijk meer teleurgesteld dan ik had verwacht. Ik zie mezelf toch wel als ‘de zeikerd’ die altijd kritiek heeft en vindt dat het beter moet. En hoewel ik van bepaalde mensen wel al wist dat ze me erg zouden gaan missen, lieten ook anderen weten dat ze het heel jammer vonden. Naast de grapjes over het schilderen van een icoon van mij en dat gaan aanbidden ( ), werd er ook gelijk serieus nagedacht over manieren waarop ik er incidenteel toch nog eens bij zou kunnen zijn, bijvoorbeeld als erelid. Dat vind ik ik wel heel lief en het doet me ook wel wat dat mijn aanwezigheid toch echt wel gewaardeerd werd.

Ik ga nu dan ook zeker niet gelijk al mijn re-enactmentspullen weg doen. Om bovenstaande redenen, maar ook omdat ik een nieuwe leuke bezigheid heb gespot: ‘re-enLARPment’. Een soort combinatie tussen LARP en re-enactment, namelijk een middeleeuwse setting met historisch correcte (aan)kleding, maar dan niet gericht op demonstraties voor publiek, maar met plot voor de deelnemers. Dit jaar is zoiets voor het eerste georganiseerd in Engeland en als het volgend jaar weer wordt georganiseerd, wil ik daar graag een kijkje nemen!

De oplettende lezer hoor ik al denken: “Dus je gaat stoppen met re-enactment om meer tijd te maken, maar je wil wel die weekenden gelijk opvullen met optredens én weer een LARP erbij gaan doen??”. Euh… nou ja, voor optredens met Tweedledum & Tweedledee hoef ik veel minder spullen mee te slepen, geen weefsel voor te bereiden en ook geen extra verenigingstaken ernaast te doen. En dat re-enLARPment is maar 1x per jaar…

Maar inderdaad, het blijft wel zo dat er te veel leuke dingen in het leven zijn. Ik heb niet de illusie dat ik ooit mijn agenda niet meer vol ga plannen, maar het is gewoon onmogelijk om alleen maar hobbies erbij te nemen. Om ruimte te maken voor nieuwe dingen, of bestaande hobbies uit te breiden, moet er soms wat anders afvallen. En dat is hierbij gebeurd. Nou ja, per 1 januari dan. Want het lidmaatschap van de vereniging loopt een jaar, dus tot december doe ik nog gewoon netjes mijn taken en kom ik naar vergaderingen. Maar Ter Apel was ons laatste evenement van dit jaar, dus wat dat betreft is het ten einde.

We gaan kijken hoe het hierna loopt…

Het Gebroeders van Limburgfestival was amper voorbij, of ik kon alweer mijn tentje opzetten in Ter Apel! De meeste spullen had ik dan ook gewoon in de woonkamer laten staan, en de tentpalen had ik tijdelijk in de schuur gedumpt in plaats van twee trappen op te zeulen naar zolder, en dan een paar dagen later weer naar beneden. Scheelt een hoop gedoe.

Middeleeuws ter Apel is een heel groot evenement en er staan ook bijna alleen maar historisch correcte groepen. Net als vorig jaar was er niet alleen het veld rondom het klooster zelf, maar ook een weiland tegenover dat veldje, waar wij op stonden. En net als vorig jaar hebben veel bezoekers niet eens door gehad dat er nog een tweede veld was… waardoor het bij ons helaas een stuk minder druk was. Het was op zaterdag gelukkig wel drukker dan vorig jaar, vooral vanwege het mooie weer (en voorspelde prutweer voor zondag).

Ook muzikaal was het er erg rustig. De eerste dag kwam de enige muziek van mij en een of twee andere mensen die daar op dat terrein stonden en ook een instrument bij zich hadden. Maar de ‘officieel’ ingehuurde groepen speelden alleen op het andere hoofdveld. Die heb ik dus maar daarover getipt, en gelukkig kwamen ze op zondag wel even muziek maken.

Toch kan het festival nog wel een extra band gebruiken denk ik. Op zondag was ik even bij Jan en Flip langs gegaan om samen te doedelen, en toen werden we spontaan door de organisatie gevraagd of we niet even op het andere veld konden gaan musiceren omdat daar op dat moment weinig te doen was, terwijl er veel mensen in het horecagedeelte zaten. Mjah, op zich graag, maar we hadden met moeite twee nummers gevonden die we alle drie ongeveer kenden en onze doedelzakken waren ook niet bepaald goed gestemd ten opzichte van elkaar, dus dat zou een beetje een gênant optreden zijn geworden.
Dus ik ga de organisatie maar eens aanschrijven. Hopelijk mag ik volgend jaar met Tweedledum & Tweedledee komen!

Het nadeel van op dat tweede veld staan is ook dat je weinig meekrijgt van wat er elders gebeurt. Vorig jaar had ik dus compleet gemist dat aan het eind van het evenement, alle muziekgroepen zich daar verzamelden voor een gezamenlijke afsluiting. Blijkbaar is dat traditie. Dit jaar was ik voorbereid en kon ik tijdig informeren hoe laat ik daar aanwezig moest zijn om het niet wéér te missen…

Die muzikale afsluiting was vooral een kwestie van een handjevol deuntjes tot in den treure herhalen, maar het was wel superenthousiast en de bezoekers vonden het erg leuk. Ik kon ongeveer de helft meespelen, dus dat viel niet tegen. Alleen jammer van de plensbui die het nodig vond om midden tijdens de afsluiting los te barsten. Ach ja, met z’n allen onder het afdakje voor de kloosteringang is ook wel weer knus (en slecht voor je trommelvliezen).

Ik heb het idee dat het publiek sowieso erg muziekminnend was, want ik heb veel cd’s verkocht! Normaal gesproken neem ik 3 exemplaren mee en verkoop ik er misschien eentje tijdens een re-enactmentevenement. Vorig weekend tijdens het Gebroeders van Limburgfestival verkocht ik er ineens 5 vanuit mijn kraampje – gelukkig had ik er vanwege ons optreden in de kapel genoeg meegenomen. Voor dit weekend nam ik voor de zekerheid maar 6 cd’tjes mee. Je weet immers nooit. En wat denk je? 4 Uur na openingstijd was ik ze allemaal al kwijt! En ik moest nog anderhalve dag! Had ik er nou maar 3x zo veel meegenomen…

Aan mede-re-enacters heb ik een setje kwastjes en ook een paar kousenbandjes verkocht. Wat verkopen betreft was het dus een goed weekend!

Wat betreft weersomstandigheden was het erg wisselvallig. We hebben brandende zon gehad op zaterdag (precies in zo’n hoek dat onze tenten weinig schaduw boden) en gigantische plensbuien (inclusief wat onweer) op zondag. Gelukkig is er voor de komende dagen veel zon voorspeld, want de tentdoeken kan ik momenteel uitwringen…

Het leukste van het weekend vond ik eigenlijk het weerzien van allerlei oude bekenden én het ontmoeten van nieuwe mensen. Zowel mede-muzikanten als andere re-enacters. Zoals gezegd heb ik lekker samen kunnen doedelen met Jan en Flip, maar ook weer eens kunnen knuffelen met Viktor en Kaj. En ik heb eindelijk De Blauwe Schuyt live kunnen horen.

Grappig genoeg heb ik ook twee mensen ontmoet die mijn blog al een tijdje volgen. Ik had ze nog nooit ‘live’ gezien, maar ze kwamen me daar opzoeken. En nu weet ik ook eindelijk dat het mystery-cadeau van Afke kwam. (Nogmaals bedankt voor de koekjes, Afke! Ze werden inderdaad lekkerder naar mate ze langer in de buitenlucht lagen – ideaal re-enactmentvoer dus! )

Ook na sluitingstijd was het gezellig. De eerste avond hoorden we luid gezang opstijgen bij een Duitse buurgroep. Klonk als de ideale plek om even te komen party-crashen… Ze bleken iets te goede gastheren- en vrouwen, want na een avondje in het Nederland/Duits/Engels converseren, hun bier opdrinken en de resten van hun pastamaaltijd verorberen, moesten ze ons om half 3 ‘s nachts vriendelijk verzoeken om weer naar onze eigen tenten te gaan omdat ze wilden slapen.

Dat was dus een brak begin van het festival, en ook de tweede avond gingen we niet bepaald vroeg slapen, maar gelukkig heb ik het gered. Inclusief na het afbreken, met mijn brakke kop weer 2 uur in de auto naar huis terug rijden. En nu is het even gedaan, want dit was voor onze groep het laatste evenement van dit jaar.

Na al die voorbereidingen was het afgelopen weekend eindelijk zo ver: Orenda II. Oftewel een LARP-evenement in Victoriaanse / Steampunk setting, dat zich afspeelt in een alternatieve versie van 1870.

De locatie was tot op het laatste moment geheim gehouden. We wisten alleen dat het in de buurt van de locatie van het eerste evenement lag, dus net onder de Zuid-Limburgse grens in België. Bij aankomst bleek het een oud fort te zijn. Dat binnen het spel een Australische gevangenis was, waar we moesten schuilen voor een storm en de as, veroorzaakt door een uitgebarsten vulkaan.

Dat betekende onder andere: mee-eten en contact hebben met de gevangenen. Ai…
Uiteraard was er nog veel meer aan de hand en het hele weekend zat vol met intriges, avontuur en ontdekkingen.

De locatie was heel sfeervol gemaakt. Zo was zowat de hele elektrische bedrading opnieuw gedaan, zodat we lokaal lichtuitval konden hebben en de lichtsterkte van de peertjes aan het plafond voortdurend wisselde – alsof er buiten daadwerkelijk een storm woedde.

Ik speelde weer de rol van Alice Liddell, oftewel de Alice uit Alice in Wonderland. Ik heb geen grootse plotjes aangezwengeld, maar vooral veel mooi klein spel gehad met andere spelers en figuranten. Zo ben ik begonnen aan een ‘trouble map’: een wereldkaart waarop ik alle vreemde gebeurtenissen die de aanwezigen hadden meegemaakt, of van hadden gehoord, noteerde, om hopelijk verbanden te kunnen leggen. Uiteraard stond daar ook de locatie van het konijnenhol naar Wonderland op, en de traumatische werelden van mijn partner-in-madness Howard Lovecraft.

Vooral leuk is om continu te doen aan ‘omdenken’. Of ik nu bij een theepartijtje ben, meespeel met een potje domino, of drilpudding als toetje krijg: zowat alles is een gelegenheid om gedachtenkronkels eruit te flappen. Terwijl ik tegelijkertijd ook mijn best deed om over te komen als een net opgevoede dame. Dat is een mooie uitdaging, om daar een balans in te vinden. Je hoeft je niet onbeschoft te gedragen om als onaangepast gekenmerkt te worden.

Een ander groot contrast was de Victoriaanse normen en waarden versus die van de lokale bevolking; de Aboriginals. Op zaterdagavond speelde ik even een ander rolletje, namelijk een van deze ‘primitieven’. Het idee was om de aanwezigen met hun eigen bekrompen moraal te confronteren. De spelers werden daarom uitgenodigd in een Aboriginalkamp, waar wij een ritueel hielden, dansend om kampvuurtjes. Gekleed als Aboriginals. Dus eigenlijk niet veel meer dan beschilderd met witte klei en rituele tekens en een om de heupen geknoopte doek…

Vooraf had de organisatie gepolst wie er bereid zou zijn mee te doen met een plotje waar bodypaint voor nodig was (wat we precies moesten spelen, kregen we pas een week van tevoren te horen!). Nou ben ik niet zo van de schmink omdat ik het heel vervelend vind om continu te moeten douchen. Maar dit plotje was aan het eind van de dag en na het douchen konden we feitelijk gelijk naar bed. Plus, ik vond het ook wel weer een uitdaging voor mezelf om het eens te doen. De groep spelers en figuranten bij Orenda zijn allemaal ervaren roleplayers en vormen een veilige omgeving. Ik had er vertrouwen in dat iedereen er volwassen mee om zou gaan.

En dat was ook zo. De gedachte vooraf was veel spannender dan het daadwerkelijk doen. De sfeer in het schminkhok was al heel goed (het schept toch een band om daar met z’n allen in alleen je onderbroek te staan ) en op het moment zelf was het een supermooie scène, zo in het donker met het licht van kampvuur en sterren, aangevuld met een rookmachine. Waarschijnlijk voelden de toeschouwers zich ongemakkelijker dan wij.

Ik was wel bang dat we zouden vernikkelen van de kou, maar we stonden bovenop het geasfalteerde dak van het fort, dat ook om 2 uur ‘s nachts nog flink wat warmte afgaf, plus de hitte van de kampvuren. Het was uitstekend te doen! Alleen jammer dat ik vooraf niet wist dat het ritueel op een ondergrond vol stenen en restjes glas ging plaatsvinden. Ik was er volledig vanuit gegaan dat we op het gras zouden staan en ik dus geen schoeisel aan zou hebben. Maar dat bleek niet veilig genoeg te zijn. En bij gebrek aan IC-correcte slippers, moest ik dus maar lappen wikkelen om mijn OC-schoenen. Dat vind ik zelf dan weer heel sip, want ik ben nu eenmaal iemand die details in een outfit (of in dit geval, gebrek aan outfit) belangrijk vindt. Maar goed, geen bloedende voeten is ook wel weer fijn.

En mijn angst om een compleet onhandelbaar kostuum te hebben gecreëerd, bleek ook ongegrond! Doordat we het grootste deel van de tijd in een vochtig, donker fort doorbrachten, was de temperatuur prima voor mijn wollen jurk. En hoepelrokken (ik was de enige die er een droeg…) blijken helemaal niet zo onhandig als ze lijken. Het metaal is flexibel genoeg om er mee door smalle doorgangen te gaan, door tactisch optillen kun je er probleemloos trappen mee op lopen, en als je zorgt voor wat meer ruimte in de breedte, kun je er ook prima mee in een stoel zitten. Het enige kostuumonderdeel dat me irriteerde, waren mijn knellende schoenen.

Het korset en de hoepelrok hebben me maar 1x gehinderd. Dat was toen we het avondeten buiten moesten nuttigen. Oftewel: volledig ingesnoerd en met hoepels om je heen, op asfalt moeten zitten. Hoe kan ik comfortabel zitten zonder mijn handen te gebruiken als steun (want: bestek en bord vast), en tegelijkertijd zonder knoeien, eten naar binnen krijgen?? En dat was ook nog eens pas om half 10 ‘s avonds, omdat alles ontzettend was uitgelopen. Niet fijn, als persoon met stipte biologische klok-maag. Maar dat, en het moment dat ik met blote voeten op een naaktslak stapte, waren eigenlijk de enige mindere momenten van het weekend.

Orenda is een LARP-evenement waar ik een ideaal bij me passende rol heb én de sfeer (zowel qua omgeving als qua groep) supertof is. Dus ik kijk nu al weer uit naar de volgende!